چپتر 322: چپتر ۳۲۲
0جین چون-هی در حالی که چشم به میدان نبرد دوخته بود، به‌مهمه کمک «هنر الهی ذهن دوگانه» و «تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ»، همراه با مرحله‌اعصابم پنجمش که حالا به قلمرو دگرگونی رسیده بود، وضعیت خودش را بررسی کرد.
تشخیص نهایی‌اش‌سنگینی از وضعیت‌کنترل خودش این بود.
«آهان، پس دلیلش اینه که هیچ‌گانگ آدم عادی و غیرنظامی‌ای اینجا نیست.کشته و اینکه هیچ بچه‌ای این اطراف نیست.»
اینکه آیا شمشیرزنی در قلمرو دگرگونی اونجا حضور‌اندازه داشت یا نه، یا اینکه چندتا استاد درجه‌می‌کردن یک دارن با هم می‌جنگن، هیچ‌کدومشون اهمیت چندانی نداشت.
حتی اگه تو میدانی بود که قوی‌ترین جنگجوهاش فقط به اندازه‌این‌قدر یه نخود انرژی درونی تو دانتیان‌شون داشتن، اگه همون‌ها شروع می‌کردن‌جون به قتل‌عام مردم عادی، قلبش به درد می‌اومد و بی‌قرار می‌شد.
اگه وسط اون بلبشو جسد یه بچه کوچیک رو‌برای می‌دید، احساس خفگی بهش دست می‌داد و از اینکه‌مجمع نمی‌دونست باید چه غلطی بکنه، حسابی به هم می‌ریخت.
در مقابل، الان وسط نبردی بین ده استاد برتر زیر آسمان بود و طوفانی‌وجود از گانگ چی به پا شده بود. با اینکه سلاح‌های بی‌شماری به هم برخورد‌فکرشو می‌کردن و آدم‌ها کشته می‌شدن، و با وجود اینکه طبیعتاً حس ناخوشایند و سنگینی داشت...
اما کنترل خودش‌اگه رو کاملاً از‌جنگجوهاش دست نداده بود.
«پس بودن یا نبودن مردم عادی برای من این‌قدر مهمه. آره، الان‌مهمه که فکرشو می‌کنم، حتی وقتی اون جنگجوهای جوون تو مجمع اژدها و‌باز ققنوس به جون هم افتادن، باز هم اعصابم این‌قدر به هم نریخته بود.»
برای جین چون-هی،اما این وضعیت یک «جنگ»بودن واقعی به حساب نمی‌اومد.
البته نمی‌دونست بقیه بهش چی‌طوفانی می‌گن. جنگ بین رزمی‌کارها، اگه بخوایم‌آدم‌ها دقیق بگیم، هنوزم یه جنگ بود.
اما اینجا نه یه منطقه مسکونی‌جنگجوهاش بود و نه مردم بی‌گناه بر‌دانتیان‌شون اثر برخورد تیغ‌های سرگردان کشته می‌شدن.
«این‌طوری نفس کشیدن خیلی راحت‌تره.»
انگار بالاخره یکی از‌کنترل تعریف‌های شخصی خودش رو برای‌برای کلمه «جنگ» پیدا کرده بود.
و جالب اینجا بود که اصلاً‌گانگ می‌تونست تو همچین شرایطی به این‌کشته موضوع فکر کنه و تحلیلش کنه.
«آهان... به خاطر اینه که ظرفیتم بالا رفته. ورود به قلمرو دگرگونی، به‌داشتن دست آوردن گوی اژدهای بالدار و از همه مهم‌تر، اون هنرهای نهایی الهی مختلف.جسد به خاطر همین چیزهاست که ظرفیت ذهنی‌ام به طرز فوق‌العاده‌ای وسیع و محکم شده.»
البته درمان یه ترومای‌اما روانی که از قبل‌بودن وجود داشت، کار ساده‌ای نبود.
ذهن با‌سنگینی بدن فیزیکی‌کنترل فرق می‌کرد.
