چپتر 13: فرقهٔ شمشیرِ پرّان
0مو ژو مثل بچه‌ای که تازه زبان باز کرده باشد، به لکنت افتاد: «ایـ... ایـ... ایـ... این...»مگه تا به حال ندیده بود کسی پولک‌های مارمولکِ آتشین را که به دفاعِ تقریباً نفوذناپذیرش معروف بود،اما با یک ضربهٔ شمشیر بشکافد، چه برسد به اینکه چنین کاری را به این راحتی انجام دهد!
یوان ناگهان دستش را به سمت مو ژو که از شدتِ شوک روی زمین افتاده بود،همون دراز کرد و در حالی که او را از روی زمین بلند می‌کرد، پرسید: «خب؟ چرا‌دیگری با وجودِ اینکه نتیجه کاملاً معلوم بود، باز هم به مبارزه با اون موجود ادامه دادی؟»
با شنیدنِ این سؤال، چهرهٔ مو ژو در هم رفت. با لحنی‌هان غمگین آهی کشید: «اگه نتونم یه هستهٔ هیولای مارمولکِ آتشین به دست‌جلوش بیارم، می‌میرم، پس همون بهتر که موقعِ تلاش کردن برای گرفتنش بمیرم...»
یوان که به وضعیتش‌می‌ذارن علاقه‌مند شده بود، پرسید:هان «چرا اگه نتونی بگیریش می‌میری؟»
مو ژو آهِ عمیقِ دیگری‌احترام کشید و گفت: «چون باعثِ‌هان رنجشِ یکی از برگزیده‌های فرقه‌ام شدم...»
«برگزیده؟ اون دیگه چیه؟»
مو ژو با نگاهی عجیب به‌بهشون او خیره شد. آخر چطور ممکن‌هان بود کسی نداند برگزیده یعنی چه؟
«برگزیده کسیه که موردِ لطفِ آسمانِ مقتدر‌آسمان‌ها قرار گرفته؛ اونا همگی با استعدادهای فوق‌العاده‌ای‌بمیری به دنیا میان و همه بهشون احترام می‌ذارن.»
یوان سر تکان داد: «موردِ لطفِ آسمان‌ها، هان... پس‌آسمان‌ها می‌خوای بگی چون باعثِ رنجشِ این یه نفر شدی قراره‌کردی بمیری؟ مگه چیکار کردی، پدر و مادرش رو جلوش کشتی؟»
با شنیدنِ این حرف، مو ژو به‌شدت سر تکان داد: «عمراً! تنها کاری‌دست که کردم این بود که به خواهرِ ارشد شینگ ابرازِ علاقه کردم... اما‌شده چون برادرِ ارشد رن هم از اون خوشش میاد... این کارم عصبانیش کرد...»
«با هم قرار می‌ذارن؟»
«نه...»
یوان با صدای بلندی محکم به پیشانی‌اش کوبید: «آیا! اون می‌خواد‌می‌خوای تو رو بکشه فقط چون رفتی و به این دختره شینگ‌جلوش ابرازِ عشق کردی؟ این برادرِ ارشد رنِ شما دیگه چه‌جور آدمِ بی‌منطقیه؟»
مو ژو‌سؤال از حرف‌هایش‌رفت مات‌ومبهوت ماند.
اما... این‌جور‌فوق‌العاده‌ای موقعیت‌ها که‌میان همیشه پیش میاد...؟
یوان نگاهی به جسدِ مارمولکِ آتشین انداخت‌آسمان‌ها و در حالی که به آن اشاره‌بمیری می‌کرد، پرسید: «اون رو لازم داری، مگه نه؟»
«...آره.»
«برش دار.»
مو ژو با چهره‌ای پر از تعجب به او نگاه کرد: «ها؟» این هستهٔ هیولای مارمولکِ آتشین‌قراره بی‌شک گنجینهٔ ارزشمندی بود که حتی بزرگانِ فرقه هم برایش طمع می‌کردند، با این حال این جوان‌ابرازِ حاضر بود آن را به همین راحتی به او که تازه با هم آشنا شده بودند، بدهد؟
مو ژو با لحنی‌می‌ذارن مردد زمزمه کرد: «واقعاً...؟هان اما تو بودی که کشتیش...»
یوان چرخید تا‌همه به سمتِ جسد برود:تکان «پس خودم برش می‌دارم—»
با دیدنِ این حرکت، مو ژو هول کرد: «صبر‌اگه کن! من می‌خوام— نه، لطفاً بذار من برش دارم! من،تلاش مو ژو از فرقهٔ شمشیرِ پرّان، تا ابد مدیونت می‌شم!»
شیائو هوا در حالی که می‌دید مو ژو‌می‌ذارن برای نشان دادنِ قدردانی‌اش زانو زده و پیشِ پای‌قراره یوان به خاک افتاده است، با خود فکر کرد.
داداش یوان واقعاً مهربونه. اگه‌تکان هر کسِ دیگه‌ای بود، قطعاً‌بگی اون رو برای خودش نگه می‌داشت.
مو ژو در حالی که اشک از گوشهٔ چشمانش‌آسمان‌ها می‌چکید، با صدای بلندی گفت: «اگه این ناجی چیزی‌چیکار از این مو ژو بخواد، بدونِ شک انجامش می‌ده!»
