چپتر 635: ترکِ خاندانِ مین
0مین لی خنده‌ای آرام سر داد، سرش را تکان‌می‌کرد داد و دوباره به بیرون از پنجره خیره شد:زیرین «هاها... حتماً دارم خواب می‌بینم. امکان نداره اینجا باشه.»
یوان از‌اژدها او پرسید: «کی‌بگو داره خواب می‌بینه؟»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت، مین لی‌ضمن دوباره برگشت و به او نگاه‌حرف‌های کرد. چشمانش گردتر از قبل شده بود.
مین لی برای اطمینان‌چشم‌ها پرسید: «تـ-تو واقعی هستی؟تماشا خواب نیستم؟ واقعاً شاگرد یوانی؟»
یوان با لبخندی ملایم گفت: «چرا هنوز من‌اومدم رو شاگرد یوان صدا می‌زنی؟ من دیگه شاگردِ معبدِ‌این جوهرِ اژدها نیستم. فقط بهم بگو یوان، شاگرد مین.»
و ادامه داد:نابغهٔ «در ضمن، اومدم تا‌آسمان‌های به قولم عمل کنم.»
با شنیدنِ حرف‌های‌بهم او، بدنِ مین‌ضمن لی به‌وضوح لرزید.
در این میان، مین ییده‌دهانی از گوشه‌ای با نگاهی ناباورانه‌کوچک‌ترین به یوان خیره شده بود.
یـ-یوان؟ امکان نداره! محاله!
مین ییده حاضر نبود باور کند که او همان‌صمیمیت «یوانی» است که بر قلمروِ رازآلود چیره شده بود— همان‌پلکانِ یوانی که با تمامِ وجود در تلاش برای جذبش بودند.
چرا اینجاست؟! فکر‌بهم می‌کردم مین لی‌ضمن نتونسته جذبش کنه!
مین ییده‌داده در دل‌چشم‌ها فریاد زد.
مین لی از جایش پرید و با آغوشِ‌اومدم باز به سمتش خیز برداشت و وقتی به‌لرزید او رسید، محکم در آغوشش گرفت: «شاگـ... یوان!»
«واقعاً به‌خاطرِ‌چطور من برگشتی!شماره فکر می‌کردم نمی‌رسی!»
«هر چی‌فقط باشه بهت‌بگو قول داده بودم.»
«...» مین ییده با چشم‌ها و دهانی گردشده از‌می‌کرد تعجب، تماشا می‌کرد که کوچک‌ترین فرزندش چطور نابغهٔ شماره یکِ‌صمیمیت کنونیِ آسمان‌های زیرین را با صمیمیت در آغوش گرفته است.
مین ییده پس از اینکه‌بگو از بهت بیرون آمد، با صدایی‌کنم آرام زمزمه کرد: «ایـ-اینجا چه خبره...؟»
یوان برگشت، به او نگاه کرد و با صدایی آرام گفت: «من‌اینکه به مین لی قول دادم که پلکانِ آسمان رو براش بالا برم،همین برای همین ممکنه نتونه به مراسمِ ازدواج برسه. مشکلی با این قضیه دارید؟»
مین لی با سردی غرید: «همف! من از همون اول هم با این ازدواج موافقت‌لرزید نکرده بودم! اونا گولم زدن تا برگردم خونه و تو این یه هفته من رو توی‌چیره این اتاق زندانی کردن! همه‌ش هم به‌خاطرِ این بود که نتونستم تو رو جذبِ خاندان کنم!»
یوان آهی کشید:بودم «یه‌جورایی حدس می‌زدم‌گردشده قضیه همین باشه.»
سپس رو به مین ییده کرد و گفت: «مجبور کردنِ فرزندتون به انجامِ‌حرف‌های یه کارِ تا این حد مسخره و بعد مجازات کردنش با یه کارِ‌باور مسخره‌تر... اگه خاندانِ مین این‌طوری رفتار می‌کنه، من هیچ تمایلی برای پیوستن بهش ندارم.»
مین ییده ناخودآگاه دهان باز کرد تا بهانه‌ای بیاورد، اما‌آغوش در نهایت تصمیم گرفت سکوت کند، چرا که یقین داشت‌آسمان تمامِ امیدشان برای جذبِ یوان به خاندان از دست رفته است.
کاش با مین لی‌بگو بهتر رفتار می‌کردیم... کاش‌قولم فقط کمی بیشتر صبر می‌کردیم...
مین ییده‌داده در دل‌چشم‌ها آهی کشید.
سپس گفت: «خاندانِ گو چی؟ اونا مدت‌هاست که خبرِ ازدواجت‌عمل با گو تائو رو پخش کردن. اگه توی مراسمِ عروسی حاضر‌نگاهی نشی، نه‌تنها اعتبارمون از بین می‌ره، بلکه تا سال‌ها مضحکه می‌شیم.»
«لعنت، خاندانِ گو، نزدیک‌ترین متحدمان،یکِ احتمالاً بعد از این تمامِ‌آغوش ارتباطش را با ما قطع می‌کند.»
