چپتر 567: قدرتِ ظالمانه
0تلنگ! ویژژژ! تلنگ!
شی لانگ بی‌امان به حمله‌هایش علیه وو زائو‌انگار ادامه می‌داد، اما وو زائو هر بار موفق می‌شد‌مثلِ جلوی حمله را بگیرد یا آن را دفع کند.
با این حال، وو زائو هم نمی‌توانست‌فلج فاصله‌شان را کم کند، چه رسد به‌کمی اینکه برای حمله به شی لانگ نزدیک شود.
شی لانگ فریاد زد: «ها!» و ناگهان قدمِ‌کسی بلندی به جلو برداشت و در حالی که‌کرده با نیزه‌اش ضربه می‌زد، وو زائو را غافلگیر کرد.
«بد نیست!»
وو زائو بدنش را‌مینگ به شکلِ عجیبی پیچ‌وتاب‌انگار داد و به‌سختی جاخالی داد.
پس از جاخالی دادن، وو زائو نیزهٔ‌فلج شی لانگ را با دستِ خالی گرفت‌کمی و شی لانگ را به سمتِ خود کشید.
چه قدرتِ باورنکردنی‌ای!
شی لانگ تقلا کرد تا نیزه‌اش‌نمی‌خواست را پس بگیرد، اما نمی‌خواست آن‌بود را رها کند—نمی‌توانست، وگرنه کارش تمام بود.
با این حال، این‌مینگ یعنی وو زائو بالاخره‌انگار می‌توانست به او برسد.
وو زائو با دیدنِ اینکه شی لانگ نیزه‌اش را رها نمی‌کند،پیش‌بینی بی‌درنگ جلو رفت و بادبزنش را به سمتِ او تاب داد.گفتند شی لانگ هم با دستِ دیگرش جلوی ضربهٔ بادبزن را گرفت.
با این حال، شی لانگ تنش را مانند‌کسی هونگ شیوچوان آبدیده نکرده بود، از این رو‌کرده بازویش در دم بر اثرِ ضربه کبود شد.
شی لانگ درد را به جان خرید و از‌وگرنه این فرصت استفاده کرد تا با لگدی به شکمِ‌نمی‌کند وو زائو، چنگِ او را از روی نیزه باز کند.
تماشاچی‌ها با‌کردند فهمیدنِ ماجرا شروع‌بررسیِ به تشویق کردند.
وانگ مینگ پس‌برابر از بررسیِ اوضاع گفت:فلج «انگار شی لانگ می‌بازه.»
شی لانگ پس از خوردنِ ضربهٔ وو زائو به بازویش،دست‌کمی دیگر نمی‌توانست نیزه‌اش را درست نگه دارد، و در برابر‌پیروزیِ کسی مثلِ وو زائو، این دست‌کمی از فلج شدن نداشت.
درست همان‌طور که وانگ مینگ پیش‌بینی‌نمی‌خواست کرده بود، مبارزه کمی بعد با‌بود پیروزیِ وو زائو به پایان رسید.
پس از مسابقه، شی لانگ بازویش را معاینه کرد و پزشک‌ها به‌درست او گفتند استخوان‌هایش شکسته است. با توجه به اینکه بدون هیچ محافظی‌کرده ضربهٔ بادبزنِ وو زائو را خورده بود، این موضوع چندان جای تعجب نداشت.
در حالی که پزشک‌ها مشغولِ درمانِ‌دست‌کمی جراحاتِ شی لانگ بودند، دورِ چهارم بین‌مبارزه لی جین‌شی و شی مورونگ آغاز شد.
لی جین‌شی دختری زیبا و سرد با موهای‌کسی کوتاه و مشکی بود، در حالی که شی‌کرده مورونگ مردِ جوانی با موهای بلند و مشکی بود.
در موردِ سلاح‌هایشان، لی جین‌شی شمشیرِ بزرگی در دست‌وگرنه داشت که دو برابرِ قدِ خودش بود، در حالی‌نمی‌کند که شی مورونگ خنجرِ کوچکی در دست گرفته بود.
وانگ مینگ با‌وانگ صدایی مبهوت زمزمه‌اوضاع کرد: «وای، عجب مبارزه‌ای.»
سپس ناگهان‌دارد پرسید: «یوان، فکر‌مثلِ می‌کنی کی می‌بره؟»
یوان پس از لحظه‌ای سکوت گفت: «آمم...برابر مطمئن نیستم، ولی می‌تونم یه هالهٔ درک‌نشدنی‌همان‌طور رو از اون بانوی جوان حس کنم.»
وانگ مینگ گفت: «خب، باورت بشه یا نه، لی جین‌شی در واقع قوی‌ترین شاگردِ کلِ‌می‌توانست جناحه. اون بدنِ خاصی داره که بهش قدرتِ ظالمانه‌ای می‌ده. در موردِ شی مورونگ... با‌آبدیده اینکه خیلی بااستعداده، ولی اصلاً قابل‌مقایسه با لی جین‌شی نیست. این یه مبارزهٔ یک‌طرفه می‌شه.»
یوان پرسید: «یه‌وانگ بدنِ خاص؟ مثلِ‌اوضاع کالبد توی تزکیهٔ آنلاین؟»
«آره، یه‌دارد چیزی تو‌کسی همین مایه‌ها.»
یوان ساکت شد.
