چپتر 1156: بدون عنوان
0یوان که هنوز داشت تظاهر می‌کرد این نخستین رویارویی‌اش‌بند با یک اهریمن است، گفت: «پس اون یه اهریمن‌واقعاً بود، هان؟ اون‌قدرها هم که فکر می‌کردم قوی نیستن.»
اما تیان سویین بی‌درنگ دستش را خواند و با دست به او اشاره کرد و‌یانیو داد زد: «فـ-فکر می‌کنی خنده‌داره؟! عمراً این اولین مبارزه‌ت با یه اهریمن بوده باشه، چون‌روبه‌رو کاملاً از قابلیت‌های بازسازی‌شون خبر داشتی، وگرنه برای حرکتِ اولت یه کارِ به این مسخرگی نمی‌کردی!»
یوان به حرف‌هایش لبخند زد و‌دارم پرسید: «حتی اگه بهت می‌گفتم تواناییِ‌آمد کشتنشون رو دارم، حرفم رو باور می‌کردی؟»
«ا-این...» تیان سویین بی‌درنگ زبانش‌انداخت بند آمد، چرا که محال‌جواب بود حرفش را باور کند.
تیان یانیو با چهره‌ای‌دارم مات‌ومبهوت گفت: «تو واقعاً پر‌بند از غافلگیری هستی، شیاو یانگ.»
جین شی با نگاهی کنجکاوانه به او چشم دوخت: «نه‌تنها‌آمد باهاشون روبه‌رو شدی، بلکه به نظر می‌رسه توی مبارزه باهاشون‌هستی خیلی هم باتجربه‌ای. این رو از کجا یاد گرفتی، هوم؟»
یوان به او لبخند زد: «اگه‌دارم رابطه‌ت رو با اون مردِ نقاب‌دار‌آمد بهم بگی، من هم بهت می‌گم.»
جین شی خندید: «چی— چرا‌انداخت این‌قدر به رابطهٔ من با یه‌پیش مردِ دیگه اهمیت می‌دی؟ حسودیت شده؟»
تیان یانیو‌تواناییِ خیره‌خیره به‌دارم یوان چشم دوخت.
یوان شانه‌ای بالا انداخت:دارم «اگه اعتراف کنم که‌زبانش حسودیم شده، بهم می‌گی؟»
او بی‌درنگ جواب داد: «نه.»
یوان پیش از اینکه حرف بزند،اعتراف تنها در سکوت سر تکان داد:اینکه «به‌هرحال، بیاید به راهمون ادامه بدیم.»
کمی بعد‌تواناییِ دوباره به‌دارم راه افتادند.
تیان یانیو با استفاده از‌حرفم حسِ ایزدی از او پرسید:آمد «شیاو یانگ، واقعاً حسودیت شده؟»
«ها؟ عمراً.»
«پس چرا این‌قدر برات مهمه؟»
«راستش رو بخوای، من یه‌حرفم ارتباطاتی با مردِ نقاب‌دار دارم،آمد برای همین فقط برام جالب بود.»
تیان یانیو با شنیدنِ‌دارم این حرف، با صدایی‌زبانش بهت‌زده فریاد زد: «چی؟!»
تیان سویین‌بهت اخم کرد: «چرا‌کشتنشون یهو داد می‌زنی؟»
«ب-ببخشید...»
جین شی نگاهی به آن‌ها انداخت. وسوسه شد به‌بند مکالمه‌شان گوش بایستد، اما با شناختی که از تواناییِ‌واقعاً یوان داشت، می‌دانست که یوان به‌راحتی متوجهِ این کار می‌شود.
یوان خندید:تواناییِ «پیشِ خودمون‌دارم بمونه، باشه؟»
«البته... اما تو مردِ نقاب‌دار‌کشتنشون رو از کجا می‌شناسی؟ مگه‌زبانش اون خالقِ این مکان نیست؟»
«راستش من نمی‌شناسمش.شانه‌ای ببخشید، نمی‌دونم چطور‌اعتراف توضیحش بدم. پیچیده‌ست.»
