چپتر 574: قول
0یوان پرسید: «آژور؟ این لقبته؟» داشتنِ‌برداشت چنین اسمی برای کسی که عضوِ‌دست خاندانِ وانگ بود، عجیب به نظر می‌رسید.
آژور همچون پری خندید و گفت: «نه، اسمِ واقعی‌مه. من متعلق به‌می‌نواختند خاندانِ وانگم، اما هم‌خونشون نیستم. به‌عبارتِ دیگه، به فرزندخواندگی قبولم کردن. آژور‌اگه اسمی بود که بچه‌های پرورشگاه صدام می‌کردن، برای همین همینو نگه داشتم.»
یعنی اون هم فرزندخوانده‌ست؟
دهانِ یوان‌نه‌تنها از تعجب‌بودند کمی باز ماند.
این نخستین باری بود که می‌توانست تا این حد با کسی احساسِ نزدیکی‌دادن کند. نه‌تنها هر دو یتیم بودند، بلکه هر دو ناگهان و بدونِ هیچ‌کلِ توضیحِ منطقی بیمار شده بودند و گذشته از این‌ها، هر دو چنگ می‌نواختند.
انگار یوان‌ناگهان همین الان جلوی‌توضیحِ آینه ایستاده بود.
«به‌هرحال، من دیگه باید برم. هم‌صحبتی باهات لذت‌بخش بود، یوان. اگه‌زود در آینده وقت داشتی، بیا با هم چنگ بزنیم. من معمولاً‌سؤالی بیرون ساز نمی‌زنم، اما حالا که تو اینجایی، بیشتر میام بیرون.»
یوان بی‌درنگ‌نه‌تنها سر تکان‌بودند داد: «باشه.»
سپس پرسید: «فردا چطوره؟»
یوان پرسید: «همین ساعت؟»
«همین ساعت.»
«پس قول. فردا می‌بینمت.»
سپس آژور چنگش را برداشت و کمی‌بعد بعد از آنجا رفت، اما پیش از رفتن‌نکرد دست تکان دادن برای یوان را فراموش نکرد.
وقتی آژور‌ناگهان رفت، یوان به‌توضیحِ غارهای جاودانه برگشت.
وقتی برگشت، چو لیوشیانگ از او‌سباستین پرسید: «کجا رفته بودی؟ به گفتهٔ‌بیدار سباستین کلِ شب رو غیبِت زده بود.»
یوان گفت: «همم؟ زود بیدار شدم‌ناگهان و دیگه خوابم نبرد، برای همین‌شده رفتم بیرون تا یه هوایی بخورم.»
چو لیوشیانگ کمی‌قول ابروهایش را بالا داد،بعد اما دیگر سؤالی نپرسید.
سپس پرسید:ناگهان «امروز قراره‌هیچ چی‌کار کنیم؟»
یوان گفت: «می‌خوام نگاهی به فنونِ‌سباستین تزکیهٔ شش خاندانِ روح بندازم و‌بیدار ببینم چیزِ جالبی دارن یا نه.»
چو لیوشیانگ سر تکان داد‌بلکه و گفت: «داداش یوان، پیشنهاد می‌کنم‌بیمار هیچ فنِ تزکیه‌ای ازشون قبول نکنی.»
یوان بی‌درنگ‌ساعت پرسید: «ها؟می‌بینمت چرا که نه؟»
چو لیوشیانگ برایش توضیح داد: «چون اگه این کار رو بکنی بهشون مدیون می‌شی. با اینکه‌آینه مسابقه رو بردی و حقته که یه فنِ تزکیه بگیری، اگه قصد نداری به جناحشون ملحق بشی‌نمی‌زنم من باشم چیزی ازشون قبول نمی‌کنم، چون این کار فقط جدا شدن ازشون رو برات سخت‌تر می‌کنه.»
یوان سر تکان داد: «منطقیه...»
و ادامه داد: «خب، بیشتر می‌خوام برم ببینم چی‌توضیحِ دارن، اما اینو تو ذهنم نگه می‌دارم. شک دارم فنِ‌جلوی تزکیه‌ای داشته باشن که نتونم توی تزکیهٔ آنلاین پیداش کنم.»
مدتی بعد برای خوردنِ صبحانه به رستورانِ نقره‌ای‌آنجا رفتند و سپس با پرس‌وجو، راهیِ ساختمانی شدند‌وقتی که فنونِ تزکیه را در خود جای داده بود.
با نزدیک شدن به پاگودای کوچکی که‌بیمار تنها یک طبقه داشت، یوان زیرِ لب زمزمه‌جلوی کرد: «اینجا از چیزی که انتظار داشتم کوچیک‌تره.»
یوان رو به نگهبانانی که جلوی پاگودای‌کلِ به‌شدت محافظت‌شده ایستاده بودند گفت: «سلام، من یوان‌نبرد هستم و اومدم تا فنونِ تزکیه رو ببینم.»
نگهبانی که جلوتر از بقیه بود سر تکان‌هیچ داد و گفت: «بزرگانِ اعظم از قبل شرایطِ‌می‌نواختند شما رو به من اطلاع دادن. لطفاً دنبالم بیاین.»
