چپتر 143: غرق در اجرای یوان
0«تینگ~»
نُت‌های موسیقیِ چنگ در سراسرِ تالارِ اژدها جریان‌نواختنِ یافت، انگار که آسمان‌ها آواز می‌خواندند. هر چه‌نظرت یوان بیشتر چنگ می‌نواخت، مهارتش رفته‌رفته بهتر می‌شد.
تنها چند دقیقه پس از اینکه برای نخستین بار دستش‌باریه به چنگ خورد، مهارت و حرکاتِ یوان به‌شدت تغییر کرده‌حرکت بود، تا جایی که چنگ را با سبکِ خودش می‌نواخت.
پری فِی از این‌می‌خواست صحنه جا خورد و‌پولِ در دل فریاد زد:
حرکاتِ دستش عوض شده! اولش به نظر می‌رسید داره از سبکِ من‌دست تقلید می‌کنه، اما یهو شروع کرد به استفاده از سبکِ خودش! این‌حرف‌هایش یعنی چی؟ واقعاً این اولین باریه که چنگ می‌زنه؟ ولی... این غیرممکنه!
چند دقیقه بعد، پس از نواختنِ آخرین نُتِ آهنگ، یوان دست‌آهنگ از حرکت کشید و رو به پری فِی کرد و پرسید: «نظرت‌شنیدنِ چیه؟ با اینکه یکم خام بود، ولی تونستم آهنگ رو درست بزنم.»
چو بو و پری‌شروع فِی با شنیدنِ حرف‌هایش، هر‌اولین دو در دل فریاد زدند:
خام؟! به‌بودنِ اون اجرا‌می‌خواست می‌گی خام؟!
«...»
پری فِی با اخمی عمیق‌ولی به یوان خیره ماند و پس‌آهنگ از لحظه‌ای سکوت گفت: «دوباره بزن.»
یوان ابرو‌اما بالا انداخت‌شروع و پرسید: «ببخشید؟»
«گفتم دوباره چنگ بزن. گفتی تو اجرام چند‌پولِ تا ایراد داشتم، مگه نه؟ خب، حالا قراره‌خواهرِ تک‌تکِ آهنگ‌هایی رو که توشون اشتباه کردم، برام بنوازی.»
یوان گفت: «آممم... من که مشکلی ندارم، ولی وقتم تو تالارِ اژدها‌دست دیگه تموم شده...» او بیشتر به این دلیل این حرف را زد که‌زدند پس از پی بردن به لذت‌بخش بودنِ چنگ، دلش می‌خواست کمی بیشتر بنوازد.
سپس پری فِی رو به‌ولی چو بو کرد و گفت:نُتِ «پولِ وقتِ اضافه‌اش رو من می‌دم.»
چو بو با‌یهو استرس سر تکان‌استفاده داد: «بـ-بله، خواهرِ ارشد!»
پری فِی دوباره نگاهش را به‌بنوازد یوان دوخت و گفت: «حالا می‌تونی‌استرس هر چقدر که لازمه اینجا بمونی.»
یوان سر تکان داد و لحظه‌ای‌غیرممکنه بعد به نواختنِ چنگ ادامه داد، اما‌حرکت این بار آهنگی کاملاً متفاوت را نواخت.
«تینگ~»
این آهنگِ اصلیِ خودمه، قویِ‌کرد در پرواز بر فرازِ آسمان‌ها!باریه ببینیم می‌تونه درست بزنتش یا نه!
پری فِی با نگاهی تیز و بدونِ پلک‌پولِ زدن به یوان خیره شد، انگار که نمی‌توانست‌خواهرِ حتی کوچک‌ترین حرکتِ او را از دست بدهد.
با این حال، هر چه بیشتر به نواختنِ یوان گوش می‌داد،آهنگ بیشتر مهارت‌های او، به‌ویژه حرکاتِ دستش را تحسین می‌کرد. حتی کمی‌بزنم کلافه شده بود که یوان آهنگِ خودش را بهتر از او می‌نواخت!
یوان نیز هر چه بیشتر چنگ می‌نواخت، با‌نواختنِ این ساز راحت‌تر می‌شد و حتی در میانه‌های‌نظرت آهنگِ سوم، با چشمانِ بسته شروع به نواختن کرد.
«تینگ~»
وقتی یوان نواختنِ چهارمین آهنگش را آغاز کرد،پولِ پری فِی کنارش نشست و چشمانش را بست‌خواهرِ و با تمامِ وجود از چنگ‌نوازیِ یوان لذت برد.
خیلی زود، پری فِی خود را کاملاً غرق‌نواختنِ در اجرای یوان یافت و حس کرد تک‌تکِ نُت‌هایی‌چیه که یوان می‌نواخت، جسم و روحش را ماساژ می‌داد.
دیگر مهمانانِ تالارِ اژدها نیز همین حس را‌نواختنِ داشتند و بیشترشان حتی دست از غذا خوردن‌نظرت کشیده بودند تا تمام‌وکمال روی موسیقی تمرکز کنند.