این هم بخشی از‌آسمان مسیر زندگی جین چون-هی،سلاح‌های خاطراتش و زخم‌هاش بود.
با این حال، الان‌میدانی می‌تونست با دید بازتری بهش‌نخود نگاه کنه و تحلیلش کنه.
اگه ذهن جین چون-هی قبل از ورود به قلمرو‌نبودن دگرگونی به اندازه یه فنجون بود، الان واقعاً به‌جوون اندازه یه وان حموم چهار نفره بزرگ شده بود.
«اینکه فقط با بالا رفتن یه مرحله، همچین تغییری ایجاد‌این‌قدر بشه... شاید برای همینه که رسیدن به قلمرو دگرگونی برای‌ققنوس همه این‌قدر سخته. یه تغییر به این شدت... اگه این‌طوره، پس...
استادهای قلمرو‌برتر اسرارآمیز واقعاً‌آسمان نباید انسان باشن.»
اگه خودش الان یه وان حموم چهار نفره‌اندازه بود، پس اون سه فرمانروا که به قلمرو‌می‌کردن اسرارآمیز رسیده بودن دیگه چه جور موجوداتی بودن؟
یعنی ذهن‌ناخوشایند اون‌ها به اندازه‌کنترل یه دریاچه بود؟
اصلاً با ذهنی‌اما به بزرگی یه دریاچه‌بودن می‌شه چی کار کرد؟
«با این حال... در برابر‌طوفانی اون موجودی که اون زمان‌برخورد دیدم، هیچی به حساب نمیاد.»
اژدهای بالدار.
اگه قلمرو اسرارآمیز یه‌اما دریاچه بود، اژدهای بال‌دار‌بودن قطعاً یه اقیانوس بود.
از ته‌سنگینی دلش حس می‌کرد‌کاملاً که دقیقاً همین‌طوره.
«هوووف... همین چند وقت پیش بود که از بالا رفتن سرعت نوشتن مقاله‌هام و‌وجود به دست آوردن یه قدرت ترمیم خارق‌العاده، تو پوست خودم نمی‌گنجیدم. همون‌طور که می‌گن،فکرشو آدم به اندازه درکش دنیا رو می‌بینه. هنوز خیلی راه دارم تا به اونجا برسم.»
با یه گوشه از ذهنش در حال‌فقط بررسی وضعیت خودش بود، با یه گوشه‌همون‌ها دیگه میدان نبرد رو زیر نظر داشت.
و با بخشی دیگه از‌کنترل ذهنش، به راهنمایی فکر می‌کرد‌برای که اونو تا اینجا کشونده بود.
به رمان‌سنگینی شیطان بهشتی‌کنترل عالی فکر کرد.
تو اون رمان، شیطان بهشتی، یهو ها-ریون، که‌سلاح‌های به قلمرو اسرارآمیز رسیده بود، غول آخر داستان‌ناخوشایند رو شکست می‌داد و رمان همون‌جا تموم می‌شد.
اون فقط یه داستان بود.
همون‌طور که هر شروعی یه‌کنترل پایانی داره، یه رمان هم خیلی‌این‌قدر ساده به خط آخرش رسیده بود.
اما این دنیایی که‌کنترل توش بود، واقعیت داشت. یه‌برای دنیای زنده و کامل بود.
بعد از اون قراره چه اتفاقی‌گانگ بیفته؟ اون زمانی که اژدهای بال‌دار‌کشته ازش حرف می‌زد، دقیقاً کِی بود؟
«غول آخر تو داستان جلوی‌قوی‌ترین یهو ها-ریون به زانو دراومد‌انرژی و یه دیالوگ کاملاً کلیشه‌ای گفت.»
—که که که... یعنی این پایان کاره؟ اما‌بودن مهم نیست. تا وقتی که انسان‌ها تو وجودشون‌وقتی طمع و خواسته داشته باشن، من قطعاً برمی‌گردم.
این دیگه تهِ کلیشه بود.
یه دیالوگ که اون‌قدر‌آسمان تو داستان‌ها تکرار شده بود‌بی‌شماری که دیگه هیچ جذابیتی نداشت.
