چپتر 876: به خاطر تو
0وانگ بینگ‌بینگ از آن‌ها پرسید: «شماها کِی‌همیشگیم می‌خواید برید؟ یک ماه وقت داریم تا‌مسیرِ خودمون رو به فرقه‌های جدیدمون معرفی کنیم.»
یوان گفت:سینهٔ «احتمالاً قبل از‌تونستم اون موقع می‌ریم.»
پس از کمی گفت‌وگو، می‌شیو‌نمی‌تونم و بقیه برای خوردنِ شام‌جبران از تزکیهٔ آنلاین خارج شدند.
مین لی ناگهان به او‌سرِ نزدیک شد: «یوان، می‌تونم چند لحظه‌لبخندی وقتت رو بگیرم؟ زیاد طول نمی‌کشه.»
«باشه.»
«دنبالم بیا.»
سپس مین‌کنم— لی یوان را‌نمی‌تونم به بالکن برد.
وقتی مین لی لحظاتِ طولانی‌سرِ ساکت ماند، یوان تصمیم گرفت سرِ‌لبخندی صحبت را باز کند: «چیزی شده؟»
مین لی با لبخندی محو بر لب گفت:ترکِ «فقط می‌خواستم قبل از رفتن به فرقه ازت‌همون‌طور تشکر کنم. تصمیم گرفتم همین امشب راهیِ فرقه بشم.»
یوان ابرو بالا انداخت:بزنم «به این زودی؟ ۳۰آزاد روز وقت داری، مگه نه؟»
لبخندِ مین لی تلخ و‌نمی‌تونم شیرین شد: «آره، ولی نمی‌خوام‌جبران بیشتر از این مزاحمت بشم.»
«به خاطر تو بود که‌سرِ شجاعت پیدا کردم دستِ رد‌شده به سینهٔ خاندانِ مین بزنم.»
«به خاطر تو بود‌بندِ که تونستم خودم رو از‌آسمان‌های بندِ خاندانِ مین آزاد کنم.»
«به خاطر تو بود‌بزنم که به رؤیای همیشگیم‌آزاد برای ترکِ آسمان‌های زیرین رسیدم.»
«به خاطر توئه که بالاخره‌نمی‌تونم می‌تونم مسیرِ تزکیه‌م رو همون‌طور‌جبران که دلم می‌خواد طی کنم.»
«واقعاً نمی‌دونم چطور ازت‌گرفت تشکر کنم— این دِینیه‌کند که هرگز نمی‌تونم اداش کنم.»
یوان لبخند زد و گفت: «نیازی نیست جبران کنی.آسمان‌های تو دوستِ منی و طبیعیه که دوست‌ها به هم‌می‌خواد کمک کنن. می‌دونم که قبلاً هم اینو بهت گفته بودم.»
«حق با توئه...خاندانِ ببخشید اصلاً حرفش‌خودم رو پیش کشیدم.»
مین لی برگشت تا به ماهِ درخشان نگاه کند و پس از‌دوستِ لحظه‌ای سکوت، گفت: «فکر می‌کنی بازم همدیگه رو می‌بینیم؟ می‌دونم که تو به‌اصلاً عروج در نُه آسمان ادامه می‌دی، در حالی که من همین‌جا گیر می‌افتم.»
یوان لبخند زد: «بازم همدیگه رو‌صحبت می‌بینیم. مطمئن باش در آینده هر‌محو وقت فرصت کنم به دیدنت می‌آم.»
اما مین لی سر تکان داد و گفت: «نه، منم که می‌آم‌توئه دیدنت. سخت تمرین می‌کنم و هر چقدر هم طول بکشه بهت می‌رسم، و‌نمی‌تونم اون‌قدر به عروج در نُه آسمان ادامه می‌دم تا دوباره همدیگه رو ببینیم.»
«اگه اشکالی نداره، دو‌بزنم تا خواستهٔ خودخواهانهٔ دیگه هم‌رؤیای ازت دارم. لطفاً منتظرم بمون.»
یوان بی‌درنگ‌کنم— سر تکان‌هرگز داد: «باشه.»
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان‌سرِ گفت: «گفتی دو تا خواسته ازم‌لبخندی داری، درسته؟ این فقط یکیش بود.»
مین لی فوراً سرخ شد: «را-راستش، خواستهٔ دومم‌ترکِ رو فراموش کن... توی دیدارِ بعدی‌مون بهت می‌گم.همون‌طور در عوض، می‌شه یه لحظه چشم‌هات رو ببندی؟»
یوان بی‌صدا سر‌خاندانِ تکان داد و‌خودم چشمانش را بست.
به‌محض اینکه یوان چشمانش را بست، مین‌لبخند لی روی پنجهٔ پا بلند شد، به جلو‌دوست‌ها خم شد و لبانِ نرمِ یوان را بوسید.
مین لی پس از جدا کردنِ لبانش‌باز به‌سرعت گفت: «لطفاً یه کم دیگه بسته‌شون‌می‌خواستم نگه دار. دلم نمی‌خواد الان صورتم رو ببینی.»