به‌هرحال نمی‌توانست بگوید‌کشتنشون که خودش تناسخِ‌باور مردِ نقاب‌دار است.
«که این‌طور...» تیان یانیو‌دارم با وجودِ کنجکاوی‌اش، دیگر‌زبانش بحث را کش نداد.
کمی بعد از پیاده‌روی، تیان یانیو ناگهان پرسید:باور «هی... من تازه متوجه شدم، چرا داریم پیاده‌کند می‌ریم؟ اگه تا اونجا پرواز کنیم سریع‌تر نیست؟»
جین شی گفت: «اگه دلت می‌خواد‌اعتراف اهریمن‌ها و جانورانِ جادویی راحت پیدامون کنن،حرف بفرمایید، من که مشکلی با پرواز ندارم.»
این حرف بی‌درنگ‌کشتنشون زبانِ تیان یانیو‌باور را بند آورد.
با شرمساری عذرخواهی‌کشتنشون کرد: «ر-راستش، بی‌خیال.باور خیلی کوته‌فکری کردم.»
یوان ناگهان پرید وسطِ حرفش و ادامه داد: «یه لحظه وایسا.بند راستش ایدهٔ بدی هم نیست. به‌هرحال زمان توی این مکان ارزشمنده.هستی نگران نباشید، با هر خطری که سرِ راهمون سبز بشه مقابله می‌کنم.»
«...»
در حالتِ عادی، اینجا همان‌حرفم جایی بود که تیان سویین اعتراض‌چرا می‌کرد و او را بی‌ملاحظه می‌خواند.
اما با دیدنِ اتفاقاتِ پیشین، فهمیده‌باور بود که یوان آدمِ بی‌ملاحظه‌ای نیست و‌حرفش قدرتی دارد که پشتوانهٔ این اعتمادبه‌نفسش است.
جین شی به آسمان اوج‌کشتنشون گرفت و گفت: «حالا که‌زبانش کسی مخالفتی نداره، بیایین پرواز کنیم.»
به معنای واقعی کلمه حتی پنج‌اعتراف دقیقه هم نگذشته بود که یوان حس‌حرف کرد اهریمن‌هایی دارند به آن‌ها نزدیک می‌شوند.
یوان با آرامش‌کشتنشون هشدار داد: «مراقب‌باور باشین، سه مهمون داریم.»
تیان سویین‌تواناییِ با تعجب‌دارم گفت: «سه تا؟!»
«نگران نباشین، همه‌شون اهریمن‌های‌تواناییِ رده‌پایین هستن. با چشمِ بسته‌می‌کردی هم می‌تونم از پسشون بربیام.»
تیان سویین‌خیره‌خیره بی‌حرف ماند:بالا «این پسر...»
«هوووهووووو!»
ناگهان صدای‌تواناییِ هیجان‌زده‌ای از‌دارم دور طنین انداخت.
«بیشتر از صد‌می‌گفتم سال می‌شه که‌دارم طعمِ انسان نچشیدم!»
«چه شانسی!»
سه اهریمن با‌کشتنشون شادمانی خندیدند و گروهِ‌می‌کردی یوان را محاصره کردند.
تیان سویین و تیان یانیو با حسِ‌می‌کردی اینکه اهریمن‌ها با چشمانی گرسنه بدنشان را‌کند برانداز می‌کنند، ناخودآگاه به یوان نزدیک‌تر شدند.
یکی از اهریمن‌ها‌می‌گفتم ناگهان جلو پرید‌دارم و گفت: «وقتِ ضیافته!»
یوان دستش را بالا آورد،انداخت به اهریمنِ مهاجم اشاره کرد‌جواب و هالهٔ شمشیرش را بیرون کشید.
تقریباً در یک آن، بدنِ‌حرفم اهریمن چنان تکه‌تکه شد که‌آمد چیزی از آن باقی نماند.
