چپتر 115: پذیرشِ مرشد
0لونگ یی‌جون گفت: «هر فرقه بسته به نتایجش توی‌بیا مسابقاتِ قبلی، تعدادِ مشخصی سهمیه می‌گیره و ما تونستیم‌دورش ۳ سهمیه برای قلمروِ رازآلودِ امسال به دست بیاریم.»
«یکی از اون سهمیه‌ها به تو داده می‌شه. البته قرار نیست ازت بخوایم بدونِ هیچ پاداشی شرکت کنی، برای‌محافظت همین دسترسیِ کامل به تالارِ ژرف رو بهت می‌دیم؛ جایی که می‌تونی انواعِ فنونِ بینِ رتبهٔ فانی تا رتبهٔ زمینی‌باز رو یاد بگیری. چند فنِ رتبهٔ آسمانی هم هست، اما برای دسترسی به اونا باید یکی از ما همراهت باشه.»
«علاوه بر این، هر چیزی که از قلمروِ رازآلود به دست بیاری،کرد می‌ذاریم برای خودت نگهش داری. در حالتِ عادی، شاگردها موظف‌اند گنجینه‌هایی رو که‌آزمون‌ها داخلِ قلمروِ رازآلود پیدا می‌کنن تحویل بدن، اما برای تو استثنا قائل می‌شیم.»
لونگ یی‌جون سپس پرسید: «نظرت‌چالش‌برانگیزِ چیه؟ مایلی برای معبدِ جوهرِ‌پاداش اژدها توی قلمروِ رازآلود شرکت کنی؟»
یوان بی‌درنگ سر‌دربارهٔ تکان داد: «حتماً. مشکلی‌پذیرفت با شرکت کردن ندارم.»
یوان چون دلیلی برای رد‌پذیرفت کردن نداشت و دربارهٔ این قلمروِ‌مکانِ رازآلود کنجکاو بود، درخواستشان را پذیرفت.
«عالیه! پس بیا دربارهٔ معبد اژدها حرف بزنیم. معبد اژدها یه مکانِ افسانه‌ایه که بنیان‌گذارِ‌ازش ما، لونگ چن کشفش کرد و معبدِ جوهرِ اژدها رو دورش ساخت تا ازش محافظت‌شاگردهای کنه. جای مرموزیه که آزمون‌های چالش‌برانگیزِ زیادی داره و برای گذروندنِ اون آزمون‌ها پاداش می‌گیری.»
لونگ یی‌جون توضیح داد: «تنها دلیلی که شاگردهای بیشتری رو به اونجا نمی‌فرستیم، صرفاً اینه که باز کردنِ این مکان حتی برای‌مکان یک نفر به منابع و زحمتِ خیلی زیادی نیاز داره. تازه احتمالِ بالایی هم هست که اگه به‌اندازهٔ کافی بااستعداد نباشی، معبد‌آزمونِ اژدها راهت نده. برای همین فقط به کسایی اجازه می‌دیم واردِ معبد اژدها بشن که توی آزمونِ شاگردی نتایجِ استثنایی گرفته باشن.»
«تو می‌خوای‌نداشت واردِ معبد‌کنجکاو اژدها بشی، درسته؟»
یوان سر‌کنجکاو تکان داد:درخواستشان «بله، می‌خوام.»
«پس همین الان آماده‌سازی رو براش شروع می‌کنم.مکانِ اگه الان شروع کنم، کمی بعد از قلمروِ رازآلود‌کنه برات آماده می‌شه— باز کردنش دقیقاً همین‌قدر زحمت می‌بره.»
لحظه‌ای بعد لونگ‌مرموزیه یی‌جون پرسید: «سؤالی‌زیادی از ما داری؟»
یوان سر‌نداشت تکان داد:کنجکاو «نه، راستش نه...»
«خوبه، پس بالاخره می‌تونیم—»
«یه لحظه صبر کنید!»
ناگهان بزرگِ شان‌مرموزیه حرفِ لونگ یی‌جون‌زیادی را قطع کرد.
با ابروهای بالارفته‌دربارهٔ به او نگاه کردند:پذیرفت «موضوع چیه، بزرگِ شان؟»
با چهره‌ای جدی گفت: «ما هنوز‌عالیه تصمیم نگرفتیم که کی باید مرشدِ‌افسانه‌ایه یوان بشه و من می‌خوام داوطلب بشم.»
«...»
فضا به‌سرعت در سکوت فرو رفت، چرا که بزرگانِ‌آزمون‌ها فرقه به‌خوبی از شخصیتِ لجبازِ بزرگِ شان خبر داشتند. اگر‌اینه واقعاً می‌خواست یوان شاگردش شود، منصرف کردنش تقریباً غیرممکن بود.
بزرگِ شوان به یوان نگاه کرد‌درخواستشان و گفت: «چرا نمی‌ذاریم خودِ این مردِ‌مکانِ جوان دربارهٔ چنین موضوعِ مهمی تصمیم بگیره؟»
«نظرت چیه، شاگرد یوان؟ با اینکه شاگردها مجبور نیستن مرشد داشته باشن، ولی به‌شدت‌کشفش توصیه می‌شه که یکی پیدا کنی، چون می‌تونن برای تزکیه‌ت منابع و راهنمایی در‌آزمون‌ها اختیارت بذارن. تازه، داشتنِ مرشد به‌نوعی داشتنِ یه 'پشتیبان' توی فرقه هم حساب می‌شه.»
