چپتر 768: خاندانِ چی
0پس از چند دقیقه خیره ماندن به‌تماشای دکمهٔ قرمز، یوان سرانجام تسلیم شد و در‌می‌کرد حالی که انگشتانش می‌لرزید، آن را فشار داد.
بی‌درنگ پس از فشردنِ دکمه، هواپیما به حرکت درآمد. یوان‌پرداخت تماشا کرد که هواپیما به سمتِ مسیرِ پرواز چرخید و‌آرامش بی‌آنکه نیازی به کاری از جانبِ او باشد، راه افتاد.
چند لحظه‌ارتفاع بعد، در‌یعنی آسمان بودند.
با دیدن اینکه بدونِ هیچ مشکلی پرواز می‌کردند، یوان نفسِ راحتی کشید، اما‌شده با این حال نمی‌توانست کابینِ خلبان را به حالِ خود رها کند، پس روی‌می‌کنن یکی از دو صندلی نشست و فقط با حسِ ایزدی‌اش به تماشای منظره پرداخت.
البته، چون داشت از حسِ ایزدی‌ایزدی‌اش استفاده می‌کرد، می‌توانست مدیر را ببیند‌داشت که با آرامش داخلِ اتاقش خوابیده است.
«واقعاً گرفت خوابید...» فکر می‌کرد‌فقط این را فقط برای اذیت کردنش‌البته گفته، اما معلوم شد راست می‌گفت.
و در مدتی که در کابین نشسته‌نزدیک بود، یوان از این زمان استفاده کرد تا‌فرا به تلاش برای یادگیریِ انتقالِ فن ادامه دهد.
هشت ساعت بعد، یوان‌پایین متوجه شد که هواپیما دارد‌یعنی به سمتِ پایین کج می‌شود.
«داره ارتفاع کم می‌کنه؟فقط یعنی باید به خاندانِ‌منظره چی نزدیک شده باشیم.»
نیم ساعت بعد، هواپیما خودش‌فقط روی جزیره‌ای متوسط که دورتادورش را‌البته آب فرا گرفته بود، فرود آمد.
«خاندانِ چی‌ارتفاع واقعاً توی یه‌باید جزیره زندگی می‌کنن...»
مدتی بعد، یوان از‌پایین کابین بیرون رفت و‌می‌کنه درِ اتاقِ مدیر را زد.
«مدیر، رسیدیم.»
اما مدیر‌یکی همچنان داخلِ‌نشست اتاق خواب بود.
یوان چند بارِ دیگر در‌باید زد و سپس واردِ اتاقش شد‌خودش و تکانش داد تا بیدار شود.
«مدیر! بیدار شید! فرود اومدیم!»
«ها؟»
مدیر با چهره‌ای خواب‌آلود روی‌فقط تخت نشست، در حالی که‌پرداخت آبِ دهانش راه افتاده بود.
لحظه‌ای به یوان خیره ماند و بعد‌نزدیک به خودش آمد و با چهره‌ای سرخ‌شده‌دورتادورش داد زد: «بـ... برو بیرون! بعداً میام پیشت!»
یوان با لبخندی روی لب‌می‌شود گفت: «باشه.» و این کار‌باید چهرهٔ مدیر را سرخ‌تر هم کرد.
پس از خروج از هواپیما، یوان منتظرِ مدیر‌منظره ماند. مدیر پنج دقیقه بعد با چهره‌ای سرد‌می‌توانست پیدایش شد و عصبانی‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.
در حالی که‌صندلی جلوتر راه می‌رفت،حسِ گفت: «دنبالم بیا.»
در همین حین، چند‌یعنی مایل جلوتر، خاندانِ چی‌شده داشتند برای جلسه آماده می‌شدند.
پیرمردی در راهروها به زنی زیبا برخورد کرد و گفت: «چی فانگ،نزدیک با ما بیا. به‌زودی جلسه‌ای با مدیرِ کوهِ مارپیچِ اژدها برگزار می‌شه.توی ظاهراً سرور ازمون خواسته برای مقابله با اهریمن‌های کوهستان با کسی همکاری کنیم.»
چی فانگ سر تکان داد‌حسِ و گفت: «باشه.» و به‌دنبالِ‌البته او واردِ اتاقِ جلسه شد.
وقتی نشستند، چی فانگ گفت: «می‌دونم ۱۱ اهریمنِ داخلِ کوهِ مارپیچِ‌البته اژدها بلایی هستن که دیر یا زود نازل می‌شن، اما قبل‌اتاقش از اینکه به بقیه کمک کنیم، باید به مشکلِ خودمون برسیم.»
«می‌دونم به چی فکر می‌کنی، اما ما هم‌شده داریم ازش کمک می‌گیریم. این شخصی که دارن‌گرفته می‌فرستن اینجا... قراره تو مشکلِ خودمون بهمون کمک کنه.»
«اصلاً این آدم کیه؟»
«سرور جزئیاتی نگفت، اما‌فقط بهمون تضمین داد که توی‌پرداخت برخورد با اهریمن‌ها خیلی باتجربه‌ست.»
