چپتر 606: ادای احترام
0یوان گفت: «اگه اون ایزدِ موسیقیه، باید پایهٔ‌درمی‌نوردید تزکیهٔ خیلی بالایی داشته باشه، درسته؟ شنیدم توی آسمان‌های‌نواخته بالایی تزکیه‌گرهایی هستن که می‌تونن تا ابد زنده بمونن.»
سونگ لینگ‌اِر گفت: «منظورت جاودانه‌های حقیقیه؟ این افراد رو می‌شه با انگشت‌های یک‌زمانی دست شمرد... و با اینکه به عنوانِ ایزدِ موسیقی شناخته می‌شد، این لزوماً‌مسحور ازش یه تزکیه‌گرِ قدرتمند نمی‌سازه. شاید اگه ایزدِ تزکیه صداش می‌زدن، بیشتر منطقی بود.»
یوان با خودش زمزمه‌دینگ~ کرد: «ایزدِ موسیقی، هان؟ برام‌موجی سؤاله که چه‌جور آدمی بوده.»
«متأسفانه جز اسمش‌نوای چیزِ زیادی دربارهٔ ایزدِ‌اجرای موسیقی نمی‌دونیم— تیان کای.»
یوان با شنیدنِ نامِ خانوادگیِ‌آکادمیِ «تیان» ابرو بالا انداخت، چرا‌اجرای که به دلیلی برایش آشنا بود.
فامیلیِ اونا هم «تیان»ـه...
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان‌بار از سونگ لینگ‌اِر پرسید: «اشکالی‌سراسرِ نداره اگه اینجا یه آهنگ بزنم؟»
سونگ لینگ‌اِر‌آکادمیِ ابرو بالا‌آسمانی انداخت: «همین الان؟»
«بله، می‌خوام همون‌طور که ایزدبانوی چنگ به‌آسمانی ایزدِ موسیقی ادای احترام کرد، من هم‌مقایسه به هر دوی اونا ادای احترام کنم.»
«بفرما.»
سپس یوان چنگِ روح‌دزد‌دینگ~ را بیرون آورد و‌می‌نواخت درست جلوی دو مجسمه نشست.
نفسِ عمیقی کشید و‌آسمانی نواختنِ فنونِ اثیریِ ایزدبانوی‌چشم‌های چنگ را آغاز کرد.
دینگ~
هر بار که یوان نُتی‌آسمانی روی چنگِ روح‌دزد می‌نواخت، موجی‌حیرت سراسرِ آکادمیِ نوای آسمانی را درمی‌نوردید.
با تماشای اجرای او، چشم‌های سونگ لینگ‌اِر از‌می‌نواخت حیرت گرد شد؛ در مقایسه با زمانی که‌اجرای در مسابقاتِ چنگ نواخته بود، پیشرفتش چشمگیر بود.
آهنگ زیاد طول نکشید، تنها کمی بیشتر از یک دقیقه، اما برای مسحور کردنِ‌نواخته شنوندگانش کاملاً کافی بود. حالِ همه چنان بود که گویی روح از تنشان بیرون‌کاملاً کشیده شده است، درست مثلِ یوان وقتی برای نخستین بار اجرای ایزدبانوی چنگ را دید.
پس از پایانِ آهنگ،سراسرِ یوان ایستاد و چنگ را‌تماشای به داخلِ حلقهٔ ذخیره‌سازی‌اش برگرداند.
سونگ لینگ‌اِر وقتی سرانجام‌نوای به خودش آمد، از‌اجرای او پرسید: «اخیراً تمرین می‌کردی؟»
یوان گفت: «همم؟ نه چندان.»
اگرچه چند روزی با آژور‌درمی‌نوردید نواخته بود، اما واقعاً نمی‌شد‌گرد آن را تمرین به حساب آورد.
سونگ لینگ‌اِر با تأسف سر تکان داد: «واقعاً نمی‌فهمم چرا کسی مثلِ تو که‌مقایسه این‌قدر توی نواختنِ چنگ استعداد داره، باید روی چیزای دیگه تمرکز کنه.» او از صمیمِ‌کردنِ قلب باور داشت که انتخابِ مسیری متفاوت از سوی یوان، خسرانی برای دنیای موسیقی است.
«به‌هرحال، اگه کارت اینجا تموم‌آسمانی شده، بیا بریم پیشِ من‌حیرت تا بشینیم و بیشتر حرف بزنیم.»
«بله، کارم اینجا تموم شد.»
به این ترتیب، یوان‌آسمانی به دنبالِ سونگ لینگ‌اِر‌چشم‌های راهیِ مقرِ رئیسِ فرقه شد.
یوان در راه پرسید: «مدتیه برام سؤال‌آسمانی شده... با این‌همه آدمی که دارن توی‌مقایسه فضای باز سازهای مختلف می‌زنن، مزاحمِ همدیگه نمی‌شن؟»
سونگ لینگ‌اِر‌سراسرِ سر تکان داد:آسمانی «بله، نکته همینه.»
«اونا سعی می‌کنن هم‌زمان با تمرکز‌نُتی روی موسیقیِ خودشون، مزاحمِ بقیه بشن؛ این‌آسمانی کار ذهن و تمرکزشون رو پرورش می‌ده.»
