چپتر 137: کاملاً سالم
0پس از بررسیِ عکسِ رادیولوژیِ‌چیزی یوان، دکتر وانگ به سراغِ آزمایشِ‌حال خون و چند معاینهٔ دیگر رفت.
وقتی نتایج آماده شد و هیچ موردِ غیرعادی‌ای به چشم نخورد، دکتر وانگ گفت:دنیای «بسیار خب، معاینه‌تون تموم شد، اربابِ جوان. بدنتون مثلِ همیشه سالمه و خونتون هیچ‌بیماری‌ها مشکلی نداره. در واقع، حتی می‌تونم بگم هر بار که می‌بینمتون، سالم‌تر از قبل هستید.»
«قبل از‌شبنم رفتنم سؤالی‌بی‌نقص دارید، اربابِ جوان؟»
یوان ناگهان پرسید: «بله... دکتر‌دست وانگ... من... وضعیتِ من واقعاً‌نتیجه به‌خاطرِ یه بیماریِ ناشناخته و غیرقابل‌تشخیصه؟»
آخر اگر شبنم شفاف بی‌نقص و خونِ ققنوسِ فنگ یی‌شیائو در دنیای واقعی‌کاملاً رویش اثر گذاشته بود، چرا خونِ ققنوس وضعیتش را درمان نکرده بود؟ مگر‌بنابراین نمی‌گفتند تمامِ بیماری‌ها و زخم‌ها را شفا می‌دهد؟ پس چرا هنوز فلج بود؟
«...»
دکتر وانگ با حالتی جدی سر تکان داد. پس از لحظه‌ای سکوت، گفت: «پیش از این هم بارها این رو‌مگر به شما گفته‌ام، اربابِ جوان، اما ما نمی‌تونیم هیچ مشکلی توی بدنتون پیدا کنیم. خون، استخوان‌ها، ماهیچه‌هاتون... هر چیزی رو که‌نمی‌تونیم می‌شد توی بدنتون آزمایش کرد، تا حالا چند بار آزمایش کرده‌ایم. با این حال، نتایج همیشه یکسانه... شما کاملاً سالم هستید.»
دکتر وانگ آهی کشید: «با این وجود، امکان نداره شخصِ سالمی ناگهان تواناییِ حرکت و دیدنش رو از دست بده،بیشتری بنابراین تنها می‌تونیم نتیجه بگیریم که این یه بیماریِ جدیده که از فناوریِ فعلیِ ما پنهان می‌مونه. واقعاً متأسفم که نمی‌تونم‌درست کمکِ بیشتری به شما بکنم، اربابِ جوان. همچنین هر بار که پیشِ شما هستم، واقعاً خجالت می‌کشم خودم رو دکتر بنامم...»
یوان با لبخندی بر لب گفت: «نیازی نیست احساسِ گناه کنید،حال دکتر وانگ. می‌دونم که توی این دنیا چیزهایی هست که تحتِ‌حرکت هیچ شرایطی درست نمی‌شن، و من هم صرفاً یکی از همون چیزهام.»
دکتر وانگ که بغض‌غیرقابل‌تشخیصه کرده بود، گفت: «اربابِ‌شفاف جوان... شما واقعاً خیلی مهربونید...»
چرا آسمان‌ها اربابِ جوان رو این‌جوری مجازات کردن؟ اون چه‌واقعی کار کرده بود که سزاوارِ چنین زندگی‌ای باشه؟ این خیلی‌مگر بی‌رحمانه‌ست، حتی اگه آسمان‌ها به استعدادهای اربابِ جوان حسادت کرده باشن.
دکتر وانگ‌تواناییِ در دل‌دیدنش آهی کشید.
مدتی بعد، می‌شیو دکتر وانگ‌چیزی را تا بیرون بدرقه کرد‌کرده‌ایم و سپس به اتاقِ یوان برگشت.
می‌شیو پرسید:بیماریِ «چیزی از من‌آخر می‌خواید، اربابِ جوان؟»
یوان گفت: «آه...شفاف می‌تونی کمکم کنی‌ققنوسِ لباس‌هام رو دوباره بپوشم؟»
می‌شیو گفت: «آه! درسته! تقریباً یادم رفته بود!»تنها و سریع رفت تا لباس‌های یوان را تنش کند،متأسفم چون نمی‌خواست اگر یوان سرما خورد، مقصرِ ماجرا باشد.
یوان سپس‌کنیم گفت: «من الان‌چیزی می‌رم توی بازی.»
می‌شیو گفت: «فهمیدم، اربابِ جوان.آخر من الان می‌رم مدرسه تا‌خونِ به بانوی جوان خدمت کنم.»
یوان گفت: «خوش بگذره...»
خوش بگذره...؟
می‌شیو با خود فکر کرد. هرچند کمک کردن به یو‌کرده‌ایم رو برایش لذت‌بخش بود، اما رفتن به مدرسه هیچ لذتی نداشت؛تواناییِ جایی که باید هم‌زمان نقشِ دانش‌آموز و خدمتکار را بازی می‌کرد.
