چپتر 252: چهره‌ای بی‌حوصله
0یوان به دستورِ شیائو هوا عمل کرد و حسِ ایزدی‌اش‌شماست را فعال نگه داشت و تا جایی که می‌توانست آن را‌می‌شیوئه گسترش داد، تا اینکه از شدتِ خستگی دیگر نتوانست ادامه‌اش دهد.
یوان در حالی که نفس‌نفس می‌زد گفت: «هااا...الانش هااا... حفظِ حسِ ایزدی واقعاً خسته‌کننده‌ست؛ خیلی بیشتر‌سپس از استفاده از فنونِ تزکیه آدم رو خسته می‌کنه.»
«معلومه داداش یوان، چون استفاده از حسِ ایزدی فقط به انرژی روحی نیاز نداره، بلکه از قدرت ذهنی‌ت‌باشه هم استفاده می‌کنه. با این وجود، داداش یوان فقط یه جنگجوی روحه، در حالی که بقیه معمولاً وقتی‌شهرِ استاد روح می‌شن حسِ ایزدی‌شون رو بیدار می‌کنن. در مقایسه با بقیه، داداش یوان همین الانش هم فرسنگ‌ها جلوتره.»
یوان سر تکان داد و استراحت کرد تا انرژی روحی و‌قاره قدرت ذهنی‌اش را بازیابی کند. سپس دوباره تمرینِ حسِ ایزدی‌اش را‌پرسید شروع کرد و این روند را تقریباً تمامِ روز تکرار کرد.
درست وقتی یوان آماده می‌شد‌باشه تا از بازی خارج شود،شماست فنگ یوشیانگ به خانه بازگشت.
فنگ یوشیانگ با لحنی شبیه به یکی‌همین از اعضای خانواده پس از یک روزِ‌بازیابی طولانیِ کاری گفت: «من برگشتم، اربابِ جوان!»
یوان به او گفت: «خوش‌برگشتی برگشتی، فنگ فنگ. ممنون که‌لبخندی خواهرم رو به اونجا بردی.»
فنگ یوشیانگ با لبخندی بر لب گفت: «حرفش رو هم‌توی نزنید، اربابِ جوان. کمک به شما باعثِ خوشحالیِ منه. هر چه‌غربی‌ـه باشه، تا وقتی این قرارداد پابرجاست، تمامِ وجودم متعلق به شماست.»
و ادامه داد:خوشحالیِ «دوستِ دیگه‌تون که توی‌پابرجاست قاره غربی بود چطور؟»
«آه، درسته. اسمش می‌شیوئه‌بیدار و الان توی شهرِ‌الانش تانگ در قاره غربی‌ـه.»
سپس فنگ یوشیانگ پرسید: «شهرِ تانگ، درسته؟ فهمیدم.اونجا قیافه‌ش چه شکلیه، اربابِ جوان؟ اگه بدونم کار‌خوشحالیِ خیلی راحت‌تر می‌شه، چون من تا حالا ندیدمش.»
«اِهم... چه شکلیه...؟» زبانِ یوان بند آمد، چرا‌دوستِ که از یک دهه پیش که بینایی‌اش را از‌می‌شیوئه دست داده بود، دیگر چهرهٔ می‌شیو را ندیده بود!
فنگ یوشیانگ ابروهایش را بالا انداخت‌قرارداد و لحظه‌ای بعد با لحنی گیج گفت:دیگه‌تون «شما نمی‌دونید دوست‌تون چه شکلیه، اربابِ جوان؟»
یوان به‌سرعت بهانه‌ای تراشید:بیدار «خـ-خب... هر چی باشه‌الانش خیلی وقته که ندیدمش.»
سپس فنگ یوشیانگ‌جوان پرسید: «آه، که این‌طور.خواهرم پس چی ازش یادتونه؟»
«همم...»
یوان چشم‌هایش را بست تا‌باشه فکر کند و چهرهٔ می‌شیو‌شماست در کودکی را به یاد آورد.
یوان در حالی که چهرهٔ می‌شیو را به یاد می‌آورد گفت: «اون ذاتاً یه‌بازیابی چهرهٔ بی‌حوصله داره، یا دقیق‌تر بگم، همیشه بی‌حوصله به نظر می‌رسه، تقریباً انگار هیچ‌چیزی‌بازی توی این دنیا نمی‌تونه سرگرمش کنه. فکر کنم فوراً بشناسیش، چون واقعاً به چشم میاد.»
فنگ یوشیانگ که انتظار چنین توصیفِ‌ممنون عجیبی را نداشت، با حالتی تا‌نزنید حدودی مبهوت سر تکان داد: «کـ-که این‌طور...»
یوان ناگهان گفت:پابرجاست «آه، اون دمِ‌شماست ورودیِ شهر منتظرت می‌مونه.»
فنگ یوشیانگ پیش از آنکه برگردد و دوباره خانه‌متعلق را ترک کند به او گفت: «ورودی، درسته؟ متوجهم.چطور چند روز دیگه می‌بینمتون، اربابِ جوان. مراقبِ خودتون باشید.»
ویژژژ!
دو بالِ شعله‌ورِ بزرگ و باشکوه پشتِ فنگ‌اونجا یوشیانگ ظاهر شد و او تنها با یک‌خوشحالیِ بار بال زدن، مایل‌ها در دوردست‌ها اوج گرفت.
