چپتر 106: چپتر 106
0یک ماه بعد، هنگام ناهار.
جین چون-هی همراه استادش، جگال‌احتمالاً لین، در سالن غذاخوری عمومی‌تصمیم عمارت پزشکی مشغول غذا خوردن بود.
در گذشته، جگال لین مجبور بود خیلی مراقب رژیم غذایی‌اش باشد،تمرینات اما بعد از جراحی‌ای که جین چون-هی انجام داد، سلامتی‌اش تا‌مدام حدی برگشته بود که حالا می‌توانست مثل بقیه وعده‌های غذایی معمولی بخورد.
از آن زمان به بعد، جگال لین عادت کرده‌کارهای بود در سالن غذاخوری عمومی غذا بخورد، به ظاهر‌عالی به این بهانه که حواسش به پزشکان عمارت باشد.
«چه چرت و پرت بی‌سابقه‌ای.»
دقیقاً مثل این بود‌می‌کنم که رئیس یک شرکت بیاید‌شروع توی کافه‌تریای کارمندان غذا بخورد.
بهترین راه‌بخورم برای اینکه‌بار کارمندها سوءهاضمه بگیرند.
اما این‌زیر کارش دو‌کار دلیل واقعی داشت.
اول اینکه، جگال لین‌فکر از آن آدم‌هایی نبود که‌روزی به نظر بقیه اهمیتی بدهد.
با وجود ظاهر باوقارش که حس یک‌همون آدم مهربان، متواضع و مراعات‌کننده را منتقل می‌کرد،بار همیشه کارها را به روش خودش پیش می‌برد.
اگر پزشکی توی عمارت‌بار سوءهاضمه می‌گرفت، می‌شد با‌بین طب سوزنی درمانش کرد.
پزشکی هم که حتی نمی‌توانست‌غرق یک سوءهاضمه ساده را درمان کند،شخصی اصلاً جایی در عمارت پزشکی نداشت.
دلیل دوم‌دوم هم این‌فکر بود که...
«هر جور فکر می‌کنم، احتمالاً دردسر‌دردسر از همون روزی شروع شد که تصمیم‌بخورم گرفتم غذام رو تو سالن عمومی بخورم.»
جین چون-هی‌بخورم زیر بار کار‌کار غرق شده بود.
بین سیل کارهای عمارت پزشکی، تمرینات شخصی خودش و‌کارهای آموزش دادن به پزشکان عمارت، بهترین کار این بود‌عالی که وعده‌های غذایی‌اش را تا جای ممکن ساده برگزار کند.
و سالن غذاخوری‌جور عمومی دقیقاً برای‌احتمالاً همین کار عالی بود.
اما وقتی با جگال لین‌احتمالاً غذا می‌خورد، استادش مدام قربان‌صدقه‌اش‌تصمیم می‌رفت و به او می‌رسید.
«گفتم غذاهای‌بخورم مورد علاقه‌ات رو‌کار درست کنن، هی.»
این را می‌گفت و چنان عشق و وسواسش‌سیل را نثار شاگردش می‌کرد که آن‌قدر طاقت‌فرسا شد تا‌همین چون-هی تصمیم گرفت غذاهایش را در سالن عمومی بخورد.
در سالن عمومی، می‌توانست یک غذای ساده بخورد و برود،شروع تازه فرصت خوبی هم بود تا با پزشکانی که قرار بود‌سیل با آن‌ها عمل جراحی انجام دهد، درباره برنامه‌های جراحی بحث کند.
شبکه ارتباطات جین‌فکر چون-هی روز به‌دردسر روز گسترده‌تر می‌شد.
بعد از اینکه به طور غیرمنتظره‌ای پاکسازی مغز استخوان را پشت سر گذاشت، قدش‌دادن به طرز قابل‌توجهی بلندتر شده بود. نه به بلندی استادش یا یوهو، اما آن‌قدر‌مورد بود که ابهت مردانه‌ای داشته باشد و دیگر نیازی نبود از چیزی خجالت بکشد.
و با دیدن این وضعیت، استادش هم اعلام کرد که‌تمرینات او هم می‌خواهد در سالن عمومی غذا بخورد و این‌گونه‌می‌خورد شد که درست کنار جین چون-هی شروع به غذا خوردن کرد.
