چپتر 1050: طبقهٔ نهمِ پاگودای مُهرِ اهریمن
0یوان با لبخندی به آن‌ها گفت: «به طبقهٔ نهمِ پاگودای مُهرِ‌جوان اهریمن و مکانِ مخفیِ کوچکم خوش اومدید. شما سه نفر اولین‌شیائو کسایی هستید که به جز تیان چن‌یو این مکان رو می‌بینید.»
فنگ یوشیانگ و بقیه از‌چهره‌ای بدنش بیرون آمدند تا به‌نرم منظرهٔ پیشِ رویشان نگاه کنند.
لان یینگ‌یینگ‌خاص از او‌نمی‌رسید پرسید: «اینجا کجاست؟»
جلوی تپهٔ کوچکی پُر از گل ایستاده بودند و بالای این‌ثانیه تپه درختِ بزرگی به چشم می‌خورد. با این حال، این مکان‌باشید اصلاً خاص به نظر نمی‌رسید. در واقع، به‌طرزِ عجیبی معمولی بود.
با وجودِ این، اینجا یکی‌سمتِ از مهم‌ترین و باارزش‌ترین مکان‌ها‌اربابِ در خاطراتِ تیان چن‌یو بود.
یوان با لبخندی تلخ‌وشیرین گفت: «تیان چن— من قبلاً‌حرکتِ با عشقِ دورانِ بچگیم زیاد به اینجا می‌اومدم، قبل از‌سیاه اینکه یه اهریمن بکشتش، هرچند همیشه برخلافِ میلِ خودم بود.»
فنگ یوشیانگ پرسید: «و‌نمی‌رسید این مکان هدفِ اصلیِ‌معمولی پاگودای مُهرِ اهریمنه؟ هنوز نمی‌فهمم.»
یوان گفت:انجام «فقط یکم‌ویژژژ دیگه صبر کن.»
سپس بازویش را بالا آورد و‌نشانه به درخت اشاره کرد، بعد با‌مراقب دستش حرکتی برای فراخواندن انجام داد.
ویژژژ!
ناگهان شیءِ بلندی از درخت به پرواز درآمد‌معمولی و چند ثانیه در هوا ماند، سپس به سمتِ‌چن— یوان نشانه رفت و به سوی او پرواز کرد.
فنگ یوشیانگ‌انجام هشدار داد: «اربابِ‌ناگهان جوان! مراقب باشید!»
یوان با چهره‌ای آرام گفت:سمتِ «مشکلی نیست.» و سپس با‌اربابِ یک حرکتِ نرم شیء را گرفت.
شیائو هوا‌جوان زمزمه کرد:باشید «اون... یه شمشیره؟»
یوان سر تکان داد و شمشیرِ‌به‌طرزِ سیاه و سرخ را جلوی خود گرفت‌باارزش‌ترین تا آن را به بقیه نشان دهد.
برخلافِ سالارِ ملکوت که در دستهٔ شمشیرهای بزرگ قرار می‌گرفت، این شمشیر با قبضهٔ سیاه و تیغهٔ نازک و سرخش، شکلی شبیهِ بیشترِ شمشیرهای معمولی داشت. با این حال،شیء این شمشیر اصلاً معمولی نبود، چرا که به‌طورِ طبیعی هالهٔ مُهرِ اهریمن از خود ساطع می‌کرد که آن‌قدر قوی بود که حتی می‌توانست با برترین مُهردارانِ اهریمن در خاندانِ‌نبود مُهرِ اهریمن رقابت کند. علاوه بر این، اگر کسی با دقت نگاه می‌کرد، می‌توانست کلماتِ «مُهرِ اهریمن» را ببیند که بی‌نقص روی هر دو طرفِ تیغه حک شده بود.
«شمشیرِ مُهرِ اهریمن— این یکی از سه گنجینهٔ‌سوی مُهرِ اهریمنِ والاگوهرِ ایزدیه که ازش استفاده کرد‌مشکلی تا اهریمن‌ها رو تا مرزِ انقراض پیش ببره.»
یوان گفت: «و این غلاف از مرحلهٔ قبل، مالِ همین‌نرم شمشیره.» سپس شمشیر را به غلافش برگرداند و آن دو‌سرخ را پس از میلیون‌ها سال جدایی دوباره به هم رساند.
لان یینگ‌یینگ نتوانست جلوی خودش را بگیرد و‌معمولی پرسید: «اصلاً چرا از هم جداشون کردی؟ و‌تلخ‌وشیرین چرا غلاف رو پاداشِ طبقهٔ هشتم قرار دادی؟»
یوان لبخند زد و گفت: «شاید شبیهِ شوخی به نظر برسه، اما کاملاً جدی می‌گم.نشانه اونو پاداشِ طبقهٔ هشتم کردم چون حوصله نداشتم دنبالِ یه پاداشِ مناسب بگردم. گذشته از‌گرفت این، هیچ‌کس جز خودم نمی‌تونست از طبقهٔ هشتم بگذره، برای همین دلیلی نداشت گنجینه‌ای اونجا بذارم.»
فنگ یوشیانگ زمزمه کرد: «باورنکردنیه...»
یوان درحالی‌که به شمشیرِ در دستش خیره شده بود،حرکتِ با پوزخندی سرد گفت: «به هر حال، حالا که‌شمشیرِ این شمشیر رو دارم، همهٔ اهریمن‌ها در چنگم هستن.»
