چپتر 657: کابوس
0پس از بازگشت به اتاق،نخوردم یوان به سراغِ کمدش رفت‌بخورن و سبدی از دارو بیرون آورد.
چو لیوشیانگ با دیدنِ سبد پرسید: «اونا‌آبِ همون داروهایی‌ان که از باغِ یشمی گرفتی؟جواب قصد داری امشب تنت رو آبدیده کنی؟»
یوان پرسید:بعد «آره. می‌خوای‌واردِ تو هم بیای؟»
چو لیوشیانگ بی‌درنگ لباس‌هایش را درآورد و پیش از‌روح آنکه یوان حتی بتواند وان را آماده کند، کاملاً برهنه‌استفاده شد و گفت: «اینم پرسیدن داره؟ معلومه که می‌خوام بیام!»
یوان گفت: «من که هنوز‌نخوردم وان رو آماده نکردم. بهتره‌بخورن لباس‌هات رو بپوشی، وگرنه سرما می‌خوری.»
چو لیوشیانگ تک‌خنده‌ای کرد و گفت:واردِ «از وقتی تزکیه‌گر شدم دیگه سرما‌بودی نخوردم. اصلاً فکر نکنم تزکیه‌گرها سرما بخورن.»
چو لیوشیانگ همان‌طور که می‌رفت زیرِ پتو، گفت: «به‌هرحال‌کرده من که لباس‌هام رو درآوردم. همین‌جا زیرِ پتو منتظر می‌مونم‌مثلِ تا کارت تموم بشه. هر وقت خواستی می‌تونی بیای پیشم.»
یوان با دیدنِ رفتارِ چو لیوشیانگ لبخندی زد؛مثلِ این کارها او را به یادِ بزرگ شان از‌الان معبدِ جوهرِ اژدها می‌انداخت. هر دو حس‌وحالِ مشابهی داشتند.
نیم ساعت بعد، وقتی وان‌نخوردم آماده شد، یوان همراهِ چو‌بخورن لیوشیانگ واردِ آبِ سبز رنگ شد.
یوان پرسید: «قبلاً‌ساعت هم تنت رو‌واردِ آبدیده کرده بودی؟»
با آرامش جواب داد: «آره.»
«جداً؟ خاندانِ‌داد چو داروهاشون رو‌داروهاشون از کجا میارن؟»
«مثلِ شش خاندانِ روح خودشون پرورش می‌دن، اما روششون فرق‌بخورن داره. حتی از این دارویی که الان داریم استفاده می‌کنیم‌می‌مونم هم کمی قوی‌تره. اگه دوست داری، می‌گم فردا سباستین یکم بیاره.»
«اگه زحمتی برات نیست.»
«برای تو‌بعد هر کاری‌واردِ می‌کنم، داداش یوان...»
چو لیوشیانگ ناگهان گفت:خاندانِ «راستی، می‌تونم از این به‌روح بعد فقط یوان صدات کنم؟»
یوان پرسید: «ها؟ معلومه‌دیگه که می‌تونی. ولی چرا‌نکنم یهو نظرت عوض شد؟»
«کلمهٔ "داداش" مشخصاً برای یو رو خیلی خاصه، برای همین تصمیم‌کرده گرفتم این رو ازش نگیرم. به‌هرحال، اون تنها کسی توی خاندانِ‌روح یو بود که اون‌قدر بهت اهمیت می‌داد که ازت مراقبت کنه.»
چو لیوشیانگ این را توضیح داد و‌رنگ در ادامه گفت: «تازه، حسِ عجیبی داره‌جداً که بخوام با "داداشم" خانواده تشکیل بدم.»
یوان لبخندی زد‌جداً و گفت: «هر چی‌میارن دوست داری صدام کن.»
«واقعاً؟ پس می‌تونم "عزیزم" صدات کنم؟اصلاً به نظرم خیلی بیشتر از یوانِ‌می‌رفت خالی بهت میاد! خاص‌تر هم هست!»
«عـ... عزیزم؟نیم فکر کنم‌بعد یکم زیاده‌روی باشه...»
«عه؟! خواهش می‌کنم! همه که بهت‌سبز می‌گن "یوان"، من دلم می‌خواد وقتی‌جواب با همیم حسِ خاص بودن بهت بدم!»
یوان آهی کشید.
پس از لحظه‌ای فکر کردن، تسلیم شد و‌نکنم گفت: «باشه، اما فقط وقتی تنهاییم می‌تونی این‌جوری صدام‌درآوردم کنی. اگه جلوی بقیه این‌جوری صدام کنی معذب می‌شم.»
چو لیوشیانگ لبخند زد و گفت: «نگران‌آبِ نباش، صبر می‌کنم تا رسماً تشکیلِ خانواده‌جواب بدیم و بعد جلوی بقیه این‌جوری صدات می‌کنم.»
آن دو همان‌طور که دارو را جذب می‌کردند، گرمِ صحبت شدند. چون‌جواب هر دو به آبدیده کردنِ تن در داروهای قوی‌تر عادت داشتند، آن‌قدر‌اما احساسِ راحتی می‌کردند که بتوانند هم‌زمان با آبدیده کردنِ تنشان گپ بزنند.
یوان ناگهان پرسید: «امروز‌خاندانِ با خواهرم صحبت کردی،مثلِ درسته؟ دربارهٔ چی حرف زدید؟»
«این یه رازه.»