«امروز گفتم غذاهای‌جور مورد علاقه‌ات رو‌احتمالاً مخصوصاً برات آماده کنن.»
«...استاد.»
منظره‌ی رئیس کل که کنار دست‌غرق راستش نشسته بود و برایش مخلفات‌شخصی توی بشقابش می‌گذاشت، واقعاً دیدنی بود.
با این حال، این هم‌غرق دیگر به یک منظره تکراری‌تمرینات و آشنا تبدیل شده بود.
پزشکان عمارت، در حالی که تمام تلاششان را می‌کردند‌روزی تا به جگال لین و جین چون-هی نگاه نکنند،غرق در گوشه‌ای از سالن جمع شده بودند و غذا می‌خوردند.
«نرید دیگه‌جور بچه‌ها. حداقل یه‌احتمالاً سلام کوچیک بکنید!»
اما چنین‌بخورم چیزی هرگز‌بار اتفاق نیفتاد.
وقتی جگال لین برای اولین بار به سالن عمومی آمد، همه به او‌دادن سلام کرده بودند، اما استادش با لحنی کاملاً جدی و بدون شوخی دستور‌غذاهای داده بود که با آن‌ها طوری رفتار کنند که انگار غریبه‌هایی معمولی هستند.
خلاصه کلام، این یک دستور بود‌احتمالاً که در زمان غذا خوردن او‌گرفتم با شاگردش، کسی حق ندارد نزدیکشان شود.
«هرچند کیفیت مخلفات واقعاً‌می‌کنم خیلی بهتر شده. آره... اون‌قدر‌شروع بهتر شده که باورش سخته.»
آن‌ها یک سرآشپز معروف را‌کار آورده بودند که قبلاً در‌کارهای آشپزخانه قصر امپراتوری کار می‌کرد.
می‌گفتند او استاد‌بار غذاهای دارویی است، یک‌بین موهبت از طرف آسمان‌ها.
حتی دانه‌های‌دوم برنج هم‌فکر درخشش متفاوتی داشتند.
جین چون-هی‌جور تصمیم گرفت‌می‌کنم تسلیم شود.
در هر صورت، محبت افراطی استادش نسبت به‌بین شاگردش قرار بود ادامه داشته باشد و اینطور هم‌برگزار نبود که خود چون-هی از ذات استادش بی‌خبر باشد.
اگر واقعاً از این وضعیت متنفر‌شده بود، می‌توانست خیلی راحت از یوهو‌آموزش بخواهد برایش یک ظرف غذا آماده کند.
اما از طرفی از هم‌صحبتی با‌احتمالاً استادش هم لذت می‌برد، بنابراین فقط‌گرفتم به تغییر مکان رضایت داده بود.
البته، این به‌فکر آن معنا نبود‌دردسر که استادش بی‌کار بود.
هنگام غذا خوردن، استادش چند سند‌غرق را ورق زد و بعد دوباره‌شخصی آن‌ها را به یوهو پس داد.
«کاش حداقل‌زیر وقت غذا خوردن‌غرق استراحت می‌کردید، استاد.»
«نگران این‌دوم استاد پیرت شدی؟می‌کنم چقدر تو بافکری.»
«سلامتی شما مهمه، استاد.می‌کنم گذشته از این، مجمع‌روزی اژدها و ققنوس هم نزدیکه.»
نزدیک شدن به پایان سال‌کار به این معنی بود که مجمع‌تمرینات اژدها و ققنوس در راه است.
امسال هم، اتحاد رزمی درخواست کرده‌شده بود تا عمارت پزشکی فلس سفید‌آموزش خدماتش را برای این رویداد ارائه دهد.
«دردسر بزرگیه. ولی‌جور درخواستی هم هست‌احتمالاً که نمی‌تونم ردش کنم.»
«مگه این یه جایگاه افتخارآمیز‌احتمالاً نیست که بقیه عمارت‌های پزشکی‌تصمیم برای به دست آوردنش له‌له می‌زنن؟»
قلب یک پدر و‌بار مادر، بدن فرزندشان را بیشتر‌سیل از بدن خودشان ارزشمند می‌داند.
