چپتر 854: کوهِ خون‌آلود
0لان یینگ‌یینگ و فنگ یوشیانگ هم‌می‌کنه پس از اینکه منطقه‌شان را بی‌نتیجه‌شاید گشتند، به سمتِ شرقیِ شهر رفتند.
یوان از آن‌ها پرسید:مطمئن «چیزِ خاصی پیدا کردید؟لطفاً سمتِ من که خالی بود.»
فنگ یوشیانگ گفت: «هیچی، ولی تعجب هم نمی‌کنم. میلیون‌ها ساله‌جلوتر که هیچ‌کس جز اهریمن‌ها به اینجا سر نزده. اگه چیزی‌جسد غیر از گنجینه‌های روحی این‌قدر دوام می‌آورد، حسابی جا می‌خوردم.»
یوان گفت: «پس بیاید قبل از اینکه از‌پسرِ اینجا بریم، یه نگاهِ سریع به این منطقهٔ آخر‌مطمئن بندازیم.» و در سمتِ شرقیِ شهر به راه افتادند.
حدود ده دقیقه که‌پایین راه رفتند، فنگ یوشیانگ‌می‌کنی ناگهان ایستاد و اخم کرد.
یوان پرسید: «چی‌نزنیم شده فنگ فنگ؟اربابِ چیزی پیدا کردی؟»
«چیزی نه، یه نفر. با‌بشم اینکه ضعیفه، ولی می‌تونم حضورِ‌جلوتر کسی رو اون جلو حس کنم.»
یوان گفت: «یه نفر؟می‌کنه کی می‌تونه باشه؟ من بوی‌گمشدهٔ هیچ اهریمنی رو حس نمی‌کنم.»
«فکر کنم یه تزکیه‌گرِ انسانیه.»
یوان اخم‌حرف کرد و‌مطمئن گفت: «بریم!»
فنگ یوشیانگ سر تکان داد و‌تله‌ای قدم‌هایش را تندتر کرد تا بقیه‌کمی را به سمتِ این حضورِ ناشناخته ببرد.
همین که آن‌قدر نزدیک شدند تا با‌شخص حسِ ایزدی‌شان شخصِ پشتِ این حضور را‌باهاش ببینند، ایستادند تا اوضاع را بررسی کنند.
فنگ یوشیانگ گفت: «یه تزکیه‌گرِ‌چی‌کار انسانی. به نظر نمی‌رسه بهوش‌پسرِ باشه. ولی این پایین چی‌کار می‌کنه؟»
یوان حدس زد: «فکر می‌کنی این‌اربابِ شخص می‌تونه پسرِ گمشدهٔ اون زن‌بشم باشه؟ شاید اهریمن‌ها گرفتنش و آوردنش اینجا.»
فنگ یوشیانگ گفت: «ممکنه، ولی تا باهاش حرف‌نیست نزنیم مطمئن نمی‌شیم. اربابِ جوان، لطفاً همین‌جا منتظر‌سقلمه‌ای بمونید تا من مطمئن بشم تله‌ای در کار نیست.»
یوان سر تکان‌چی‌کار داد و گذاشت‌می‌کنی فنگ یوشیانگ جلوتر برود.
کمی بعد، فنگ یوشیانگ به مرد نزدیک‌حدس شد و با پایش سقلمه‌ای به او‌آوردنش زد، انگار می‌خواست ببیند جسد است یا نه.
«هی، بیدار شو.»
مرد همان‌طور که می‌نشست و به‌تله‌ای اطرافش نگاه می‌کرد، با صدای ضعیفی زمزمه‌بعد کرد: «آخ... سرم داره از درد می‌ترکه...»
لحظه‌ای بعد مرد از‌می‌کنه فنگ یوشیانگ پرسید: «من‌پسرِ کجام؟ شما کی هستید؟»
«تو الان زیرِ زمینی،پایین زیرِ درهٔ اهریمن‌ها. چطور اومدی‌شخص اینجا؟ و خودت کی هستی؟»
«درهٔ اهریمن‌ها...؟» مرد لحظه‌ای گیج‌نمی‌شیم ماند، اما ناگهان به خودش‌منتظر آمد و از جا پرید.
با یادآوریِ خاطراتش، وحشت به جانِ مرد افتاد: «درسته! الان یادم اومد! من با دوستام به درهٔ‌انگار اهریمن‌ها اومدم، اما درست وقتی داشتیم می‌رفتیم، این گروه از اهریمن‌ها از ناکجاآباد پیداشون شد و ما‌می‌ترکه رو گرفتن! اونا دوستام رو خوردن و حتی مجبورم کردن تماشا کنم! چه بلایی سرِ اهریمن‌ها اومد؟!»
«که این‌طور... پس تو واقعاً پسرِ گمشدهٔ‌شخص همون زنی. به هر حال، ما کارِ اهریمن‌ها‌حرف رو تموم کردیم. دیگه لازم نیست نگرانشون باشی.»
مرد با چهره‌ای مات و‌چی‌کار مبهوت به او خیره شد:پسرِ «شما کارِ اهریمن‌ها رو تموم کردید...؟»
فنگ یوشیانگ‌حرف گفت: «من‌مطمئن نه. اربابِ جوانم.»
«دنبالم بیا.»
کمی بعد، فنگ‌چی‌کار یوشیانگ همراهِ مرد‌می‌کنی پیشِ یوان برگشت.
فنگ یوشیانگ اوضاع را برای یوان توضیح داد: «اربابِ‌شخص جوان، این شخص واقعاً همون پسرِ گمشدهٔ اون زن‌نزنیم از آب دراومد. طبق گفتهٔ خودش، اهریمن‌ها اونو گرفته بودن.»