چی فانگ با شنیدنِ‌نشست این حرف اخم کرد:تماشای «توی برخورد با اهریمن‌ها باتجربه‌ست؟»
به خدا‌ارتفاع قسم، اگه‌یعنی اون عوضی باشه...
در همین حال، یوان و‌می‌شود مدیر پس از حدود نیم ساعت‌خاندانِ پیاده‌روی، به عمارتِ خاندانِ چی رسیدند.
وقتی به دروازهٔ اصلی‌فقط رسیدند، مدیر زنگ را‌منظره زد و منتظرِ پاسخ ماند.
چند لحظه بعد، زنِ‌نشست میان‌سالی با لباسِ سنتی آمد‌منظره و دروازه را باز کرد.
«به خاندانِ چی خوش‌یعنی اومدید، مدیر. بزرگان توی‌شده اتاقِ جلسه منتظرِ شمان.»
مدیر و یوان واردِ ملک شدند و‌ارتفاع به‌دنبالِ زنِ میان‌سال، به‌سمتِ ساختمانِ متوسطی رفتند‌باشیم که شبیهِ تالاری در کنارِ عمارتِ اصلی بود.
زنِ میان‌سال در زد‌فقط و با صدای بلند گفت:پرداخت «بزرگان، مدیر و دوستشون رسیدن.»
صدایی بی‌درنگ‌یکی جواب داد:نشست «بذار بیان تو!»
زنِ میان‌سال در را‌یعنی باز کرد و با اشاره‌باشیم از آن‌ها خواست وارد شوند.
به‌محضِ ورود به ساختمان، یوان نگاهِ ناخوشایندی را روی‌یعنی خودش حس کرد. وقتی به شخصی که به او‌متوسط خیره شده بود نگاه کرد، چهرهٔ آشنایی را دید.
درست حدس زده بود؛ ارشد‌حسِ چی بود که به نامِ‌البته چی فانگ هم شناخته می‌شد.
پیرمردی ایستاد و با دست‌های‌فقط درهم‌گره‌کرده به آن‌ها ادای احترام کرد:البته «خوش اومدید، مدیر و دوستِ کوچک.»
یوان جوابِ سلامش‌می‌کنه را داد و گفت:نزدیک «صبح‌به‌خیر، اسمِ من یوانه.»
پیرزنی که کنارِ پیرمرد نشسته بود گفت: «یوان؟ همونی که‌باید به شش خاندانِ روح توی سرکوبِ اهریمن کمک کرد؟ درباره‌ت‌فرا شنیدم. فکر نمی‌کردم تو کسی باشی که امروز قراره بیاد اینجا.»
و اضافه‌صندلی کرد: «راستی، من‌حسِ چی هوان هستم.»
پیرمرد گفت: «من‌صندلی چی مان هستم،حسِ اربابِ پیشینِ خاندانِ چی.»
ارشد چی‌ارتفاع با صدای آرامی‌باید گفت: «چی فانگ...»
چی مان از‌دارد او پرسید: «همم؟ چیه،ارتفاع چی‌اِر؟ چرا اخم کردی؟»
«چیزی نیست.» چی‌نشست فانگ همان لحظه‌ایزدی‌اش اخمش را باز کرد.
هیچ‌کس در خاندانِ چی از مبارزهٔ او با‌تماشای یوان خبر نداشت، چرا که برایش خیلی خجالت‌آور بود‌می‌توانست اعتراف کند از کوچک‌تری مثلِ او شکست خورده است.
چی هوان‌ارتفاع به صندلی‌ها اشاره‌باید کرد: «به‌هرحال، بشینید.»
وقتی نشستند، مدیر گفت: «همون‌طور که سرور قول‌می‌کنه داده، یوان برای حلِ مشکلتون بهتون کمک می‌کنه. در‌جزیره‌ای عوض، شما هم توی حلِ مشکلِ ما کمک می‌کنید.»
«البته. اگه واقعاً بتونه بهمون کمک‌ایزدی‌اش کنه، ما هم برای مقابله با‌داشت اهریمن‌های شما از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنیم.»
یوان ناگهان گفت: «ها؟ شما‌فقط که چیزی دربارهٔ کمک به‌پرداخت اونا به من نگفته بودید.»
اعضای خاندانِ چی با‌یعنی ابروهای بالارفته به مدیر‌شده نگاه کردند: «نگفته بودید؟»
مدیر با‌متوجه خونسردی گفت:پایین «یادم رفت.»
سپس به یوان نگاه کرد‌حسِ و ادامه داد: «قراره بهشون کمک‌چون کنی تا یه اهریمن رو بکشن.»
یوان با تعجب گفت: «چی؟!»
فکر می‌کرد به اینجا آمده تا با خاندانِ چی دوست شود، نه‌جزیره‌ای اینکه برایشان اهریمن بکشد! گذشته از این، وقتی همهٔ آن‌ها خودشان مُهردارِ‌رفت اهریمن بودند، چرا باید به کمکِ او نیاز می‌داشتند؟ هیچ منطقی نداشت!