چپتر 1089: بدون عنوان
0می‌دونستم آدمِ خاصیه،می‌گه اما فکر نمی‌کردم‌سریع تا این حد...
تیان شیانزو که در اتاقِ‌سریع مهمانِ خاندانِ لین نشسته بود، با‌رفت اضطراب آبِ دهانش را قورت داد.
تیان شیانزو و تیان سویین، هر دو‌تحکم نفس در سینه حبس کرده بودند و‌تکان انتظار می‌کشیدند تا خاندانِ لین «مقصر» را بیاورند.
چند دقیقه بعد، مردی میان‌سال با چهره‌ای تا حدودی‌سریع بی‌حالت را به داخلِ اتاق آوردند. دست و پایش زنجیر‌بیرون شده بود و به نظر می‌رسید حسابی کتک خورده است.
اربابِ خاندان لین گفت: «این خدمتکار وو جیه‌ست و مسئولیتِ استخدامِ‌صندلی درندگانِ خاموش رو به گردن گرفته. دلیلش هم شایعاتِ اخیره که‌سؤال دربارهٔ خاندانِ لینِ ما پخش شده. به عبارتِ دیگه، می‌خواست انتقام بگیره.»
یوان با چشم‌های ریزشده به‌سریع وو جیه نگاه کرد و‌صندلی لرزه بر تنِ او انداخت.
تیان یانیو در گوشش‌نمی‌کرد زمزمه کرد: «شیائو یانگ...وقتی فکر نمی‌کنم اون مقصر باشه...»
حتی او هم با یک‌جوان نگاه می‌توانست بفهمد که این‌تکان خدمتکار مسئولِ این کار نبود.
یوان به وو جیه‌باید اشاره کرد که روبه‌رویشان‌قدم‌های بنشیند و گفت: «بشین.»
وو جیه جرئت نمی‌کرد راحت بنشیند،تکان اما لین چون‌هوا با تحکم گفت:نشست «وقتی اربابِ جوان می‌گه بشین، باید بشینی.»
وو جیه سریع سر‌نمی‌کرد تکان داد و با قدم‌های‌جوان کوچک به سمتِ صندلی رفت.
وقتی نشست، یوان جامِ‌وقتی حقیقت را بیرون آورد‌بشینی و روی میز گذاشت.
یوان به او گفت: «الان‌بشینی چند سؤال ازت می‌پرسم و‌سمتِ تو هم صادقانه جواب می‌دی.»
وو جیه سر تکان داد.
یوان لحظه‌ای‌بشین بعد پرسید:نمی‌کرد «اسمت وو جیه‌ست؟»
«بله...»
جامِ حقیقت بی‌حرکت ماند.
«اربابِ خاندان لین یا جد‌سریع لین مجبورت کردن بیای اینجا‌صندلی و نقشِ مقصر رو بازی کنی؟»
وو جیه با‌جرئت صدایی مضطرب گفت:چون‌هوا «نـ-نه! اونا مجبورم نکردن!»
یوان با دیدنِ اینکه جامِ حقیقت‌می‌گه هیچ واکنشی نشان نداد، ادامه داد:کوچک «واقعاً تو مسئولِ استخدامِ درندگانِ خاموش هستی؟»
وو جیه با‌می‌گه چهره‌ای تا حدودی درهم‌شکسته‌تکان گفت: «بله، من مسئولم.»
نورِ جامِ‌می‌گه حقیقت بی‌درنگ‌بشینی به تپش افتاد.
یوان لبخند زد‌جرئت و گفت: «داری‌چون‌هوا به من دروغ می‌گی.»
چشم‌های وو جیه از شدتِ شوک گرد شد و غرید:تکان «نـ-نه! دروغ نمی‌گم! قسم می‌خورم که من مسئولم! من بودم‌آورد که درندگانِ خاموش رو برای حمله به خاندانِ تیان استخدام کردم!»
با دروغ‌های بیشترِ‌می‌گه وو جیه، نورِ‌سریع جامِ حقیقت درخشان‌تر می‌شد.
لین چون‌هوا خواست وو جیه را‌تکان بازخواست کند: «معنیِ این—» اما یوان‌نشست با اشاره‌ای ساده جلویش را گرفت.
«لطفاً اجازه‌بشین بدید من سؤالات‌راحت رو ازش بپرسم.»
لین چون‌هوا گفت: «بسیار خب...» سپس عقب رفت و با‌تکان نگاهی تهدیدآمیز به اربابِ خاندان لین خیره شد و او‌آورد را واداشت تا با اضطراب آبِ دهانش را قورت دهد.
یوان از وو جیه پرسید: «چرا دروغ می‌گی؟قدم‌های چرا باید مسئولیتِ کاری رو به گردن بگیری که‌آورد انجامش ندادی؟ سعی داری روی کارِ کی سرپوش بذاری؟»
وو جیه حالا فقط می‌توانست بی‌صدا سرش‌قدم‌های را تکان دهد، چون می‌دانست اگر حتی‌حقیقت یک کلمه به زبان بیاورد، دروغ‌هایش برملا می‌شود.