«صبر کن...حرف شما مادرم‌مطمئن رو می‌شناسید؟»
یوان سر تکان داد و گفت: «آره، توی راهِ اینجا دیدیمش. از‌کمی اینکه به‌موقع برنگشته بودی خونه، دلواپس بود و جلوی درهٔ اهریمن‌ها ایستاده‌می‌نشست بود. بعد از شنیدنِ داستانش، قبول کردیم که برای پیدا کردنت کمکش کنیم.»
مرد آهی کشید: «که این‌طور... خیلی ممنون که اومدید اینجا و‌گرفتنش جونم رو نجات دادید. اگه کمی دیرتر رسیده بودید، می‌شدم غذای‌همین‌جا اون اهریمن‌ها. حتی نمی‌خوام تصور کنم که مادرم برای مرگم غصه بخوره...»
«کاش می‌تونستم این‌بهوش دین رو ادا کنم،حدس اما هیچی همراهم نیست.»
یوان سرش را تکان‌مطمئن داد: «نگرانش نباش. ما این‌همین‌جا کار رو برای پاداش نکردیم.»
«با این حال،منتظر نمی‌تونم بدونِ اینکه چیزی‌کار بهتون بدم، همین‌طوری برم...»
مرد لحظه‌ای به‌چی‌کار فکر فرو رفت و‌شخص بعد گفت: «آها! فهمیدم!»
«با اینکه نمی‌تونم چیزِ باارزشی بهتون بدم، اما می‌تونم شما رو به یه چیزِ باارزش برسونم!باهاش راستش، بعد از اینکه اهریمن‌ها من رو گرفتند، شنیدم که داشتند دربارهٔ گنجینه‌ای حرف می‌زدند که‌جلوتر به‌تازگی داخلِ کوهِ خون‌آلود پیدا شده! نمی‌دونم چه‌جور گنجینه‌ایه، اما به نظر می‌رسید خیلی براش هیجان‌زده‌ن.»
یوان متفکرانه زمزمه‌نزنیم کرد: «یه گنجینه‌اربابِ داخلِ کوهِ خون‌آلود، هوم...»
فنگ یوشیانگ‌همین‌جا پرسید: «این‌بمونید کوهِ خون‌آلود کجاست؟»
مرد گفت:پایین «دقیق نمی‌دونم، اما‌حدس داخلِ درهٔ اهریمن‌هاست.»
یوان ناگهان گفت: «من می‌دونم کجاست. از‌حدس اینجا یه کم دوره، اما اگه مستقیم‌آوردنش تا اونجا پرواز کنیم، خیلی هم بد نیست.»
لحظه‌ای بعد، مرد از آن‌ها‌نمی‌شیم اجازه خواست: «اگه اشکالی نداره،منتظر می‌خوام الان پیشِ مادرم برگردم.»
یوان سر‌همین‌جا تکان داد:بمونید «برو. خروجی اونجاست.»
مرد پیش از رفتن به آن‌ها تعظیم‌شخص کرد: «یک بارِ دیگه، ممنون که جونم‌باهاش رو نجات دادید و نذاشتید مادرم غصه‌دار بشه.»
بعد از رفتنِ مرد، فنگ یوشیانگ از او‌می‌کنی پرسید: «در این باره مطمئنید، اربابِ جوان؟ هنوز سؤال‌های‌حرف بی‌جوابِ زیادی دربارهٔ وضعیتِ اون و مادرش وجود داره...»
«مشکلی نیست. به‌هرحال بعید‌مطمئن می‌دونم واقعاً نیازی باشه که‌همین‌جا جوابِ این سؤال‌ها رو بدونیم.»
«هرطور شما بگید.»
دینگ!
«مأموریت تکمیل شد: تمنای مادرِ غصه‌دار.»
«۱۰+ شهرت.»
همان‌طور که داشتند از منطقهٔ‌چی‌کار زیرزمینی خارج می‌شدند، فنگ یوشیانگ‌پسرِ پرسید: «الان می‌ریم به کوهِ خون‌آلود؟»
«آره، واقعاً به این گنجینه علاقه‌مند‌اربابِ شدم. اگه مستقیم تا اونجا پرواز کنیم،تله‌ای رسیدن بهش فقط نصفِ روز طول می‌کشه.»
«فهمیدم.»
پس از خروج از منطقهٔ زیرزمینی، یوان و‌پسرِ فنگ یوشیانگ به‌سوی کوهِ خون‌آلود پرواز کردند و لان‌مطمئن یینگ‌یینگ هم برای استراحت دوباره به شکلِ دستبندی درآمد.
«واقعاً پسرِ تحسین‌برانگیزیه. انتظار نداشتم این‌قدر سریع و بی‌دردسر حسابِ‌پسرِ اهریمن‌ها رو برسه. و رشدش... تقریباً ترسناکه. کی می‌تونست پیش‌بینی کنه‌اربابِ که هیولایی مثلِ اون رو توی همچین جای کوچیکی پیدا کنیم؟»
مردی که اسیرِ اهریمن‌ها شده بود، با‌جوان لبخندی عمیق بر لب، ناپدید شدنِ یوان‌کار و فنگ یوشیانگ را در افق تماشا کرد.
وقتی دیگر نمی‌توانست قامتشان را ببیند،تله‌ای ظاهرِ مرد شروع به درهم‌پیچیدن کرد‌کمی و به مردِ میان‌سالِ خوش‌قیافه‌ای تبدیل شد.
«اگه اون باشه...چی‌کار شاید بتونه اون‌می‌کنی مرد رو شکست بده...»
مرد دروازه‌ای ساخت‌بهوش و کمی بعد‌می‌کنه درونِ آن ناپدید شد..