چپتر 404: نخستین بازیکنانی که عروج می‌کنند
0چند لحظه بعد، سونگ لینگ‌اِر در‌حتی اتاقی نشست که لونگ یی‌جون در‌می‌دونی آن پشتِ میزِ کارش نشسته بود.
سونگ لینگ‌اِر‌زده پرسید: «خب،نگاه شاگرد یوان کجاست؟»
او با‌کاری بی‌خیالی گفت: «فعلاً‌کارهام داخلِ معبدِ اژدهاست.»
شاید انتظار می‌رفت لونگ یی‌جون معبدِ اژدها را مخفی نگه‌دارم دارد، چون مشخصاً گنجینه‌های ارزشمندِ فراوانی درونش پیدا می‌شد. با این‌ببینم حال، وجودِ معبدِ اژدها از مدت‌ها پیش بر همه آشکار بود.
سونگ لینگ‌اِر‌روز گفت: «معبدِ‌اینجا اژدها؟ از کِی؟»
جواب داد:زده «همین چند‌نگاه دقیقه پیش.»
«...»
سونگ لینگ‌اِر زبانش بند آمد. اگر فقط‌وقتِ یک روز زودتر به اینجا می‌آمد— حتی چند‌دست ساعت زودتر، شاید می‌توانست با یوان حرف بزند.
«حالا که‌روز می‌دونی کجاست، می‌تونی‌می‌آمد— از اینجا بری.»
سونگ لینگ‌اِر با حرفش او‌پوزخند را غافلگیر کرد: «همف. پس‌کاری همین‌جا می‌مونم تا بیرون بیاد.»
لونگ یی‌جون به او گفت: «چی؟ می‌خوای اینجا بمونی تا برگرده؟ شاید هفته‌ها طول‌آزادِ بکشه تا بیرون بیاد! به‌عنوانِ رئیسِ فرقهٔ یکی از ده فرقهٔ برترِ آسمانِ زیرین،لبخند کارِ بهتری نداری جز اینکه دنبالِ کسی بیفتی که قبلاً دستِ رد به سینه‌ت زده؟»
سونگ لینگ‌اِر به میزِ او که پر از کاغذ بود نگاه کرد و‌تونست پوزخند زد: «برخلافِ تو، من قبل از اینکه تصمیم بگیرم کاری بکنم، تمامِ کارهام‌خالی رو تموم می‌کنم. قلمروِ رازآلود تازه تموم شده، برای همین وقتِ آزادِ زیادی دارم.»
«و حرف از قلمروِ رازآلود شد، فرقه‌ت فقط به‌خاطرِ‌حرف شاگرد یوان تونست جایگاهش رو به دست بیاره. بی‌صبرانه‌همف منتظرم تا قیافه‌ت رو بعد از قلمروِ بعدی ببینم.»
لونگ یی‌جون لبخند زد و گفت: «لازم نیست‌تصمیم خشمت رو سرِ من خالی کنی، فقط به‌خاطرِ‌قلمروِ اینکه یه کوچک‌تر دستِ رد به سینه‌ت زده.»
سونگ لینگ‌اِر فوراً‌بکنم از این جوابِ دندان‌شکن‌می‌کنم از کوره دررفت: «تـ-تویِ...!»
«همف. نیومدم اینجا که با‌شده تو بحث کنم. اومدم تا‌دارم شاگرد یوان رو با خودم ببرم.»
لونگ یی‌جون سر تکان داد و گفت: «چی باعث شده‌بزند فکر کنی به فرقه‌ت ملحق می‌شه؟ می‌دونی که حتی رفتن‌می‌مونم به آسمانِ روح با ارشد نیه رو هم رد کرد؟»
گفت: «می‌دونم. وقتی این اتفاق افتاد اونجا بودم.» و ادامه داد:بکنم «اگه با ارشد نیه به آسمانِ روح می‌رفت، بی‌خیال می‌شدم. اما همین‌زیادی حقیقت که تصمیم گرفت توی آسمانِ زیرین بمونه، یعنی هنوز شانس دارم.»
لونگ یی‌جون‌کاری خندید: «خوابش‌تمامِ رو ببینی.»
سپس ادامه داد: «به هر حال، اگه نمی‌خوای بری، می‌تونی هر چقدر که دوست داری منتظر بمونی. در نهایت، این تصمیمِ شاگرد یوانه‌لازم که می‌خواد با تو بیاد یا نه. من خیلی دوست دارم اون رو به‌عنوانِ شاگردِ هسته توی معبدِ جوهرِ اژدها داشته باشم، اما‌می‌شه می‌دونم که مدتِ زیادی با ما نمی‌مونه. شاید بعد از معبدِ اژدها، فرقه رو ترک کنه. این مکان برای کسی مثلِ اون خیلی کوچیکه.»
گفت: «پس‌روز بیرونِ معبدِ‌اینجا اژدها منتظرش می‌مونم.»
لونگ یی‌جون شانه‌کاغذ بالا انداخت: «هر‌برخلافِ کاری دلت می‌خواد بکن.»
در حالتِ عادی، لونگ یی‌جون در برابرِ رئیسِ فرقهٔ یک فرقهٔ دیگر‌برای این‌قدر بی‌خیال رفتار نمی‌کرد، اما مدتِ بسیار زیادی بود که سونگ لینگ‌اِر را‌قیافه‌ت می‌شناخت، و با اینکه با هم دوست نبودند، دشمن هم به حساب نمی‌آمدند.