هرچند می‌شیو خدمتکار بود، اما هم‌زمان دانش‌آموز هم محسوب می‌شد و به‌خاطرِ یو رو توانسته بود‌رویش در همان مدرسهٔ معتبری درس بخواند که یو رو می‌رفت. و چون تنها دانش‌آموزانِ ثروتمند و سرشناس‌فلج به آن مدرسه می‌رفتند، دیدنِ دانش‌آموزانی که خدمتکارانشان را با خود به مدرسه می‌آوردند، صحنهٔ رایجی بود.
مدتی بعد، می‌شیو از اتاق بیرون‌ققنوسِ رفت و چراغ‌ها را خاموش کرد‌اثر و یوان هم به تزکیهٔ آنلاین بازگشت.
یوان پس از بازگشت به اتاقش در اقامتگاهِ شاگردان،می‌تونیم روی تخت نشست و با صدای بلند گفت: «شیائو هوا،کمکِ فنگ فنگ، یه سؤال دارم. می‌تونید یه لحظه بیاید بیرون؟»
یک ثانیه بعد، شیائو هوا‌چیزی از گردنبندش بیرون آمد و‌کرده‌ایم فنگ یوشیانگ از سینه‌اش ظاهر شد.
فنگ یوشیانگ‌بیماریِ پرسید: «موضوع‌غیرقابل‌تشخیصه چیه، اربابِ جوان؟»
«خب... راستش این‌طوریه که...»
یوان بی‌آنکه بگوید دربارهٔ خودش‌دست حرف می‌زند، وضعیتش در دنیای‌نتیجه واقعی را برایشان تعریف کرد.
فنگ یوشیانگ سر تکان داد و گفت: «وای،کرد خیلی وحشتناک به نظر می‌رسه... اگه من مجبور بودم‌وجود اون‌طوری زندگی کنم، احتمالاً می‌خواستم که من رو بکشن.»
«...»
یوان زبانش بند آمده بود.خونِ اما این‌طور هم نبود که‌واقعی افکارِ فنگ یوشیانگ را درک نکند.
سپس یوان از او پرسید: «فنگ فنگ، تو گفتی خونِ ققنوسِ‌بگیریم تو می‌تونه هر بیماری‌ای رو درمان کنه، درسته؟ اگه کسی با اون‌پیشِ شرایط خونِ تو رو بخوره اما خوب نشه چی؟ اون‌وقت معنیش چیه؟»
او جواب داد: «درسته، خونِ ققنوسِ من می‌تونه همهٔ‌حالا بیماری‌ها رو درمان کنه. با این حال، این توانایی‌ها‌امکان هم حدی دارن؛ چون فقط بیماری‌های فانی رو درمان می‌کنه.»
یوان ابرو بالا‌ناشناخته انداخت: «بیماریِ فانی؟اگر اصلاً یعنی چی؟»
سپس شیائو هوا به حرف آمد: «درست مثلِ سم و دارو، بیماری‌ها هم سطوحِ زیادی دارن. به‌عبارتِ دیگه، بیماری‌هایی‌نکرده هستن که فقط فانی‌ها می‌تونن بگیرن، در حالی که تزکیه‌گران در برابرشون مصون هستن. اما این موضوع دوطرفه‌ست؛ چون‌شما بیماری‌هایی هم وجود دارن که فقط روی تزکیه‌گران اثر می‌ذارن و نه فانی‌ها، چون بدن و سیستمِ ایمنیِ ما متفاوته.»
یوان زمزمه کرد:حرکت «خدای من... نمی‌دونستم همچین‌بنابراین چیزی هم وجود داره...»
«به‌هر‌حال، خونِ من می‌تونه تمامِ بیماری‌های فانی و بیشترِ بیماری‌هایی رو که فقط روی تزکیه‌گران اثر می‌ذارن، درمان‌امکان کنه. اگه داریم دربارهٔ یه تزکیه‌گر حرف می‌زنیم، احتمالاً قضیه همینه. اما اگه اون شخصِ فلج یه فانیه...متأسفم پس حتماً به یه چیزِ بی‌نهایت کمیاب و قدرتمند مبتلا شده که حتی می‌تونه روی تزکیه‌گران هم اثر بذاره.»
«اربابِ جوان، این شخص کسیه که می‌شناسیدش؟ اگه این‌طوره، بهتره یه متخصصِ واقعی پیدا‌دنیای کنید. هر چی باشه ما دکتر نیستیم... حداقل من که این‌طور فکر نمی‌کنم...» فنگ‌بیماری‌ها یوشیانگ برگشت و به شیائو هوا نگاه کرد که او هم سر تکان داد.
او گفت: «شیائو‌شفاف هوا فقط چیزهای‌ققنوسِ پایه‌ای رو می‌دونه.»
یوان پرسید: «یه متخصصِ‌دیدنش واقعی، هان؟ از کجا‌تنها می‌تونم یکیشون رو پیدا کنم؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «من چندتا دکترِ نامدار توی آسمان‌های زیرین می‌شناسم، اما‌یکسانه اون‌ها همیشه در حالِ سفرن، برای همین همیشه نمی‌دونم کجان. با این‌دست حال، اربابِ جوان، اگه هاله‌شون رو حس کنم، فوراً بهتون خبر می‌دم.»
یوان سر تکان داد:غیرقابل‌تشخیصه «یه دنیا ممنون، فنگ‌شفاف فنگ. روی کمکت حساب می‌کنم.»