مجمع اژدها و ققنوس جایی بود که تمام‌سیل خانواده‌های برجسته جیانگهو فرزندانی را که با جان‌برگزار و دل بزرگ کرده بودند، به نمایش می‌گذاشتند.
طبیعتاً، آن‌ها روی پزشکانی که‌می‌کنم قرار بود فرزندانشان را درمان‌شروع کنند، به شدت حساس بودند.
سپرده شدن این نقش‌می‌کنم به معنای جلب اعتماد خانواده‌های‌شروع بی‌شماری در دنیای رزمی بود.
از عمارت‌های کوچک و‌بار متوسط گرفته تا سه‌بین عمارت پزشکی بزرگ زیر آسمان.
هر عمارت پزشکی‌ای‌بار طمع به دست آوردن‌بین این کار را داشت.
«عمارت پزشکی فلس سفید تو هر زمینه‌ای قدم‌های بزرگی برداشته، از‌تصمیم تأسیس تالار جراحی گرفته تا ساخت قرص الهی فلس سفید. با‌کارهای اینکه سال گذشته وسط مراسم زدم بیرون، رهبر اتحاد دوباره دعوتم کرده.»
درست بود.
در جریان مجمع اژدها و ققنوس سال گذشته، استادش یک‌کارهای اسب جنگی به نام اسب سیاه اشرافی را دزدیده بود؛وقتی یک اسب سیاه که به اندازه یک خانه بزرگ بود.
این اسب، یک اسب‌کار ارزشمند بود که خانواده‌سیل نامگونگ به آن افتخار می‌کرد.
استادش با این فکر که ممکن‌احتمالاً است شاگردش در خطر باشد، بدون لحظه‌ای‌غذام تردید سوار اسب شده و تاخته بود.
«برام جالبه‌جور بدونم اسب سیاه‌احتمالاً اشرافی الان چطوره.»
در طول اقامت کوتاهش در‌کار عمارت، آن اسب نر با مادیان‌های‌تمرینات بی‌شماری در اصطبل لاس زده بود.
بعد از اینکه اوضاع‌کار آرام شد، از طریق یک‌کارهای کاروان محافظتی پس فرستاده شد.
مدتی بعد،دوم متوجه شدند که‌می‌کنم مادیان‌ها باردار هستند.
عجب اسب نری بود.
استادش جواب داد:
«شنیدم نامگونگ اون از شمشیر اژدهای فیروزه‌ای قراره باهاش به اینجا بیاد.آموزش اون سال گذشته فرقه وودانگ رو شکست داد تا تو مجمع اژدها‌می‌رسید و ققنوس پیروز بشه. شنیدم اساتید پیر فرقه وودانگ حسابی بهشون برخورده.»
«امسال هم دوباره رقابت می‌کنه؟»
«شنیدم که دیگه به طور رسمی تو مجمع‌روزی اژدها و ققنوس شرکت نمی‌کنه. به جاش، بهم خبر‌غرق دادن که خواهر کوچیکترش، نامگونگ یون، قراره رقابت کنه.»
«آه! واقعاً؟»
چشمان جین‌زیر چون-هی از‌کار تعجب گشاد شد.
استادش با شیطنت لبخندی زد.
«شاید متوجه نشده باشی، ولی نامگونگ یون قویه. اگه‌شروع بتونه یه جوری وضعیت روانی‌اش رو کنترل کنه، می‌تونه‌شده شونه به شونه کسایی مثل شائولین و وودانگ بایسته.»
«تانگ آه هم شرکت می‌کنه؟»
«شنیدم ریش‌سفیدهای خانواده تانگ تا لحظه آخر دارن روش بحث می‌کنن. اگه بخوام دقیقاً از روی نامه‌شون‌همین نقل‌قول کنم، گفتن: "تاریکی تو قلبش روز به روز عمیق‌تر میشه و نمی‌دونم رها کردن این جانور‌وسواسش درنده کار عاقلانه‌ای هست یا نه. تاریکی قلب نه تنها بقیه، بلکه آینده خود آدم رو هم می‌بلعه."»
خلاصه کلام، سندروم کلاس هشتمیِ تانگ آه‌دردسر روز به روز داشت بدتر می‌شد و آن‌ها‌زیر نگران فرستادنش به مجمع اژدها و ققنوس بودند.
