چپتر 1090: جامِ حقیقت
0«درود، اربابِ خاندان لین—»
اربابِ خاندان لین با چهره‌ای‌پرسید سرد حرفش را برید: «نفست‌صدایی رو هدر نده. لازمت می‌شه.»
پیشکار جین با اضطراب آبِ دهانش را قورت‌خدمتکار داد و به داخلِ اتاق چرخید. همان موقع،خدمتکارای مردی خسته را دید که وسطِ اتاق نشسته بود.
پیشکار جین بی‌درنگ مرد را شناخت؛ همان کسی که‌مردیه مجبورش کرده بود تقصیرِ آن اتفاق را گردن بگیرد.وقتی با درکِ اوضاع، انگار تمامِ عرقِ بدنش یک‌جا بیرون زد.
لین چون‌هوا خودش را به‌جواب نادانی زد و پرسید: «چی شده،خاندانِ پیشکار جین؟ این خدمتکار رو می‌شناسی؟»
پیشکار جین با صدایی لرزان‌پرسید جواب داد: «بـ-بله... اون یکی‌صدایی از خدمتکارای فراوونِ خاندانِ لینه...»
اربابِ خاندان لین به پرسیدن‌پرسید ادامه داد: «فقط همین؟ دیگه‌صدایی چی می‌تونی درباره‌ش بهم بگی؟»
«من...»
اما پیشکار جین‌صدایی نتوانست کلمهٔ دیگری‌بله به زبان بیاورد.
لین چون‌هوا ناگهان گفت: «بیا این حرفای بیهوده رو تموم‌صدایی کنیم و بریم سرِ اصلِ مطلب. وو جیه، این مرد،پرسیدن پیشکار جین، همون کسیه که مجبورت کرد تقصیر رو گردن بگیری؟»
وو جیه نگاهی به‌نادانی پیشکار جین انداخت. انگار‌خدمتکار برای جواب دادن مردد بود.
اربابِ خاندان لین به او یادآوری‌کشیدنِ کرد: «فراموش نکن، هم تو و‌ناخودآگاه هم خانواده‌ت حمایتِ کاملِ ما رو دارید.»
وو جیه سر تکان داد و پس‌اون از کشیدنِ نفسِ عمیقی گفت: «بله، اون‌ادامه همون مردیه که خانواده‌م رو تهدید کرد.»
پیشکار جین ناخودآگاه‌خودش با صدای بلند‌شده غرید: «همه‌ش مزخرفه!»
وقتی فهمید چه کار کرده، به‌سرعت ادامه داد:خدمتکار «اربابِ خاندان! جد! اون مرد داره مزخرف می‌گه!خدمتکارای من هرگز تهدیدش نکردم! دارن برام پاپوش می‌دوزن!»
پیش از آنکه بتوانند جوابی بدهند، پیشکار جین به وو جیه اشاره کرد‌صدای و ادامه داد: «ادعا می‌کنی خانواده‌ت رو تهدید کردم، اما چه مدرکی برای‌تهدیدش اثباتِ این ادعات داری؟! چطور جرئت می‌کنی برام پاپوش بدوزی! یه خدمتکارِ ناچیز!»
سکوتِ مرگباری‌می‌شناسی بر اتاق‌لرزان حاکم شد.
لحظه‌ای بعد، صدایی آرام‌نادانی سکوت را شکست: «فقط‌خدمتکار به یه مدرک نیاز داریم.»
«چی؟»
پیشکار جین نگاهش را به‌تکان مردِ جوان و خوش‌قیافه‌ای دوخت‌خانواده‌م که آن‌سوی وو جیه نشسته بود.
یوان به جامِ حقیقت روی میز اشاره‌اون کرد و ادامه داد: «اون دروغ نمی‌گه،ادامه و همین کافیه تا بدونم تو گناهکاری.»
«حالا بهم بگو، فقط خودت‌پرسید مسئولِ این گندکاری هستی، یا‌صدایی کسانِ دیگه‌ای هم در کارن؟»
«...»
پیشکار جین جرئت نکرد حرف‌تکان بزند، چون نمی‌خواست اربابش را‌خانواده‌م هم با خودش به جهنم بکشاند.
اما لین چون‌هوا زیرِ بار نرفت.بله گردنِ پیشکار جین را گرفت و‌لینه او را در هوا بلند کرد.
«حرف بزن! دیگه کی مسئوله؟!»
زیرِ لب گفت:خودش «هـ-هیچ‌کس! من تنها‌شده کسی‌ام که مسئولم!»
جامِ حقیقت بی‌درنگ‌کاملِ روشن شد و نورش‌نفسِ شروع به تپیدن کرد.
با دیدنِ این صحنه، چهرهٔ لین‌بله چون‌هوا سرد شد و ناگهان پیشکار‌لینه جین را به آن‌سوی اتاق پرت کرد.
با کوبیده شدنِ بدنِ پیشکار جین‌شده به دیوار، اتاق کمی لرزید و‌جواب ترکِ بزرگی روی دیوار جا ماند.
