چپتر 20: شهرِ روح
0پس از نیم ساعت دویدن،مجرمِ یوان و شیائو هوا سرانجام‌نگرانش توانستند دیوارهای شهر را ببینند.
«شهرِ روح» کشف شد.
یوان پس از خواندنِ‌بی‌پولی اعلانِ سیستم گفت: «انگار‌اگه اسمِ اینجا شهرِ روحه.»
شیائو هوا بی‌درنگ توضیح داد: «شهرِ روح‌نباشه یکی از چهار شهرِ بزرگِ قارهٔ شرقیه‌دقیقه و از نظرِ نفوذ رتبهٔ سوم رو داره.»
«پس منتظرِ چی هستیم؟ بریم!»
یوان و شیائو‌بساطیه هوا به دروازهٔ‌واردِ شهر نزدیک شدند.
«دارن چی‌کار می‌کنی؟»
همان‌طور که نزدیک می‌شدند، چشمِ‌مجرمِ یوان به گوی بلورینی در‌نگرانش دستِ یکی از نگهبان‌ها افتاد.
«برای بازرسیِ مسافراست. تا وقتی‌بذارم که داداش یوان مجرمِ فراری‌آدمای نباشه، نیازی نیست نگرانش باشی.»
یوان سر تکان داد.
چند دقیقه‌فهمیدند بعد، به‌بی‌پولی نگهبان‌های دروازه رسیدند.
وقتی به اندازهٔ کافی‌داداش نزدیک شدند، نگهبان گفت: «ورودیه‌نیست برای هر نفر ۱ نقره‌ست.»
یوان که آه در بساط نداشت، با حالتی معذب به‌آدمای او نگاه کرد. از اینکه از چنین دخترِ کوچکی پول‌آنکه می‌خواست، کمی خجالت می‌کشید: «اِم... شیائو هوا، تو پولی داری؟»
اما افسوس، شیائو‌بساطیه هوا سرِ کوچکش‌واردِ را تکان داد.
این دیگه چه بساطیه. می‌خوان بدونِ پول واردِ اینجا‌ندارید بشن؟ این گداها از کجا پیداشون شده؟ نگهبان‌ها وقتی‌سرتون فهمیدند با آدم‌های بی‌پولی طرف‌اند، در دل پوزخند زدند.
یکی از نگهبان‌ها گفت: «اگه پول‌فراری ندارید، نمی‌تونم بذارم برید داخل. زودتر‌تکان برید کنار! آدمای پشتِ سرتون منتظرن!»
یوان آهی‌اگه کشید و‌نمی‌تونم آمادهٔ رفتن شد.
با این حال، پیش از آنکه حتی بتواند‌گداها قدمی بردارد، شخصی که پشتِ سرش ایستاده بود‌پوزخند گفت: «اگه بخواید، من می‌تونم ورودیه‌تون رو بدم.»
یوان برگشت تا به گوینده‌طرف‌اند نگاه کند؛ بانوی جوانِ زیبایی بود‌بذارم که ردای نفیسی به تن داشت.
یوان با‌مسافراست چهره‌ای خجالت‌زده گفت:مجرمِ «اگه زحمتی نیست...»
«بانوی جوان، نباید‌ندارید خودمون رو درگیرِ این‌داخل دو تا گدا کنیم...»
پیرمردی که کنارِ بانوی جوان ایستاده بود، ناگهان این‌کجا حرف را در گوشش زمزمه کرد؛ غافل از اینکه‌اگه یوان با حواسِ تقویت‌شده‌اش حرف‌های او را شنیده بود.
«...»
با این حال، یوان‌داداش تصمیم گرفت حرف‌های بی‌ادبانهٔ‌نیازی پیرمرد را نادیده بگیرد.
«به‌عنوانِ بانوی جوانِ خاندانِ شوان،بذارم چطور می‌تونم آدمای نیازمندِ کمک رو‌پشتِ نادیده بگیرم؟ تازه، فقط دو نقره‌ست.»
بانوی جوان که از‌می‌خوان حرف‌های پیرمرد ناامید به نظر‌کجا می‌رسید، سرش را تکان داد.
«ببخشید، اینم برای ورودیِ اونا.»
سپس بانوی جوان‌وقتی چهار سکهٔ نقره‌فراری به نگهبان‌ها داد.
