چپتر 839: میراثِ والاگوهرِ ایزدی
0یوان با دیدنِ این چهار نفر در اعماقِ‌نخوام خودآگاهش، آهی کشید و گفت: «پس همه‌تون اینجا‌بزنی قایم شده بودین... باید زودتر این کار رو می‌کردم...»
تیان یانگ پرسید:لبخند «با آمدن به اینجا‌نمی‌پذیری به دنبالِ چه هستی؟»
یوان برگشت تا به والاگوهرِ ایزدی نگاه کند و گفت:نمی‌افتد «می‌خوام... می‌خوام یاد بگیرم چطور هالهٔ مُهرِ اهریمنم رو با‌بیدار هالهٔ شمشیرم ترکیب کنم. می‌خوام اون پلیدی رو شکست بدم.»
والاگوهرِ ایزدی با لبخندی عمیق‌نمی‌پذیری بر لب، چشمانش را بست و‌معنا گفت: «پلیدی، هان؟ چه اسمِ خاطره‌انگیزی.»
والاگوهرِ ایزدی ناگهان چشمانش را باز کرد و‌نخوام قدمی به جلو برداشت: «دانشِ من، تجربهٔ من‌بزنی و خاطراتم را می‌خواهی... اما برای پذیرفتنِ وجودم آماده‌ای؟»
«شاید ما یکی باشیم، اما آدم‌های متفاوتی‌نمی‌پذیری هم هستیم— دست‌کم تا زمانی که این‌نیست حقیقت را بپذیری که ما یکی هستیم.»
«اگر برای پذیرفتنِ وجودم‌می‌شوی آماده نیستی، پس برای دریافتِ‌خاصی میراثم هم آماده نخواهی بود.»
«...»
یوان زبانش بند آمده بود.
فکرش را هم نمی‌کرد که از‌فقط سوی خاطراتِ خودش طرد شود، مگر‌البته آنکه با تجسمِ پیشینِ خودش کنار بیاید.
یوان از او پرسید: «اگه قبولت‌کنجکاوی کنم چی می‌شه؟ کاملاً وجودم رو‌می‌توانی تسخیر می‌کنی؟ دوباره می‌شم همون "والاگوهرِ ایزدی"؟»
والاگوهرِ ایزدی لبخند زد و گفت: «یادت باشد، تو فقط خاطراتِ‌معنا من را نمی‌پذیری. اگر واقعاً می‌خواهی "من" را ببینی، باید "من" باشی.تمامِ البته، این به آن معنا نیست که واقعاً تبدیل به من می‌شوی.»
یوان از سرِ کنجکاوی‌تبدیل پرسید: «و اگه نخوام‌نخوام قبولت کنم چی می‌شه؟»
«اتفاقِ خاصی نمی‌افتد. فعلاً می‌توانی تمامِ وجودِ ما را پس بزنی، اما در نهایت خاطراتت را به‌طورِ کامل‌کنجکاوی بیدار خواهی کرد. نمی‌توانی تا ابد فرار کنی، یوان. زمانی می‌رسد که باید هویتِ واقعی‌ات را در آغوش‌فرار بگیری و هرچه این اتفاقِ اجتناب‌ناپذیر را بیشتر به تعویق بیندازی، فقط کار را برای خودت سخت‌تر می‌کنی.»
یوان با شنیدنِ حرف‌های‌می‌شوی والاگوهرِ ایزدی، در سکوت به‌خاصی چهار چهرهٔ روبه‌رویش خیره ماند.
چند لحظه بعد پرسید: «اگه... اگه‌واقعاً شما واقعاً خاطراتِ من نباشین و خاطراتی‌تبدیل باشین که توی ذهنم کاشته شدن چی؟»
والاگوهرِ ایزدی‌معنا نگاهی با‌تبدیل بقیه ردوبدل کرد.
«هاهاها!»
هر چهار‌نیست نفرِ آن‌ها ناگهان‌سرِ زدند زیرِ خنده.
تیان یانگ گفت: «واقعاً چنین باوری داری؟ این به‌باشی خاطرِ حرف‌های آن ققنوس است؟ حتی بدونِ اکسیرِ حقیقت‌اتفاقِ هم باید به‌خوبی بدانی که ما واقعی هستیم یا دروغین.»
یوان در دل آهی کشید.می‌شوی حتی بدونِ اشارهٔ تیان یانگ هم‌نمی‌افتد می‌دانست که این‌ها خاطراتِ واقعی‌اش هستند.
والاگوهرِ ایزدی لحظه‌ای‌لبخند بعد پرسید: «خب؟فقط به نتیجه‌ای رسیدی؟»
پس از‌نیست لحظه‌ای سکوت، یوان‌سرِ سر تکان داد.
با صدایی قاطع گفت: «حتی‌نمی‌پذیری اگه قبولت کنم، بازم خودم‌البته می‌مونم. نمی‌ذارم غیر از این بشه.»
«همین را می‌خواستم بشنوم.»
لبخندی درخشان بر چهرهٔ‌یادت والاگوهرِ ایزدی نشست و‌واقعاً بیشتر به یوان نزدیک شد.
وقتی درست روبه‌روی هم‌می‌شوی ایستادند، والاگوهرِ ایزدی دستش را‌خاصی برای دست دادن دراز کرد.
والاگوهرِ ایزدی گفت: «میراثِ‌فقط من... آن را در‌ببینی دستانِ تو می‌گذارم. ناامیدم نکن.»
