چپتر 214: پایانِ مسابقهٔ چنگ
0فِی یویان پس از شنیدنِ حرف‌های یوان که بوی لاف زدن می‌داد، گفت: «م-مجبور نیستی برای خودت مهلت تعیین کنی، شاگرد یوان. هر‌آدم وقت کارت باهاش تمام شد می‌تونی بهم پسش بدی. نیازی نیست عجله کنی. خیلی بعید می‌دونم کسی بتونه یه فنِ درجهٔ ایزدی رو‌تصمیم فقط توی چند روز یاد بگیره. فنونِ چنگ شاید به پیچیدگیِ بعضی فنونِ تزکیه نباشه، اما به هر حال یه فنِ درجهٔ ایزدیه.»
یوان با فِی یویان بحث نکرد و سر‌اول تکان داد: «باشه.» سپس چنگِ درجهٔ ایزدی و‌اینه فنونِ چنگِ درجهٔ ایزدی را داخلِ حلقهٔ فضایی‌اش انداخت.
«تبریک! گنجینهٔ درجهٔ ایزدی دریافت شد!»
«تبریک! فنِ درجهٔ ایزدی دریافت شد!»
پس از دریافتِ پاداش‌ها، اعلانی‌هست در آسمان ظاهر شد که‌مسابقه همهٔ بازیکنان می‌توانستند آن را ببینند.
«بازیکن یوان یک گنجینهٔ درجهٔ ایزدی به دست آورد!»
«بازیکن یوان نخستین بازیکنی شد که یک گنجینهٔ درجهٔ ایزدی به دست آورد!»
وقتی یوان و فِی یویان گنجینه‌هایشان را کنار‌انداخت گذاشتند، سونگ لینگ‌اِر به آن‌ها گفت: «حالا که یکی‌همهٔ از پاداش‌ها رو بهتون دادم، بریم سراغِ پاداشِ دوم.»
فِی یویان با چشمانی‌نمی‌کردید گردشده به سونگ لینگ‌اِر نگاه‌روزی کرد: «ها؟ بازم پاداش هست؟»
سونگ لینگ‌اِر سر تکان داد و گفت:نفرِ «یادتون رفته همون اولِ مسابقه چی گفتم؟ماند اینکه نفرِ اول رو به عنوانِ شاگردم می‌پذیرم؟»
فِی یویان دهانش باز ماند: «م-منظورتون اینه که... می‌خواید ما رو‌گفتم به عنوانِ شاگردِ خودتون بپذیرید؟ شوخی نمی‌کردید؟» آخر هرگز تصورش را‌اینه هم نمی‌کرد که روزی فرصت پیدا کند شاگردِ سونگ لینگ‌اِرِ پرآوازه شود!
سونگ لینگ‌اِر با نگاهی جدی جواب‌حلقهٔ داد: «چرا باید جلوی این‌همه آدم‌دریافتِ در موردِ همچین چیزی شوخی کنم؟»
سونگ لینگ‌اِر بی‌آنکه نیتِ اصلی‌اش را پنهان کند، به فِی یویان گفت: «البته راستش رو‌شود بخوای، اولش فقط می‌خواستم یوان رو به عنوانِ شاگردم بپذیرم، اما وقتی دیدم استعدادت می‌تونه‌اصلی‌اش حتی با شاگردهای فعلیِ من رقابت کنه، تصمیم گرفتم تو رو هم به شاگردی قبول کنم.»
فِی یویان بیشتر از روی بهانه‌تراشی گفت: «اما ما هنوز شاگردِ‌می‌پذیرم معبدِ جوهرِ اژدها هستیم... نمی‌تونیم همین‌طوری یکی از یه فرقهٔ دیگه رو‌آخر به عنوانِ مرشدمون بپذیریم، مخصوصاً من که از قبل شاگردِ هسته هستم.»
«مشکلی پیش نمیاد. چیزهایی که بهتون یاد می‌دم هیچ تداخلی با آموزش‌های معبدِ‌نفرِ جوهرِ اژدها نداره و حتی خودم در این باره با رئیسِ فرقه‌تون صحبت می‌کنم.شوخی تازه، پذیرفتنِ مرشد از یه فرقهٔ دیگه غیرممکن نیست؛ تو گذشته بارها پیش اومده.»
سپس سونگ لینگ‌اِر رو به یوان کرد و ادامه داد: «می‌دونم نمی‌خوای معبدِ جوهرِ اژدها رو‌ظاهر ترک کنی، برای همین بهت اجازه می‌دم هم‌زمان که شاگردِ منی، توی معبدِ جوهرِ اژدها هم بمونی.حالا این‌طوری مجبور نیستی فرقه‌ت رو ترک کنی و در عینِ حال می‌تونی زیرِ نظرِ من آموزش ببینی.»
با این حال، یوان گفت: «از لطفتون ممنونم ارشد‌روزی سونگ، اما واقعاً قصد ندارم زیاد روی چنگ تمرکز کنم.چرا آخه همین الانش هم دارم شمشیر و خنجر یاد می‌گیرم.»
