چپتر 922: جوخه انضباطی
0وانگ شیویینگ با عصبانیت داد زد: «می‌خواید با‌مرشدم دوستِ من مثل یه مجرم رفتار کنید و‌تنها ازش بازجویی کنید؟ اجازه نمی‌دم همچین اتفاقی بیفته!»
بزرگ گو سر تکان داد: «حتی اگه شاگردِ رئیسِ فرقه باشی، نمی‌تونی از قوانینِ فرقه سرپیچی کنی. این‌منو مرد با هویتِ نامعلوم ممکنه تهدیدی برای فرقهٔ ما باشه، و من به‌عنوانِ بزرگِ ارشدِ جوخهٔ انضباطی، اجازه‌ادعا نمی‌دم هیچ اتفاقی برای فرقه‌مون بیفته. به دل نگیر، شاگرد وانگ. من فقط دارم وظیفه‌م رو انجام می‌دم.»
وانگ شیویینگ گفت و همهٔ حاضران‌اکسیر را شوکه کرد: «نه! اگه اونو‌بی‌رحمی ببرید، دیگه برای فرقه اکسیر درست نمی‌کنم!»
شاگردان از جسارتِ وانگ شیویینگ در برابرِ بزرگ گو که به بی‌رحمی معروف‌بی‌رحمی بود، هم شوکه شده بودند و هم تحتِ‌تأثیر قرار گرفتند: «خدای من، خواهرِ ارشد‌پیش وانگ حاضره به خاطرش تا اینجا پیش بره... شک ندارم که اون یارِ رزمی‌شه!»
شاگرد گو قدمی به جلو گذاشت و گفت: «خواهرِ ارشد وانگ! چرا باید به خاطرش این‌قدر پیش بری؟اومدم واقعاً می‌خوای تمامِ زحماتت توی فرقه رو به خاطرِ پسری مثلِ اون به خطر بندازی؟! حتی اگه شاگردِ‌ازت رئیسِ فرقه باشی، باز هم ممکنه به خاطرِ سرپیچی از قوانینِ فرقه تبعید بشی! اجازه نمی‌دم همچین فداکاری‌ای بکنی!»
وانگ شیویینگ با صدای بلند گفت و همهٔ حاضران را مات‌و‌مبهوت گذاشت: «همف!مات‌و‌مبهوت انگار مرشدم به خاطرِ همچین چیزی منو از فرقه بیرون می‌ندازه. تازه اگه‌اومدم هم بیرونم کنه، تنها دلیلی که به این فرقه اومدم به خاطرِ اونه!»
شاگردان از این میزان فداکاریِ او‌اکسیر در شگفت ماندند: «چی؟ خواهرِ ارشد وانگ‌معروف به خاطرِ اون پسر اومده تو فرقه؟»
حتی یوان هم پس از‌ببرید شنیدنِ این ادعا، با نگاهی‌شاگردان عجیب به او خیره شد.
یوان گفت: «به خاطرِ من‌مات‌و‌مبهوت اومدی تو فرقه؟ ولی یادم نمیاد‌بیرون ازت خواسته باشم همچین کاری بکنی...»
وانگ شیویینگ با‌مثلِ چهره‌ای گل‌انداخته گفت:باز «بعداً برات توضیح می‌دم.»
شاگرد گو با دیدنِ چهرهٔ‌دیگه سرخ‌شدهٔ وانگ شیویینگ، از شدتِ‌جسارتِ خشم دندان به هم سایید.
چرا باید اون عوضی باشه؟! چرا با اون‌درست چشم‌های خجالتی و پرشور به من نگاه نمی‌کنه؟!شده کوفتی! قسم می‌خورم می‌کشمت، وگرنه فامیلیم گو نیست!
شاگرد گو‌بکنی او را‌بلند صدا زد: «عمو!»
بزرگ گو سرش را کمی تکان داد و گفت: «شاگرد وانگ، اگه بخوای به این مسخره‌بازی ادامه بدی، چاره‌ای ندارم جز اینکه تو رو هم بازداشت کنم! رئیسِ‌میزان فرقه در حالِ حاضر بیرون از فرقه‌ست و ممکنه تا یکی دو روزِ دیگه برنگرده! دلت می‌خواد دو روزِ آینده رو پشتِ میله‌های زندان بگذرونی؟! تصمیمت تأثیرِ بزرگی‌شدتِ روی شهرت و جایگاهت توی فرقه می‌ذاره! این‌طوری می‌خوای بعد از اون‌همه کاری که برات کردیم، جوابِ خوبی‌های فرقه رو بدی؟! اون‌هم همه‌ش به خاطرِ این جاسوسِ بی‌نام؟!»
وانگ شیویینگ از شدتِ خشم دندان به‌درست هم سایید و داد زد: «اگه برای‌بود محافظت از اون لازمه این کارو بکنم—»
با این حال، یوان ناگهان دستش را به پشتِ او زد و حرفش را قطع کرد: «من باهاشون‌تحتِ‌تأثیر می‌رم. فقط می‌خوان ازم سؤال بپرسن، مگه نه؟ پس فقط کافیه صادقانه جوابشونو بدم. نیازی نیست قضیه رو‌چرا از این بیشتر کش بدیم یا تو به خاطرِ همچین چیزِ کوچیکی این‌قدر فداکاری کنی. یه کم دیگه برمی‌گردم.»
