چپتر 1099: بدون عنوان
0«درونِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام، فراتر از حدِ توانتان آزموده می‌شوید. چیزهایی را تجربه می‌کنید که حتی در بدترین کابوس‌هایتان هم ندیده‌اید. آمارِ تلفات در آنجا به‌شدت بالاست و بیش از‌قورت نیمی از کسانی که واردش می‌شوند، هرگز زنده بیرون نمی‌آیند. حتی من هم در جایگاهِ اوجِ شاهِ روح، باید با احتیاطِ فراوان در آنجا قدم بردارم. اگر حاضرید به برزخ‌نُه پا بگذارید و بدترین چیزهای این دنیا را تجربه کنید، پس به کاوش در آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام بروید. اما اگر جانتان را دوست دارید، به هر قیمتی از آن دوری کنید.»
یو جیان با لحنی سنگین‌لحنی به حرف‌هایش ادامه داد و گفته‌هایش‌لرزه لرزه بر تنِ تمامِ شاگردها انداخت.
البته قصد نداشت شاگردها را عمداً بترساند. هر کلمه‌ای که از دهانش بیرون می‌آمد حقیقت داشت و همان چیزی‌یکی بود که شخصاً تجربه کرده بود. می‌خواست به آن‌ها بفهماند که آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام، زمین‌بازیِ ضعیف‌ها نیست. چه بسا حتی‌قدرتی قوی‌ها هم در آنجا ضعیف به حساب می‌آمدند؛ پس می‌شد گفت تا وقتی درونِ آرامگاه هستند، واژهٔ «قوی» معنایی ندارد.
یو جیان پس از تازه‌کردنِ نفسش ادامه داد: «با این حال، اگر با وجودِ تمامِ این خطرها تصمیم بگیرید آرامگاهِ امپراتورِ‌عمداً بی‌نام را به چالش بکشید، ممکن است گنجینه‌ها یا فنونِ قدرتمندی پاداش بگیرید که بسیار فراتر از حدِ مجاز در عالمِ‌حساب ماست. درست مانند بنیان‌گذارِ ما که خطر کرد و پاداشش را گرفت و به یکی از قوی‌ترین تزکیه‌گرانِ دورانِ خودش تبدیل شد.»
شاگردها با تصورِ‌است این احتمالات، مضطرب آبِ‌پاداش دهانشان را قورت دادند.
تنها چند گنجینه از آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام کافی بود تا یک تزکیه‌گرِ سرگردان و بی‌نام‌ونشان را به‌قصد قدرتی بزرگ و بنیان‌گذارِ یکی از پنج فرقهٔ برتر تبدیل کند. و از آنجا که هیچ‌کس نمی‌دانست‌زمین‌بازیِ عمقِ آرامگاه تا کجاست و هیچ بنی‌بشری هرگز به انتهای آن نرسیده بود، احتمالات واقعاً پایانی نداشت.
چه می‌شد اگر در انتهای آرامگاه گنجینه‌ای وجود داشت که به شخص اجازه می‌داد‌بنیان‌گذارِ واقعاً بر نُه آسمان حکومت کند؟ در حالتِ عادی چنین فکری توهمی بیش نبود، اما‌دهانشان وقتی پای آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام در میان بود، این توهم بسیار واقعی‌تر به نظر می‌رسید.
«حالا بیایید دربارهٔ خودِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام صحبت کنیم. با اینکه هیچ‌کس نمی‌داند اولین بار کِی ظاهر یا‌البته کِی کشف شد، ما اکنون دست‌کم صدهزار سال است که در حالِ کاوش در آن هستیم. اما با‌زمین‌بازیِ وجودِ تمامِ تلاش‌هایمان، هنوز نمی‌دانیم چقدر از آن را گشته‌ایم یا چقدر طول می‌کشد تا به رازهایش پی ببریم.»
«برخلافِ بیشترِ آرامگاه‌های میراث، آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام خودش شبیهِ دنیایی دیگر است که می‌توان آزادانه در آن کاوش کرد‌یکی و تنها محدودیتش، قدرتِ خودِ شخص است. اگرچه بیشترِ گنجینه‌های مناطقِ بیرونی مدت‌هاست که از بین رفته‌اند، اما با‌بی‌نام‌ونشان هر بار ورودمان همچنان رازهای تازه‌ای کشف می‌شود و فنونِ قدرتمندی در انتظارِ کسانی است که بتوانند درکشان کنند.»
یو جیان پیش از مرخص‌کردنِ‌لحنی شاگردها، چند دقیقهٔ دیگر هم‌گفته‌هایش دربارهٔ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام صحبت کرد.
«کسانی از شما که آن‌قدر مصمم هستید تا جانتان‌مجاز را برای زندگیِ بهتر به خطر بیندازید، هفت روزِ دیگر‌یکی به اینجا بیایید تا شما را به جهنم ببرم. مرخصید.»
حتی پس از مرخص شدن،دوری بسیاری از شاگردان ماندند تا با‌داد دوستان و برادرانِ رزمی‌شان گپ بزنند.
