چپتر 744: انجام دادی یا ندادی؟
0مدیر بی‌اعتنا به سلامش، با‌پیش لحنی سرد گفت: «قبل از‌باشی اینکه حرف بزنیم، بیا بشینیم.»
یوان در دل آهی کشید. انتظارش را داشت‌می‌گی که این اتفاق بیفتد و مدیر را بابتِ‌بشنوم—حتی عصبانیتش از دردسری که درست کرده بود، سرزنش نمی‌کرد.
کمی بعد، یوان‌کاغذِ مدیر را به‌پرسید اتاقِ دیگری راهنمایی کرد.
با این حال، وقتی بقیه خواستند همراهشان‌فرق واردِ اتاق شوند، مدیر جلویشان را گرفت‌اون و گفت: «فقط باید با خودش حرف بزنم.»
«...»
یوان با لبخندی تلخ‌چند و شیرین به آن‌ها‌می‌گی گفت: «می‌شه بیرون منتظرم بمونید؟»
وانگ مینگ پیش‌کاغذِ از آنکه تنهایشان بگذارد،امروز گفت: «مـ... موفق باشی...»
سپس وانگ مینگ رفت‌برابرِ تا رسیدنِ مدیر را‌حالا به بقیهٔ اعضا خبر بدهد.
«واقعاً اومده،بمونید نه؟ فکر می‌کنی‌پیش می‌خواد بیرونمون کنه؟»
«کی می‌دونه.فرق شاید یوان بتونه‌سؤال یه‌جوری راضیش کنه.»
«بیاید یه بازی‌کاغذِ کنیم و نتیجه‌پرسید رو حدس بزنیم.»
وقتی بقیه مشغولِ بازیِ‌برابرِ حدس‌زدنشان بودند، یوان با‌حالا چهره‌ای مضطرب روبه‌روی مدیر نشست.
حتی وقتی با خاندانِ چو روبه‌رو شده‌تنهایشان بود هم این‌قدر احساسِ اضطراب نمی‌کرد، اما‌بقیهٔ در برابرِ این مدیر، حالش کاملاً فرق داشت.
«حالا چند تا سؤال ازت می‌پرسم. فقط‌می‌پرسم می‌گی اون کار رو 'کردی' یا 'نکردی'.دیگه‌ای هیچ‌چیزِ دیگه‌ای نمی‌خوام بشنوم—حتی توضیحاتت رو. فهمیدی؟»
«فهمیدم.»
مدیر کاغذِ بلندی بیرون آورد‌حالش و پرسید: «امروز بدونِ اجازه واردِ‌ازت قلمروی خاندانِ چو شدی یا نشدی؟»
«شدم...»
«امروز به‌زور‌فرق واردِ اقامتگاهشون‌چند شدی یا نشدی؟»
«شدم...»
«امروز چو‌اضطراب وویانگ رو کتک‌حالش زدی یا نزدی؟»
«زدم...»
«امروز...»
مدیر به تأیید گرفتنِ‌بلندی تمامِ کارهایی که یوان آن‌اجازه روز کرده بود، ادامه داد.
«امروز پایهٔ تزکیهٔ‌اما چو شیجیان رو‌کاملاً فلج کردی یا نکردی؟»
«کردم...»
در چند دقیقهٔ گذشته، یوان فقط توانسته بود‌می‌گی همین فعل‌های کوتاه را تکرار کند، چرا که‌بشنوم—حتی حتی یک کار هم نبود که «نکرده» باشد.
وقتی بازجویی تمام شد، مدیر کاغذش‌پرسید را مرتب تا کرد و با‌نشدی نگاهی سرد به او خیره ماند.
از او پرسید:اما «چند وقته که‌کاملاً به این کوه اومدید؟»
«فکر کنم چند هفته‌ای می‌شه.»
«پس فقط توی چند هفته، تونستی تقریباً تمامِ قوانینِ کوه رو بشکنی، و همه‌ش رو هم توی‌توضیحاتت یک روز انجام دادی. این مورد بی‌سابقه‌ست. تا حالا ندیده بودم کسی توی یک روز این‌همه دردسر‌کتک درست کنه، و تا حالا ندیده بودم کسی به اندازهٔ تو توی کوهِ مارپیچِ اژدها مشکل‌ساز بشه.»
یوان پرسید: «ببخشید...کاغذِ اما نمی‌خواید بپرسید چرا‌امروز این کارها رو کردم؟»
«برام مهم نیست. فارغ از اینکه کی مقصره و‌چند کی بی‌گناه، اگه با یکی دیگه از ساکنانِ کوهِ‌هیچ‌چیزِ مارپیچِ اژدها مشکلی داری، باید با من تماس بگیری.»
«حالا، فکر‌بمونید می‌کنی باید‌مینگ باهات چی‌کار کنم؟»
یوان با چهره‌ای مصمم، تقریباً انگار که سرنوشتش‌می‌گی را پذیرفته باشد، گفت: «چون قوانین رو شکستم...بشنوم—حتی حتی اگه تصمیم بگیرید بیرونمون کنید هم شکایتی نمی‌کنم.»
