چپتر 134: پذیرشِ شکست
0مین لی با خودش فکر کرد: اگه امروز یه عروسکِ تمرینی رو نابود‌می‌بره نکنم، فقط آبروی خودم نمی‌ره، بلکه پای خاندانم هم وسطه! تحتِ هیچ شرایطی‌می‌تراوید نمی‌ذارم این اتفاق بیفته! حتی اگه مجبور بشم تمامِ آبروم رو فدا کنم!
لحظه‌ای بعد، نفسِ‌مقدار عمیقی کشید و‌می‌خره گاردِ خاصی گرفت.
وقتی شاگردانِ دیگر این را‌آره دیدند و گاردش را شناختند،برای بی‌درنگ با هیجان فریاد زدند:
«اون قوی‌ترین‌باشد فنِ خاندانِ مینه—یه‌برگزید فنِ رتبهٔ ایزدی!»
«چی؟! داره از فنِ رتبهٔ فانی می‌پره‌جدیدی به فنِ رتبهٔ ایزدی؟! آخه این‌قدر دلش‌می‌کنم می‌خواد اون عروسکِ تمرینی رو نابود کنه؟»
«خب، خودت رو بذار جای اون. خودش بود که تصمیم گرفت اون شاگردی رو که‌تمرکز موفق شده بود عروسکِ تمرینی رو نابود کنه، به چالش بکشه. اگه ببازه، هم آبروی خودش‌برداشت می‌ره و هم آبروی خاندانش، و خودت می‌دونی که هفت خاندانِ میراث‌دار چقدر روی آبروشون حساسن!»
«ولی اون شاگرد از یه فنِ رتبهٔ فانی استفاده کرد... تازه اونم فنِ‌حین خنجرهای پرنده که به ضعیف بودن معروفه! اگه از یه فنِ رتبهٔ ایزدی‌جدیدی استفاده کنه، تقلب به حساب نمیاد و در هر صورت بازنده محسوب نمی‌شه؟»
«خب، آره، ولی حداقل با‌برگزید نابود کردنِ عروسکِ تمرینی یه‌می‌بره مقدار آبرو برای خودش می‌خره.»
در همان حین که شاگردان با هم پچ‌پچ می‌کردند، مین لی‌کار روی حملهٔ بعدی و نهایی‌اش تمرکز کرد. حتی برای اینکه کمی‌دست منصفانه‌تر باشد، عروسکِ تمرینیِ جدیدی را برگزید که هیچ ترکی برنداشته بود.
این کار قطعاً آبروم‌آبرو رو می‌بره، ولی حداقل‌حین عروسکِ تمرینی رو نابود می‌کنم!
مین لی با این فکر قدمی به جلو برداشت.آبرو زمین کمی لرزید. سپس شمشیری را که در دست‌بعدی داشت و هاله‌ای ژرف از آن می‌تراوید، تاب داد.
«هاااااااا!»
مین لی از تهِ حنجره فریاد‌تمرینیِ کشید و سعی کرد با صدایش،قطعاً ذره‌ذرهٔ توانِ بدنش را بیرون بکشد.
بوووم!
با برخوردِ ضربه انفجاری رخ داد و‌کردنِ عروسکِ تمرینی مانندِ ستاره‌ای دنباله‌دار به پرواز درآمد‌پچ‌پچ و به چندین عروسکِ تمرینیِ دیگر برخورد کرد.
«خدای من...»
با دیدنِ قدرتِ مخربِ فنِ رتبهٔ ایزدی، دهانِ شاگردانِ‌ترکی دیگر باز ماند. اصلاً امکان نداشت عروسکِ تمرینی پس‌زمین از خوردنِ چنین ضربهٔ قدرتمندی دوباره بتواند حرکت کند!
«هااا... هااا... هااا... نابودش... کردم...؟»
مین لی با چهره‌ای‌نمی‌شه خسته روی زمین زانو‌مقدار زد و به‌شدت نفس‌نفس می‌زد.
فنِ رتبهٔ ایزدی تقریباً تمامِ انرژی روحی‌اش‌برنداشته را تخلیه کرده بود و کاری به‌برداشت سادگیِ ایستادن را برایش دشوار ساخته بود.
شاگردانِ دیگر نیز با چهره‌هایی مضطرب تماشا می‌کردند و نگاهِ‌برنداشته همگی‌شان به کوهی از عروسک‌های تمرینی خیره مانده بود که‌سپس پس از حملهٔ مین لی روی هم تلنبار شده بودند.
چند لحظه بعد، عروسک‌های تمرینی‌برای دوباره شروع به حرکت کردند‌پچ‌پچ و آرام‌آرام به جای اصلی‌شان برگشتند.
با این حال، شاگردان و مین لی به‌مقدار عروسک‌های تمرینیِ دیگر اهمیتی نمی‌دادند—فقط همان یکی که مین‌حملهٔ لی به آن ضربه زده بود برایشان مهم بود.
دو دقیقه بعد، سرانجام توانستند‌برگزید عروسکِ تمرینی‌ای را ببینند که مین‌می‌کنم لی به آن حمله کرده بود.
