چپتر 631: تصمیم فِی یویان
0یوان به لونگ یی‌جون و دیگر‌بکشی بزرگانِ فرقه سلام کرد: «سلام به‌حلقه همگی. خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
بزرگ شوان با لبخندی بر لب‌کارم گفت: «فقط چند ماه گذشته. این‌اینه مقدار زمان توی دنیای تزکیه هیچ‌چیز نیست.»
سپس لونگ یی‌جون به فنگ یوشیانگ‌زیاد و بقیه خوشامد گفت: «بانو فنگ...خودم ارشدها... به معبدِ جوهرِ اژدها خوش آمدید.»
بزرگ شان به او نزدیک شد تا اینکه‌ادامه درست پشتِ سرش ایستاد: «شنیدم قراره به‌زودی پلکانِ آسمان‌خوردند رو به چالش بکشی، درسته؟ خیلی زود بزرگ می‌شی.»
سپس دستانش را دورِ‌آسمان او حلقه کرد و‌زود با شیطنت در آغوشش گرفت.
آهی کشید و گفت: «قسم می‌خورم همین چند‌تموم وقت پیش بود که فقط یه جنگجوی روح بودی.نمی‌مونم استعدادت درکِ من رو از زمان به هم ریخته.»
با اینکه بقیه معمولاً بی‌چشم‌ورویی‌اش‌احتمالاً را به رویش می‌آوردند، این‌رفتنم بار بزرگانِ فرقه سکوت کردند.
وقتی بزرگ شان او را به اندازهٔ کافی در آغوش‌چرا نگه داشت، یوان را رها کرد و پرسید: «قراره بلافاصله‌روحه بعد از رفتن از اینجا، پلکانِ آسمان رو به چالش بکشی؟»
یوان جواب داد: «بعد از اینجا هنوز باید‌زود به یه جای دیگه سر بزنم، اما وقتی‌آهی کارم اونجا تموم شد، پلکان رو به چالش می‌کشم.»
بزرگ شوان از‌دیگه او پرسید: «برنامه‌ت اینه‌اونجا که چقدر اینجا بمونی؟»
«احتمالاً زیاد نمی‌مونم، چون فقط‌احتمالاً باید قبل از رفتنم یه‌رفتنم نفر رو با خودم ببرم.»
لونگ یی‌جون ابروهایش را‌ببری بالا داد: «کی رو‌ادامه می‌خوای با خودت ببری؟»
یوان با‌به‌زودی آرامش گفت:آسمان «مین لی.»
لونگ یی‌جون به پرسیدن ادامه داد:کارم «ها؟ مین لی از خاندانِ مین؟اینه چرا می‌خوای اون رو با خودت ببری؟»
یوان جواب داد: «می‌خوام‌بمونی اون رو با خودم‌چون به پلکانِ آسمان ببرم.»
افرادِ حاضر از شنیدنِ این خبر‌مین جا خوردند: «چی؟! یعنی اون هم‌می‌خوام قراره پلکانِ آسمان رو به چالش بکشه؟!»
«اما اون فقط‌پلکانِ یه جنگجوی روحه!بکشی عمراً بتونه موفق بشه!»
یوان دستش را تکان داد و گفت: «این‌طور‌تموم نیست. من برای بالا رفتن از پلکان بهش کمک‌نمی‌مونم می‌کنم، در نتیجه خودش نیازی نداره ازش بالا بره.»
همهٔ حاضران با‌چقدر چشمانی گردشده به‌زیاد او خیره ماندند.
سپس لونگ یی‌جون با اخم گفت: «یوان...پرسیدن خبر داری که با کمک کردن به‌حاضر اون، صعودت خیلی سخت‌تر می‌شه، مگه نه؟»
«بله، کاملاً خبر دارم.»
بزرگ شوان با لبخندی گرم بر لب‌اونجا گفت: «و با این حال باز هم حاضری‌احتمالاً بهش کمک کنی؟ تو واقعاً خیلی مهربونی، یوان...»
بزرگ بای ناگهان گفت: «همم؟ اما یه لحظه صبر کنید...رفتنم مین لی از خاندانِ مین به دلایلی مجبور شد به‌مین مقرِ خاندانش برگرده، برای همین در حالِ حاضر توی فرقه نیست.»
لونگ یی‌جون که از‌ببری این موضوع خبر نداشت، پرسید:خاندانِ «چی؟ کِی این اتفاق افتاد؟»
«هفتهٔ پیش. توی گزارش‌ها دیدمش، اما فکر نمی‌کردم ارزشِ گفتن‌دستانش به شما رو داشته باشه، برای همین چیزی نگفتم. هر چی‌پیش باشه، افرادِ خاندان‌های میراث‌دار همیشه در رفت‌وآمدن، پس چیزِ غیرعادی‌ای نیست.»
یوان پرسید: «مین‌دیگه لی توی فرقه‌کارم نیست؟ می‌دونید کِی برمی‌گرده؟»
«متأسفانه هیچ یادداشتِ اضافه‌ای‌بمونی از خودش به جا نذاشته،قبل برای همین نمی‌دونیم کِی برمی‌گرده.»
