چپتر 149: چالشِ آن بزرگ
0بای لینگ با هیجان به برج اشاره کرد و داد زد: «نگاه کنید! شاگرد یوان‌گذاشت از طبقهٔ ۹۹ گذشت! الان می‌خواد طبقهٔ آخر رو به چالش بکشه!» بقیهٔ افرادِ حاضر‌اگه خودشان متوجهِ این موضوع شده بودند، چون تمامِ این مدت داشتند برج را تماشا می‌کردند.
بزرگ شان با صدای‌دیگری بلند پرسید: «فکر می‌کنید چه‌تشکیل چالشی توی طبقهٔ آخر باشه؟»
شین مینگ شانه‌ای بالا‌میدان انداخت: «کی می‌دونه، من خودم‌انتظار فقط تا طبقهٔ ۸۳ رفتم...»
«رئیسِ فرقه‌میدانی هم فقط به‌افق طبقهٔ ۹۲ رسید.»
لونگ یی‌جون با چهره‌ای جدی گفت: «غیر از بنیان‌گذار که به طبقهٔ ۱۰۰بنیان‌گذار پا گذاشت، فکر نمی‌کنم کسِ دیگه‌ای بدونه توی طبقهٔ ۱۰۰ چه خبره. بنیان‌گذار‌کلمه هم هیچ یادداشتی دربارهٔ تجربه‌ش توی برج جا نذاشته، جز یک کلمه: وحشتناک.»
بزرگ شان آهی کشید: «وحشتناک؟ اگه حتی بنیان‌گذار که به‌می‌شد نترس بودن معروفه طبقهٔ ۱۰۰ رو "وحشتناک" دونسته، آخه چه چیزی‌حضوری ممکنه توی اون طبقه باشه؟ بی‌صبرانه منتظرم شاگرد یوان برگرده بیرون.»
در این میان، داخلِ برج، یوان ۱۵ دقیقه‌همان‌طور در منطقهٔ استراحت نفس تازه کرد و سپس‌شده‌ای از پله‌ها بالا رفت و واردِ طبقهٔ ۱۰۰ شد.
وقتی یوان به طبقهٔ ۱۰۰ پا گذاشت، در کمالِ تعجب با آسمانی آبی و‌میدان صاف و میدانی بی‌پایان روبه‌رو شد که تا افق امتداد داشت. انگار از داخلِ‌قدرتمند برج به دنیای دیگری منتقل شده بود که تنها از یک میدان تشکیل می‌شد.
یوان پایین را نگاه کرد و همان‌طور‌لونگ که انتظار می‌رفت، پله‌هایی که تازه از۱۰۰ آن‌ها بالا آمده بود، ناگهان ناپدید شده بود.
«واردِ طبقهٔ ۱۰۰ شده‌ای.»
«حضوری قدرتمند از خلأ پدیدار می‌شود.»
ویژژژ!
ناگهان پورتالی سیاه و عظیم چند مایل‌تنها دورتر از یوان ظاهر شد و لحظاتی‌می‌رفت بعد، هیکلی کشیده از آن بیرون آمد.
این هیکلِ کشیده و طلایی دقیقاً شبیهِ آن بزرگ در لوحِ درک بود، اما از نظرِ اندازه در برابرِ آن رنگ می‌باخت‌ویژژژ و دیگر به آن عظمت نبود که بتواند تنها با بدنش جلوی ستاره‌ها را بگیرد. با این حال، این بدان معنا نبود‌برابرِ که اژدها عظیم‌الجثه نیست؛ قدش حتی از بلندترین ساختمان‌های دنیای یوان هم بلندتر بود و ضخامتش به اندازهٔ چند قطارِ به‌هم‌چسبیده می‌رسید.
آن بزرگ با چشمانِ درشت و طلایی‌اش به یوان خیره شد و طوری با او حرف زد که‌همان‌طور انگار اولین دیدارشان است: «رسیدنت به طبقهٔ ۱۰۰ را تبریک می‌گویم، انسان. تو دومین نفری هستی که تا‌چند اینجا پیش آمده‌ای و بیش از صدهزار سال از زمانی که آخرین بازدیدکننده به این طبقه پا گذاشت، می‌گذرد.»
یوان نتوانست جلوی خودش‌رئیسِ را بگیرد و از‌یی‌جون اژدها پرسید: «منو یادت نمیاد؟»
اژدها از حرف‌های یوان گیج شده بود: «تو را به یاد بیاورم؟ چرا باید کسی را‌آن‌ها که قبلاً هرگز ندیده‌ام به یاد بیاورم؟» گذشته از این، حتی اگر صدهزار سال هم گذشته بود،ظاهر وقتی غیر از او فقط یک نفرِ دیگر را دیده بود، امکان نداشت کسی را فراموش کند!
یوان از روی کنجکاوی به‌تشکیل پرسیدن ادامه داد: «پس تو همون‌پله‌هایی "آن بزرگ" توی لوحِ درک نیستی؟»
آن بزرگ با لحنی‌روبه‌رو آرام گفت: «هممم؟ لوحِ درک؟دنیای بگذار نگاهی به بدنت بیندازم!»