تیان یانیو با لحنی شیطنت‌آمیز از‌قدرتمندی یوان پرسید: «نظرت چیه؟ حالا در‌درست موردِ آرامگاه دو به شک شدی؟»
یوان لبخند زد: «حتی‌جیان اگه احتمالِ مرگ ۹۰ درصد‌داد باشه، باز هم حاضرم برم.»
لحظه‌ای بعد‌ممکن تیان سویین‌گنجینه‌ها پیدایش شد.
به‌محضِ اینکه ظاهر شد،قیمتی از تیان یانیو پرسید:سنگین «برات دردسری درست کرده؟»
تیان یانیو با‌است لبخندی تلخ‌وشیرین سر تکان‌پاداش داد: «البته که نه.»
«که این‌طور؟ به‌هرحال، امسال قصد‌لحنی داری واردِ آرامگاه بشی؟ اگه آره،لرزه می‌خوام با من و پدرت بیای.»
تیان یانیو نگاهی به یوان انداخت‌قدرتمندی و ادامه داد: «قصدش رو دارم... اما...مانند داشتم فکر می‌کردم با شیائو یانگ برم...»
تیان سویین اخم‌دارید کرد و نگاهش را‌لحنی به یوان دوخت: «چی؟»
«تو هم می‌خوای واردِ آرامگاه‌فنونِ بشی؟ تنهایی می‌ری؟ دخترِ منو‌عالمِ با خودت توی دردسر ننداز.»
«مـ-مادر! این چه حرفیه می‌زنی؟! قدرتش یادت رفته؟ اون‌قدر قویه‌گفته‌هایش که تونست درندگانِ خاموش رو تنهایی شکست بده! اگه اینجا فقط‌کلمه‌ای یک نفر صلاحیتِ محافظت از من رو داشته باشه، اون همینه!»
«راستش مادرتون حق داره، دوشیزه یانیو. من قصد دارم‌مجاز تا جایی که می‌تونم پیش برم و حتی روی محافظت‌یکی از خودم هم مطمئن نیستم، چه برسه به کسِ دیگه‌ای.»
با شنیدنِ حرف‌هایش، ناامیدیِ آشکاری در‌جیان چهرهٔ تیان یانیو نشست، اما این‌طور‌گفته‌هایش هم نبود که دلیلِ حرفش را نفهمد.
«حـ-حق با توئه. ببخشید. خیلی خودخواهانه بود که مجبورت کنم ازم محافظت‌درست کنی، اون هم وقتی آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام می‌تونه جونِ کسی در اوجِ‌تبدیل شاهِ روح رو هم به خطر بندازه. فکر کنم یه کم لوسم کردی.»
یوان لبخند زد: «مشکلی ندارم که اولش‌حرف‌هایش با هم بریم، اما وقتی اوضاع خیلی‌شاگردها خطرناک شد باید از هم جدا بشیم.»
تیان یانیو با چشمانی ملتمس‌فنونِ به او نگاه کرد: «نظرت‌عالمِ چیه، مادر؟ می‌تونه با ما بیاد؟»
تیان سویین گفت: «من اون‌قدر بی‌عقل‌جیان نیستم که نیروی کمکی رو رد‌گفته‌هایش کنم، مخصوصاً کسی به توانمندیِ اون...»
در این لحظه صدای دیگری‌فنونِ به گوش رسید: «می‌تونم یک‌عالمِ لحظه صحبتتون رو قطع کنم؟»
برگشتند و یو‌دوری جیان را دیدند که‌حرف‌هایش درست کنارشان ایستاده بود.
تیان سویین از‌است حضورِ ناگهانی‌اش جا‌قدرتمندی خورد: «ر-رئیسِ فرقه!»
یو جیان در حالی که به چهرهٔ جذابِ‌سنگین یوان خیره شده بود، گفت: «به من توجه نکنید.انداخت فقط می‌خوام کمی با این مردِ جوان صحبت کنم.»
«من یو جیان‌است هستم، رئیسِ فرقهٔ‌قدرتمندی عمارتِ شمشیرِ یشمی.»
یعنی رئیسِ فرقه‌دوری داره اول خودش‌سنگین رو معرفی می‌کنه...؟
تیان سویین با دیدنِ این صحنه آبِ دهانش‌بسیار را با اضطراب قورت داد. این یعنی او آن‌قدر‌پاداشش برای یوان احترام قائل بود که فروتنی نشان دهد.
«از آشنایی با شما‌قیمتی خوشحالم، ارشد یو. من شیائو‌حرف‌هایش یانگ هستم، یک تزکیه‌گرِ سرگردان.»
یو جیان سر تکان داد: «ارشد...؟ وقتی هر دوی ما‌عالمِ در اوجِ شاهِ روح هستیم، نیازی به فروتنی نیست. در‌قوی‌ترین واقع، از نظرِ استعدادِ ذاتی شاید حتی از تو پایین‌تر باشم.»
او حتی پیش از رسیدن به قلهٔ یشمِ بزرگ‌داد متوجهِ هالهٔ ژرفِ یوان شده بود، اما تا الان‌نداشت جلوی میلش را برای صحبت با او گرفته بود.