چپتر 1206: درگیری با خاندانِ اژدهای لاجوردی
0«شوان‌اِر!!!» ارباب لیانگ با دیدنِ اینکه‌اجازه پسرِ دردانه‌اش به هوا پرتاب شد‌بی‌دلیل و به دیوارِ آجری کوبید، قلبش ریخت.
سپس بی‌اعتنا‌بدید به مهاجم،این به‌سوی پسرش شتافت.
ارباب لیانگ به پسرش‌رفت کمک کرد تا از زمین‌پسرم بلند شود: «شوان‌اِر! حالت خوبه؟!»
لیانگ شوان که انگار هنوز گیج بود، در‌نگاه حالی که خون از دهانش می‌چکید گفت: «چه‌تزکیه‌ش بلایی سرم اومد...؟ چرا دهنم این‌قدر درد می‌کنه؟»
«خون؟ چرا دارم خون‌ریزی می‌کنم؟!»
یوان چنان ضربهٔ محکمی به او‌برسم زده بود که اتفاقاتِ چند ثانیهٔ‌واقعاً گذشته را از یاد برده بود.
ارباب لیانگ به یوان چشم‌غره‌غرید رفت و غرید: «چطور جرئت‌زخمی می‌کنی پسرم رو زخمی کنی! می‌کشمت!»
یوان شانه بالا انداخت و با لحنی که کمی رنگِ طعنه داشت‌روح گفت: «احتمالاً حرفم رو باور نمی‌کنی، ولی همین الان هم خیلی جلوی خودم‌حتی رو گرفته بودم. پسرت یه کم شکننده‌تر از چیزیه که انتظار داشتم. ببخشید.»
«حروم‌زاده!» چیزی نمانده بود ارباب لیانگ به‌سوی‌بدید یوان خیز بردارد، اما یکی از امپراتورانِ‌شده روحِ حاضر در آنجا جلویش را گرفت.
«اربابِ خاندان، لزومی نداره دست‌هاتون رو برای‌بی‌دلیل یه شاهِ روحِ ناچیز آلوده کنید. اجازه‌اوجِ بدید من حسابِ این حروم‌زاده رو براتون برسم.»
ارباب لیانگ که‌چشم‌غره بی‌دلیل مات‌ومبهوت شده‌چطور بود، گفت: «چی...؟»
«یه شاهِ روحِ ناچیز؟» برگشت و‌شده به یوان نگاه کرد و واقعاً هم‌غیرممکنه یوان تنها در اوجِ شاهِ روح بود.
غیرممکنه! چطور تا الان متوجهِ پایهٔ تزکیه‌ش‌بدید نشدم؟! حتماً حضورِ عظیمش اون‌قدر روی تزکیه‌ش‌شده سایه انداخته که حتی من هم ندیدمش!
در واقع، حواسِ ارباب لیانگ چنان درگیرِ حضورِ یوان شده‌برگشت بود که تا این لحظه به پایهٔ تزکیه‌اش دقت نکرده بود.حتماً اگر حرفی از آن به میان نمی‌آمد، احتمالاً هرگز متوجهش نمی‌شد.
ارباب لیانگ از این بابت احساسِ حقارت کرد، اما او تنها‌کنی کسی نبود که این حس را داشت. دو فرمانروای روحِ دیگر‌حرفم هم تا پیش از این حرف، متوجهِ تزکیهٔ یوان نشده بودند.
هرچند عمدی در کار نبود، اما احساس می‌کردند یوان توی گوششان‌اوجِ خوابانده است. ناگهان صدای دیگری پیچید: «صبر کنید!» صدا از لیانگ شوان‌سایه بود که از گیجی درآمده و بالاخره متوجهِ اوضاعِ خودش شده بود.
در حالی که به‌سوی یوان می‌رفت گفت: «خودم‌حسابِ به حسابش می‌رسم! تا وقتی کارم باهاش تموم‌نگاه نشده، هیچ‌کس حق نداره حتی یه انگشت بهش بزنه!»
ارباب لیانگ با صدای بلند گفت:برسم «صبر کن! تو زخمی شدی! با‌واقعاً این حالت نمی‌تونی از پسش بربیای!»
نمی‌خواست با گفتنِ اینکه یوان در حد و اندازه‌اش‌پسرم نیست غرورِ پسرش را بشکند، چرا که این حرف‌رنگِ بیشتر از هر جراحتِ جسمی‌ای به او آسیب می‌زد.
لیانگ شوان با لجاجت گفت: «همین الانش هم فقط‌واقعاً غافلگیرم کرد! حتی اگه یه کم زخمی هم باشم،حتماً می‌تونم از پسِ یه آدمِ ضعیف مثلِ اون بربیام!»
ارباب لیانگ دندان‌هایش را روی هم سابید و نگاهی به امپراتورانِ‌برسم روحِ آماده‌به‌کار انداخت، سپس با استفاده از حسِ ایزدی به آن‌ها‌متوجهِ گفت: «اگه اوضاع برای پسرم خطرناک شد، اون مرد رو بکشید!»
امپراتورانِ روح در‌حسابِ سکوت به نشانهٔ‌برسم اطاعت سر تکان دادند.
وقتی لیانگ شوان نزدیک‌تر شد، یوان پرسید:جرئت «برای دورِ دوم آماده‌ای؟ این بار حواسم هست‌انداخت که یه کم بیشتر جلوی خودم رو بگیرم.»
لیانگ شوان درست جلوی پای یوان روی زمین‌نگاه تف کرد و گفت: «خفه‌خون بگیر! فقط چون‌تزکیه‌ش یه ضربهٔ شانسی بهم زدی این‌قدر مغرور نشو!»