فنگ یوشیانگ ناگهان پوزخند زد و گفت: «این‌قولم مشکلِ ما نیست که حلش کنیم، مشکلِ خاندانِ‌این مینِ شماست، چون خودتون این چاه رو کندید.»
مین ییده بارِ دیگر دهان باز کرد،تعجب اما چند ثانیه بعد، بی‌آنکه حتی یک‌شماره کلمه به زبان بیاورد، دوباره آن را بست.
اما پیش از آنکه حتی بتواند دربارهٔ اوضاع فکر‌قولم کند، ناگهان نگهبانی پیدایش شد و اعلام کرد: «رئیسِ‌میان خاندان، خاندانِ گو برای دیدار اومدن. گو تائو هم همراهشونه.»
مین ییده با صدای بلند آه کشید:آسمان‌های «آیا! آخه چرا الان باید پیداشون بشه؟!صدایی حتی قبل از اومدن خبر هم ندادن!»
هرچند مین ییده حضورِ خاندانِ گو را چیزی‌قولم جز مزاحمت نمی‌دانست، اما یوان فکر می‌کرد این‌این فرصتِ خوبی است تا ازدواج را به هم بزنند.
یوان تصمیم گرفت فکرش را به‌گردشده زبان بیاورد: «چرا از این فرصت استفاده‌نابغهٔ نمی‌کنیم تا ازدواج رو به هم بزنیم؟»
مین ییده بی‌اختیار‌فقط و بدونِ فکر‌ادامه جواب داد: «چی؟! نمی‌تونیم!»
فنگ یوشیانگ گفت: «چه امروز بهشون بگید چه یه هفتهٔ دیگه، این ازدواج‌آمد در هر صورت سر نمی‌گیره. پس بهتره همین الان قالِ قضیه رو بکنید، قبل‌مراسمِ از اینکه به پخش کردنِ خبرِ ازدواجی که قرار نیست اتفاق بیفته ادامه بدن.»
مین ییده‌فقط دندان‌هایش را‌بگو به هم سایید.
برگشت و به مین لی نگاه کرد. با صدایی جدی‌کوچک‌ترین گفت: «مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ اگه این نامزدی‌آغوش رو به هم بزنی، دیگه عضوی از خاندانِ مین نیستی.»
مین لی‌اژدها بدونِ تردید جواب‌بگو داد: «بله، مطمئنم.»
مین ییده چشمانش‌نابغهٔ را بست و‌کنونیِ چند نفسِ عمیق کشید.
«از جلوی چشمم دور‌بگو شو. تو رسماً از خاندانِ‌عمل مین طرد شدی، مین لی.»
با گفتنِ این حرف، مین ییده‌گردشده به همراهِ نگهبان آنجا را ترک کرد‌نابغهٔ تا به دیدارِ خاندانِ بی‌خبرِ گو برود.
با رفتنِ مین ییده، پاهای مین لی ناگهان تمامِ‌قولم توانشان را از دست دادند و او روی زانو‌میان افتاد. این نخستین باری بود که در برابرِ خانواده‌اش می‌ایستاد.
یوان اشک‌هایی را که در گوشهٔ‌کنونیِ چشمانِ دختر حلقه می‌زد پاک کرد و‌آمد گفت: «بیا بریم به پلکانِ آسمان، باشه؟»
مین لی که تمامِ تلاشش‌ادامه را می‌کرد تا جلوی گریه‌اش‌کنم را بگیرد، سر تکان داد: «اوهوم!»
در همان حال که یوان و مین لی‌تماشا به سمتِ خروجیِ خاندانِ مین به راه افتادند، مین‌آسمان‌های ییده در اتاقِ پذیرایی به دیدارِ خاندانِ گو رفت.
رئیسِ خاندانِ گو با دیدنِ چهرهٔ مین ییده، کاملاً بی‌خبر از‌کنم اوضاع، با صدای بلند خندید: «این قیافه‌ایه که باید باهاش از مهمونات‌محاله استقبال کنی، مین ییده؟ انگار همین الان یه حشره قورت دادی! هاهاها!»
مردِ جوان و خوش‌قیافه‌ای که پشتِ‌کنونیِ سرِ رئیسِ خاندان ایستاده بود، پرسید: «ارشد‌آمد مین! مین لی کجاست؟ دلم می‌خواد ببینمش!»
او بی‌شک‌فقط گو تائو، نامزدِ‌ادامه مین لی بود.
مین ییده نفسِ عمیقی کشید و با‌تعجب صدایی جدی جواب داد: «مین لی اینجا‌شماره نیست— اون خاندانِ مین رو ترک کرده.»
اعضای خاندانِ گو‌فقط با چهره‌هایی گیج به‌ضمن او خیره شدند: «چـ-چی؟»
انگار در همان لحظهٔ اول قادر‌کنونیِ به درکِ اوضاع نبودند و فضا‌اینکه خیلی زود در سکوتی مرگبار فرو رفت.