پس از لحظه‌ای سکوتِ معذب‌کننده، مین لی گفت: «شاید الان لیاقتِ‌رسیدم بودن با تو رو نداشته باشم، اما سخت تمرین می‌کنم تا‌کنم— به کسی تبدیل بشم که لیاقتت رو داره. تا دیدارِ بعدی، یوان.»
یوان ناگهان حس کرد نسیمِ ملایمی صورتش‌بندِ را نوازش می‌کند. چشمانش را که باز کرد،توئه دید مین لی از بالکن ناپدید شده است.
به سمتِ خاصی‌دِینیه چرخید و دست‌اداش روی لب‌هایش کشید.
چرا همیشه‌ماند ازم می‌خوان‌گرفت چشمام رو ببندم؟
دینگ!
ناگهان صدای واضحی‌خاندانِ یوان را از‌خودم بهت بیرون آورد.
«'مین لی' به پیوند افزوده شد!»
«سطحِ پیوندِ مین لی به صمیمی افزایش یافت!»
«تبریک! سطحِ پیوند با مین لی به صمیمی رسید!»
«اثرِ زیر از سطحِ پیوندِ مین لی به دست آمد: 'شیفتگیِ مین لی'.»
[شیفتگیِ مین لی: جذابیت ۴۰ واحد و آسیبِ کلی ٪۳۰ افزایش می‌یابد.]
کمی بعد یوان از تزکیهٔ آنلاین‌رؤیای خارج شد و در سالنِ غذاخوری‌توئه به بقیه پیوست تا شام بخورند.
یوان به می‌شیو و بقیه گفت: «شماها می‌تونید چند روزِ‌همیشگیم آینده هر کاری دوست دارید بکنید. من هنوز یه کارایی‌دلم دارم که باید قبل از رفتن به پلکانِ آسمان انجامشون بدم.»
«باشه.»
روزِ بعد.
یوان به او گفت:بندِ «فنگ فنگ، بیا برگردیم به‌آسمان‌های خانهٔ ثروت. احتمالاً منتظرمون هستن.»
«اوه، نزدیک بود یادم‌بزنم بره که برای اکسیرِ حقیقت‌رؤیای ازشون کمک خواسته بودیم. بریم.»
در راهِ خانهٔ ثروت،هرگز شیائو هوا پرسید: «چرا‌نیازی دنبالِ اکسیرِ حقیقت می‌گردید؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «داستانش درازه.»
شیائو هوا‌تونستم اخم کرد:بندِ «پس خلاصه‌ش کن...»
فنگ یوشیانگ خندید و اوضاع را کوتاه برای‌آزاد شیائو هوا توضیح داد: «راستش، به اکسیرِ حقیقت نیاز‌مسیرِ داریم تا بفهمیم خاطراتِ اربابِ جوان واقعیه یا نه.»
شیائو هوا با چهره‌ای گیج‌نمی‌تونم به او نگاه کرد: «خاطرات؟ مگه‌کنی خاطراتت مشکلی پیدا کرده، داداش یوان؟»
«نه، این‌طور نیست. هنوز اینو بهت نگفتم چون‌کند با مین لی رفته بودی، اما من در واقع‌ازت خاطراتِ زندگیِ پیشینم به عنوانِ والاگوهرِ ایزدی رو دارم.»
«چـ-چی...؟» چشم‌های‌تونستم شیائو هوا در‌آزاد دم گرد شد.
«می‌دونم باورش سخته، ولی حقیقته. حتی زادگاه و خانواده‌م‌رؤیای توی اون زندگی رو هم یادمه. راستش، من—یعنی والاگوهرِ‌تزکیه‌م ایزدی—توی آسمانِ سوم به دنیا اومدم، همون مقصدِ بعدیِ ما.»
شیائو هوا با‌دِینیه صدایی آرام زمزمه کرد:لبخند «تناسخ...» افکارش ناپیدا بود.
یوان با دیدنِ شیائو هوا که‌صحبت در فکر فرو رفته بود، حرفش را‌فقط قطع کرد تا او بتواند فکر کند.
در همین حال، داخلِ آکادمیِ‌آزاد موسیقیِ جهانی مردی سراپا سیاه‌پوش در‌رسیدم اقامتگاهِ سان هائو روبه‌رویش ایستاده بود.
سان هائو با لبخندی‌بزنم گشاد به مرد نگاه‌آزاد کرد: «این اطلاعات واقعیه؟»
مرد گفت: «بله، خودم تأییدش کردم.اداش خاندانِ گو الان دنبالِ جوانی به‌دوستِ نامِ 'یوان' می‌گرده. انگار باهاش خصومتی دارن.»
«هاهاها! عالیه! به خاندانِ گو خبر بده‌باز که من اطلاعاتی دربارهٔ این 'یوان' دارم‌می‌خواستم و می‌خوام باهاشون دیدار کنم! همین الان!»
مرد جواب داد:خودم «اطاعت!» و بی‌درنگ‌رؤیای از اتاق بیرون رفت.
چه تصادفی که خاندانِ گو دنبالِ اون‌بندِ حرومزاده‌ست! این حتماً خواستِ آسمانه! اونا هم حتماً‌توئه به‌اندازهٔ من مرگِ اون حرومزاده رو می‌خوان! هاهاها!