چپتر 581: چنگِ ساده
0«ممم...» وقتی یوان از خواب بیدار شد، نالهٔ‌چنگ ملایمی در کنارش پیچید و در کمالِ تعجب‌ننوازیم دید دستانش سینه‌های نرمِ چو لیوشیانگ را گرفته است.
سریع دستانش را برداشت، اما‌چنگ تا خواست عذرخواهی کند، فهمید که‌چرا چو لیوشیانگ در خوابِ عمیقی است.
در همین حال، می‌شیو کنارِ تخت مشغولِ تزکیه بود. از‌اضافه وقتی تزکیه در غارهای جاودانه را شروع کرده بود، یک لایه‌سیم‌های ارتقا یافته و به لایهٔ ۲ از جنگجوی روح رسیده بود.
یوان بی‌صدا از اتاق‌خواب بیرون‌چرا رفت تا ساعت را نگاه کند.اشکالی باز هم زود بیدار شده بود.
سپس به دستشویی رفت تا صورتش را‌باهات بشوید و بعد بیرون رفت و به‌چرا همان جایی برگشت که آژور را دیده بود.
در کمالِ تعجب، پیکری روی تخته‌سنگ‌بزنم نشسته بود و چنگی کنارش قرار‌الان داشت و غرق در تزکیه بود.
یوان نمی‌خواست مزاحمش شود، برای همین‌نداره چند متر آن‌طرف‌تر نشست و در‌اتاقم سکوت محوِ ظاهرِ برازندهٔ آژور شد.
چند دقیقه بعد، آژور ناگهان‌چرا به حرف آمد و یوان‌ندارم را غافلگیر کرد: «زود اومدی.»
یوان گفت:همیشه «بازم زود‌چون بیدار شدم.»
آژور با وقار خندید و گفت: «چه‌ادامه تصادفی. منم امروز زودتر از همیشه بیدار‌حتماً شدم. شاید چون مشتاق بودم باهات چنگ بزنم.»
سپس ادامه داد: «به هر‌اشکالی حال، حالا که هر دو‌اضافه اینجاییم، چرا الان با هم ننوازیم؟»
یوان گفت:داد «حتماً... آخ، ولی‌چرا من چنگ ندارم.»
«اشکالی نداره. دنبالم‌شاید بیا. یه دونه‌بودم اضافه توی اتاقم دارم.»
یوان به دنبالِ‌بودم آژور به سمتِ‌بزنم غارهای جاودانه راه افتاد.
«دینگ~»
آژور هر چند قدم، یکی‌چرا از سیم‌های چنگش را می‌کشید و‌اشکالی تک‌نوایی می‌ساخت که در فضا می‌پیچید.
«اگه برات سؤاله که چرا این کار رو‌چنگ می‌کنم، دارم از صدا برای مسیریابی استفاده می‌کنم.ننوازیم با اینکه نمی‌تونم با چشم‌هام ببینم، با چنگم می‌بینم.»
«چطوری کار می‌کنه؟»
«با اینکه نمی‌تونی ببینیش، هر بار که صدایی تولید می‌شه، یه موجِ صوتیِ نامرئی می‌سازه که‌راه تا جای ممکن جلو می‌ره و بعد محو می‌شه و وقتی این موج به چیزی برخورد می‌کنه،می‌کنم برمی‌گرده. من این موج‌ها رو واضح می‌شنوم و این‌طوری می‌تونم با صدا، محیطِ اطرافم رو تجسم کنم.»
استعدادش زبانِ یوان‌حالا را بند آورده بود:ننوازیم «وای... این... واقعاً محشره...»
«اگه این توانایی‌شاید نبود، زندگی برام‌بودم خیلی سخت‌تر می‌شد.»
چند دقیقه‌مشتاق بعد، به‌باهات غارهای جاودانه رسیدند.
یوان با خود فکر کرد:
پس اون‌طرفِ غارِ جاودانهٔ من‌چرا زندگی می‌کرده... عجیبه که تا‌ندارم دیروز همدیگه رو ندیده بودیم.
آژور او را به غارِ‌مشتاق جاودانه‌اش دعوت کرد و گفت:ادامه «به خونهٔ سادهٔ من خوش اومدی.»
یوان با حسِ ایزدی‌اش به اطراف‌بزنم نگاه کرد. آنجا در مقایسه با‌الان غارِ جاودانهٔ خودش بسیار خالی بود.
آژور چند لحظه به‌ندارم اتاقش رفت و سپس با‌دونه چنگی ساده در دست برگشت.
چنگ را به دستش داد و‌الان گفت: «می‌دونم ظاهرش کمی خسته‌کننده‌ست، ولی‌نداره صدای بی‌نقصی داره. در ضمن، خودم ساختمش.»
«ها؟ خودت ساختیش؟ محشره.»
«خب، خریدنِ چنگ کارِ آسونی نیست، چون بیشترشون‌داد نابود شدن و به‌خاطرِ نفرین هیچ‌کس حاضر نیست بسازتشون،اشکالی برای همین چاره‌ای نداشتم جز اینکه خودم دست‌به‌کار بشم.»
یوان پرسید: «این یعنی‌ندارم اونی که استفاده می‌کنی‌بیا رو هم خودت ساختی؟»
«آره، و همین‌حالا اواخر تمومش کردم—الان حدود یه ماه پیش.»