مین لی با ناباوریِ آشکار در چهره‌اش زمزمه کرد: «غ-غیرممکنه...» عروسکِ تمرینی‌ای‌قطعاً که به آن ضربه زده بود، با بریدگیِ عمیق و بلندی روی سینه‌اش‌ژرف آرام به او نزدیک می‌شد و به دلیلی، کاملاً ترسناک به نظر می‌رسید.
چند لحظه بعد، عروسکِ تمرینی دوباره جلوی مین لی ایستاد.پچ‌پچ با وجودِ آسیبی که دیده بود و هر تزکیه‌گری را در‌جدیدی دم می‌کشت، مشخصاً هنوز کار می‌کرد و کاملاً نابود نشده بود.
«چ-چطور ممکنه؟»
شاگردانِ دیگر نیز باورش برایشان‌برگزید سخت بود و با چهره‌هایی وحشت‌زده‌می‌کنم برگشتند تا به یوان نگاه کنند.
اگر یوان توانسته بود عروسکِ تمرینی را با یک فنِ رتبهٔ فانی کاملاً‌می‌بره نابود کند در حالی که مین لی با یک فنِ رتبهٔ ایزدی و یک‌تاب گنجینهٔ درجهٔ آسمانی نتوانسته بود به همان نتیجه برسد، آخر او چقدر قدرتمندتر بود؟
مین لی با چهره‌ای‌آبرو کلافه به یوان خیره شد‌شاگردان و در دل فریاد زد:
کوفتی! آخه‌بازنده این شاگرد‌نمی‌شه یوان کیه؟!
در همین حال، یوان که کاملاً بی‌خبر بود مین‌قطعاً لی او را به چالش کشیده، به او گفت:شمشیری «وای، عجب فنِ قدرتمندی بود! واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم!»
سرفه!
مین لی با شنیدنِ حرف‌های یوان نزدیک‌همان بود یک مشت خون بالا بیاورد، چرا که‌تمرکز آن را به اشتباه تمسخر برداشت کرده بود.
این اولین باریه که این‌طوری‌آره خوار می‌شم! حتی مسخره‌م کرد‌برای که جرئت کردم به چالش بکشمش!
با این حال، مین لی با وجودِ تمامِ کلافگی‌اش، از یوان عصبانی نبود.جلو بیشتر به این دلیل که خودش در وهلهٔ اول او را به چالش‌هاااااااا کشیده بود و حتی خودش را سرزنش می‌کرد که به‌اندازهٔ کافی قوی نیست.
مین لی مدتی‌کمی بعد از یوان‌تمرینیِ پرسید: «تو... چند سالته؟»
یوان با‌کردنِ آرامش جواب داد:برای «من؟ ۱۸ سالمه.»
«...»
مین لی‌باشد مات‌ومبهوت به‌جدیدی او خیره ماند.
مین لی‌اینکه در دل‌منصفانه‌تر فریاد زد:
هم‌سنِ منه؟! با این حال همچین‌می‌خره اختلافِ بزرگی بینمونه؟! قطعاً از یکی از‌بعدی چهار خاندانِ باستانیه! الان دیگه تقریباً مطمئنم!
یوان چرخید و‌محسوب راه افتاد: «به‌هرحال،حداقل من فعلاً برمی‌گردم خونه...»
اما مین لی‌تمرینیِ سرش داد زد:ترکی «یک لحظه صبر کن!»
یوان با چهره‌ای‌کمی آرام به او‌تمرینیِ نگاه کرد: «بله؟»
مین لی با چهره‌ای مصمم اعلام‌می‌خره کرد: «من... دفعهٔ بعد بهت نمی‌بازم! پیشینه‌ت‌بعدی هرچی که باشه، دفعهٔ بعد من می‌برم!»
یوان با گیجی ابروهایش را بالا انداخت: «آها... باشه؟» اصلاً نمی‌دانست مین‌همان لی دربارهٔ چه چیزی حرف می‌زند، اما با خودش فکر کرد بهترین‌باشد کار این است که فقط سر تکان بدهد و حرفش را بپذیرد.
«...»
مین لی زبانش بند آمده بود. واقعاً در چشمانِ‌ترکی یوان این‌قدر ناچیز به نظر می‌رسید؟ چهار خاندانِ باستانی‌زمین واقعاً تا این حد از هفت خاندانِ میراث‌دار قدرتمندتر بودند؟
مین لی در حالی که محو‌می‌خره شدنِ یوان از محوطهٔ تمرین را‌حملهٔ تماشا می‌کرد، با خود عهد بست:
همف! فقط صبر کن! با اینکه شاید الان تو چشمات‌برای چیزی بیشتر از یه مورچه نباشم، قسم می‌خورم که بهت‌تمرکز می‌رسم و مجبورت می‌کنم من رو با خودت برابر بدونی!
در همین حال، یوان به خانه‌اش برگشت و طوری رفتار‌می‌بره کرد که انگار هیچ اتفاقِ خاصی نیفتاده است؛ کاملاً بی‌خبر از‌هاله‌ای اینکه باعث شده بود مین لی او را رقیبِ خودش بداند!