چپتر 63: پناهگاهِ تزکیه‌گران
0پس از دست دادن با شیائو هوا، یو رو‌داد برگشت تا کمی بیشتر به چهرهٔ جذابِ یوان نگاه‌بتونه کند، انگار می‌خواست تصویرش را در روحِ خود حک کند.
لحظه‌ای بعد یوان از او‌می‌تونم پرسید: «بگذریم، حالا که پیشِ‌داد همیم، می‌خوای چی‌کار کنی یو رو؟»
«راستش خیلی بهش فکر نکردم، اما دلم‌باخبر می‌خواد اول یکم تزکیه‌م رو ببرم بالا.راهیِ هر چی باشه، نمی‌خوام وبالِ گردنت بشم.»
یوان به او گفت: «لازم نیست نگرانِ این باشی، چون من‌شدند هیچ‌وقت تو رو وبالِ گردنم نمی‌دونم. راستش، دلم می‌خواد بهم تکیه‌بزرگ کنی، چون فقط توی این دنیاست که می‌تونم برات کاری بکنم.»
سر تکان داد: «ممنون داداش...»
سپس یوان رو به شیائو هوا کرد و‌بکنم پرسید: «شیائو هوا، جای خلوتی هست که بریم‌خلوتی تا یو رو بتونه با خیالِ راحت تزکیه کنه؟»
شیائو هوا تند گفت: «می‌تونیم یه اتاقِ تزکیه کرایه کنیم.خیابان این اتاق‌ها دقیقاً برای همین وقت‌ها ساخته شدن که تزکیه‌گران برای‌ایستادند تزکیه توی آرامش جا می‌خوان اما جای مخصوصِ خودشون رو ندارن.»
یو رو گفت: «اتاقِ تزکیه...؟صحبت خیلی جالب به نظر می‌رسه.باخبر کجا می‌تونیم یکیش رو پیدا کنیم؟»
«توی هر شهر‌دنیاست حداقل یکی هست، پس‌بکنم اینجا هم باید باشه.»
یوان پیشنهاد‌فقط داد: «بیاین‌دنیاست پرس‌وجو کنیم.»
چند دقیقه بعد، پس از صحبت با چند رهگذر،تنها از مکانی به نام «پناهگاهِ تزکیه‌گران» باخبر شدند که‌ساختمانِ تنها چند خیابان آن‌طرف‌تر بود، بنابراین راهیِ آنجا شدند.
مدتی بعد، جلوی ساختمانِ بزرگ و‌رهگذر بلندی ایستادند که بیش از ۲۰تنها طبقه داشت و شبیهِ یک پاگودا بود.
همین که واردِ ساختمان شدند، یکی‌کاری از متصدیانِ پذیرش آن‌ها را دید‌سپس و بی‌درنگ برایشان دست تکان داد.
وقتی به او نزدیک شدند،می‌تونم زنِ زیبا پرسید: «به پناهگاهِ تزکیه‌گران‌ممنون خوش اومدید! چطور می‌تونم کمکتون کنم؟»
یوان جواب داد:رهگذر «سلام، می‌خوایم یه اتاق‌باخبر برای تزکیه کرایه کنیم.»
متصدیِ پذیرش به آن‌ها نگاه کرد‌رهگذر و پرسید: «برای هر کدومتون یه‌تنها اتاق یا فقط یه اتاقِ مشترک؟»
گفت: «یه اتاق کافیه.»
«پس می‌خواین اتاق‌توی رو برای چه‌برات مدت کرایه کنین؟»
یوان رو به‌رهگذر یو رو کرد‌پناهگاهِ و پرسید: «چقدر؟»
یو رو گفت: «نمی‌خوام وقتی پیشِ‌رهگذر توام وقتم رو زیاد صرفِ تزکیه‌تنها کنم، برای همین چند ساعت کافیه.»
یوان سر تکان داد‌می‌تونم و رو به متصدیِ‌تکان پذیرش کرد: «چهار ساعت کافیه.»
اما متصدیِ پذیرش با چهره‌ای شرمنده جواب داد: «متأسفم، اما‌داد نمی‌تونیم اتاق رو برای کمتر از ۲۴ ساعت کرایه بدیم.خیالِ البته هر وقت که بخواین می‌تونین اتاق رو تحویل بدین.»
یوان سر تکان‌رهگذر داد: «باشه، پس همون‌باخبر ۲۴ ساعت رو می‌گیریم.»
«ممنونم. حالا در موردِ‌دقیقه خودِ اتاق، دوست دارین‌نام اتاقتون توی کدوم طبقه باشه؟»
یوان پرسید: «چه فرقی داره؟»
«ما توی پناهگاهِ تزکیه‌گران در مجموع ۲۱ اتاق داریم و هر چی‌داداش به طبقهٔ بالاتری برین، تزکیه‌تون مؤثرتر می‌شه، چون آرایه‌های ویژه‌ای گذاشتیم تا کیفیتِ‌می‌تونیم چیِ روح رو توی اون اتاق‌ها بالا ببره. البته هزینه‌ش هم بیشتر می‌شه.»