این اولین باری بود که‌تقلا در دنیای واقعی با کسی‌کارش روبه‌رو می‌شد که کالبد داشت.
وقتی شرکت‌کنندگان در‌وانگ جایگاهشان قرار گرفتند، گوینده‌گفت مسابقه را آغاز کرد.
با این حال، پس از آغازِ نبرد نه‌شدن لی جین‌شی و نه شی مورونگ ذره‌ای تکان نخوردند‌پایان و هر دو در سکوت به یکدیگر خیره ماندند.
یوان پس از‌دیگر یک دقیقه انتظارِ کامل‌برابر پرسید: «چرا تکون نمی‌خورن؟»
وانگ مینگ گفت: «چون اولین کسی که تکون بخوره می‌بازه. شی مورونگ شاید فرز باشه، اما‌برسد نمی‌تونه لی جین‌شی رو فقط با سرعت شکست بده و یه ضربه از اون براش به معنیِ‌اثرِ پایانِ کاره. در موردِ لی جین‌شی... فکر کنم فقط می‌خواد ببینه شی مورونگ قصد داره چی‌کار کنه.»
پس از دقایقی طولانی سکوت، لی جین‌شی‌گفت با لحنی بی‌تفاوت گفت: «چقدر خسته‌کننده. انگار‌دارد هنوز نتونستی ترسویی‌ات رو کنار بذاری، شی مورونگ.»
«ش—»
درست همان لحظه که شی مورونگ دهان باز کرد تا‌دست‌کمی حرف بزند، لی جین‌شی ناگهان به سمتش یورش برد و او‌پایان را وادار کرد دهانش را ببندد تا روی دختر تمرکز کند.
وقتی در تیررس قرار گرفت، لی جین‌شی شمشیرِ بزرگش‌وگرنه را به سمتِ شی مورونگ تاب داد. شی مورونگ‌نمی‌کند بی‌درنگ بدنش را چرخاند تا از حمله جاخالی بدهد.
با این حال، لی جین‌شی ناگهان در میانهٔ حمله مسیرِ‌خوردنِ شمشیرش را تغییر داد، به پهلوی شی مورونگ کوبید و او‌نداشت را همچون عروسکی پارچه‌ای و خراب به بیرونِ صحنه پرت کرد.
تماشاچی‌ها از نمایشِ قدرتِ عظیمِ لی جین‌شی جا خوردند‌نداشت و فریاد زدند: «خدای من! دیدید چطور اون شمشیر‌رسید رو وسطِ راه چرخوند؟! اون دیگه چه‌جور حرکتی بود؟!»
ارشد وانگ با لبخندی بر لب‌دارد گفت: «فقط کسی با کالبدِ اون‌شدن می‌تونه چنین حملهٔ عجیب‌وغریبی رو اجرا کنه.»
ارشد لی در تأییدِ حرفش گفت: «شمشیرش هم‌کند—نمی‌توانست سبک نیست. تغییر دادنِ مسیرِ شمشیر بعد از‌برسد تاب دادنش به این شکل، قدرتِ خامِ فوق‌العاده‌ای می‌خواد.»
سپس ادامه داد:وانگ «باید ببینید چطور‌اوضاع تمرین می‌کنه. تقریباً وحشیانه‌ست.»
پس از پرت کردنِ شی مورونگ به بیرونِ صحنه تنها با یک‌کرده ضربه، لی جین‌شی با خونسردی از آنجا پایین رفت و در همان‌شکسته حال به یوان نگاه کرد؛ نگاهی که انگار لبریز از انتظار بود.
در این میان، پزشک‌ها با‌نگه عجله به سمتِ شی مورونگ‌دست‌کمی رفتند تا وضعیتش را بررسی کنند.
پزشک‌ها پس از پی بردن به شدتِ جراحاتِ‌کند—نمی‌توانست شی مورونگ، به شدت عرق ریختند و گفتند:برسد «خدای بزرگ... تک‌تکِ استخوان‌های سمتِ چپِ بدنش خرد شده.»
یکی دیگر گفت: «لی جین‌شی بهش‌اوضاع رحم کرد، وگرنه با اون قدرتِ هیولاوارش‌نگه راحت می‌تونست بدنش رو دو نیم کنه.»
پزشک‌ها بی‌درنگ شی مورونگ را روی‌دست‌کمی برانکارد گذاشتند و او را به‌کرده بیمارستانی در داخلِ باغِ یشمی منتقل کردند.
در این میان، خاندانِ لی‌نگه به خاطرِ کارهای لی جین‌شی‌دست‌کمی از خاندانِ شی عذرخواهی کرد.
ارشد لی آهی کشید و گفت: «شرمنده‌ام. لی‌کند—نمی‌توانست جین‌شی اصلاً تو کنترل کردنِ قدرتش خوب نیست... هر‌دیدنِ چقدر هم بهش می‌گیم، انگار نه انگار، یاد نمی‌گیره...»
ارشد شی گفت: «نگران‌مینگ نباشید. هر بار که با‌می‌بازه کسی مبارزه می‌کنه همین بساطه.»
رئیسِ خاندانِ شی، پدرِ شی مورونگ، گفت: «خب، می‌گن درد همون‌پیش‌بینی ضعفیه که داره از بدن بیرون می‌ره. شی مورونگ امروز خیلی‌گفتند دست‌به‌عصا بود. تماشای مبارزه‌ش مایهٔ خجالت بود... بعداً هم باید سرزنش بشه.»