یوان پیش از فشردنِ دستِ‌می‌شوی والاگوهرِ ایزدی، سر تکان داد‌خاصی و گفت: «سعی می‌کنم ناامیدت نکنم.»
والاگوهرِ ایزدی ناگهان درخشید و چند ثانیه بعد‌واقعاً به بی‌شمار ذرهٔ کوچک خرد شد. این ذراتِ‌می‌شوی کوچک خاطراتِ او بودند که با یوان درآمیختند.
خاطرات در ذهنِ یوان‌می‌شوی جاری شد؛ خاطراتِ اولیه‌اش‌اتفاقِ در جایگاهِ والاگوهرِ ایزدی.
با این حال، این‌ها‌فقط همچنان تنها بخشِ کوچکی‌ببینی از خاطراتِ والاگوهرِ ایزدی بود.
البته حتی یک درصد از خاطراتِ والاگوهرِ ایزدی‌نخوام دربردارندهٔ چنان دانش و تجربهٔ عظیمی بود که‌بزنی می‌توانست یک فانی را به موجودی ایزدگونه بدل کند.
با بازیابیِ خاطراتِ پیشینش در نقشِ والاگوهرِ ایزدی،واقعاً همچون دورانِ کودکی و دلیلِ روی آوردنش به‌می‌شوی شکارِ اهریمن‌ها، ناگهان اشک از چشمانِ یوان جاری شد.
یوان زیرِ لب زمزمه کرد: «می‌فهمم... پس برای همین بود که‌فعلاً تو... نه، من شروع به شکارِ اهریمن‌ها کردم.» در همان حال،نمی‌توانی بانوی جوانِ زیبایی ناگهان درونِ ذهنش پیشِ روی او تجلی یافت.
یوان به بانوی جوانی که روبه‌رویش‌واقعاً ایستاده بود گفت: «ببخشید... با اینکه‌نیست قول داده بودم هیچ‌وقت فراموشت نکنم.»
«اشکالی نداره. به‌خاطر شرایطِ خاصت‌می‌شوی می‌بخشمت، ولی فقط در صورتی‌خاصی که یه لطفی در حقم بکنی.»
«چه لطفی؟»
دختر گفت:نیست «اسمم رو‌می‌شوی صدا بزن.»
لبخندِ ملایمی بر‌باشد لبِ یوان نشست‌واقعاً و گفت: «آی رونگ.»
با شنیدنِ نامش، لبخندِ زیبایی بر‌سرِ لبانِ بانوی جوان نقش بست؛ لبخندی‌فعلاً که می‌توانست حتی گل‌های پژمرده را بشکفاند.
«چون ثابت کردی واقعاً من‌باشد رو یادت مونده، می‌بخشمت. اما مهم‌تر‌باشی از اون، اسمِ خودت یادت هست؟»
یوان سر تکان داد: «آره.سرِ قبل از اینکه والاگوهرِ ایزدی‌نمی‌افتد بشم، تیان چن‌یو صدام می‌زدن.»
«درسته. ولی‌یادت این دیگه‌فقط مهم نیست چون...»
یوان جملهٔ آی رونگ‌تبدیل را کامل کرد: «چون من‌اتفاقِ تیان چن‌یو نیستم. من یوانم.»
بانوی جوانِ زیبا پیش‌یادت از محو شدن در‌واقعاً خلأ، به‌آرامی سر تکان داد.
یوان برگشت و‌تبدیل به سه تناسخِ‌کنجکاوی دیگرش نگاه کرد.
پرسید: «باید‌یادت شماها رو‌فقط هم بپذیرم؟»
تیان یانگ گفت: «بالاخره آره، ولی الان وقتش نیست. قبل از اینکه‌فعلاً خاطراتِ ما رو هم جذب کنی، به زمان نیاز داری تا خاطراتِ تیان‌فرار چن‌یو رو کاملاً هضم کنی. لقمهٔ بزرگ‌تر از دهنت برندار، وگرنه دیوونه می‌شی.»
و ادامه داد: «تازه‌ش، برای یادآوریِ همهٔ خاطراتت عجله نکن. خاطراتِ یک جاودانه که میلیون‌ها سال زندگی‌سرِ کرده چیزی نیست که بشه دست‌کم گرفتش. حتی یه ذرهٔ کوچیک از اون ممکنه ده‌ها هزار سال تجربه‌ابد باشه؛ چیزی که برای از پا درآوردنِ کسی که فقط ۱۸ سال تجربه داره، از سرش هم زیاده.»
یوان سر تکان داد: «می‌فهمم.»
لحظه‌ای بعد چشمانش‌باشد را باز کرد و"من" دید هنوز غرقِ اشک‌اند.
فنگ یوشیانگ‌معنا پرسید: «حالتون‌تبدیل خوبه، اربابِ جوان؟»
«آره، خوبم. فقط یه اتفاقِ‌باشد غم‌انگیز رو به یاد آوردم‌ببینی که خیلی وقت پیش افتاده بود.»
فنگ یوشیانگ منظورِ حرفش‌می‌شوی را کاملاً نفهمید، اما‌اتفاقِ تصمیم گرفت چیزی نپرسد.
یوان از جا برخاست و گفت: «به‌هرحال، بهتره کارِ این پلیدی رو تموم کنیم‌می‌شوی و برگردیم سراغِ جمع کردنِ امتیازاتِ بیشتر، موافقی؟» سپس با نگاهی آرام به هیولای‌به‌طورِ خفته خیره شد. رفتارش با چند دقیقه پیش از زمین تا آسمان فرق کرده بود.