نگهبان پس از نگاهی‌نمی‌تونم گذرا سر تکان داد و‌کنار گوی بلورین را بیرون آورد.
نگهبان گفت:دیگه «دست‌هات رو‌می‌خوان روش بذار.»
یوان دست‌هایش‌فهمیدند را روی‌بی‌پولی گوی گذاشت.
چند ثانیه‌مسافراست بعد، گوی با‌مجرمِ نوری سبز درخشید.
«می‌تونی بری.»
نگهبان سپس رو به شیائو‌بدونِ هوا کرد و او نیز‌پیداشون با نوری سبز تأیید شد.
چند لحظه بعد، پس از گذراندنِ‌پوزخند بازرسی و ورود به شهر، یوان‌برید در برابرِ بانوی جوانِ زیبا تعظیم کرد.
«ممنونم. هرچند چیزِ ناقابلیه،داداش اما لطفاً این رو‌نیازی به‌عنوانِ تشکرِ من بپذیرید.»
یوان یک هستهٔ هیولا بیرون آورد و‌داخل آن را جلوی بانوی جوان گرفت. بانو‌آهی بی‌درنگ از روی تعجب دست روی دهانش گذاشت.
بانوی جوان با دستپاچگی رد کرد: «هـ-هستهٔ‌بشن هیولای میمونِ خونین! این برای فقط دو‌بی‌پولی نقره خیلی زیاده! من نمی‌تونم قبولش کنم!»
بیشترِ میمون‌های خونین پیرامونِ لایهٔ ۸ از شاگردِ روح بودند و‌بذارم هستهٔ هیولای آن‌ها معمولاً در بازار دست‌کم ۱۰۰ سکهٔ طلا می‌ارزید!آمادهٔ اگر این هستهٔ هیولا را می‌پذیرفت، بابتِ سوءاستفاده از یوان عذاب‌وجدان می‌گرفت.
یوان که دلیلِ تردیدِ بانوی جوان را می‌فهمید، اصرار کرد تا‌باشی آن را بپذیرد: «نگران نباشید، این کیفیت از هستهٔ هیولا دیگه به‌نفر کارم نمیاد. تازه، این رو توی راهِ اومدن به اینجا پیدا کردم.»
بانوی جوانِ زیبا به چهرهٔ صادقِ یوان‌داخل و هستهٔ هیولای درخشان در دستانش نگاه‌آهی کرد و به‌سختی آبِ دهانش را قورت داد.
«حالا که اصرار می‌کنی، قبولش‌بدونِ می‌کنم...» با دستانی لرزان هستهٔ‌پیداشون هیولای میمونِ خونین را گرفت.
همین که هستهٔ هیولا‌بی‌پولی را داد، یوان به‌اگه شیائو هوا گفت: «بیا بریم.»
«ص-صبر کن!مسافراست اسمت چیه؟داداش من شوان ووهانم!»
یوان جواب‌اگه داد: «می‌تونی‌نمی‌تونم یوان صدام کنی.»
«ممنون، یوان! اگه برای کاری کمک خواستی، می‌تونی خاندانِ شوان‌پیداشون رو توی شهرِ بهار پیدا کنی!» سپس شوان ووهان نشانی فلزی‌بذارم را که کلمهٔ «شوان» رویش حک شده بود به یوان داد.
یوان بی‌آنکه زیاد به‌بی‌پولی آن فکر کند، نشان‌اگه را خیلی راحت گرفت.
«شوان ووهان» به پیوند افزوده شد!
پیوندِ شوان ووهان به آشنا ارتقا یافت!
پیش از رفتن‌وقتی با شیائو هوا‌فراری گفت: «پس، بعداً می‌بینمت.»
پس از رفتنِ یوان، پیرمردِ کنارِ شوان ووهان‌زودتر گفت: «بانوی جوان، چرا نشانِ خاندان رو بهش‌آمادهٔ دادید؟ این چیزی نیست که دستِ غریبه‌ها بیفته.»
«اون پسرِ جوان... با وجود سنِ کمش، هالهٔ قدرتمندی داشت. به احتمالِ زیاد یه‌بی‌پولی تزکیه‌گرِ نابغه از یه خاندانِ بزرگه. اگه بتونم باهاش دوست بشم، برای خاندانِ شوانِ ما‌منتظرن منفعت داره، شخصیتِ صادقش هم که جای خود. من از آدمایی مثلِ اون خوشم میاد.»
