چپتر 488: دست‌کمش نگیر
0مدتی پس از شنیدنِ کلِ‌گذشته ماجرا از زبانِ یو یونگ، می‌فنگ‌می‌تونم آماده شد تا به خانه برگردد.
یو یونگ پیش از رفتنِ او گفت: «می‌فنگ، می‌دونم دخترته، اما کاری از دستمون برنمیاد. فکر کنم فقط می‌تونیم برای‌جوابم می‌شیو خوشحال باشیم که توجهِ آدمِ برجسته‌ای مثلِ رئیس ژائو رو جلب کرده. اگه با اون و اتحادیهٔ تزکیه‌گران باشه، مطمئنم‌می‌زنی زندگیِ پرباری می‌سازه. و بازم عذر می‌خوام که این‌قدر دیر و نصفه‌شب کشوندمت اینجا. اگه بخوای می‌تونی فردا رو مرخصی بگیری.»
می‌فنگ وقتی سوارِ ماشینش شد،به‌هرحال یکراست به سمتِ خانه راند و‌خبر تمامِ راه را در فکر بود.
رئیسِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران... قطعاً کسی نیست‌به‌هرحال که خاندانِ یو بتونن باهاش دربیفتن،خبر چه برسه به می‌شیو... این دردسرسازه...
پس از بازگشت به‌نیمه‌شب خانه، می‌فنگ یکراست سراغِ‌این‌موقعِ کشوی قفل‌دارِ کنارِ تختش رفت.
سپس بازش کرد،این‌موقعِ یک گوشیِ یک‌بارمصرف بیرون‌همین آورد و روشنش کرد.
لحظه‌ای بعد، شماره‌ای گرفت.
می‌شیو سریع‌تر از حدِ انتظارِ‌بدی می‌فنگ جواب داد، چرا که‌اصلِ خیلی از نیمه‌شب گذشته بود: «الو؟»
می‌فنگ پرسید:چرا «چرا این‌موقعِ‌نیمه‌شب شب بیداری؟»
«منم می‌تونم همین‌این‌موقعِ رو بپرسم... مادر، چرا‌همین این‌موقعِ شب زنگ زدی؟»
می‌فنگ گفت: «از وقتی خاندانِ یو رو‌برم ترک کردی خیلی شجاع‌تر شدی— تا جایی‌توی که حتی جرئت می‌کنی جوابم رو بدی.»
«به‌هرحال، بذار برم سرِ‌جوابم اصلِ مطلب. خبر داری‌برم الان توی چه دردسری افتادی؟»
صدای گیجِ می‌شیو به‌نیمه‌شب گوش رسید: «دردسر؟ داری‌این‌موقعِ درموردِ چی حرف می‌زنی؟»
«یادت میاد بهت گفتم رئیس ژائو از اتحادیهٔ تزکیه‌گران با خاندانِ یو تماس گرفته؟ خب،شدی— خاندانِ یو کارآگاه‌هایی استخدام کرده تا جات رو پیدا کنن و اونا هم از آپارتمان‌الان خبردار شدن. اما این حتی بدترین قسمتش نیست. اونا از اربابِ جوان هم خبر دارن.»
می‌شیو با‌می‌کنی صدایی غافلگیرشده‌بدی فریاد زد: «چی!»
خاندانِ یو به خودشان زحمت داده بودند تا برای‌سرِ پیدا کردنِ او کارآگاه استخدام کنند؟ آخر چقدر درمانده‌صدای بودند که می‌خواستند او را به اتحادیهٔ تزکیه‌گران بکشانند؟
می‌شیو گفت: «حتی اگه جامون رو بدونن... واقعاً اهمیتی‌بیداری داره؟ من دیگه با خاندانِ یو نیستم، دلم هم‌کردی نمی‌خواد به اتحادیهٔ تزکیه‌گران ملحق بشم. نمی‌تونن مجبورم کنن که.»
می‌فنگ آهی کشید: «داری دنیای بزرگ‌ترها و نفوذِ‌بپرسم بعضی آدما رو دست‌کم می‌گیری، می‌شیو. بعضی‌ها اون‌قدر‌جایی قدرتمند هستن که چاره‌ای جز موافقت برات نمی‌ذارن.»
«درموردِ خاندانِ یو، چه بخوای چه نخوای مجبورت می‌کنن به خاندان برگردی و‌الان تو رو به اتحادیهٔ تزکیه‌گران می‌فروشن. در واقع، کارآگاه‌ها از همین الان دارن‌میاد تیمی از تزکیه‌گران رو آماده می‌کنن تا به‌زور تو رو به خاندان برگردونن.»
می‌شیو گفت: «چی! باید چی‌کار‌بدی کنم؟ من الان نمی‌تونم از‌اصلِ کنارِ یوا— یو تیان تکون بخورم!»
«می‌تونی قبل از اینکه بگیرنت از اون آپارتمان بری، اما این کار فقط تأخیر میندازه تو کارشون، چون‌کردی بالاخره دوباره پیدات می‌کنن. تازه، جابه‌جا شدن توی خیابون بدونِ اینکه دیده بشی، اونم وقتی مجبوری با اربابِ جوان‌دردسری توی این وضعیتش سفر کنی، اصلاً آسون نیست. بنابراین، تنها راهت اینه که مستقیم با این مسئله روبه‌رو بشی.»