«یوان... متأسفم... اگه مرشدم اینجا بود، هیچ‌کدوم از‌مرشدم این اتفاق‌ها برات نمی‌افتاد. اما نگران نباش! به‌محض‌تنها اینکه برگرده، بهش می‌گم کمکت کنه! اون رد نمی‌کنه!»
یوان لبخند زد:مثلِ «من هم حسی‌باز دارم که رد نمی‌کنه.»
از کنارش رفت‌اونو و به‌سمتِ جوخهٔ‌اکسیر انضباطی راه افتاد.
بزرگ گو به‌کرد بقیهٔ اعضای جوخهٔ انضباطی‌اکسیر گفت: «بهش دستبند بزنید!»
یوان مقاومتی نکرد و گذاشت شاگردها با‌انگار این دستبندهای عجیب‌وغریب که از نوعی بلورِ‌بیرونم قرمز ساخته شده بود، به او دستبند بزنند.
یوان انتظارِ نوعی اثرِ ویژه‌بندازی از دستبندها داشت، اما پس‌بکنی از آن هیچ تفاوتی حس نکرد.
شاگرد گو با پوزخندی بدخواهانه به او گفت: «حتی سعی نکن کارِ احمقانه‌ای بکنی.بود این دستبندها از بلورهای مُهرکنندهٔ روح ساخته شدن که وقتی به دستت بسته بشن‌ندارم پایهٔ تزکیه‌ت رو محدود می‌کنن، بنابراین هیچ فرقی با یه فانیِ بدونِ تزکیه نخواهی داشت!»
یوان با آرامش شانه بالا‌ببرید انداخت: «که این‌طور؟» چرا که هنوز‌جسارتِ می‌توانست پایهٔ تزکیه‌اش را حس کند.
این او را به یادِ زمانی انداخت که‌مرشدم او و وانگ شیویینگ تصادفاً به شهرِ اژدهای باستانی‌دلیلی رسیدند، جایی که با همین نوع دستبندها بازداشت شدند.
یوان نگاهی به‌مثلِ وانگ شیویینگ انداخت و‌تبعید گفت: «کمی بعد می‌بینمت!»
یکی از شاگردها با‌ببرید چوب به یوان سیخونک زد:شاگردان «خفه شو و راه بیفت!»
یوان نگاهش را به شاگرد‌ببرید باریک کرد: «یه بارِ دیگه بهم‌جسارتِ سیخونک بزن تا ببینی چی می‌شه.»
شاگرد بی‌درنگ چوب‌صدای را عقب کشید‌همف و از ترس لرزید.
یوان با آرامش‌مثلِ ادامه داد: «راه‌باز رو نشون بده.»
بزرگ گو پوزخند زد: «همف. عوضیِ مغرور.درست بذار ببینیم وقتی شاگرد وانگ دیگه تماشا نمی‌کنه‌شده هم می‌تونی خونسردیت رو حفظ کنی یا نه.»
وانگ شیویینگ و شاگردانِ دیگر‌ببرید به تماشای یوان ایستادند که جوخهٔ‌جسارتِ انضباطی او را با خود می‌بردند.
وانگ شیویینگ پس از بیرون آمدن‌همف از بهت، گنجینهٔ پرنده‌اش را بیرون‌می‌ندازه آورد و از فروشگاهِ کیمیاگری ناپدید شد.
مدتی بعد،پسری به مقرِ‌خطر رئیسِ فرقه رسید.
گرچه رئیسِ فرقه شیاهو حضور‌دیگه نداشت، شخصی در ساختمان بود‌جسارتِ که می‌توانست با او تماس بگیرد.
وانگ شیویینگ حتی پیش از آنکه در کاملاً‌درست باز شود، داد زد: «بزرگ یونگ! این یه‌شده وضعِ اضطراریه! باید همین الان با مرشدم تماس بگیرید!»
پیرمردی انتهای اتاق نشسته بود و پس از‌مرشدم اینکه وانگ شیویینگ بدونِ در زدن به اتاقش‌تنها هجوم آورد، با وحشت سرش را بالا آورد.
«شاگرد وانگ؟ چی‌مثلِ شده؟ تا حالا‌باز این‌قدر آشفته ندیده بودمت.»
«جوخهٔ انضباطی دوستم رو برد، با‌اکسیر اینکه هیچ کارِ اشتباهی نکرده! عجله‌بی‌رحمی کنید و به مرشدم خبر بدید!»
بزرگ یونگ‌شوکه پرسشگرانه ابروهایش را‌ببرید بالا برد: «دوستت؟»
وانگ شیویینگ‌بکنی به‌سرعت وضعیت را‌مات‌و‌مبهوت برایش توضیح داد.
گفت: «که این‌طور... وضعیت رو درک می‌کنم، اما مرشدت در حالِ حاضر در‌مات‌و‌مبهوت جلسه‌ای با رؤسای فرقه‌های آکادمی‌های دیگه دربارهٔ مرگِ رئیسِ فرقه سان حضور داره. الان‌اونه مزاحمِ اون شدن ایدهٔ بدیه. بیا فقط یکی دو روز صبر کنیم تا برگرده.»