چپتر 971: در جهنم می‌بینمت!
0یکی از قاتل‌های آنجا تمامِ شجاعتش را‌شروع جمع کرد و با صدای بلند داد‌چون زد: «چـ... می‌خوای باهامون چی‌کار کنی، هیولا؟!»
یوان با آرامش گفت: «کارِ‌دور خاصی نه. فقط می‌خوام به‌خاطرِ‌نتیجهٔ کاراتون یه کم مجازاتتون کنم.»
ناگهان تکانی به آستین‌هایش داد‌ببینند و بی‌درنگ بازوهای یکی از‌پاهای قاتل‌های آنجا را قطع کرد.
خون از زخم‌های قاتل‌شروع فواره زد و با صدایی‌دور وحشت‌زده جیغ کشید: «آااااه! دستام!»
«فقط دستاته، چیزِ مهمی نیست‌نشد که. یه چیزِ دیگه بهت‌نتوانست می‌دم که براش جیغ بکشی.»
ویژژژ!
سالارِ ملکوت با سرعتی به حرکت درآمد که هیچ‌کدام از‌پاهای قاتل‌های آنجا نمی‌توانستند با چشمِ غیرمسلح ببینند و پیش از‌قاتلِ آنکه به خود بیایند، یوان پاهای آن قاتل را قطع کرد.
قاتل به زمین افتاد و‌خزیدن میانِ دست و پای قطع‌شدهٔ‌شود خودش، با وحشت جیغ کشید.
چهار قاتلِ دیگر از شدتِ شوک نفسشان‌شروع در سینه حبس شد. صحنهٔ پیشِ چشمانشان انگار‌وقتی مستقیماً از یک فیلمِ ترسناک بیرون آمده بود.
یکی از آن‌ها‌نتوانست دیگر طاقت نیاورد و‌چون پا به فرار گذاشت.
صدای یوان طنین انداخت: «فکر‌ببینند کردی کجا می‌ری؟» و پرتگاهِ پرستاره‌زمین تقریباً بی‌درنگ به فردِ فراری رسید.
پرتگاهِ پرستاره پاهای مردِ فراری‌خزیدن را قطع کرد و جیغِ‌شود دردناکی در فضا پیچید: «آااااه!»
با این حال، قاتل‌تسلیم تسلیم نشد و با‌خزیدن بازوهایش شروع به خزیدن کرد.
بدبختانه نتوانست زیاد‌نتوانست دور شود، چون‌شود بازوهایش هم قطع شد.
وقتی سه قاتلِ باقی‌مانده نتیجهٔ فرار را‌آنکه دیدند، همگی این فکر را از سر بیرون‌پای کردند و جانشان را به دستِ سرنوشت سپردند.
یکی از آن‌ها ناگهان گفت: «اگه‌بدبختانه می‌خوای ما رو بکشی، زودتر تمومش‌وقتی کن. نیازی هست که تحقیرمون— شکنجه‌مون کنی؟!»
«نیاز؟ معلومه که نه. ولی‌نشد خودم دلم می‌خواد— درست همون‌طور‌نتوانست که شما تصمیم گرفتید منو بکشید.»
«ا-اما این شغلِ ما بود! یکی برای‌چون کشتنت پول داده بود! اگه می‌خوای کسی‌جانشان رو مقصر بدونی، اون شخص رو مقصر بدون!»
«نگران نباش، من قبلاً به حسابِ ژنگ ویمین رسیدم.بیایند اون الان توی جهنم منتظرِ بقیه‌تونه. و شما هم‌وحشت فقط می‌تونید خودتون رو بابتِ انتخابِ همچین شغلی مقصر بدونید.»
«بمیر!»
یکی از آن‌ها ناگهان تپانچه‌ای‌نشد بیرون کشید و پیش از‌نتوانست شلیک، سرِ یوان را نشانه گرفت.
لحظه‌ای بعد، گلوله‌ای ۹ میلی‌متری به‌شود سمتِ صورتش پرواز کرد، اما یک‌همگی اینچ مانده به سرش متوقف شد.
قاتل باورش نمی‌شد، اما‌غیرمسلح آن‌قدر ماشه را کشید‌خود تا خشاب خالی شد.
کمی بیش از دوازده گلوله جلوی صورتِ‌نتوانست یوان شناور بود، اما انگار هیچ نگرانی‌ای‌نتیجهٔ نداشت، گویی از قبل انتظارش را می‌کشید.
یوان نگاهی به قاتلی که به او شلیک کرده بود‌نتوانست انداخت و گفت: «اگه می‌خوای بهم حمله کنی، با چاقو شانسِ‌جانشان بیشتری داری تا تفنگ.» سپس گلوله‌ها را به صاحبِ اصلی‌شان برگرداند.
«آااااه!»
گلوله‌ها به تمامِ نقاطِ حساسِ‌ببینند قاتل اصابت کرد و بدنش‌پاهای را تقریباً در دم فلج کرد.
«نگران نباش، تو هم‌شروع مثلِ اون دو تای دیگه‌دور اون‌قدر خونریزی می‌کنی تا بمیری.»
یوان برگشت تا‌حال به دو قاتلِ‌بازوهایش باقی‌مانده نگاه کند.
یکی از آن‌ها مردی‌زیاد میان‌سال و درشت‌هیکل بود‌وقتی و دیگری زنی میان‌سال.
«خـ... خواهش می‌کنم! از جونم بگذر!پیش هر کاری بخوای برات می‌کنم! راستش‌افتاد رو بخوای من هنوز باکره‌ام! می‌ذارم اولین...»