این نگرانی به خاطر‌می‌کنم بقیه نبود، بلکه به خاطر‌شروع آینده خود تانگ آه بود.
با اینکه تانگ آهِ فعلی موضوع یه‌شده سری... شایعات بود، اما این یه «بیماری خصوصی»جای بود که فقط چند نفر ازش خبر داشتن.
تاریکی توی قلب تانگ آه و‌شده فریادهای تشنه به خونش، فعلاً در‌آموزش حدی بود که خودش می‌تونست کنترلشون کنه.
اما اگه پاش به مجمع‌می‌کنم اژدها و ققنوس می‌رسید، دیگه‌شروع این یه «بیماری خصوصی» باقی نمی‌موند.
همه تانگ آه رو می‌شناختن.
و از اونجایی که‌بار قوی بود، مطمئناً به‌بین مراحل بالاتر صعود می‌کرد.
استادم گفت:
«شنیدم تانگ آه اصرار کرده که بفرستنش. و‌همون درخواست کرده که روی تمام سلاح‌های مخفی اصلی‌ای که‌کار این بار استفاده می‌کنه، یه اژدهای سیاه حک بشه.»
«اژدهای سیاه؟ چرا؟»
«مثل اینکه از‌زیر چیزی که دور‌غرق بازوت پیچیدی الهام گرفته.»
جین چون-هی‌زیر نگاهی به دستبند‌غرق روی بازوش انداخت.
این ابریشم خونین آسمان‌فکر سیاه بود، هدیه‌ای از‌همون طرف شیطان بهشتی، یهو ها-ریون.
این یه سلاح مخفی‌می‌کنم بود که از دل یه‌شروع دیوانگی واقعی متولد شده بود.
دیوانگی جعلی‌ای که تانگ آه‌کار داشت تجربه‌اش می‌کرد، به یه‌کارهای دیوانگی واقعی واکنش نشون داده بود.
«تازه شروع کرده دست و پاش رو هم با باند بپیچه. بزرگان خانواده‌دادن تانگ ابراز نگرانی کردن و گفتن که اون تکنیک‌های درست باندپیچی رو از‌غذاهای عمارت پزشکی فلس سفید یاد گرفته و این باندها به این راحتی‌ها باز نمی‌شن.»
«یعنی ممکنه...»
«آره. ممکنه‌جور جا پای رئیس‌احتمالاً قبلی خانواده بذاره.»
«که اینطور.»
«رئیس قبلی خانواده تانگ اسمش‌غرق رو عوض کرد. پدر و مادرش‌شخصی هم با میل خودشون رضایت دادن.»
«...»
جین چون-هی واقعاً با خودش فکر‌دردسر کرد که نکنه شاه شلاق خونین، در‌بخورم واقع همون نسخه آینده‌ی تانگ آه باشه.
توی رمان، حتی یه حرف‌کار از اسم واقعی شاه شلاق‌کارهای خونین هم گفته نشده بود.
«به هر حال، اگه خانواده تانگ‌شده سیچوان نتونه تانگ آه رو حبس کنه،دادن ممکنه توی مجمع اژدها و ققنوس ببینیمش.»
استادش با‌دوم لحن نسبتاً جدی‌ای‌می‌کنم این رو گفت.
جین چون-هی زیر لب گفت:
«درمان زخم‌های‌بخورم هنرهای شلاق‌بار خیلی دردسرسازه.»
«دقیقاً. سلاح ناآشناییه، برای همین خیلی از‌بین پزشکان عمارت برای درمان جراحت‌هاش حسابی به‌جای دردسر می‌افتن. تازه هنرهای سمی هم هست...»
استادش برای لحظه‌ای‌جور تو فکر فرو‌احتمالاً رفت و بعد گفت:
«رئیس سالن گیاهان دارویی، مان پا-گوک، از ته دل آرزو می‌کنه‌گرفتم که تانگ آه تو خونه خانواده تانگ حبس بشه. تانگ آه‌تمرینات واقعاً قوی و بی‌رحمه، برای همین خیلیا رو می‌فرسته سینه قبرستون.»
چطور می‌خواستن حملات‌زیر ترکیبی سم و هنرهای‌شده شلاق رو درمان کنن؟
حق با اونا بود.