اربابِ خاندان لین به پیشکار جین نزدیک شد‌خدمتکار و با صدای آرامی گفت: «اگه حقیقت رو‌خدمتکارای بهمون بگی، شاید از مجازاتِ مرگ عفوت کنم.»
پیشکار جین که انگار نوری کم‌رنگ در‌نفسِ تاریکیِ مطلقِ وضعیتش تابیده بود، امیدوار شد که‌غرید شاید از این مخمصه جان به در ببرد.
لین چون‌هوا ناگهان گفت:لرزان «اما اگه نگی، خودم‌یکی شخصاً صد سال شکنجه‌ت می‌کنم.»
با شنیدنِ این حرف‌های وحشتناک، تنِ پیشکار جین‌خدمتکار از ترس لرزید و ناخودآگاه با صدای بلند‌خدمتکارای پراند: «مـ-مینگ‌های! اربابِ جوان لین مینگ‌های هم مقصره!»
دمای اتاق ناگهان به‌شدت پایین‌پرسید آمد و ارباب لین زیرِ لب‌لرزان زمزمه کرد: «مینگ‌های...؟ اون هم مقصره؟»
ارباب لین نمی‌خواست باور کند که پسرش‌نفسِ با درندگانِ خاموش همدست بوده، اما در‌بلند اعماقِ وجودش خلافِ این را باور داشت.
لین چون‌هوا از پسرش پرسید: «لین مینگ‌های... با‌یکی اینکه این اسم برام آشنا نیست، اما چون‌همین نامِ خاندانِ لین رو داره، از نواده‌های مستقیمه؟»
پسرش با‌چون‌هوا خشکی سر‌نادانی تکان داد.
«آره... پسرِ منه...»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت، لین چون‌هوا گفت:اون «برام مهم نیست پسرت باشه یا همسرت.ادامه اگه مقصره، باید تاوان بده. بیارش اینجا.»
ارباب لین چاره‌ای نداشت‌نادانی جز اینکه لین مینگ‌های‌خدمتکار را به اتاق احضار کند.
چند دقیقه‌چون‌هوا بعد، لین مینگ‌های‌پرسید واردِ اتاق شد.
«درود—»
تقریباً به‌محضِ اینکه لین‌لرزان مینگ‌های دهان باز کرد،یکی صدای واضحی در اتاق پیچید.
لین مینگ‌های که تازه‌نادانی فهمیده بود سیلی خورده، با‌می‌شناسی ناباوری به پدرش نگاه کرد.
لین مینگ‌های زمزمه کرد: «پدر...؟»
ارباب لین با صدایی سرد‌تکان و تحقیرآمیز گفت: «کاملاً بی‌مصرف!خانواده‌م تو مایهٔ ننگِ کلِ خاندانی!»
در آن لحظه، لین مینگ‌های متوجهِ افرادِ‌اون دیگرِ حاضر در اتاق شد و با‌ادامه دیدنِ قیافهٔ پیشکار جین، فوراً وضعیتش را فهمید.
«صـ-صبر کنید! می‌تونم توضیح بدم!»
لین چون‌هوا‌چون‌هوا گفت: «پس حتی‌پرسید نمی‌خوای انکارش کنی؟»
«من...» لین مینگ‌های زبانش بند آمد. اگر پیشکار جین او را لو‌ناخودآگاه داده بود، دیگر با حرف زدن نمی‌توانست خودش را نجات دهد. تنها امیدش‌هرگز این بود که به خاطرِ خونِ خاندانِ لین در رگ‌هایش، از جانش بگذرند.
«همهٔ اینا فکرِ‌صدایی پیشکار جین بود.بله من فقط همراهی کردم.»
لین چون‌هوا پوزخند زد: «فرقی نمی‌کنه خودت‌این این فکر رو کرده باشی یا فقط همراهی‌یکی کرده باشی، تو هم به همون اندازه مقصری.»
به ارباب لین نگاه کرد و ادامه داد: «تو به اربابِ جوان قول دادی‌اون که مقصر رو فارغ از اینکه کیه اعدام می‌کنی، و پسرت هم استثنا نیست.بگی اما چون پسرته، این لطف رو بهت می‌کنم که خودت کارش رو تمام کنی.»
«و اما تو...»
لین چون‌هوا‌می‌شناسی ناگهان به پیشکار‌جواب جین نگاه کرد.
ویژژژ!
پیش از آنکه پیشکار جین حتی دهان باز کند، لین چون‌هوا‌لرزان شمشیرش را درست به سمتِ قلبِ او پرتاب کرد. شمشیر پیشکار‌فقط را به دیوار میخکوب کرد و در دم جانش را گرفت.
لین مینگ‌های با دیدنِ این‌تکان صحنه روی زمین ولو شد‌خانواده‌م و حتی شلوارش را خیس کرد.
لین مینگ‌های به سمتِ پاهای ارباب‌بله لین خزید و برای جانش به‌لینه التماس افتاد: «خـ-خواهش می‌کنم رحم کن، پدر!»