[شمشیرِ مُهرِ اهریمن]
[درجه: اسطوره‌ای]
[کیفیت: اوج]
[توضیحات: روزگاری در دستِ والاگوهرِ ایزدی بود و بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ اهریمن با آن از پای درآمد. اهریمن‌هایی که از این شمشیر آسیب ببینند، بی‌درنگ مُهر می‌شوند. آسیبِ واردشده با این شمشیر ٪۱٬۰۰۰ افزایش می‌یابد.]
دخترها با دیدنِ‌داد چهره‌اش، با اضطراب آبِ‌بلندی دهانشان را قورت دادند.
فنگ یوشیانگ گفت:هوا «حتی بدونِ شمشیر هم‌رفت به هیچ اهریمنی نمی‌بازی...»
یوان شانه بالا انداخت: «این‌طور نیست. توی وضعیتِ فعلیم، اگه با‌شیء یه امپراتورِ اهریمنِ واقعی روبه‌رو بشم می‌بازم. در نهایت، امپراتورِ اهریمنِ‌نشان طبقهٔ هفتم یه امپراتورِ اهریمنِ واقعی نیست، وگرنه به این راحتی نمی‌باخت.»
سپس گفت: «به هر‌نمی‌رسید حال، حالا که کارمون اینجا‌بود تموم شده، بیاین بریم بیرون.»
آن‌ها سر تکان‌داد دادند و به‌شیءِ داخلِ بدنش برگشتند.
یوان پیش از ترکِ پاگودای مُهرِ‌نشانه اهریمن، لحظه‌ای مکث کرد تا برای‌مراقب آخرین بار به منظره خیره شود.
یوان پیش از آنکه از طبقهٔ نهم ناپدید شود و‌نرم لحظه‌ای بعد در طبقهٔ اول پدیدار گردد، با صدایی آرام‌سرخ زمزمه کرد: «ما قطعاً دوباره به هم می‌رسیم، آی رونگ...»
یوان پس از گذاشتنِ شمشیرِ مُهرِ اهریمن داخلِ‌معمولی حلقهٔ فضایی‌اش، به خروجی نزدیک شد، در را‌تلخ‌وشیرین باز کرد و از پاگودای مُهرِ اهریمن بیرون رفت.
بیرونِ پاگودا یان هارا‌ویژژژ ایستاده بود که به‌پرواز دلیلی چهره‌ای متعجب داشت.
از او پرسید: «به این زودی‌نشانه اومدی بیرون؟ چی شد؟ خیلی کمتر‌مراقب از دفعهٔ اولت اون تو بودی!»
یوان با چهره‌ای آرام‌باشید گفت: «آره، و پاگودای‌نیست مُهرِ اهریمن رو فتح کردم.»
یان هارا با چهره‌ای‌نمی‌رسید گیج به او خیره‌معمولی شد: «تـ... تو چی‌کار کردی؟»
«فتحش کردم. توی طبقهٔ پنجم مجبور شدم با سه اهریمن بجنگم که همگی هم‌سطحِ اهریمنِ طبقهٔ چهارم بودن. توی طبقهٔ ششم‌مراقب باید با یه پلیدی می‌جنگیدم. توی طبقهٔ هفتم باید با یه امپراتورِ اهریمنِ واقعی مبارزه می‌کردم. برای دو طبقهٔ آخر نیازی‌سالارِ نبود با چیزی بجنگم چون چیزی برای جنگیدن وجود نداشت.» یوان توضیحِ کوتاهی دربارهٔ تجربه‌اش داخلِ پاگودای مُهرِ اهریمن به او داد.
«سه اهریمن؟ یه پلیدی؟ یه امپراتورِ اهریمنِ واقعی؟» یان هارا هنوز باورش‌مراقب نمی‌شد. آیا یوان واقعاً توانسته بود پاگودای مُهرِ اهریمن را که از‌اون زمانِ پیدایشش هرگز فتح نشده بود، تنها در چند ساعتِ کوتاه پاک‌سازی کند؟
«به هر حال، موضوعی هست که می‌خوام درباره‌ش باهاتون صحبت‌نرم کنم، ارشد یان... یا باید بهتون بگم مُهردار یان؟ این یه‌خود بحثِ خیلی مهمه که به آیندهٔ خاندانِ مُهرِ اهریمن مربوط می‌شه.»
یان هارا که هنوز‌نمی‌رسید گیج بود، پرسید: «دـ...معمولی دربارهٔ چی حرف می‌زنی؟»
در پاسخ، یوان حلقه‌ای را که به‌عنوانِ پاداش‌پرواز از طبقهٔ هفتمِ پاگودای مُهرِ اهریمن به دست‌رفت آورده بود بیرون آورد و به او نشان داد.
از او‌ثانیه پرسید: «می‌دونید‌ماند این چیه؟»
چشمانِ یان هارا‌مراقب با دیدنِ حلقه از‌مشکلی شدتِ شوک گرد شد.
«غـ... غیرممکنه! چرا اون حلقه‌واقع دستِ توئه؟!» یان هارا چنان شوکه‌یکی شده بود که روی زمین افتاد.
یوان لبخندی زد‌داد و گفت: «بیاین‌شیءِ بریم یه جای خصوصی‌تر.»