این اتفاق دو اهریمنِ دیگر را که اصلاً نمی‌دانستند چه شده است، در‌حرفش شوک فرو برد. و در حالی که تقلا می‌کردند تا از اوضاع سر دربیاورند،دوخت یوان برای دومین بار هالهٔ شمشیرش را رها کرد و اهریمنِ دیگری را کشت.
اهریمنِ باقی‌مانده به لرزه افتاد.کشتنشون با تردید چرخید و با‌زبانش تمامِ سرعت پا به فرار گذاشت.
یوان هالهٔ شمشیرش را‌بالا به دنبالِ اهریمنِ فراری‌حسودیم فرستاد: «فکر کردی کجا می‌ری؟»
اهریمن حس می‌کرد هالهٔ شمشیر دارد پایین‌تنه‌اش را‌زبانش به‌سرعت می‌بلعد، اما نمی‌توانست تندتر فرار کند. در‌چهره‌ای نهایت، او نیز جانش را به هالهٔ شمشیر باخت.
یوان پس از اینکه طوری از سدِ سه اهریمن گذشت که‌چرا انگار فقط در پارک قدم زده است، با صدایی ناامید آه‌یانگ کشید: «حیف که الان فقط می‌تونم هم‌زمان یکیشون رو هدف بگیرم.»
تیان سویین با‌می‌گفتم چهره‌ای گیج به‌دارم او نگاه کرد.
یعنی چیزی‌خیره‌خیره هم هست که‌انداخت نتونه انجام بده؟
یوان طوری که انگار هیچ‌حرفم اتفاقی نیفتاده است، به آن‌ها‌آمد لبخند زد: «بیایین ادامه بدیم، باشه؟»
سرانجام به قبرستانِ شمشیر رسیدند. سفرشان نزدیک‌می‌کردی به نیم ماه طول کشید و در راه‌یانیو با بیش از صد اهریمن روبه‌رو شده بودند.
جین شی به خاطرِ تعدادِ‌کشتنشون غیرعادیِ رویارویی‌شان با اهریمن‌ها گفت: «یکی‌بند از شماها باید آهنربای اهریمن باشه.»
یوان در برابرِ‌شانه‌ای حرف‌های او تنها توانست‌کنم لبخندی خشک تحویل دهد.
تیان سویین با چهره‌ای غرق در لذت، درست مثلِ‌بند کودکی که برای اولین بار به شهربازی رفته باشد،واقعاً زمزمه کرد: «پس قبرستانِ شمشیر اینه، هان؟ از تصوراتم فراتره...»
پیشِ رویش دشتِ بزرگی بود با هزاران شمشیرِ منحصربه‌فرد که در زمین فرو رفته بودند و‌چهره‌ای حسِ هیبت و اندوه را با هم برمی‌انگیختند. تعدادِ شمشیرها به‌قدری زیاد بود که هوش از‌بلکه سر می‌برد و تیان سویین را به این فکر وامی‌داشت که اصلاً چرا چنین جایی وجود دارد.
آیا این شمشیرها دور انداخته شده بودند؟حرفم آیا اینجا واقعاً گورستانِ شمشیرها بود؟ یا‌محال معنای عمیق‌تری پشتِ این مکان نهفته بود؟
تیان سویین‌خیره‌خیره آهی کشید: «این‌همه‌انداخت شمشیر... چه حیف.»
برای کسی که در مسیرِ‌حرفم استادِ شمشیر قدم برمی‌داشت، این‌آمد قبرستانِ شمشیر منظره‌ای غم‌انگیز بود.
وقتی چشمِ یوان برای اولین بار به قبرستانِ‌زبانش شمشیر افتاد، خشکش زد و به دلیلی نامعلوم، احساساتِ‌مات‌ومبهوت بسیاری در وجودش جان گرفت که نمی‌توانست توضیحشان دهد.