می‌شیو پرسید: «منظورت چیه؟»
می‌فنگ پرسید: «یادت هست چی بهت یاد‌برم دادم؟ اینکه اگه کسانی امنیتِ اربابِ جوان‌توی رو به خطر انداختن باید چی‌کار کنی؟»
می‌شیو با صدایی آرام‌جوابم زمزمه کرد: «...حتی اگه‌برم بخوام هم نمی‌تونم فراموشش کنم...»
«خوبه، و از اونجا که الان یه تزکیه‌گری، باید خیلی قوی‌تر‌می‌تونم هم شده باشی. فقط حواست باشه کسی رو نکشی و همه‌چیز‌حتی مرتب پیش می‌ره. آه، محضِ احتیاط حتماً بعدش به پلیس گزارش بده.»
«تا یه مدت دیگه باهات تماس نمی‌گیرم، چون خاندانِ یو شک‌زدی کرده که من تو ناپدید شدنت دست داشتم. وقتی مشکل رو‌به‌هرحال حل کردی، فقط بعد از نیمه‌شب با گوشیِ یک‌بارمصرفم تماس بگیر.»
«فهمیدم.»
«حتماً اربابِ جوان رو امن نگه دار،بذار چون احتمالِ زیادی هست که از اربابِ‌الان جوان برای مجبور کردنت به برگشتن استفاده کنن.»
با یادآوریِ فنِ خنجرهای پرندهٔ یوان، لبخندِ محوی روی صورتِ می‌شیو‌می‌تونم نشست و گفت: «دست‌کمش نگیر، مادر. شاید نتونه درست حرکت کنه،حتی اما شک دارم الان کسی قوی‌تر از اون وجود داشته باشه.»
برای یک بار هم‌بیداری که شده، می‌فنگ از‌بپرسم حرفِ می‌شیو زبانش بند آمد.
نتوانست جلوی خودش را‌بدی بگیرد و پرسید: «منظورت‌سرِ از این حرف چیه؟»
«بالاخره می‌فهمی، مادر. به‌هرحال، من می‌خوام یکم بخوابم.برم تو هم باید بخوابی. شب‌بخیر.» می‌شیو پیش از آنکه‌افتادی می‌فنگ حتی بتواند جواب بدهد، تماس را قطع کرد.
می‌فنگ پیش از آنکه روی تخت دراز بکشد و‌بیداری بخوابد، با خودش زمزمه کرد: «این دخترِ کوچولو قطعاً‌کردی شجاع‌تر شده، حتی یه کم پررو... حتماً اتفاقی افتاده...»
در همین حال، می‌شیو روی‌منم تخت دراز کشید و با‌زنگ نگاهی مات‌ومبهوت به سقف خیره شد.
با صدایی آرام آه کشید: «من‌بذار فقط یه زندگیِ آروم با اون می‌خوام...الان چرا همه اوضاع رو این‌قدر پیچیده می‌کنن؟»
پس از لحظه‌ای سکوت، با صدایی سرد‌بذار زمزمه کرد: «دیگه نمی‌ذارم کسی اون رو‌الان از من بگیره... مهم نیست کی باشن...»
سپس می‌شیو برای دو ساعتِ‌گذشته کوتاه خوابید و بعد بیدار‌منم شد تا صبحانه را آماده کند.
یوان در حالی که از حسِ ایزدی‌اش استفاده‌بپرسم می‌کرد، با او احوالپرسی کرد: «صبح‌بخیر، می‌شیو... همم؟جایی خسته به نظر می‌رسی. دیشب به‌اندازهٔ کافی نخوابیدی؟»
می‌شیو گفت:می‌کنی «یوان، خبرهای‌بدی بدی دارم.»
«چی شده؟»
می‌شیو آهی کشید و گفت: «خاندانِ یوعه. اونا کارآگاه‌هایی‌بیداری رو استخدام کردن تا پیدام کنن، و الان جامون‌کردی رو می‌دونن... از جمله این واقعیت که تو با منی.»
یوان لحظه‌ای ساکت ماند و سپس‌می‌تونم گفت: «حتی اگه جامون رو هم‌ترک بدونن، می‌خوان چی‌کار کنن؟ مجبورت کنن برگردی؟»
می‌شیو سر تکان داد: «از‌به‌هرحال روی چیزایی که مادرم دیشب‌مطلب تو تماسش بهم گفت... آره...»
یوان با تعجب‌می‌کنی پرسید: «چی؟ آخه‌به‌هرحال کجای این کار قانونیه؟»
می‌شیو آهی کشید: «خب، قانونی نیست، اما وقتی مثلِ خاندانِ یو قدرتمند و بانفوذ‌مادر باشی و از حمایتِ رئیسِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران هم برخوردار باشی... واقعاً تا وقتی پای‌بذار قتل‌عام در میون نباشه، تقریباً هیچ کاری نیست که نتونن از زیرش قسر در برن...»