«فردا می‌بینمت، شیائو هوا.»
«بعداً می‌بینمت، داداش یوان.»
پس از خارج شدن از بازی، یوان‌همین بی‌درنگ سعی کرد از حسِ ایزدی‌اش استفاده‌بازیابی کند، اما افسوس که هیچ نتیجه‌ای نداشت.
نباید انتظارِ نتیجهٔ فوری داشته باشم. ممکنه روزها یا حتی‌لبخندی ماه‌ها طول بکشه تا اتفاقی بیفته... با این حال، مهم نیست‌وجودم چقدر طول بکشه، تا وقتی شانسی هست که بتونم دوباره ببینم...
یوان با‌جنگجوی این افکار به‌معمولاً خودش انگیزه داد.
مدتی بعد، می‌شیو به‌باشه خانه برگشت و مشغولِ‌متعلق آماده کردنِ شام شد.
هنگامِ شام، یوان به او گفت: «می‌شیو، دوستم فنگ فنگ الان‌منه داره می‌ره قارهٔ غربی و احتمالاً چند روزِ دیگه می‌رسه اونجا.قاره اگه وقت داری، واردِ بازی شو و ببین رسیده یا نه.»
می‌شیو پرسید:متعلق «این دوستت‌ادامه چه شکلیه؟»
یوان در حالی که تصویرِ فنگ یوشیانگ را در ذهن مرور می‌کرد، گفت:مقایسه «یه خانمِ خیلی خوشگله با موهای بلندِ مشکی و چشم‌های قهوه‌ای. لباس‌های قرمز‌شروع هم می‌پوشه که به نظر براش یه کم کوچیکه، چون به پوستش چسبیده.»
«به پوستش چسبیده...؟» می‌شیو ابروهایش را بالا داد. با خود فکر‌دوستِ کرد این شخص حتماً لباسِ تنگی پوشیده تا بدنش را به نمایش‌تانگ بگذارد، اما یوان بی‌خبرتر از آن بود که متوجهِ این موضوع شود.
سپس می‌شیو گفت: «فهمیدم.لبخندی هر وقت وقت داشتم‌شما بازی رو چک می‌کنم.»
پس از شام، می‌شیو رفت تا به‌توی کارهای خودش برسد، در حالی که یوان‌می‌شیوئه دوباره سعی کرد حسِ ایزدی‌اش را فعال کند.
یک ساعت بعد، یوان‌بقیه دست کشید و در‌روح عوض مشغولِ تزکیه شد.
صبحِ روزِ بعد، پس از اینکه‌پابرجاست می‌شیو صبحانهٔ یوان را داد، او واردِ‌توی بازی شد و می‌شیو به مدرسه رفت.
یوان نشست و با عزمی بیشتر از‌کمک همیشه، به‌سرعت حسِ ایزدی‌اش را فعال کرد:پابرجاست «امروز هم حسِ ایزدی‌م رو تمرین می‌کنم!»
اما چند ساعت پس از تمرین،دیگه‌تون کسی در زد و او را‌درسته مجبور کرد فعلاً دست نگه دارد.
این کی می‌تونه باشه؟
یوان در حالی که‌وجودم می‌رفت در را باز‌دوستِ کند، با خود فکر کرد.
بیرونِ در، بانوی‌خوشحالیِ جوان و زیبایی با‌پابرجاست چهره‌ای آشنا ایستاده بود.
یوان به او‌ایزدی‌شون گفت: «سلام، مین‌مقایسه لی. خیلی وقته ندیدمت.»
مین لی در جواب‌خوش گفت: «سلام، شاگرد یوان.اونجا امیدوارم مزاحمت نشده باشم.»
یوان پرسید:قرارداد «نه، مزاحم‌وجودم نیستی. کاری داشتی؟»
مین لی سر تکان داد و گفت: «نه واقعاً. شنیدم اخیراً‌ادامه چه اتفاقی افتاده و چطور سومین شاگردِ قدرتمندِ حیاطِ بیرونی رو‌الان شکست دادی و جاش رو توی رده‌بندیِ قدرت گرفتی. تبریک می‌گم.»
یوان با لبخندی نسبتاً‌بیدار خشک گفت: «با اینکه‌الانش قصد نداشتم باهاش بجنگم، ممنون.»
«شاگرد یوان، شاید تو یک جنگجوی روح باشی و‌بردی استعدادهای فوق‌العاده‌ای داشته باشی که این دنیا تا حالا ندیده،قرارداد اما من از تلاش برای رسیدن به تو دست برنمی‌دارم!»
مین لی این را گفت‌متعلق و ناگهان هاله‌اش را آزاد‌توی کرد که باعثِ تعجبِ یوان شد.
یوان با صدایی صادقانه به او‌قرارداد تبریک گفت: «تونستی مرز رو بشکنی‌دوستِ و به جنگجوی روح برسی؟ تبریک می‌گم!»
«مـ-ممنون...» مین لی بی‌دلیل‌بیدار از حرف‌های او خجالت کشید‌فرسنگ‌ها و در واکنش سرخ شد.
«بـ-به هر حال، من‌خوش دیگه برمی‌گردم به تمرینم. بعداً‌بردی باهات صحبت می‌کنم، شاگرد یوان.»
یوان سر‌قرارداد تکان داد:وجودم «باشه. می‌بینمت.»
سپس مین‌باعثِ لی برگشت و‌باشه از آنجا رفت.