«تو چی؟»
فِی یویان و سونگ لینگ‌اِر‌هست هر دو دوباره با چشم‌های‌مسابقه گرد به او خیره شدند.
یوان با دیدنِ چهره‌های لبریز از ناباوری‌شان، تصمیم گرفت «سالارِ‌گنجینهٔ ملکوت» و «پرتگاهِ پرستاره» را بیرون بیاورد تا به آن‌ها‌ببینند ثابت کند که واقعاً با شمشیر و خنجر تمرین می‌کند.
«می‌بینید؟ من بیشتر برای‌نمی‌کردید سرگرمی چنگ می‌زنم و قصد‌روزی ندارم خیلی روش تمرکز کنم.»
سونگ لینگ‌اِر با اخم گفت: «ایـ... این مسخره‌ست! چطور می‌تونی همچین‌می‌پذیرم استعدادِ خدادادی‌ای رو این‌طوری دور بندازی! من اجازه نمی‌دم!» کاملاً مشخص‌نمی‌کردید بود که نمی‌خواهد ببیند کسی به بااستعدادیِ یوان، نبوغش را هدر می‌دهد.
پیش از آنکه یوان حتی بتواند جواب بدهد، فِی یویان گفت: «شاگرد یوان، منم اینجا با‌شاگردم ارشد سونگ موافقم. تو این قابلیت رو داری که به یکی از بزرگ‌ترین استادانِ چنگ در‌نمی‌کرد دنیا تبدیل بشی. چرا به‌جاش روی این مسیر تمرکز نمی‌کنی؟ حداقل می‌تونی دلیلت رو بهمون بگی؟»
لبخندِ تلخی روی لب‌های یوان نشست و کمی از گذشته‌اش برای آن‌ها گفت؛پاداش‌ها از زمانی که هنوز به‌عنوانِ موسیقی‌دان فعالیت می‌کرد و پدر و مادرش او‌وقتی را مجبور به نواختن می‌کردند و مثلِ یک ماشین از او کار می‌کشیدند.
«با اینکه موسیقی رو دوست دارم... حتی عاشقشم... ولی نمی‌تونم جوری روش تمرکز‌لینگ‌اِرِ کنم که انگار تنها چیزِ توی زندگی‌مه، چون چیزهای دیگه‌ای هم پیدا کردم‌چیزی که بهشون علاقه دارم. شمشیر و خنجر فقط چند نمونه از اون‌ها هستن.»
«شاید در آینده به این مسیر برگردم، اما‌اول فعلاً، تا وقتی که هنوز می‌تونم، می‌خوام از بقیهٔ‌می‌خواید چیزهایی که این دنیا برای ارائه داره لذت ببرم.»
«...»
سونگ لینگ‌اِر و فِی یویان‌داخلِ با شنیدنِ گذشتهٔ یوان، تا‌گنجینهٔ چند لحظه زبانشان بند آمد.
«خیلی خب... اگه نمی‌خوای روی این مسیر تمرکز کنی، مجبورت نمی‌کنم، چون این کار بیشتر از اینکه نتیجهٔ مثبت داشته باشه،جلوی اثرِ منفی می‌ذاره. با این حال، معنیش این نیست که ازت دست کشیدم، و هرگز هم کسی به بااستعدادیِ تو رو‌شاگردهای رها نمی‌کنم، یوان. حرفم رو یادت بمونه؛ دوباره تو رو پای موسیقی می‌شونم، حتی اگه آخرین کاری باشه که تو عمرم می‌کنم!»
سونگ لینگ‌اِر پس از‌مسابقه گفتنِ این حرف، چرخید‌اول و از اتاق بیرون رفت.
درست وقتی یوان و فِی یویان هم آماده می‌شدند تا اتاق‌گفتم را ترک کنند، بزرگ شان و بزرگ شوان جلوی آن‌ها ظاهر‌اینه شدند؛ در حالی که مین لی و شوان ووهان هم پشت‌سرشان بودند.
بزرگ شوان با لبخندی پهن به آن‌ها گفت: «کسبِ‌تبریک مقامِ اول رو تبریک می‌گم، شاگرد یوان، شاگرد فِی!بازیکنان معبدِ جوهرِ اژدها قطعاً بابتِ این خدمت بهتون پاداش می‌ده!»
بزرگ شان شروع کرد به دست کشیدن روی تمامِ‌روزی بدنِ یوان، انگار که دنبالِ جای زخم می‌گشت، و‌جواب پرسید: «ارشد سونگ کارِ عجیبی باهات نکرد، شاگرد یوان؟»
یوان با صدایی‌اولِ کمی گیج گفت:اینکه «مـ... من خوبم...»
شوان ووهان به او گفت:هست «تبریک می‌گم، یوان! وقتی برگشتیم فرقه،گفتم باید این موفقیت رو جشن بگیریم!»
سپس مین‌باشه لی گفت: «تبریک‌داخلِ می‌گم، شاگرد یوان.»
یوان با لبخندی درخشان سر تکان داد‌تصورش و گفت: «از همگی ممنونم.» خیالش راحت‌پرآوازه بود که کسی را ناامید نکرده است.