یوان که هرگز در چنین موقعیتی قرار نگرفته بود، نمی‌دانست چه واکنشی به کارهای مو‌می‌میرم ژو نشان دهد. او گفت: «نیازی نیست این‌قدر فروتن باشی. اگه بتونم یه هستهٔ هیولای‌آهِ ساده رو با جونِ یه نفر عوض کنم، معلومه که بدونِ تردید این کار رو می‌کنم.»
«ممنون! خیلی ممنون...» مو ژو همچنان به خاک افتاده بود و گفت: «نه تنها یک بار من رو‌بمیری از دستِ مارمولکِ آتشین نجات دادی... بلکه این هستهٔ هیولای مارمولکِ آتشین رو هم بهم می‌دی... توی این مدتِ‌برادرِ کوتاه، تا الان دو بار جونم رو نجات دادی! خواهش می‌کنم، این رو به عنوانِ تشکر از من بپذیر...»
یوان گفت: «دیدنِ مردِ گنده‌ای مثلِ‌داد تو توی این وضعیت که داره گریه‌قراره می‌کنه معذبه... زود باش بلند شو دیگه...»
–
کمی طول کشید،چهرهٔ اما مو ژو‌غمگین سرانجام آرام شد.
«هنوز اسمت رو نپرسیدم...»
«می‌تونی یوان صدام کنی.»
مو ژو دستش را برای دست دادن دراز کرد‌آسمان‌ها و گفت: «پس، هم‌کیش یوان، یک بارِ دیگه می‌گم،چیکار من مو ژو هستم، شاگردِ بیرونیِ فرقهٔ شمشیرِ پرّان.»
یوان که فراموش کرده بود همان ابتدای‌آهی ورودش به این دنیا چنین کلمه‌ای را شنیده،می‌میرم پرسید: «فرقهٔ شمشیرِ پرّان؟ راستی فرقه دیگه چیه؟»
مو ژو با‌دنیا شنیدنِ این سؤال فوراً‌احترام مات و مبهوت شد.
شیائو هوا برایش توضیح داد: «داداش یوان، فرقه‌هان سازمانیه که به تمرینِ تزکیه اختصاص داره، جایی‌چیکار که مردم می‌رن تا تزکیه رو یاد بگیرن.»
یوان به مو ژو نگاه کرد و نورِ عمیقی در چشمانش درخشید: «پس‌نفر به عبارتِ دیگه... مدرسه‌ای برای تزکیه‌گران؟ هی، مو ژو، می‌تونی من رو ببری تا‌تنها فرقهٔ شمشیرِ پرّان رو بگردم و ببینم؟ می‌دونی، من تا حالا هیچ فرقه‌ای نرفتم...»
مو ژو لرزید و از بهت‌غمگین بیرون آمد. با صدایی پر از ناباوری‌دست زمزمه کرد: «پس واقعاً یک تزکیه‌گرِ سرگردانی...»
یوان در حالی که علامتِ‌همه سؤالی بالای سرش شناور بود، به‌آسمان‌ها شیائو هوا نگاه کرد: «تزکیه‌گرِ سرگردان؟»
«اون‌ها تزکیه‌گرانِ مستقلی‌احترام هستن که به‌داد هیچ فرقه‌ای تعلق ندارن.»
او برگشت و به مو‌احترام ژو نگاه کرد: «آها، فهمیدم.هان ولی چرا این‌قدر جا خوردی؟»
«می‌تونم تشخیص بدم که هم‌کیش یوان یک شاگرد روح سطح نهم هستی،هیولای اما تونستی اون مارمولکِ آتشین رو که حتی جنگجویان روح سطح سوم هم‌علاقه‌مند باهاش به مشکل می‌خورن از پای دربیاری، و تازه خیلی هم راحت کشتیش...»
شیائو هوا میانِ حرفش پرید: «چیزی که می‌خواد‌می‌ذارن بگه اینه که داداش یوان، که حمایتِ فرقه‌ها‌شدی رو نداره، نباید تا این حد قوی باشه.»
او به مو ژوی مات‌ومبهوت نگاه کرد و گفت: «داداش‌بگی یوان خاصه. اون رو با این نابغه‌ها مقایسه نکن. حتی‌جلوش این به اصطلاح برگزیده‌ها هم در برابرِ داداش یوان هیچ‌چیز نیستن.»
یوان با صدایی آرام آه کشید و‌تکان در حالی که صورتش کمی سرخ شده بود‌قراره گفت: «آه، با این حرف‌ها داری خجالتم می‌دی...»
مو ژو با چهره‌ای جدی گفت: «نه – هرچند ممکنه مغرورانه به نظر برسه،بیارم اما باورش دارم... که هم‌کیش یوان بدونِ شک یک نابغه‌ست. در موردِ بازدید از‌بگیریش فرقهٔ شمشیرِ پرّان... باید از بزرگِ فرقه‌ام اجازه بگیرم تا بتونم با اطمینان جواب بدم...»
یوان با خوشحالی گفت: «واقعاً؟ پس منتظرِ چی هستیم؟» او انتظار نداشت‌هان که در یک بازیِ ویدیویی شانسِ مدرسه‌رفتن را پیدا کند، چیزی که‌جلوش در دنیای واقعی به دلیلِ محدودیت‌های بدنش از نعمتِ آن محروم بود.
مو ژو که نزدیک بود آن را‌آسمان‌ها فراموش کند، با عجله گفت: «آه! یه لحظه‌مگه بهم وقت بده تا هستهٔ هیولا رو بردارم...»