«به‌هرحال، حالا که‌شاید چنگت رو گرفتی،بودم بیا بریم چنگ بزنیم.»
«باشه.»
کمی بعد‌حتماً به کنارِ‌ندارم تخته‌سنگ برگشتند.
وقتی رسیدند، کنارِ هم‌اینجاییم نشستند و هر کدام‌حتماً چنگی روی پا گذاشتند.
آژور پیشنهاد داد: «می‌خوای اول تو شروع کنی؟چنگ نوبتی یه آهنگ می‌زنیم، و وقتی فهمیدیم کدوم‌ننوازیم آهنگ رو می‌تونیم با هم بزنیم، دونوازی می‌کنیم.»
«حتماً.»
یوان پس از آماده شدن،اشکالی آهنگی را که از فِی‌اضافه یویان یاد گرفته بود نواخت.
چند دقیقه بعد، وقتی‌اینجاییم آهنگِ یوان تمام شد،حتماً آژور با هیجان دست زد.
«وای! این آهنگِ‌شاید قشنگ رو از‌بودم کجا یاد گرفتی؟»
گفت: «از یه دوستی‌باهات یاد گرفتم که توی‌داد تزکیهٔ آنلاین باهاش آشنا شدم.»
آژور آهی کشید و‌ندارم گفت: «اولین اجرات که این‌قدر‌دونه خوبه. نکنه می‌خوای ضایعم کنی؟»
«ها؟ من—»
آژور خندید و گفت: «دارم باهات شوخی‌باهات می‌کنم. اما چون اجرات این‌قدر خوب بود، باید‌الان حسابی تلاش کنم تا آبروی خودم رو نبرم.»
سپس آژور‌مشتاق لحظه‌ای مکث کرد‌چنگ تا آماده شود.
وقتی آماده‌حتماً شد، دست‌ندارم به چنگ برد.
دینگ~
یوان بی‌صدا‌همیشه اجرای آژور‌چون را تماشا کرد.
یوان با دیدنِ‌بودم تواناییِ واقعیِ آژور‌بزنم پیشِ خود فکر کرد:
وای... خیلی بهتر از دیروز می‌زنه.دنبالِ غیر از ایزدبانوی چنگ، فکر نکنم‌یکی کسِ دیگه‌ای بتونه باهاش برابری کنه...
دو دقیقه‌بزنم بعد، آهنگِ‌داد آژور تمام شد.
«نظرت چیه؟»
یوان لبخند زد: «بی‌نقص بود.»
«نوبتِ توئه!»
یوان سر تکان‌ادامه داد و مشغولِ‌اینجاییم نواختنِ آهنگِ دیگری شد.
آن دو حتی پس‌بودم از طلوعِ آفتاب هم‌ادامه به چنگ زدن ادامه دادند.
آژور پس از پایانِ آهنگش‌حالا گفت: «خب، فکر کنم برای‌حتماً امروز به‌اندازهٔ کافی ساز زدیم.»
یوان پرسید: «فردا دوباره می‌بینمت؟»
آژور با‌بزنم اشتیاق سر‌داد تکان داد: «البته!»
و ادامه داد:مشتاق «راستی، می‌تونی چنگ رو‌بزنم پیشِ خودت نگه داری.»
«واقعاً؟»
«آره. به‌هرحال به دردم نمی‌خوره.»
«ممنون!»
کمی بعد، یوان به‌بودم غارِ جاودانه برگشت تا‌ادامه با بقیه صبحانه بخورد.
پس از صبحانه، راهیِ تالارِ تمرین شدند؛ جایی‌الان که یوان قرار بود بقیهٔ روز را به‌بیا تمرینِ مبارزه با وانگ مینگ و لی جین‌شی بگذراند.
شاگردانِ آنجا از دیدنِ بااستعدادترین شاگردشان در منطقهٔ‌راه تمرینِ معمولی جا خوردند: «یا خدا... این اولین‌تک‌نوایی باریه که لی جین‌شی رو توی تالارِ تمرین می‌بینم.»
در پایانِ روز،ادامه یوان و بقیه‌اینجاییم به غارهای جاودانه برگشتند.
«یوان، وقتی اون روز رفتیم‌باهات پیشِ ارشد هونگ، گفت کمانم‌حالا فردا آماده می‌شه. می‌خوام برم بگیرمش.»
«باشه. منم باهات میام.»
صبحِ روزِ بعد، یوان رفت تا آژور‌سمتِ را در جای همیشگی ببیند. همان‌طور که‌چنگش انتظار می‌رفت، آژور باز هم زودتر آمده بود.
یوان پس از گذراندنِ چند ساعت با آژور،الان برای صبحانه به غارهای جاودانه برگشت و سپس راهیِ‌دونه خاندانِ هونگ شد تا کمانِ سفارشیِ می‌شیو را بگیرد.
ارشد هونگ از یوان‌بودم پرسید: «خوش برگشتید. دارو‌ادامه رو مصرف کردید؟ چطور بود؟»
یوان گفت:بزنم «عالی بود. بازم‌حالا به‌خاطرِ دارو ممنونم.»
«خوبه. به‌هرحال،اضافه دنبالم بیایید.اتاقم کمان آماده‌ست.»
چند دقیقه‌بزنم بعد، به‌داد محوطهٔ ساخت‌وساز رسیدند.