چپتر 1044: بازگشت به کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن
0پس از رسیدن به شهرِ فو چنگ،مکان یوان از نگهبانانِ آنجا پرسید که آیا‌غریبه‌ست در شهر «هزار فن» دارند یا نه.
نگهبان گفت: «شرمنده، اما نداریم.ممنون اگه دنبالِ هزار فن می‌گردی،فنگ باید بری به شهرِ آسمانِ نقره‌ای.»
«شهرِ آسمانِ نقره‌ای...؟» با شنیدنِ این نامِ آشنا چشم‌های یوان‌برید گرد شد، چرا که این همان جایی بود که تیان چنگ‌خاندانِ از آن آمده بود— جایی که در آن زاده شده بود!
سپس پرسید:غریبه‌ست «شهرِ آسمانِ‌اطرافِ نقره‌ای کدوم طرفه؟»
نگهبان به سمتِ شرق اشاره کرد و گفت:حسِ «اگه همین‌طور بری سمتِ شرق، با استفاده از‌اطرافِ یه گنجینهٔ پرنده باید حدودِ چهار روزه برسی.»
«ممنون.»
یوان و بقیه به‌نگاه سفرشان به سمتِ شهرِ‌مسیر آسمانِ نقره‌ای ادامه دادند.
فنگ یوشیانگ گفت: «شهرِ‌اطرافِ آسمانِ نقره‌ای... فکر کنم‌پرسیدنِ بزرگ‌ترین شهرِ آسمانِ سوم باشه.»
«همین‌طوره، و‌به‌محضِ من خیلی‌ورودی خوب می‌شناسمش.»
فنگ یوشیانگ با‌روزه چهره‌ای پر از‌بقیه کنجکاوی پرسید: «واقعاً؟ چطور؟»
او با لبخند گفت:نگاه «چون تیان چنگ توی‌مسیر اون شهر به دنیا اومده.»
«تیان چنگ...؟ والاگوهرِ‌مبهوت ایزدی توی شهرِ آسمانِ‌بعد نقره‌ای به دنیا اومده؟»
یوان سر تکان داد: «همین‌طوره.»
تیان چنگ؟ اون دیگه کیه؟ لی جین‌شی با شنیدنِ این‌فنگ نامِ ناآشنا در دلش تعجب کرد، چرا که تنها کسی‌می‌شناسمش در آن جمع بود که از تناسخِ یوان خبر نداشت.
سفر کمی بیش از پنج روز‌بعد طول کشید، چون از هیچ گنجینهٔ پرنده‌ای‌فنی استفاده نکردند و بینِ راه استراحت می‌کردند.
به‌محضِ رسیدن به شهرِ آسمانِ‌نگاه نقره‌ای، یوان هزینهٔ ورودی را‌رسیدند پرداخت کرد و واردِ شهر شد.
این مکان حسِ نوستالژیکی داره، اما‌واردِ در عینِ حال کاملاً غریبه‌ست... یوان با‌کاملاً چهره‌ای مبهوت به اطرافِ شهر نگاه کرد.
مدتی بعد، پس‌روزه از پرسیدنِ مسیر،بقیه به «هزار فن» رسیدند.
یوان به لی جین‌شی و بقیه گفت: «برید و‌رسیدند یه نگاهی بندازید. اگه فنی می‌خواید، فقط انتخابش کنید.می‌رم من می‌رم به کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن سر بزنم.»
لی جین‌شی‌غریبه‌ست از او پرسید:نگاه «زیاد طول می‌کشه؟»
«نهایتاً چند ساعت.»
«باشه.»
در حالی که لی جین‌شی و‌بعد بقیه در «هزار فن» می‌چرخیدند، یوان به‌فنی سمتِ کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن رفت.
پس از اینکه یوان نشانِ مُهرِ اهریمنش را‌پرسیدنِ به یکی از کارکنان نشان داد، به او اجازه‌انتخابش دادند تا واردِ کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن شود.
«خیلی وقت می‌گذره...» یوان با نگاهی نوستالژیک به کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ‌حال اهریمن خیره شد. حالا که خاطراتِ تیان چنگ را داشت، آن مکان کاملاً‌بندازید متفاوت به نظر می‌رسید و بسیار نوستالژیک‌تر و طبیعی‌تر از قبل حس می‌شد.
پس از اینکه چند لحظه غرقِ‌بقیه حسِ نوستالژی شد، یوان به کتابخانهٔ‌فکر بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن نزدیک شد.
آنجا به‌طرزِ عجیبی ساکت بود، تقریباً انگار‌پرسیدنِ او تنها فردِ حاضر در آنجا بود. البته‌فقط هنوز یک نگهبان در ورودیِ ساختمان حضور داشت.
نگهبان به او گفت:اطرافِ «اینجا چی‌کار می‌کنی؟ کتابخانهٔ‌پرسیدنِ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن بسته‌ست.»
«هنوز بسته‌ست؟» یوان زبانش بند آمد. تا کی می‌خواهند اینجا را بسته نگه‌کاملاً دارند؟ کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن یک میدانِ تمرینِ محبوب برای تمامِ مُهردارانِ‌فنی اهریمن بود. اگر آن را بیش از حد بسته نگه می‌داشتند، مانعِ رشدشان می‌شد.