ناگهان چشمانِ آن بزرگ‌رئیسِ برقی زد و نوری‌یی‌جون طلایی واردِ بدنِ یوان شد.
آن بزرگ مات‌ومبهوت زمزمه کرد: «تو... تو از قبل مُهرِ تأییدِ مرا داری؟» چرا که قصد‌آن‌ها داشت در صورتِ عبورِ یوان از آزمون و فتحِ طبقهٔ ۱۰۰، مُهرِ تأیید را به او‌دورتر بدهد! اما حالا که یوان از قبل مُهرِ تأیید را داشت، کلِ این آزمون بی‌معنی می‌شد!
یوان به آن بزرگ گفت: «بله، اون‌پایین یکی ‹آن بزرگ› بعد از اینکه توی‌ناگهان یه شرط‌بندی بردم، این رو بهم داد.»
«هممم...»
آن بزرگ چند لحظه ساکت ماند و سپس‌یی‌جون گفت: «از آنجا که پیش‌تر تأییدِ ‹منِ› دیگر‌نمی‌کنم را گرفته‌ای، دلیلی برای ادامهٔ این آزمون نمی‌بینم.»
یوان هاج‌وواج داد زد: «اِه؟! آخه چرا؟تنها من این‌همه راه تا اینجا اومدم!» یعنی‌می‌رفت واقعاً ۱۰۰ طبقه را بی‌دلیل بالا آمده بود؟
آن بزرگ ادامه داد: «همین الان نگاهِ دقیقی به بدنت انداختم و هرچند از اعتراف به آن بیزارم، اما با وجودِ‌می‌شود اینکه تنها در لایهٔ ۱ از استادِ روح هستی، گمان نمی‌کنم توانِ شکست دادنت را داشته باشم. تو دو سلاحِ روح داری‌اندازه و خونِ ققنوس در رگ‌هایت جریان دارد؛ بماند که دو حضورِ قدرتمند را هم حس می‌کنم که جایی در درونت پنهان شده‌اند.»
«گرچه من همان ‹آن بزرگ› هستم که در لوحِ درک دیدی،منتقل اما صرفاً توهمی هستم که قدرت‌های واقعی‌اش تا حدی محدود شده که‌آمده فتحِ این برج را تقریباً غیرممکن، اما در عین حال شدنی کند.»
یوان پرسید: «حتی اگه این‌طور‌فرقه باشه، حالا که نمی‌خوای با‌جدی من بجنگی، قراره چیکار کنی؟»
«هممم...»
آن بزرگ دوباره به فکر فرو رفت.پایین هرچه باشد، نمی‌توانست اجازه دهد یوان بدونِ‌ناگهان پشت‌سر گذاشتنِ هیچ آزمونی از آنجا بگذرد.
چند لحظه بعد، آن بزرگ دوباره به حرف آمد:دنیای «این چطور است... برای عبور از این طبقه، باید با‌انتظار ۱۰۰٬۰۰۰ جانورِ جادویی در اوجِ عالمِ جنگجوی روح مبارزه کنی.»
دهانِ یوان از تعجب باز ماند: «۱۰۰٬۰۰۰ جانورِ‌یی‌جون جادویی؟!» این تعداد ۱٬۰۰۰ برابر بیشتر از جانورانی‌نمی‌کنم بود که در طبقهٔ ۹۹ با آن‌ها جنگیده بود!
«من شاید بتونم راحت از پسِ ۱۰۰ جانورِ جادویی‌تشکیل بربیام، اما قطعاً انرژیِ کافی برای شکست دادنِ ۱۰۰٬۰۰۰ناگهان جانورِ جادویی رو به‌طورِ هم‌زمان ندارم! این کار عملاً غیرممکنه!»
«نگران نباش، ترتیبی می‌دهم که زمانِ کافی برای تکمیلِ این چالش‌پله‌هایی داشته باشی. این بیشتر آزمونی برای سنجشِ استقامتِ توست تا قدرت‌ویژژژ و استعدادت، و تو پیش‌تر خودت را در جنبه‌های دیگر ثابت کرده‌ای.»
«به‌خاطرِ این وضعیتِ پیش‌بینی‌نشده، قوانینِ برج را زیر پا می‌گذارم و برای این چالش زمانِ نامحدودی در اختیارت قرار می‌دهم. افزون بر این، به تو قابلیتِ توقفِ موقتِ چالش را می‌دهم‌می‌شود تا هر زمان که خسته شدی یا نیاز به استراحت داشتی، بتوانی به دلخواه آن را متوقف کنی. با این حال، در مجموع تنها مجاز به ۲۴ ساعت استراحت هستی. به‌محضِ‌جلوی اینکه تمامِ ۲۴ ساعت را مصرف کنی، باید آن‌قدر بجنگی تا یا هر ۱۰۰٬۰۰۰ جانورِ جادویی را از پای درآوری، یا دیگر توانی برای ادامه نداشته باشی و در چالش شکست بخوری.»