پیرمرد که همچنان مردد بود‌طرف‌اند گفت: «از پیشینه‌اش مطمئنید؟ همین الان‌بذارم نتونست دو نقره از جیبش دربیاره...»
«اصلاً حواست بود؟ اون یه هستهٔ هیولای میمونِ خونین به ارزشِ بیش از ۱۰۰دقیقه سکهٔ طلا رو بدونِ اینکه پلک بزنه به من داد، فقط چون دو نقره بهش‌نگاه دادم! این کاریه که حتی منم نمی‌کنم! حتماً داره از قصد مردم رو امتحان می‌کنه!»
«ا-اما چرا باید همچین‌نمی‌تونم کاری بکنه؟ با امتحان‌زودتر کردنِ بقیه به چی می‌رسه؟»
شوان ووهان سر تکان داد و گفت: «درست مثلِ پدربزرگم،پیداشون هرچی یه نفر ژرف‌تر و قدرتمندتر باشه، کاراش کمتر منطق‌نمی‌تونم داره. این چیزی نیست که آدمایی مثلِ ما بتونن درکش کنن.»
«دارید می‌گید اون پسرِ جوانی که‌پوزخند الان اینجا بود، به اندازهٔ جد‌برید که یه استادِ روحه قدرتمنده؟ این یکم...»
شوان ووهان گفت: «البته که نه. فقط دارم مثال می‌زنم.نگرانش به‌هرحال، بیا بریم. نمی‌تونیم حراج رو از دست بدیم، وگرنه‌کافی بعداً باید با داد و فریادهای پدرم سر و کله بزنیم.»
در همین حال، یوان‌نمی‌تونم و شیائو هوا بی‌هدف‌زودتر در شهر پرسه می‌زدند.
یوان گفت: «شیائو هوا، ما باید یکم پول‌گداها دربیاریم. نظرت چیه هسته‌های هیولایی که تو راه‌پوزخند شکار کردیم رو بفروشیم؟ به نظر خیلی باارزش میان.»
«اوهوم. یه هستهٔ هیولا راحت بیش از‌زدند ۱۰۰ طلا فروش می‌ره و تا مدتی‌زودتر برامون کافیه، تازه هنوز چهارتا ازشون داریم.»
«پس الان سؤال‌وقتی اینه که این هسته‌های‌نباشه هیولا رو کجا بفروشیم...»
شیائو هوا گفت: «اگه می‌خوای بیشترین پول رو از هسته‌های هیولا دربیاری، می‌تونیم دنبالِ یه خانهٔ‌آمادهٔ حراج بگردیم. با اینکه ممکنه یکم طول بکشه، بیشترین سود رو ازش می‌بریم. اگه برات مهم‌بدم نیست که خیلی ارزون‌تر بفروشیشون، هر مغازهٔ معمولی‌ای که هستهٔ هیولا می‌خره کارمون رو راه می‌ندازه.»
«خانهٔ حراج، ها؟ به نظر جالب‌واردِ میاد. تا حالا همچین جایی نرفتم. اما‌آدم‌های از کجا می‌تونیم یکیش رو پیدا کنیم؟»
«بیشترِ شهرهای بزرگ هر چند هفته یه حراج برگزار می‌کنن، چه‌بذارم برسه به این شهرِ روح که یکی از چهار شهرِ بزرگِ‌آمادهٔ این قاره‌ست. اگه پرس‌وجو کنیم باید نسبتاً راحت یکیش رو پیدا کنیم.»
یوان سر تکان داد.
«اگه خیلی طول نکشه، هسته‌های هیولام رو‌داخل توی خانهٔ حراج می‌فروشم. اما اگه مجبور بشیم‌کشید چند هفته صبر کنیم، ترجیح می‌دم ارزون‌تر بفروشمشون.»
پس از تصمیم‌گیری دربارهٔ قدمِ بعدی‌شان، یوان به امیدِ پیدا کردنِ‌شده یک خانهٔ حراج برای فروشِ هسته‌های هیولایش شروع به پرس‌وجو کرد،برید چرا که دیگر نمی‌خواست در آینده تحقیرِ امروز را تجربه کند.