مدیر بی‌درنگ گفت:کاغذِ «در شرایطِ عادی‌پرسید واقعاً اخراج می‌شدی.»
یوان با شنیدنِ‌اما انتخابِ عجیبِ کلماتش ابرو‌فرق بالا انداخت: «شرایطِ عادی؟»
«مگه این شرایط عادی نیست؟»
مدیر چشم‌هایش را باریک کرد و گفت: «اولاً، اگه‌اون می‌تونستم بدونِ معطلی اخراجت می‌کردم. دوماً، من فقط یه مدیرم.فهمیدم در نهایت، کسی که تصمیمِ نهایی رو می‌گیره سرورِ کوهه.»
یوان که نتوانست جلوی امیدواریِ اندکش‌پرسید به اوضاع را بگیرد، پرسید: «پس‌نشدی سرور تصمیم گرفته ما رو اخراج نکنه؟»
«کاملاً درست نیست. سرور تصمیم گرفته شما رو اخراج نکنه، اما این فقط موقتیه.اون اون درخواستی از تو— و جناحت داره. اگه توی این درخواست بهش کمک کنی، نه‌تنها‌امروز اجازه می‌ده به زندگی روی کوهش ادامه بدید، بلکه حتی اتفاقاتِ امروز رو هم می‌بخشه.»
«واقعاً؟ عالیه!بمونید از ما‌مینگ چی می‌خواد؟»
مدیر گفت: «نمی‌دونم.حالا باید خودت باهاش‌ازت صحبت کنی تا بفهمی.»
«باهاش صحبت کنم؟ یعنی می‌تونم‌آورد سرور رو ببینم؟» یوان اصلاً‌قلمروی انتظارِ چنین پیشامدی را نداشت.
«آره، فردا صبح بعد از طلوعِ آفتاب‌فرق جلوی در می‌بینمت. دیر نکن، وگرنه حتی اگه‌کار سرور مجازاتم کنه هم شما رو اخراج می‌کنم.»
یوان با صدای‌وانگ بلند گفت: «دیر‌آنکه نمی‌کنم! قول می‌دم!»
«پس فردا می‌بینمت.»
مدیر برخاست و کمی‌بلندی بعد بدونِ اینکه حرفِ دیگری‌اجازه بزند، آنجا را ترک کرد.
پس از رفتنِ او، وانگ‌حالش مینگ و بقیه از یوان‌سؤال پرسیدند: «چی شد؟ اخراج شدیم؟»
«نه، هنوز اخراج نشدیم—»
پیش از آنکه یوان حتی بتواند‌ازت جمله‌اش را تمام کند، شی لانگ'نکردی' داد زد: «آره! این شرط رو بردم!»
وانگ مینگ با ناباوری گفت: «واقعاً؟پرسید اخراج نشدیم؟ با اینکه اون‌همه قانون‌نشدی رو شکستی؟» مطمئن بود که اخراج می‌شوند.
«بذار حرفم رو تموم کنم. با اینکه فعلاً اخراج نشدیم، هنوز ممکنه‌می‌پرسم اخراج بشیم. با این حال، سرور درخواستی از ما داره و اگه‌فهمیدم کمک کنیم انجامش بده، اجازه می‌ده به زندگی در اینجا ادامه بدیم.»
وانگ بینگ‌بینگ گفت: «سرورِ کوه؟ از اونجا که صاحبِ اینجاست،باشی باید مردِ خیلی قدرتمندی باشه، مگه نه؟ اگه کاری هست که‌می‌کنی حتی اونم نمی‌تونه انجام بده، این درخواست ممکنه خیلی دردسرساز باشه.»
سپس وانگ‌فرق مینگ پرسید: «می‌خواد‌سؤال براش چی‌کار کنیم؟»
«هنوز نمی‌دونم. فردا‌کاغذِ با سرور دیدار می‌کنم‌امروز تا اطلاعاتِ بیشتری بگیرم.»
چو لیوشیانگ با شنیدنِ‌برابرِ این حرف جا خورد:حالا «قراره با سرور دیدار کنی؟!»
سرورِ کوهِ مارپیچِ اژدها چنان مرموز بود که هیچ‌کس جز مدیر چهره‌اش‌رفت را نمی‌شناخت. با اینکه پیش‌تر کسانی با او دیدار کرده بودند، اما‌کنه همچنان نتوانسته بودند چهره‌اش را ببینند و تنها صدایش را شنیده بودند.
چو لیوشیانگ با صدایی بهت‌زده گفت: «باورم نمی‌شه‌می‌گی به این زودی قراره سرور رو ببینی، در‌بشنوم—حتی حالی که بیشترِ آدمایی که دهه‌ها اینجان نتونستن...»
وانگ مینگ گفت: «خب، سرور‌آورد هر چی که از ما‌قلمروی می‌خواد، ما رو هم بی‌خبر نذار.»
یوان سر تکان داد: «حتماً...»