«همم... خاندانِ مین چقدر‌ببری دوره؟ فکر کنم اگه‌ادامه خودم برم اونجا سریع‌تر باشه.»
بزرگ شوان گفت: «خاندانِ مین اون‌قدرها هم دور‌زود نیست. در واقع، اگه از آرایه‌های تله‌پورت استفاده‌آهی کنی، می‌تونی فقط توی چند ساعت به اونجا برسی.»
یوان سر تکان داد: «خوبه.اما بعد از اینکه با چند تا‌برنامه‌ت از شاگردها خداحافظی کردم، می‌رم دیدنش.»
بزرگ شان پرسید:چقدر «منظورت از شاگردها،زیاد شاگردِ من فِی یویانه؟»
«آره. امیدوارم سرش شلوغ نباشه.»
«معمولاً این موقع داره تمرین می‌کنه، ولی‌درسته مطمئنم از اینکه یه کم پیشش باشی‌آغوشش بدش نمیاد. اگه بخوای، همین الان می‌برمت پیشش.»
«باشه.»
پس از کمی گفت‌وگوی بیشتر با دیگران، یوان‌چون به دنبالِ بزرگ شان به قلهٔ شکوفه رفت، جایی‌خودت که فِی یویان با دیگر شاگردان مشغولِ تمرین بود.
«یویان! مهمون داری!»
فِی یویان با‌پلکانِ شنیدنِ صدای بزرگ‌بکشی شان برگشت: «مهمون؟»
فِی یویان با دیدنِ‌بزنم او لحظه‌ای به چشمانش شک‌پلکان کرد: «ها...؟ یـ-یوان...؟ واقعاً خودتی؟»
یوان به او نزدیک شد‌احتمالاً و گفت: «آره، خودمم. اومدم‌رفتنم بهت سر بزنم... و خداحافظی کنم.»
فِی یویان‌می‌خوای کمی اخم‌ببری کرد: «خداحافظی؟»
گفت: «به‌زودی پلکانِ آسمان رو‌چالش به چالش می‌کشم. اگه موفق‌دستانش بشم، دیگه توی آسمان‌های زیرین نمی‌مونم.»
«آه، درسته... قبل از اینکه از‌کارم فرقه بری اینو گفته بودی. خب...اینه موفق باشی. هرچند مطمئنم به‌راحتی موفق می‌شی.»
با اینکه می‌خواست حرف‌های بیشتری به او بزند،چون نمی‌دانست دیگر چه بگوید، چرا که حضورِ ناگهانیِ یوان‌خودت چنان گیجش کرده بود که زبانش بند آمده بود.
یوان ناگهان از او پرسید:آرامش «شاگرد فِی، یادت میاد قبل‌چرا از رفتنم دربارهٔ چی حرف زدیم؟»
فِی یویان به‌پلکانِ فکر فرو رفت:بکشی «دربارهٔ چی حرف زدیم؟»
فِی یویان پس از سکوتی‌اما طولانی گفت: «می‌خوای بپرسی می‌خوام باهات‌برنامه‌ت به آسمان‌های بالایی بیام یا نه؟»
یوان سر تکان داد: «درسته. اگه‌زیاد بخوای به آسمان‌های بالایی بری، می‌تونم کمکت‌ببرم کنم. بعد از رفتنم بهش فکر کردی؟»
فِی یویان سر‌خودت تکان داد: «معلومه‌مین که بهش فکر کردم.»
«پس می‌تونی‌به‌زودی تصمیمت رو‌آسمان بهم بگی؟»
فِی یویان پیش از اینکه حرفی بزند، چند ثانیه مستقیم به چشمانِ یوان خیره شد:احتمالاً «برخلافِ شاگرد مین، من جاه‌طلبی‌های بزرگی ندارم. از همین چیزی که الان دارم راضیم و حتی‌پرسیدن اگه با کمکِ تو به آسمان‌های بالایی برسم، واقعاً حس نمی‌کنم که به اونجا تعلق دارم.»
لحظه‌ای مکث کرد تا نفسِ عمیقی‌زیاد بکشد و سپس ادامه داد: «برای‌خودم همین، مجبورم پیشنهادت رو رد کنم.»
یوان سر تکان داد: «می‌فهمم.»
فِی یویان ناگهان سرخ شد و لحظه‌ای بعد گفت: «صبر کن...دورِ این‌طور نیست که نخوام باهات بیام. اتفاقاً می‌خوام باهات به آسمان‌های بالایی‌روح بیام و وقتِ بیشتری رو باهات بگذرونم، اما نمی‌خوام بارِ اضافی باشم.»
«بارِ اضافی؟ تو که—»
فِی یویان‌اینه ناگهان حرفش را‌احتمالاً قطع کرد: «نگو.»
«بهم نگو که بارِ‌ببری اضافی نیستم. این فقط‌ادامه حالم رو بدتر می‌کنه. لطفاً...»
«...»
یوان با دیدنِ لبخندِ دردمندِ روی صورتِ‌اونجا فِی یویان، تصمیم گرفت حرفش را ادامه‌بمونی ندهد و تنها در سکوت سر تکان داد.