«یعنی پری فِی توی چنگ زدن به سطحِ‌واقعاً جدیدی رسیده؟ من قبلاً بارها به چنگ‌نوازی‌اش گوش‌آخرین دادم، ولی این اولین باریه که همچین حسی دارم...»
«آره... فقط با گوش دادن به این موسیقی می‌تونم یه حسِ‌می‌دم گرم رو توی تمامِ بدنم حس کنم... اگه بتونم یکم بیشتر‌لازمه به این گوش بدم، بدم نمیاد تمامِ امتیازاتِ مشارکتم رو خرج کنم...»
کمی بیش از یک‌می‌زنه ساعت بعد، یوان هفتمین و‌آخرین آخرین آهنگش را تمام کرد.
یوان رو به‌باریه پری فِی کرد‌غیرممکنه و گفت: «تموم شد.»
اما پری فِی که با‌کرد چشمانِ بسته کنارش نشسته بود و‌می‌زنه انگار خواب بود، هیچ پاسخی نداد.
یوان گفت: «اوه...» او نمی‌خواست آرامشِ پری‌سپس فِی را به هم بزند، برای همین‌داد بلند شد و بی‌صدا از آنجا رفت.
وقتی چو بو متوجه شد یوان دارد‌بعد می‌رود، با صدایی آرام و مضطرب پرسید:کشید «و-واقعاً می‌خوای همین‌جوری ولش کنی و بری؟»
یوان جواب داد: «آره، باید برم‌غیرممکنه یه جایی.» و ادامه داد: «غذا واقعاً‌حرکت خوب بود. حتماً وقت کنم دوباره برمی‌گردم.»
وقتی یوان تالارِ اژدها را ترک کرد،یعنی چو بو همان‌جا ایستاد و باحوصله منتظر ماند‌نواختنِ تا پری فِی دوباره چشمانش را باز کند.
اما چو بو خبر نداشت که پری فِی در همان لحظه،می‌دم پس از شنیدنِ چنگ‌نوازیِ یوان، داشت روشن‌بینی را تجربه می‌کرد و‌لازمه به همین دلیل بود که حتی ساعت‌ها بعد هم بی‌حرکت مانده بود.
وقتی پری فِی دوباره چشمانش‌ولی را باز کرد، یوان خیلی‌نُتِ وقت بود که رفته بود.
یعنی با اجرای اون شاگردِ‌ولی حیاطِ بیرونی به روشن‌بینی رسیدم...نُتِ آخه این مردِ جوان کیه؟
پری فِی پس از خروج از حالتِ روشن‌بینی‌واقعاً با خود فکر کرد و حس کرد ادراکش‌آخرین از چنگ یک سطحِ کامل بالا رفته است.
وقتی پری فِی متوجه شد یوان‌بنوازد ناپدید شده است، با چهره‌ای بهت‌زده از‌تکان چو بو پرسید: «ا-اون شاگرد کجا رفت؟!»
چو بو در حالی که پشتش‌غیرممکنه عرق کرده بود، جواب داد: «ا-اون‌دست شاگرد خیلی وقته رفته... شش ساعت پیش...»
پری فِی کفِ دستانش را روی میز کوبید‌نواختنِ و باعث شد میز بلرزد: «چی؟! واقعاً بدونِ هیچ‌چیه حرفی غیبش زد؟! و تو هم همین‌طوری گذاشتی بره؟!»
چو بو سریع عذرخواهی کرد: «م-متأسفم،استفاده خواهرِ ارشد... فکر کردم برات مهم‌ولی نیست و جرئت نکردم زیاد نگهش دارم.»
سپس پری فِی‌دلش با اخم پرسید: «اسمِ‌سپس اون شاگرد چی بود؟»
«شاگرد یوان.»
پری فِی از چو بو‌ولی پرسید: «شاگرد یوان... چیزی در‌نُتِ موردش می‌دونی؟ پیشینه‌اش؟ اصلاً هر چیزی!»
چو بو سریع سرش را تکان داد:یعنی «ن-نه... فقط می‌دونم این اولین بارشه که‌بعد میاد تالارِ اژدها و یه شاگردِ جدیده.»
پری فِی با فهمیدنِ واقعیتِ ماجرا دهانش باز ماند:وقتِ «اولین بارش توی تالارِ اژدهاست؟! یعنی امروز برای اولین بار‌دوخت آهنگ‌های من رو شنید؟! و یه‌جوری تونست اون‌قدر بی‌نقص بنوازتشون؟!»
شاگرد یوان...اولین شاگرد یوان... آخه‌ولی تو کی هستی؟
پری فِی به چنگِ روی میز که هاله‌ای‌نواختنِ از تنهایی داشت خیره ماند، انگار چنگ هم از‌چیه اینکه یوان آن را جا گذاشته بود، ناراحت بود.