یوان فقط شانه‌ای بالا انداخت‌کنید و رو به شی می‌لی‌براتون پرسید: «اشکالی نداره اگه بکشمش؟»
شی می‌لی آهی‌حسابِ کشید و گفت:برسم «چرا از من می‌پرسی...»
سپس ادامه داد: «راستش... خودم‌غرید می‌خوام بکشمش، پس اگه می‌تونی‌زخمی سعی کن زنده نگهش داری.»
یوان لبخند زد: «باشه.»
رو به لیانگ شوان که از خشم‌بدید می‌جوشید برگشت و ادامه داد: «شانس آوردی.شده به خاطر اون می‌تونی یکم بیشتر زنده بمونی.»
لیانگ شوان مثل‌حسابِ ببری به جلو‌برسم جهید و غرید: «می‌کشمت!»
برقی بی‌رحمانه‌برده در چشمانِ‌رفت یوان درخشید.
ناگهان سرمایی به ستونِ فقراتِ‌مات‌ومبهوت لیانگ شوان هجوم آورد، گویی‌تنها غریزه‌اش می‌خواست به او هشدار دهد.
تق!
ثانیه‌ای بعد، پیکرِ لیانگ شوان‌براتون دیده شد که برای دومین بار‌نگاه به سمتِ دیوارِ آجری پرت می‌شد.
اما برخلافِ بارِ اول، لیانگ شوان‌چطور حافظه‌اش را از دست نداد و با‌شانه چهره‌ای تحقیرشده به‌سرعت از جا بلند شد.
یوان گفت: «فکر کنم اینم‌مات‌ومبهوت یه ضربهٔ شانسی بود، نه؟» و‌اوجِ خشمِ لیانگ شوان را بیشتر برانگیخت.
لیانگ شوان تحولش را‌آلوده آغاز کرد و غرید:حسابِ «زنده‌زنده پوستت رو می‌کنم!»
یوان تماشا کرد که بدن و موهای لیانگ شوان‌شده چند اینچ بلندتر شد. فلس‌های آبیِ براق روی پوستش‌پایهٔ پدیدار شدند و پایهٔ تزکیه‌اش یک لایه ارتقا یافت.
با اینکه یوان تا الان چند‌چطور تحول دیده بود، اما نخستین بار‌می‌کشمت بود که می‌دید جثه‌شان هم بزرگ می‌شود.
یوان نزدیک‌شدنِ آرام و مطمئنِ‌مات‌ومبهوت لیانگ شوان را برای بارِ سوم‌اوجِ تماشا کرد و پیشِ خود اندیشید:
تزکیه‌ش حتی‌جلویش یه لایه‌اربابِ رفت بالا...
لیانگ شوان با اعتمادبه‌نفسی عجیب گفت:برسم «حالا که تحول پیدا کردم، نمی‌تونی‌واقعاً حتی به یه تارِ موهام دست بزنی.»
شی می‌لی هشدار داد: «مراقب‌رفت باش یوان. تبارهای مختلف برتری‌های متفاوتی‌زخمی دارن. برتریِ خاندانِ اژدهای لاجوردی سرعتشونه.»
«که سرعت.»
لیانگ شوان با غرور اعلام کرد:لزومی «درسته! ما اژدهایانِ لاجوردی از نظرِ سرعتِ‌کنید ذاتی، جزوِ سه تبارِ برترِ اژدهایان هستیم!»
با این حال، وقتی یوان بی‌آنکه او نگاهش‌مات‌ومبهوت را برگرداند یا پلک بزند ناگهان از جلوِ‌غیرممکنه چشمش ناپدید شد، چشمانِ لیانگ شوان گرد شد.
«واقعاً؟»
ناگهان صدایی آرام پشتِ‌اتفاقاتِ سرِ لیانگ شوان طنین انداخت‌برده و لرزه بر تنش انداخت.
ارباب لیانگ‌جلویش فریاد زد:اربابِ «پشتِ سرته، شوان‌اِر!»
لیانگ شوان بی‌درنگ چرخید، اما پیش از آنکه حتی بتواند نگاهی‌نگاه به پیکرِ یوان بیندازد، دردِ شدیدی در صورتش پیچید و تا‌حضورِ به خودش بیاید، دوباره داشت به سمتِ دیوارِ آجری پرت می‌شد.
ارباب لیانگ با دیدنِ‌چشم‌غره فنِ حرکتیِ ژرفِ یوان،جرئت در دل فریاد زد:
اون دیگه چه‌جور فنِ‌رفت حرکتی‌ای بود؟! حتی منم به‌سختی‌پسرم می‌تونستم حرکاتش رو دنبال کنم!
در این میان، یوان‌بی‌دلیل نیز از سرعتِ حرکتِ‌نگاه خودش جا خورده بود.
فنِ حرکتیِ فنگ فنگ واقعاً اسطوره‌ایه. به‌نداره خاطرِ تحولمه؟ حس می‌کنم می‌تونم خیلی راحت‌تر درکش‌بدید کنم. عجیبه، چون این فنِ حرکتی مخصوصِ ققنوس‌هاست.
ارباب لیانگ ناگهان با چشم‌غره‌براتون به امپراتورهای روحِ اطرافش، داد زد:نگاه «دیگه کافیه! کارش رو تموم کنید!»
آن‌ها بی‌درنگ پاسخ‌برده دادند: «بله!» و به‌سرعت‌چطور یوان را محاصره کردند.
یوان با آرامش‌زده به آن‌ها لبخند زد:گذشته «حالا یکم جالب‌تر شد.»