یوان پرسید: «یا اون‌قدر به شخصی که سعی داری‌جوان ازش محافظت کنی وفاداری که حاضری جونت رو براش‌صندلی فدا کنی، یا مجبورت کردن این کار رو بکنی. کدومشه؟»
وو جیه با صدایی پایین گفت، طوری‌باید که انگار بغض کرده بود: «خواهش می‌کنم...صندلی من واقعاً مقصرم... باید حرفمو باور کنید...»
یوان برگشت، به لین چون‌هوا نگاه کرد و با صدایی‌سمتِ سرد گفت: «این یعنی چی؟ فکر می‌کنی اون‌قدر احمقم که‌گذاشت این مسخره‌بازی رو باور کنم، یا انتظار داشتی همین‌طوری قبولش کنم؟»
لین چون‌هوا غرید: «هیچ‌کدوم!»
به وو جیه نزدیک شد و ادامه داد: «به نامِ خانوادگی‌باید و روحم قسم می‌خورم که در برابرِ هر کسی که داری‌حقیقت ازش محافظت می‌کنی، پناهت باشم. به ما بگو— چرا دروغ می‌گی؟»
اربابِ خاندان لین ناگهان‌وقتی اضافه کرد: «من هم‌بشینی امنیتت رو تضمین می‌کنم.»
با شنیدنِ این حرف‌ها،باید بغضِ وو جیه بی‌درنگ‌قدم‌های ترکید و زارزار گریه کرد.
وو جیه با صدای بلند گریه کرد: «خانواده‌م رو ازم‌صندلی گرفتن! زن و دخترم گروگانن! بهم گفتن اگه تقصیر رو‌الان گردن نگیرم، زن و دخترم رو به بدترین فاحشه‌خونه‌های شهر می‌فروشن!»
با شنیدنِ این حرف،نمی‌کرد لین چون‌هوا از شدتِ‌وقتی خشم دندان قروچه کرد.
غرید و باعث شد کلِ اتاق‌می‌گه بلرزد: «کدوم حروم‌زاده‌ای توی خاندانِ لین جرئت‌سمتِ کرده همچین کارِ پستی بکنه؟! بهم بگو!»
وو جیه در حالی که حس می‌کرد کوهی‌قدم‌های از روی سینه‌اش برداشته شده، این نام را‌بیرون با صدای بلند به زبان آورد: «پـ-پیشکار جین!»
اربابِ خاندان‌می‌گه لین با‌بشینی تعجب گفت: «چی؟!»
لین چون‌هوا بی‌درنگ اطلاعاتِ بیشتری‌راحت خواست: «این پیشکار جین کیه؟می‌گه این اسم برام آشنا نیست.»
اربابِ خاندان لین با صدایی پایین زمزمه کرد:بشینی «پیشکار جین یکی از وفادارترین خدمتکارهای ماست. در حالِ‌جامِ حاضر داره به لین مینگ‌های، پسرِ من خدمت می‌کنه...»
هیچ راهی برای پنهان کردنِ این موضوع وجود نداشت، چون همه‌صندلی از آن خبر داشتند. اگر سعی می‌کرد آن را از لین‌سؤال چون‌هوا پنهان کند، بی‌درنگ دروغش فاش می‌شد و گرفتارِ خشمِ پدرش می‌شد.
بدنِ لین چون‌هوا‌باید از شدتِ خشم‌تکان لرزید: «نکنه پسرت...»
اربابِ خاندان لین با عجله گفت: «صـ-صبر کنید! اون فقط اسمِ پیشکار جین رو آورد! درسته که اون‌صندلی مستقیماً برای پسرِ من کار می‌کنه، اما هیچ مدرکی نیست که نشون بده پسرِ من هم توی این‌پرسید مسخره‌بازی دست داره! تا جایی که ما می‌دونیم، وو جیه ممکنه دربارهٔ همهٔ این ماجرا دروغ گفته باشه!»
یوان ناگهان گفت: «پس چرا با این‌باید پیشکار جین حرف نزنیم تا خودمون ببینیم‌صندلی دربارهٔ این وضعیت چی برای گفتن داره؟»
و ادامه‌جوان داد: «در ضمن،بشینی اون دروغ نمی‌گه.»
یوان ناگهان به زنجیرهایی‌بشینی که وو جیه را‌کوچک بسته بودند اشاره کرد.
لحظه‌ای بعد مقداری از‌نمی‌کرد چیِ شمشیرش را رها‌وقتی کرد و زنجیرها را برید.
«بهترین کار برای خاندانِ لین‌جوان اینه که به این مرد‌تکان بابتِ دردسرهایی که کشیده غرامت بده.»
لین چون‌هوا سر تکان داد: «وقتی‌سریع همهٔ این ماجراها تموم شد، خودم‌رفت شخصاً بهش غرامت می‌دم. بهت قول می‌دم.»
یوان لبخند زد: «پس‌بشینی بیایید این پیشکار جین‌کوچک رو صدا بزنیم، باشه؟»
اربابِ خاندان لین‌جرئت بی‌درنگ پیشکار جین را‌تحکم به اتاقشان احضار کرد.
مدتی بعد، مردی با چهره‌ای ذاتاً مکّار‌باید واردِ اتاق شد، در حالی که از‌صندلی قبل سراپا غرق در عرق شده بود.