پزشکان عمارت از زاویه دید‌می‌کنم متفاوتی نسبت به آدم‌های دنیای‌شروع رزمی به این قضیه نگاه می‌کردن.
ابروی استادش پرید.
به نظر می‌رسید داره با خودش‌غرق فکر می‌کنه که آیا اصلاً بی‌خیال‌شخصی تمام کارهای پیش‌رو بشه یا نه.
جین چون-هی‌زیر بازوی استادش رو‌غرق چسبید و گفت:
«این شاگرد واقعاً به‌فکر این جنبه از شخصیت‌همون شما احترام می‌ذاره، استاد.»
«کدوم جنبه؟»
«اینکه شما هیچ‌وقت! از سختی‌ها فرار نمی‌کنین!شده و با جون و دل آدم‌های دنیای‌دادن رزمی رو درمان می‌کنین! مگه فوق‌العاده نیست؟»
«هاهاها، هی.زیر سعی نکن با‌غرق زبون‌بازی خرم کنی.»
«ولی استاد...»
«آره. با اینکه می‌دونم داری‌احتمالاً زبون‌بازی می‌کنی، ولی بازم یه‌تصمیم گوشه از قلبم گولش رو می‌خوره.»
جگال لین انگشتش رو‌بار روی شقیقه‌اش فشار داد،بین انگار که داشت سردرد می‌گرفت.
شاگردش یه‌زیر مرد از‌کار جنس طبابت بود.
با اینکه شاید خودش این رو‌احتمالاً انکار می‌کرد، اما تو چشم جگال‌گرفتم لین، اون یه پزشک واقعی بود.
و برای‌جور جگال لین، این‌احتمالاً یه دردسر بود.
«اگه بگم‌بخورم نمی‌رم، تو میگی‌کار به جام می‌ری.»
مبارزان هم‌سن و سال خودش.
عمراً جنگجویان جوون و کله‌شقی که تو‌دردسر مجمع اژدها و ققنوس جمع می‌شدن، جین‌بخورم چون-هی رو به حال خودش رها می‌کردن.
کاملاً واضح بود که چطور سعی‌دردسر می‌کنن دعوا راه بندازن تا مهارت‌هاشون رو‌بخورم در برابر یه استاد قوی محک بزنن.
و می‌دونست که جین چون-هی‌کار در برابر کسی که آدم‌بده‌ی داستان‌تمرینات نیست، قدرت واقعی‌اش رو نشون نمی‌ده.
«تا مغز استخونش یه پزشکه...»
جین چون-هی‌دوم بحث رو‌فکر عوض کرد.
«با این حال، جای شکرش باقیه که آموزش‌روزی جراحی داره خوب پیش می‌ره. با این روند، خیلیا‌غرق می‌تونن تو مجمع اژدها و ققنوس جراحی انجام بدن.»
«منظورت هنر جراحیه؟»
«آه، بله، بله.»
جین چون-هی گاهی اوقات به هنر‌احتمالاً جراحی می‌گفت «جراحی» یا حتی به‌گرفتم کسایی که انجامش می‌دادن می‌گفت «جراح».
الان دیگه کمتر از کلمه «جراح»دردسر استفاده می‌کرد، اما عادت اینکه بهش‌غذام بگه جراحی هنوز سر جاش بود.
کم‌کم بقیه هم‌زیر عادت کردن که به‌شده هنر جراحی بگن «جراحی».
بعضی از پزشکان عمارت که کاملاً تحت‌بین تأثیر جین چون-هی قرار گرفته بودن، حتی خودشون‌ممکن هم شروع کردن به استفاده از این کلمه.
کاملاً طبیعی بود که‌فکر آدما بخوان از کسی که‌روزی بهش احترام می‌ذارن تقلید کنن.
«اونا هنوز فقط‌فکر می‌تونن عمل‌های ساده‌دردسر رو انجام بدن.»
«اما شما از‌زیر پس عمل‌های کاملاً‌غرق پیچیده برمیاید، استاد.»
«همم. همینطوره.»
وقتی شروع کرد،جور بقیه‌اش دیگه مثل‌احتمالاً آب خوردن بود.
بدنی که خستگی نمی‌شناخت، نوک انگشتای ظریف و نبوغی که حتی می‌تونست جون‌بخورم آدما رو تو کفه ترازو بسنجه... همه اینا دست به دست هم دادن‌جای تا استادش با سرعتی پیشرفت کنه که حتی جین چون-هی هم زبونش بند بیاد.