زن با پیشکش کردنِ بدنِ خود به التماس افتاد تا جانش‌چون را نجات دهد، اما یوان پیش از آنکه حرفش تمام شود، سالارِ‌زودتر ملکوت را تاب داد و سرِ زن را به هوا پرتاب کرد.
یوان سپس‌این زیرِ لب زمزمه‌نشد کرد: «چقدر تهوع‌آوره.»
خون به همه‌جا پاشید،زیاد اما یوان بدنِ خود‌وقتی را با انرژی روحی‌اش پوشاند.
یوان از قاتلِ باقی‌مانده‌غیرمسلح پرسید: «حالا فقط تو‌خود موندی، نه؟ حرفِ آخری نداری؟»
مردِ میان‌سال آب‌دهانی به سمتِ یوان انداخت و‌زیاد گفت: «برو به جهنم. حیف شد که امروز‌همگی نتونستیم تو یا اون هرزه‌های همراهت رو بکشیم.»
«که این‌طور؟»
ناگهان صدای آژیرِ پلیس‌زیاد به گوش رسید که‌وقتی به موقعیتشان نزدیک می‌شد.
قاتل با صدای‌چشمِ بلند خندید: «انگار‌پیش کارِ تو هم تمومه.»
یوان ناگهان لبخند زد و‌خزیدن گفت: «چرا خودت به چشم‌شود نمی‌بینی که این‌طور می‌شه یا نه؟»
پیش از آنکه مردِ میان‌سال حتی بتواند‌شروع واکنشی نشان دهد، یوان سالارِ ملکوت را در‌وقتی بدنِ او فرو برد و به سیخ کشیدش.
چشم‌های مرد از‌نتوانست شدتِ شوک گرد شد،چون اما هنوز نمرده بود.
لحظهٔ بعد، دید که‌غیرمسلح یوان همراه با او‌خود به آسمان پرواز می‌کند.
وقتی به بالای ابرها رسیدند، یوان به‌نتوانست او گفت: «اگه از این سقوط جونِ‌نتیجهٔ سالم به در ببری، می‌ذارم زنده بمونی.»
مرد با وجودِ‌حال وضعیتِ ناامیدکننده‌اش توانست لبخند‌شروع بزند: «تو یه اهریمنی...»
یوان سالارِ ملکوت را‌زیاد به درونِ بدنش بازگرداند‌وقتی و گذاشت مرد سقوط کند.
مرد در حالی که به سوی مرگ سقوط می‌کرد،بیایند دیوانه‌وار خندید: «توی جهنم می‌بینمت، هیولا!» پلیس‌ها و کارآگاهانی که‌چهار تازه به صحنهٔ خونین رسیده بودند، شاهدِ این سقوط بودند.
در همان حال که پلیس مشغولِ‌بدبختانه بررسیِ هرج‌ومرجِ به‌جامانده بود، یوان زیرِ آسمانِ‌باقی‌مانده شب مسیرِ هتل را در پیش گرفت.
«آخه توی این شهر چه خبره؟ اون سلاحِ ناشناس‌بدبختانه دوباره استفاده شده و حتی پنج جسدِ به‌طرزِ وحشیانه‌ای‌دیدند تکه‌تکه‌شده هم اینجاست. ما واقعاً با یه انسان طرفیم؟»
کارآگاهان از آنچه‌نتوانست در صحنهٔ جرم یافته‌چون بودند، مبهوت مانده بودند.
«راستش، به نظر می‌رسه‌غیرمسلح اون سلاحِ ناشناس دو بار‌بیایند توی این مکان استفاده شده.»
«چی؟! چطور ممکنه یه سلاح به این‌نتوانست قدرتمندی این‌قدر پشت‌سرهم استفاده بشه؟! این وضعیت‌نتیجهٔ خیلی وخیم‌تر از چیزیه که اول فکر می‌کردیم!»
«آخه انگیزهٔ شخص‌حال یا موجودی که‌بازوهایش پشتِ این قضیه‌ست چیه؟»
«این آدما چی؟ به‌زیاد نظر می‌رسه با یه‌وقتی چیزِ بی‌نهایت تیز بریده شدن.»
«هویتشون مشخص شده؟»
«نه، هیچ‌کدومشون هیچ‌جور مدرکِ شناسایی نداشتن. تازه، سلاح‌هایی هم پیدا‌شود کردیم که روی بدنشون پنهان شده بود. احتمالاً مزدورن؛ از‌سرنوشت اونایی که تا وقتی پولِ خوبی بهشون بدن، هر کاری می‌کنن.»
مدتی بعد، یکی از کارآگاهانِ حاضر در‌شروع آنجا ونِ سیاهی را که در تیراندازی‌چون استفاده شده بود، در همان نزدیکی پیدا کرد.
«با این مدرکِ جدید، احتمالِ زیادی هست‌چون که همین آدما پشتِ تیراندازیِ امروز بعدازظهر باشن.دستِ فقط باید منتظرِ تأییدِ بچه‌های بخشِ تحلیل بمونیم.»
«کسی که اینا رو‌غیرمسلح کشته... زخم‌ها بیش از حد‌بیایند وحشیانه‌ست، که بوی انتقام می‌ده.»
کارآگاهانِ حاضر آهی کشیدند:شروع «انتقام، هان؟ اگه قضیه‌زیاد این باشه که خیلی بهتره...»