«اتاق‌های طبقه‌های ۱ تا ۹ چیِ روحی با کیفیتِ عادی دارن، در حالی که طبقه‌های ۱۰ تا ۲۰ چیِ روحی با کیفیتِ‌بیش بالاتری دارن—حدودِ ۳۰ درصد بهتر از تزکیهٔ عادی در بیرون و اتاق‌های طبقه‌های ۱ تا ۹. اما در موردِ اتاق‌های بالاترین طبقه—یعنی‌جواب طبقهٔ ۲۱، این کیفیت حدودِ ۵۰ درصد بهتره. در اون طبقه فقط سه اتاق موجوده که دوتای اونا از قبل پر شدن.»
متصدی پس از توضیحِ‌دقیقه ساختارشان به او پرسید:نام «اتاقی توی کدوم طبقه می‌خواین؟»
یوان بی‌درنگ جواب داد: «اتاقِ طبقهٔ ۲۱ رو‌تکان می‌خوام.» او برای یو رو فقط بهترین را‌هست می‌خواست و به چیزی کمتر از آن راضی نمی‌شد.
متصدی که انگار کمی جا خورده بود، گفت: «مـ...مطمئنید مهمانِ‌داد گرامی؟ استفاده از اتاق‌های طبقهٔ ۲۱ برای ۲۴ ساعت، ۱٬۰۰۰ سکهٔ‌راحت طلا هزینه داره و شما فقط چند ساعت ازش استفاده می‌کنین...»
چشم‌های یو رو از شوک گرد شد و به‌سرعت‌تنها آستینِ یوان را کشید: «۱٬۰۰۰ سکهٔ طلا؟! داداش، لازم نیست‌بزرگ این‌همه پول برام خرج کنی! ما فقط چند ساعت اینجاییم!»
با این حال، یوان با چهره‌ای مصمم سر تکان داد: «حرفش رو هم نزن. این‌بود تنها راهیه که می‌تونم فداکاری‌هات توی دنیای واقعی رو جبران کنم و اصلاً هم قرار نیست‌ساختمان در این مورد کوتاه بیام! حتی اگه ۱۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا هم بشه، پولِ اتاق رو می‌دم!»
پیش از آنکه یو رو بتواند بیشتر متقاعدش کند،داد یوان به‌سرعت پول را روی پیشخوان گذاشت و تکرار‌بتونه کرد: «یک اتاق توی طبقهٔ ۲۱ برای ۲۴ ساعت می‌خوام!»
متصدی با لبخندی درخشان پول را گرفت و گفت: «همین‌داد الان، مهمانِ گرامی.» این کار تأثیرِ مثبتی بر جایگاهِ او به‌عنوانِ‌راحت کسی که توانسته بود چنین اتاقِ گرانی را اجاره دهد، می‌گذاشت.
یو رو که از عادتِ ولخرجیِ ناسالمِ یوان زبانش بند آمده بود، آهِ بلندی کشید: «آیا... داداش... کی فکرش رو می‌کرد واقعاً‌بیش بدونِ اینکه پلک بزنی ۱٬۰۰۰ سکهٔ طلا خرج کنی. آخه چطور این‌همه ثروت به دست آوردی؟ بیشترِ بازیکن‌ها بعد از روزها جون کندن‌سلام نهایتاً چند ده سکهٔ طلا دارن و حتی پولدارترین بازیکن‌هایی که پولِ واقعی توی بازی خرج می‌کنن هم جرئت نمی‌کنن این‌قدر ولخرجی کنن.»
افسوس، اگر فقط می‌دانست که او ۳۵۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا‌پناهگاهِ تنها برای دیدنِ او خرج کرده است. فقط می‌شد تصور‌مدتی کرد که در آن صورت چه قیافه‌ای به خود می‌گرفت.
«مهمانِ گرامی،توی اگه اشکالی نداره‌برات اسمتون رو بپرسم...»
یوان با‌فقط لکنت گفت:دنیاست «یوا— یو تیان...»
«اربابِ جوان یو تیان،مکانی درسته؟ لطفاً یک لحظه اجازه‌تنها بدین کلید رو براتون بیارم.»
چند لحظه بعد، متصدی با مدالیونی دایره‌ای که‌نام انگار از نوعی یشم یا بلور ساخته شده‌بنابراین بود، بازگشت و آن را به یوان داد.
متصدی سپس به او توضیح داد: «زمان از لحظه‌ای که‌ممنون در رو با کلید باز کنین شروع می‌شه و وقتی ۲۴تزکیه ساعت تموم بشه، اتاق جلوی ورودِ تمامِ چیِ روحی رو می‌گیره.»
یوان پیش از آنکه همراهِ‌می‌تونم گروه از پله‌ها بالا برود،داد به او گفت: «فهمیدم. ممنون.»