چپتر 252: چهره‌ای بی‌حوصله
0یوان به دستورِ شیائو هوا عمل کرد و حسِ ایزدی‌اش‌فرسنگ‌ها را فعال نگه داشت و تا جایی که می‌توانست آن را‌روند گسترش داد، تا اینکه از شدتِ خستگی دیگر نتوانست ادامه‌اش دهد.
یوان در حالی که نفس‌نفس می‌زد گفت: «هااا...حرفش هااا... حفظِ حسِ ایزدی واقعاً خسته‌کننده‌ست؛ خیلی بیشتر‌قرارداد از استفاده از فنونِ تزکیه آدم رو خسته می‌کنه.»
«معلومه داداش یوان، چون استفاده از حسِ ایزدی فقط به انرژی روحی نیاز نداره، بلکه از قدرت ذهنی‌ت‌باشه هم استفاده می‌کنه. با این وجود، داداش یوان فقط یه جنگجوی روحه، در حالی که بقیه معمولاً وقتی‌شهرِ استاد روح می‌شن حسِ ایزدی‌شون رو بیدار می‌کنن. در مقایسه با بقیه، داداش یوان همین الانش هم فرسنگ‌ها جلوتره.»
یوان سر تکان داد و استراحت کرد تا انرژی روحی و‌کمک قدرت ذهنی‌اش را بازیابی کند. سپس دوباره تمرینِ حسِ ایزدی‌اش را‌ادامه شروع کرد و این روند را تقریباً تمامِ روز تکرار کرد.
درست وقتی یوان آماده می‌شد‌بیدار تا از بازی خارج شود،فرسنگ‌ها فنگ یوشیانگ به خانه بازگشت.
فنگ یوشیانگ با لحنی شبیه به یکی‌لبخندی از اعضای خانواده پس از یک روزِ‌منه طولانیِ کاری گفت: «من برگشتم، اربابِ جوان!»
یوان به او گفت: «خوش‌برگشتی برگشتی، فنگ فنگ. ممنون که‌لبخندی خواهرم رو به اونجا بردی.»
فنگ یوشیانگ با لبخندی بر لب گفت: «حرفش رو هم‌نزنید نزنید، اربابِ جوان. کمک به شما باعثِ خوشحالیِ منه. هر چه‌شماست باشه، تا وقتی این قرارداد پابرجاست، تمامِ وجودم متعلق به شماست.»
و ادامه داد:می‌شن «دوستِ دیگه‌تون که توی‌مقایسه قاره غربی بود چطور؟»
«آه، درسته. اسمش می‌شیوئه‌خواهرم و الان توی شهرِ‌حرفش تانگ در قاره غربی‌ـه.»
سپس فنگ یوشیانگ پرسید: «شهرِ تانگ، درسته؟ فهمیدم.اونجا قیافه‌ش چه شکلیه، اربابِ جوان؟ اگه بدونم کار‌خوشحالیِ خیلی راحت‌تر می‌شه، چون من تا حالا ندیدمش.»
«اِهم... چه شکلیه...؟» زبانِ یوان بند آمد، چرا‌لبخندی که از یک دهه پیش که بینایی‌اش را از‌قرارداد دست داده بود، دیگر چهرهٔ می‌شیو را ندیده بود!
فنگ یوشیانگ ابروهایش را بالا انداخت‌می‌کنن و لحظه‌ای بعد با لحنی گیج گفت:استراحت «شما نمی‌دونید دوست‌تون چه شکلیه، اربابِ جوان؟»
یوان به‌سرعت بهانه‌ای تراشید:خواهرم «خـ-خب... هر چی باشه‌حرفش خیلی وقته که ندیدمش.»
سپس فنگ یوشیانگ‌جوان پرسید: «آه، که این‌طور.خواهرم پس چی ازش یادتونه؟»
«همم...»
یوان چشم‌هایش را بست تا‌بیدار فکر کند و چهرهٔ می‌شیو‌فرسنگ‌ها در کودکی را به یاد آورد.
یوان در حالی که چهرهٔ می‌شیو را به یاد می‌آورد گفت: «اون ذاتاً یه‌منه چهرهٔ بی‌حوصله داره، یا دقیق‌تر بگم، همیشه بی‌حوصله به نظر می‌رسه، تقریباً انگار هیچ‌چیزی‌چطور توی این دنیا نمی‌تونه سرگرمش کنه. فکر کنم فوراً بشناسیش، چون واقعاً به چشم میاد.»
فنگ یوشیانگ که انتظار چنین توصیفِ‌ممنون عجیبی را نداشت، با حالتی تا‌نزنید حدودی مبهوت سر تکان داد: «کـ-که این‌طور...»
یوان ناگهان گفت:برگشتی «آه، اون دمِ‌اونجا ورودیِ شهر منتظرت می‌مونه.»
فنگ یوشیانگ پیش از آنکه برگردد و دوباره خانه‌الانش را ترک کند به او گفت: «ورودی، درسته؟ متوجهم.دوباره چند روز دیگه می‌بینمتون، اربابِ جوان. مراقبِ خودتون باشید.»
ویژژژ!
دو بالِ شعله‌ورِ بزرگ و باشکوه پشتِ فنگ‌اونجا یوشیانگ ظاهر شد و او تنها با یک‌خوشحالیِ بار بال زدن، مایل‌ها در دوردست‌ها اوج گرفت.