در واقع، این نخستین باری‌ممنون بود که کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ‌یوشیانگ اهریمن از زمانِ تأسیسش بسته می‌ماند.
یوان سعی نکرد با نگهبان بحث کند.پرسیدنِ در عوض، لوحِ یشمیِ ارتباطی را که‌می‌خواید از یان هارا گرفته بود، بیرون آورد.
«ارشد، یوان هستم. الان جلوی کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ‌مسیر اهریمن هستم و می‌خوام دوباره پاگودای مُهرِ اهریمن رو‌کنید به چالش بکشم. اگه سرتون شلوغه، یه وقتِ دیگه برمی‌گردم.»
پس از ارسالِ پیام،ورودی یوان منتظرِ پاسخ ماند‌حسِ که چندان طول نکشید.
حدود یک دقیقه بعد، لوحِ یشمیِ ارتباطی‌اش لرزید و کمی بعد صدای یان هارا‌بزرگ‌ترین طنین انداخت: «دلم برای صدات تنگ شده بود، بنیان‌گذارِ کوچک! می‌خوای پاگودای مُهرِ اهریمن‌اون رو به چالش بکشی، مگه نه؟ یک ساعت بهم وقت بده. دراسرع‌وقت خودم رو می‌رسونم!»
مثلِ همیشه پرانرژیه.اطرافِ یوان با شنیدنِ‌بعد صدایش لبخند زد.
مدتی بعد، وقتی نگهبان متوجه شد یوان قصدِ رفتن‌مسیر ندارد، گفت: «چرا هنوز اینجایی؟ مگه اینکه مُهردارِ استادِ‌کنید اهریمن باشی، وگرنه هرچقدر هم اینجا بایستی اجازهٔ ورود نداری!»
یوان به او‌هزینهٔ گفت: «مرشدم داره می‌آد.مکان ایشون مُهردارِ استادِ اهریمنه.»
«...» نگهبان‌چهار دیگر چیزی نگفت‌ممنون و ساکت شد.
کمی بیشتر از یک ساعت بعد، یوان دید‌مسیر که پورتالی در همان نزدیکی ظاهر شد و‌انتخابش لحظه‌ای بعد زنِ زیبایی از آن بیرون آمد.
طبیعتاً یان هارا بود.
یان هارا به‌محضِ دیدنِ چهرهٔ جذابِ‌واردِ او، با لبخندی درخشان به‌سمتش دوید و‌کاملاً درحالی‌که دست تکان می‌داد، گفت: «بنیان‌گذارِ کوچک!»
یوان هم با لبخند‌برسی به او سلام کرد:ادامه «خیلی وقته ندیدمتون، ارشد.»
با این حال، یان هارا ناگهان‌بعد سرعتش را کم کرد و ایستاد و‌فنی با چهره‌ای گیج به او خیره ماند.
یوان با‌غریبه‌ست حالتِ پرسشی ابرو‌نگاه بالا انداخت: «ارشد؟»
یان هارا درحالی‌که بدنش را از نزدیک‌تر بررسی می‌کرد، پرسید:داره «بنیان‌گذارِ کوچک... اتفاقی برات افتاده؟ چرا همون شکلی هستی ولی‌پرسیدنِ درعین‌حال این‌قدر فرق کردی؟ حتی چند سانت هم قد کشیدی...»
ناگهان بازویش را گرفت و با فشار‌سفرشان دادنِ عضلاتش آن‌ها را بررسی کرد: «وای،بزرگ‌ترین عضلاتت بی‌نقص پالایش شدن! چه‌جور گنجینه‌ای خوردی؟»
با لبخندی‌مبهوت عمیق گفت:نگاه «جینسنگِ آبدیدگیِ کامل.»
یان هارا تمامِ حرکاتش را‌نگاه متوقف کرد و با چهره‌ای‌رسیدند شوکه به او خیره ماند: «...چی؟»
لحظه‌ای بعد یوان‌هزینهٔ خندید: «فقط شوخی‌واردِ کردم. این نتیجهٔ تمریناتمه.»
یان هارا سپس آهی کشید: «مـ... منم همین فکر رو‌فنگ کردم! نزدیک بود سکته‌م بدی، بنیان‌گذارِ کوچک! آخه جینسنگِ آبدیدگیِ کامل‌چهره‌ای دیگه توی این دنیا پیدا نمی‌شه! میلیون‌ها ساله که منقرض شدن!»
درحالی‌که به‌سمتِ کتابخانهٔ بزرگ‌نگاه می‌رفت، گفت: «به‌هرحال، بیا‌مسیر بقیه‌ش رو داخل حرف بزنیم.»
نگهبان به او‌مبهوت ادای احترام کرد:مدتی «درود، ارشد یان.»
یان هارا گفت:هزینهٔ «می‌خوایم از پاگودای‌واردِ مُهرِ اهریمن استفاده کنیم.»
نگهبان بی‌درنگ‌چهار درها را برایشان‌ممنون باز کرد: «البته.»
کمی بعد، یان‌اطرافِ هارا یوان را‌بعد به داخلِ ساختمان برد.