«می‌فهمم... منطقیه.»
«البته اگه شاگردی بخواد‌سراسرِ خصوصی بنوازه، جاهای زیادی‌درمی‌نوردید هست که می‌تونه بره.»
هم‌زمان که یوان و سونگ لینگ‌اِر به‌تماشای مقرِ رئیسِ فرقه نزدیک می‌شدند، شاگردانی که اجرای‌نواخته یوان را شنیده بودند، شروع به شایعه‌پراکنی کردند.
«هی، اجرایِ همین‌آغاز الان رو شنیدی؟نُتی کی داشت می‌نواخت؟»
«اگه از من بپرسی، فکر‌درمی‌نوردید کنم فقط رئیسِ فرقه می‌تونه‌گرد چنگ رو به این بی‌نقصی بنوازه.»
«نه، من توی خیلی از اجراهای رئیسِ فرقه بودم و با‌چشم‌های اطمینان می‌گم که کارِ اون نبود. جرئت دارم بگم هر کی‌نکشید که همین الان داشت چنگ می‌نواخت، حتی از رئیسِ فرقه هم بهتره!»
«حتی بهتر از رئیسِ فرقه؟آسمانی چطور ممکنه؟ رئیسِ فرقه استادِ‌حیرت شماره یکِ چنگ توی آسمان‌های زیرینه!»
«برام مهم نیست این‌دینگ~ شخص کیه— فقط می‌خوام‌می‌نواخت بیشتر به اجراش گوش بدم!»
پس از رسیدن به مقرِ رئیسِ فرقه،اجرای سونگ لینگ‌اِر یوان را به اتاقش برد‌نواخته و آنجا با فنجان‌های چای در دست نشستند.
وقتی خستگی درکردند، سونگ لینگ‌اِر پرسید: «به‌زودی پلکانِ‌درمی‌نوردید آسمان رو به چالش می‌کشی، مگه نه؟ وقتی‌مسابقاتِ به عالمِ بعدی عروج کردی می‌خوای چی‌کار کنی؟»
یوان گفت: «به بالا‌نوای رفتن ادامه می‌دم تا‌اجرای برای سؤالاتم جواب پیدا کنم.»
«سؤال؟ چه‌جور سؤالاتی؟»
یوان لحظه‌ای در سکوت به‌درمی‌نوردید او نگاه کرد و سپس گفت:مقایسه «جایی به اسمِ زمین رو می‌شناسی؟»
سونگ لینگ‌اِر‌می‌نواخت بی‌درنگ جواب‌سراسرِ داد: «زمین؟ نه.»
«این زمین چه‌جور جاییه؟»
یوان گفت: «زادگاهمه.»
یوان ناگهان پرسید: «اگه‌آسمانی بهت بگم از یه‌چشم‌های دنیای دیگه اومدم چی؟»
سونگ لینگ‌اِر گفت: «یه دنیای دیگه؟نوای منظورت اینه که از آسمان‌های بالایی‌حیرت اومدی؟ اگه این‌طور باشه تعجب نمی‌کنم.»
«نه... آسمان‌های بالایی نه.نوای منظورم یه دنیای کاملاً‌اجرای متفاوته... یه سیارهٔ دیگه.»
سونگ لینگ‌اِر با چهره‌ای‌دینگ~ گیج به او نگاه‌می‌نواخت کرد، انگار حرف‌هایش را نمی‌فهمید.
«بی‌خیال... بذار سؤالم رو عوض کنم. می‌تونی یکم‌چشم‌های بیشتر دربارهٔ پلکانِ آسمان بهم بگی؟ می‌دونم چالش‌هایی‌چشمگیر توی پلکانِ آسمان در انتظارن، اما چه‌جور چالش‌هایی؟»
«چالش برای هر کسی که پلکانِ آسمان رو به چالش می‌کشه‌چشم‌های متفاوته، برای همین نمی‌تونم بهت بگم ممکنه چه چیزی رو تجربه‌نکشید کنی. با این حال، می‌تونم تجربه‌ام از پلکانِ آسمان رو برات بگم.»
«اِ؟ تو قبلاً‌آکادمیِ پلکانِ آسمان رو‌درمی‌نوردید به چالش کشیدی؟»
«آره، کشیدم... و قبل از اینکه فکر کنی‌می‌نواخت توی چالش‌ها شکست خوردم، باید بدونی که من‌اجرای عمداً توی آخرین چالش باختم، چون نمی‌خواستم عروج کنم.»
«نمی‌خوای عروج کنی؟ اما‌آسمانی فکر می‌کردم آرزوی هر‌چشم‌های تزکیه‌گری اینه که بالاتر بره.»
سونگ لینگ‌اِر توضیح داد: «برای بیشترِ تزکیه‌گران آره، همین‌طوره، اما من از جایگاهِ فعلیم راضیم. من رئیسِ فرقهٔ آکادمیِ‌چشمگیر نوای آسمانی‌ام. اگه آسمان‌های زیرین رو ترک کنم، باید دوباره از پایین شروع به بالا رفتن کنم. تازه، کسی‌تنشان رو ندارم که بتونه جایگاهم رو به‌عنوانِ رئیسِ فرقه پر کنه. اگه الان برم، آکادمیِ نوای آسمانی لطمه می‌بینه...»