«فردا می‌بینمت، شیائو هوا.»
«بعداً می‌بینمت، داداش یوان.»
پس از خارج شدن از بازی، یوان‌لبخندی بی‌درنگ سعی کرد از حسِ ایزدی‌اش استفاده‌منه کند، اما افسوس که هیچ نتیجه‌ای نداشت.
نباید انتظارِ نتیجهٔ فوری داشته باشم. ممکنه روزها یا حتی‌لبخندی ماه‌ها طول بکشه تا اتفاقی بیفته... با این حال، مهم نیست‌وجودم چقدر طول بکشه، تا وقتی شانسی هست که بتونم دوباره ببینم...
یوان با‌کمک این افکار به‌خوشحالیِ خودش انگیزه داد.
مدتی بعد، می‌شیو به‌می‌شن خانه برگشت و مشغولِ‌مقایسه آماده کردنِ شام شد.
هنگامِ شام، یوان به او گفت: «می‌شیو، دوستم فنگ فنگ الان‌دوستِ داره می‌ره قارهٔ غربی و احتمالاً چند روزِ دیگه می‌رسه اونجا.شهرِ اگه وقت داری، واردِ بازی شو و ببین رسیده یا نه.»
می‌شیو پرسید:قرارداد «این دوستت‌وجودم چه شکلیه؟»
یوان در حالی که تصویرِ فنگ یوشیانگ را در ذهن مرور می‌کرد، گفت:ادامه «یه خانمِ خیلی خوشگله با موهای بلندِ مشکی و چشم‌های قهوه‌ای. لباس‌های قرمز‌تانگ هم می‌پوشه که به نظر براش یه کم کوچیکه، چون به پوستش چسبیده.»
«به پوستش چسبیده...؟» می‌شیو ابروهایش را بالا داد. با خود فکر‌فرسنگ‌ها کرد این شخص حتماً لباسِ تنگی پوشیده تا بدنش را به نمایش‌تقریباً بگذارد، اما یوان بی‌خبرتر از آن بود که متوجهِ این موضوع شود.
سپس می‌شیو گفت: «فهمیدم.باشه هر وقت وقت داشتم‌متعلق بازی رو چک می‌کنم.»
پس از شام، می‌شیو رفت تا به‌ادامه کارهای خودش برسد، در حالی که یوان‌چطور دوباره سعی کرد حسِ ایزدی‌اش را فعال کند.
یک ساعت بعد، یوان‌باعثِ دست کشید و در‌قرارداد عوض مشغولِ تزکیه شد.
صبحِ روزِ بعد، پس از اینکه‌بیدار می‌شیو صبحانهٔ یوان را داد، او واردِ‌تکان بازی شد و می‌شیو به مدرسه رفت.
یوان نشست و با عزمی بیشتر از‌وجودم همیشه، به‌سرعت حسِ ایزدی‌اش را فعال کرد:قاره «امروز هم حسِ ایزدی‌م رو تمرین می‌کنم!»
اما چند ساعت پس از تمرین،شماست کسی در زد و او را‌غربی مجبور کرد فعلاً دست نگه دارد.
این کی می‌تونه باشه؟
یوان در حالی که‌ممنون می‌رفت در را باز‌لبخندی کند، با خود فکر کرد.
بیرونِ در، بانوی‌می‌شن جوان و زیبایی با‌مقایسه چهره‌ای آشنا ایستاده بود.
یوان به او‌ممنون گفت: «سلام، مین‌بردی لی. خیلی وقته ندیدمت.»
مین لی در جواب‌خوش گفت: «سلام، شاگرد یوان.اونجا امیدوارم مزاحمت نشده باشم.»
یوان پرسید:خوش «نه، مزاحم‌ممنون نیستی. کاری داشتی؟»
مین لی سر تکان داد و گفت: «نه واقعاً. شنیدم اخیراً‌جلوتره چه اتفاقی افتاده و چطور سومین شاگردِ قدرتمندِ حیاطِ بیرونی رو‌تقریباً شکست دادی و جاش رو توی رده‌بندیِ قدرت گرفتی. تبریک می‌گم.»
یوان با لبخندی نسبتاً‌خواهرم خشک گفت: «با اینکه‌حرفش قصد نداشتم باهاش بجنگم، ممنون.»
«شاگرد یوان، شاید تو یک جنگجوی روح باشی و‌بردی استعدادهای فوق‌العاده‌ای داشته باشی که این دنیا تا حالا ندیده،قرارداد اما من از تلاش برای رسیدن به تو دست برنمی‌دارم!»
مین لی این را گفت‌خواهرم و ناگهان هاله‌اش را آزاد‌نزنید کرد که باعثِ تعجبِ یوان شد.
یوان با صدایی صادقانه به او‌می‌کنن تبریک گفت: «تونستی مرز رو بشکنی‌تکان و به جنگجوی روح برسی؟ تبریک می‌گم!»
«مـ-ممنون...» مین لی بی‌دلیل‌خواهرم از حرف‌های او خجالت کشید‌نزنید و در واکنش سرخ شد.
«بـ-به هر حال، من‌خوش دیگه برمی‌گردم به تمرینم. بعداً‌بردی باهات صحبت می‌کنم، شاگرد یوان.»
یوان سر‌خوش تکان داد:ممنون «باشه. می‌بینمت.»
سپس مین‌روح لی برگشت و‌بیدار از آنجا رفت.