لونگ یی‌جون هم می‌دانست سونگ لینگ‌اِر از آن دست آدم‌هایی نیست که بی‌دلیل‌تونست به دیگران آسیب برساند، یا اهلِ توطئه‌چینی علیه کسی باشد. برای همین از‌سرِ اینکه بگذارد او بدونِ هیچ نظارتی در فرقه پرسه بزند، چندان نگران نبود.
گذشته از این، برایش روشن‌می‌آمد— بود که او فقط به‌خاطرِ‌بزند شاگرد یوان به اینجا آمده است.
سونگ لینگ‌اِر پس از‌نگاه خروج از ساختمان، یکراست‌تصمیم به‌سوی شکافِ اژدها رفت.
خانهٔ سیاری کنارِ شکافِ اژدها دید و ناخودآگاه تصمیم‌رازآلود گرفت همان‌جا بماند تا اگر خواست از آن استفاده‌به‌خاطرِ کند، غافل از اینکه خانه از پیش اشغال شده بود.
مدتی بعد، سونگ لینگ‌اِر کنارِ شکافِ‌برای اژدها نشست و چنگش را بیرون آورد‌تونست و برای گذراندنِ وقت مشغولِ نواختن شد.
فنگ یوشیانگ که از روی هاله‌اش خیلی‌ساعت زود او را شناخته بود، پرسید: «اون یکی‌حرفش از داورای مسابقهٔ چنگ نیست؟ اینجا چی‌کار می‌کنه؟»
شیائو هوا گفت:کاغذ «معلومه که به‌خاطرِ‌برخلافِ داداش یوان اومده.»
«چی؟ عجب آدمِ سمجی‌ئه. اربابِ جوان‌تموم که تا حالا چند بار پیشنهادش‌برای رو رد کرده، ولی انگار ول‌کن نیست.»
لان یینگ‌یینگ نتوانست‌رازآلود جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد‌وقتِ و پرسید: «اون کیه؟»
فنگ یوشیانگ ماجرا را توضیح داد: «رئیسِ فرقهٔ آکادمیِ نوای آسمانیه و توی‌می‌تونی مسابقه‌ای که اربابِ جوان شرکت کرده بود، داور بود. حتی یه مبارزهٔ کوچیک‌هفته‌ها هم با اربابِ جوان داشت و بهش باخت، و از همون موقع افتاده دنبالش.»
لان یینگ‌یینگ‌زده سر تکان‌نگاه داد: «که این‌طور...»
در همین حین، در درهٔ دارو واقع در قارهٔ‌رازآلود شمالی، وانگ شیویینگ به مرشدش تعظیم کرد و گفت:به‌خاطرِ «بابتِ همه‌چیز ممنونم، مرشد. من اینجا خیلی چیزها یاد گرفتم.»
مرشدش گفت: «نه، من باید ازت تشکر کنم. منم ازت خیلی چیزها‌به‌خاطرِ یاد گرفتم. تو بی‌شک یکی از بااستعدادترین شاگردایی هستی که تا به حال‌خشمت داشتیم. اگه به یادگیریِ طبابت ادامه بدی، مطمئنم توی آینده آدمِ بزرگی می‌شی.»
«توی آسمان‌های روح موفق باشی.»
وانگ شیویینگ سر تکان داد و سپس برگشت و به‌سوی ارشد نیه رفت.کارهام ارشد نیه به‌همراه دو شرکت‌کنندهٔ دیگر که قرار بود با او به آسمانِ‌به‌خاطرِ روح بروند، آنجا حضور داشت؛ یکی از آن‌ها نیز مانند خودش بازیکن بود.
ارشد نیه از‌بکنم او پرسید: «آماده‌ای‌تموم از اینجا بریم؟»
«بله، آماده‌ام.»
«خوبه. پس الان راهیِ آسمانِ روح می‌شیم.» ارشد نیه به‌همراهِ‌بزند وانگ شیویینگ و آن دو نفرِ دیگر درهٔ دارو را‌می‌مونم ترک کرد و آن‌ها را به بیرون از قلمروِ رازآلود برگرداند.
پس از اینکه آماده شد،پوزخند ارشد نیه بلوری بیرون آورد و‌بکنم آن را در دستانش خُرد کرد.
لحظه‌ای بعد، آرایهٔ بزرگ و‌کارهام عظیمی زیرِ پایشان پدیدار شد و‌شده آن‌ها را در نوری گرم فروبرد.
«این حس شبیهِ...»
وانگ شیویینگ حس کرد این آرایهٔ بزرگ شبیهِ‌می‌توانست همان آرایه‌ای است که در پاگودای رازآلود، او‌غافلگیر و یوان را به شهرِ اژدهای باستانی برده بود.
ویژژژ!
هر چهار نفر از زمین کنده شدند و‌قلمروِ در هوا شناور ماندند، و سپس مستقیماً به‌سوی آسمان‌فرقه‌ت پرتاب شدند؛ جایی که ناگهان دروازه‌ای باز شده بود.
و پیش از آنکه به خود بیایند، وانگ‌آزادِ شیویینگ و بقیه آسمانِ زیرین را ترک کردند‌بیاره و به نخستین بازیکنانی بدل شدند که عروج می‌کردند.