«نظرت چیه برادرِ کوچک؟ چرا با این خواهرِ بزرگ‌ترت نمی‌آی؟ بهت قول می‌دم وقتی شاگردِ من باشی، هیچ روزِ خسته‌کننده‌ای نداشته‌چالش‌برانگیزِ باشی.» بزرگ شان ناگهان برخاست و با حرکاتِ عجیبِ پاهایش به یوان نزدیک شد؛ با هر قدم به‌شکلی باورنکردنی وسوسه‌انگیز و دلربا‌خیلی به نظر می‌رسید و حتی دیگر بزرگانِ فرقه هم با دیدنِ جذابیتِ زنانه‌اش نتوانستند جلوی قورت دادنِ عصبیِ آبِ دهانشان را بگیرند.
«من پیش از این فقط شاگردِ دختر قبول می‌کردم، اما برای تو استثنا قائل می‌شم. شاگردانِ من هم توی فرقه‌باز خیلی زیبا و محبوبن و خاطرخواه‌های بی‌شماری دارن، پس اگه شاگردِ من بشی، می‌تونی مرتب باهاشون دیدار کنی.» بزرگ شان به‌اجازه پشتِ یوان رفت و به او تکیه داد، در حالی که سینه‌های بزرگ و سنگینش را روی سرِ یوان فشار می‌داد.
یوان زبانش بند آمده بود: «من...» با اینکه نمی‌فهمید چرا بزرگ شان‌بزنیم این‌قدر عجیب رفتار می‌کند و به او می‌چسبد، در کنارِ او حسِ‌مرموزیه خطری وصف‌ناپذیر در دلش می‌جوشید؛ تقریباً مثلِ بچه‌خرگوشی در برابرِ یک ببرِ گرسنه.
«بی‌خیالش شو، مردِ جوان. شاگردِ من، شین مینگ، بشو! با‌بزنیم اینکه شاید خیلی جوان و جذاب به نظر برسه، نذار ظاهرش‌جای گولت بزنه، چون در واقع یه عجوزهٔ پیرِ بالای ۳۰۰ ساله‌ست!»
بزرگ شان با چهره‌ای خشمگین به‌سرعت یکی از‌مکانِ کفش‌هایش را درآورد و به سمتِ بزرگ شین‌محافظت پرت کرد: «به کی می‌گی عجوزهٔ پیر، پیرمردِ چروکیده؟!»
بزرگ شین فریاد زد:آزمون‌های «چطور جرئت می‌کنی کفش‌های بدبوت‌آزمون‌ها رو به من پرت کنی!»
بای لینگ با صدای بلند خندید: «هاهاها! اون دو تا احمق‌حرف رو نادیده بگیر، برادر یوان. من حق‌طلبیِ زلالی رو توی چشم‌هات‌کنه می‌بینم و باور دارم که کاملاً به دردِ تالارِ انضباطیِ ما می‌خوری!»
لونگ یی‌جون ناگهان گفت: «شاگرد یوان، می‌دونی که‌معبد فقط محدود به بزرگانِ فرقه نیستی؟ اگه بخوای،دورش من هم می‌تونم تو رو به‌عنوانِ شاگردم بپذیرم.»
او با لبخندی تلخ و شیرین ادامه داد:مکانِ «هرچند، با اون توانایی‌های ادراکِ هیولاوارت، شک دارم‌محافظت هیچ‌کدوم از ما برای مدتِ طولانی مرشدِ تو بمونیم.»
مدتی بعد، بزرگ شان از‌چالش‌برانگیزِ یوان پرسید: «نظرت چیه برادرِ کوچک؟می‌گیری چه کسی رو به‌عنوانِ مرشد می‌خوای؟»
«آااا...»
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان گفت:عالیه «چون واقعاً نمی‌تونم تصمیم بگیرم، می‌شه‌افسانه‌ایه همه‌تون رو به‌عنوانِ مرشدم قبول کنم؟»
بزرگ شان با شنیدنِ جوابش ریز‌حرف خندید: «همه‌مون رو می‌خوای؟ وای، عجب پسرِ‌دورش حریصی هستی، اما این هم بد نیست.»
یوان پرسید: «نمی‌تونم‌مرموزیه بیشتر از یک‌زیادی مرشد داشته باشم؟»
بزرگ شوان به او گفت: «با اینکه خیلی رایج نیست، اما برای شاگردها طبیعیه که هم‌زمان بیشتر از‌دورش یک مرشد داشته باشن، چون یاد گرفتنِ همه‌چیز از یک مرشد ممکن نیست. هرچند فکر نمی‌کنم تا به‌بیشتری حال شاگردی بوده باشه که رئیسِ فرقه و چندین بزرگِ عالی‌رتبهٔ فرقه رو هم‌زمان به‌عنوانِ مرشد داشته باشه...»
«اما از طرفی، تو یک شاگردِ معمولی نیستی‌معبد و همیشه برای هر چیزی یک اولین بار وجود‌ساخت داره؛ درست همون‌طور که توی آزمونِ شاگردی نشون دادی.»