اما وقتی نگهبان متوجه‌می‌بینمت شد که می‌شیو و بقیه‌رفت هم دارند دنبالشان می‌آیند، ایستاد.
«ببخشید که دردسر می‌شه، اما فقط برادرِ‌بیمار رزمی یوان اجازه داره وارد ساختمون بشه.الان بقیهٔ شما اجازه ندارید همراهش برید داخل.»
هرچه نباشد، می‌شیو فقط «مراقبِ» او بود و چو لیوشیانگ‌همم هم مهمانی ناخوانده در باغِ یشمی به حساب می‌آمد. اگر‌بالا به خاطرِ یوان نبود، به چو لیوشیانگ اجازه نمی‌دادند این‌قدر بماند.
می‌شیو به یوان‌یتیم گفت: «می‌فهمم. همین‌ناگهان بیرون منتظرت می‌مونیم.»
یوان سر تکان‌قول داد و گفت:برداشت «زیاد طول نمی‌کشه.»
سپس همراهِ نگهبان‌بدونِ واردِ ساختمان شد‌منطقی و بقیه بیرون ماندند.
چو لیوشیانگ شانه بالا انداخت: «چه حیف.کلِ می‌خواستم ببینم فنونِ تزکیهٔ شش خاندانِ روح‌خوابم در مقایسه با مجموعهٔ خاندانِ چوی ما چطوره.»
سپس برگشت تا به می‌شیو‌بلکه نگاه کند: «به‌هرحال، حالا که‌منطقی تنهاییم، چرا یه گپِ کوچیک نزنیم؟»
می‌شیو بی‌درنگ‌ساعت گفت: «چیزِ جالبی‌چنگش برای گفتن ندارم.»
چو لیوشیانگ خندید و گفت: «هیچ اشکالی نداره. به‌هرحال‌گذشته قراره دربارهٔ داداش یوان حرف بزنیم. بیا با این‌به‌هرحال شروع کنیم که چیِ اونو بیشتر از همه دوست داریم!»
زبانِ می‌شیو بند آمد.بودی یعنی واقعاً باید در‌غیبِت چنین بحثِ خجالت‌آوری شرکت می‌کرد؟
در همین حال، داخلِ پاگودا، یوان‌ناگهان از دیدنِ اینکه چقدر فنونِ تزکیه‌شده در این مکان کم بود، جا خورد.
یوان در حالی که به قفسهٔ کتابِ وسطِ اتاق‌رفت که حدودِ ۲۰ فنِ تزکیه در آن بود اشاره‌جاودانه می‌کرد، از نگهبان پرسید: «همهٔ فنونِ این طبقه همین‌هاست؟»
نگهبان سر تکان داد: «بله.»
و ادامه داد: «اجازه ندید تعدادِ کمشون گولتونو بخوره، برادرِ رزمی یوان. این فنونِ‌خوابم تزکیه از تزکیهٔ آنلاین گرفته نشدن. نسل‌های زیادیه که پیشِ شش خاندانِ روح بودن،می‌خوام و قبل از اینکه تزکیهٔ آنلاین به وجود بیاد، فنونِ تزکیه به‌شدت کمیاب بودن.»
یوان سر تکان داد: «منطقیه...»
«همم؟ یعنی فنونِ تزکیه‌ای رو که‌برداشت از تزکیهٔ آنلاین به دست آوردید،دست توی یه جای جداگانه نگه می‌دارید؟»
«بله. اونا توی کتابخونهٔ عمومی قرار دارن‌بیمار تا همهٔ شاگردها بهشون دسترسی داشته باشن. البته،جلوی فنونِ تزکیهٔ قوی‌تر فقط برای شاگردهای رده‌بالاتر قابل‌دسترسی‌ان.»
«در موردِ این فنونِ تزکیه، حتی اگه بعضی‌هاشون به اندازهٔ فنونِ تزکیهٔ آنلاین قوی نباشن، باز هم‌هوایی به خاطرِ ریشه و تاریخچه‌شون برای شش خاندانِ روح ارزشِ زیادی دارن. معمولاً فقط شاگردهای نخبه یا بچه‌هایی‌چیزِ که مستقیماً از یکی از شش خاندانِ روح باشن، اجازه دارن از این مکان فنِ تزکیه انتخاب کنن.»
«به‌هرحال، عجله‌نه‌تنها نکنید. اگه سؤالی‌بلکه داشتید من همین‌جام.»
یوان گفت: «باشه.» سپس به قفسهٔ کتاب‌بعد در وسطِ اتاق نزدیک شد و شروع‌فراموش به بررسیِ تمامِ فنونِ تزکیهٔ آنجا کرد.
اوه؟ این همون فنِ شمشیریه که وانگ مینگ توی‌گذشته اولین مبارزه‌مون استفاده کرد؟ پس اسمش شمشیرِ سلطه بود،به‌هرحال هان. چه اسمِ پرابهتی. برای چنین ضربهٔ قدرتمندی خیلی مناسبه...
یوان در حالی که تمامِ تلاشش را‌کلِ می‌کرد تا مثلِ تزکیهٔ آنلاین آن‌ها را‌خوابم تصادفی یاد نگیرد، به فن نگاه کرد.