«نمی‌تونی حتی‌نیم یه ذره‌ش‌بعد رو بهم بگی؟»
«نمی‌تونم. هر چی باشه به‌آبِ یو رو قول دادیم که‌بودی این موضوع رو مخفی نگه داریم.»
«حالا که قول دادی، دیگه نمیپرسم.کجا بیا بحث رو عوض کنیم. پایهٔ تزکیه‌ت‌اما توی تزکیهٔ آنلاین... وقتی دیدمش جا خوردم.»
«شاگرد روح سطح‌شدم دوم؟ فکر نمی‌کردم‌اصلاً این‌قدر پایین باشه...»
چو لیوشیانگ لبخند‌ساعت زد: «می‌دونی، می‌شیو‌واردِ هم همین رو گفت.»
و ادامه داد: «واقعاً این‌قدر بده؟ من همین الانش هم توی این‌جواب دنیا یه استادِ روحم. چرا باید توی اون دنیا هم تزکیه کنم؟ توی‌روششون این زندگی اون‌قدر وقت ندارم که هم‌زمان دو تا بدن رو تزکیه کنم.»
«همون‌طور که گفتی، تو همین الانش توی این دنیا استادِ روحی، که حدِ نهاییِ این دنیاست. از این به بعد‌می‌کنیم پیشرفتت بی‌نهایت کند می‌شه و بالا بردنِ حتی یه سطح ممکنه سال‌ها طول بکشه. با این حال، توی تزکیهٔ آنلاین‌فقط این‌طور نیست. توی اون دنیا می‌تونی از استادِ روح فراتر بری و به استادِ بزرگِ روح و خیلی چیزهای بالاتر برسی.»
«علاوه بر این، بعضی از کارهایی که توی تزکیهٔ آنلاین می‌کنی، مثل مصرفِ گنجینه‌ها،پتو یه جورایی روی تو توی این دنیا هم تأثیر می‌ذاره. چی می‌شه اگه بالا بردنِ‌لبخندی پایهٔ تزکیه توی اونجا هم روی ما تأثیر بذاره ولی ما فقط هنوز... ندونیم چطوری؟»
«عـ-عزیزم... این... این در واقع خیلی منطقیه! تو یه نابغه‌ای! تا‌کرده وقتی که نگفتی اصلاً این‌طوری بهش فکر نکرده بودم! چشم‌هام رو باز‌خودشون کردی! از این به بعد روی تزکیه‌م توی تزکیهٔ آنلاین تمرکز می‌کنم!»
«و-واقعاً؟»
«آره. همون‌طور که گفتی، من به حدِ نهاییِ این دنیا رسیدم، برای همین ادامه دادنِ‌فرق تزکیهٔ این بدن تقریباً هیچ فایده‌ای برام نداره. در عوض، باید بدنِ دومم رو تزکیه کنم!برات حتی ممکنه کمکمون کنه تا مرزهای این دنیا رو بشکنیم و به یه سطحِ بی‌سابقه برسیم!»
«متأسفانه، اگه بخوام به می‌شیو‌نخوردم برسم، چه برسه به تو،بخورن به منابعِ زیادی نیاز دارم.»
چو لیوشیانگ آهی کشید: «می‌تونم از خانواده‌م کمک‌سبز بخوام، ولی این کار ایجاب می‌کنه که برگردم‌جداً خونه و من دلم نمی‌خواد این کار رو بکنم.»
«اگه بخوای من می‌تونم کمکت کنم. بعد از نابود کردنِ‌بودی فرقه خون، تونستم یه عالمه گنجینه و سنگِ روح به دست‌خودشون بیارم، مخصوصاً حلقهٔ فضاییِ رئیسِ فرقه‌شون رو. پر از گنجینه بود!»
چو لیوشیانگ سر تکان داد: «حالا که خودت پیشنهاد دادی،خودشون منم تعارف نمی‌کنم، یوا-عزیزم! در عوض، امشب می‌تونی هر کاری‌می‌کنیم دلت می‌خواد باهام بکنی... و هر شبِ بعد از اون!»
حدود سه ساعت بعد، پس از‌اصلاً آنکه وانِ دارویی را تمیز کردند،می‌رفت آن دو از حمام بیرون رفتند.
یوان کمی بعد بدون اینکه پیشنهادِ چو لیوشیانگ را بپذیرد به‌کرده خواب رفت، اما این‌طور نبود که لیوشیانگ انتظارش را نداشته باشد.روح در واقع، اگر یوان واقعاً کاری با او می‌کرد جای تعجب داشت.
یوان در خواب رؤیایی دید؛ یک کابوس. زیرِ آسمانی خونین بود،آرامش کوه‌هایی از جسد در اطرافش روی هم تلنبار شده بود و‌پرورش در دریایی از خون ایستاده بود که تقریباً تا زانویش می‌رسید.
یوان حضوری را پشتِ سرش حس کرد، پس برگشت تا نگاهی بیندازد و‌اما همان‌طور که انتظار داشت، آن مردِ خوش‌قیافه آنجا بود؛ با چهره‌ای مات‌ومبهوت به‌فردا آسمانِ سرخ خیره شده و بی‌خیال روی یکی از کوه‌های جسد نشسته بود.