جین چون-هی گفت:
«همین خودش‌زیر یه قدم بزرگ‌غرق رو به جلوئه.»
«هی، همه‌اش به خاطر توئه. تو الان طبق استانداردهای‌روزی این عمارت حداقل یه پزشک میانی هستی. شنیدم خیلیا‌غرق تو دنیا تو رو به عنوان یه نابغه تحسین می‌کنن.»
این حرفای‌جور خجالت‌آور باعث شد‌احتمالاً صورتش سرخ بشه.
از نظر جین‌زیر چون-هی، نابغه واقعی‌غرق جگال لین بود.
خودش فقط چیزایی رو‌کار که از قبل می‌دونست‌سیل به یاد آورده بود.
تازه، تنها کاری که کرده بود این‌دردسر بود که چیزایی رو که جگال لین‌بخورم بهش یاد داده بود، مدام تمرین می‌کرد.
«به زودی‌جور تبدیل به یه‌احتمالاً پزشک ارشد می‌شی.»
«همین که یه‌زیر پزشک میانی هستم،غرق از سرم هم زیاده.»
توی عمارت پزشکی، پزشکان بر اساس‌شده سطح مهارت پزشکی‌شون به پزشک پایه،آموزش پزشک میانی و پزشک ارشد تقسیم می‌شدن.
می‌شد گفت که‌جور این سیستم شبیه‌احتمالاً سیستم پزشکی مدرن بود.
یه پزشک پایه تو مرحله‌احتمالاً یادگیری بود و فقط می‌تونست‌تصمیم بیماری‌های ساده رو درمان کنه.
یه پزشک میانی می‌تونست‌بار نبض بگیره و با‌بین اختیار خودش نسخه بنویسه.
فقط با رسیدن به مرحله پزشک‌شده میانی بود که شخص می‌تونست به‌آموزش زادگاهش برگرده و یه مطب باز کنه.
لقب پزشک ارشد فقط به کسایی داده می‌شد که تو‌شروع تمام مهارت‌های پزشکی استاد شده بودن و افراد بی‌شماری رو‌بین درمان کرده بودن، طوری که می‌تونستن متون پزشکی خودشون رو بنویسن.
جین چون-هی تو هنر جراحی به سطح‌همون یه پزشک ارشد و تو مهارت‌های پزشکی‌زیر سنتی به سطح یه پزشک میانی رسیده بود.
«رئیس سالن طب سوزنی از همین الان تو رو‌سیل توی سطح بالایی از پزشکان میانی ارزیابی می‌کنه. هیچ‌وقت‌همین فکر نمی‌کردم ببینم اون مرد سخت‌گیر همچین حرفی بزنه.»
جگال لین این‌بار رو بدون پنهان‌شده کردن خوشحالیش گفت.
موفقیت یه‌دوم شاگرد، بزرگترین لذت‌می‌کنم برای یه استاده.
جین چون-هی‌جور سرش رو‌می‌کنم تکون داد.
«این فقط به این خاطر نیست که تو‌بین زندگی قبلیم دکتر بودم، بلکه به لطف تکنیک‌ممکن گسترش مغزی شوان‌یوان و مطالعات قبلیم هم هست.»
جین چون-هی از ترس اینکه‌غرق مبادا با مغرور شدن اشتباهی ازش‌شخصی سر بزنه، خودش رو کنترل کرد.
جگال لین با آرامش‌فکر تغییر حالت چهره جین‌همون چون-هی رو تماشا کرد.
«نمی‌دونم اصلاً نیازی هست‌می‌کنم تا این حد خودت‌روزی رو سرکوب کنی یا نه.»
«استاد.»
«بعضی وقتا حس‌بار می‌کنم تو بیشتر‌شده از من عمر کردی.»
جین چون-هی به شوخی گفت:
«اگه من استاد بازگشت‌می‌کنم به جوانی بودم، فکر‌روزی می‌کنین این‌طوری زندگی می‌کردم؟»
«راست میگی.»
«راستی استاد، یه‌بار چیزی هست که‌شده باید بهتون بگم.»
جگال لین سر تکون داد.