اما... اگه‌حتی واقعیت داشته‌میدانی باشه چی...؟
اگه اون‌ناخوشایند عوضی واقعاً‌اما برگرده چی...؟
اون‌وقت خود جین چون-هی‌کنترل باید چه انتخاب‌هایی می‌کرد و‌برای چطور خودش رو آماده می‌کرد؟
جین چون-هی با اون ذهن وسیع و قدرتمندش،سلاح‌های پشت سر هم به چیزهایی فکر می‌کرد که‌ناخوشایند یه آدم عادی حتی نمی‌تونست تصورشون رو بکنه.
به خاطر همین پردازش‌های ذهنی، جریان‌جنگجوهاش چی اطراف بدن جین چون-هی به‌دانتیان‌شون طرز عجیبی شگفت‌انگیز و غیرعادی شده بود.
یه لحظه به شدت‌اما داغ می‌شد و لحظه‌بودن بعد دوباره یخ می‌کرد.
پزشک‌های عمارت هم‌اما برای اینکه مزاحمش نشن،بودن اصلاً بهش نزدیک نمی‌شدن.
و همین‌طور که زمان می‌گذشت، بالاخره‌گانگ سر و کله یه نیروی سوم هم‌می‌شدن پیدا شد که به میدان نبرد می‌پیوست.
فرقه شیطانی خورشید و ماه.
همون‌هایی که تو دنیا‌اما به اسم فرقه شیطانی شناخته‌نبودن می‌شدن، وارد میدان نبرد شدن.
از الان به بعد، یه نبرد‌نداده سه‌جانبه‌ی پر هرج‌ومرج شروع شده بود‌آره که هیچ‌کس توش متحد اون یکی نبود.
«تماشا می‌کنم. می‌خوام ببینم چه‌طوفانی فلسفه رزمی‌ای رو برای خودتون انتخاب‌آدم‌ها کردین... به تماشا کردن ادامه می‌دم.»
جین چون-هی اصلاً چشم‌میدانی از میدان برنداشت و نگاهش‌نخود رو روی مبارزه قفل کرد.
در حالی که عمارت پزشکی فلس سفید عقب‌نشینی کرده بود و‌مهمه برای دفع هرگونه حمله احتمالی آرایش دفاعی می‌گرفت، و هم‌زمان برای پذیرش‌باز مجروحان آماده می‌شد، دو گروه دیگه هم دقیقاً همین کار رو می‌کردن.
عمارت پزشکی میدان سیاه که همراه با‌شده جناح غیرمتعارف ظاهر شده بود، و عمارت پزشکی‌طبیعتاً هواجو که همراه با اتحاد رزمی اومده بود.
البته اون‌ها نیروی رزمی قدرتمندی مثل عمارت پزشکی فلس سفید با خودشون نیاورده بودن؛ به‌شروع همین خاطر، درمانگاهِ عمارت پزشکی هواجو فقط از حدود دویست نفر تشکیل شده بود و‌می‌دید عمارت پزشکی میدان سیاه هم که تعداد رزمی‌کارهای بیشتری داشت، کلاً چهارصد نفر نیرو داشت.
«بزرگ‌ترین مشکل اینه که هیچ‌کنترل راهی وجود نداره بفهمیم آیا خون‌آفرین‌این‌قدر پیر هیولا هم اینجاست یا نه.»
هواجو یاکسون قطعاً نیومده بود.
اول از همه، حکیم دارو اون‌قدر دل و جرئت نداشت که مستقیم وارد‌می‌شدن همچین حمام خونی بشه، و از اونجایی که درمان آسیب‌های فیزیکی و تروما‌مهمه تخصص اصلی‌اش نبود، خیلی کم پیش می‌اومد تو همچین موقعیت‌هایی خودش رو قاطی کنه.
اما خون‌آفرین‌حتی پیر هیولا‌میدانی فرق می‌کرد.
ممکن بود اومده‌سنگینی باشه، ممکن هم‌کاملاً بود نیومده باشه.
و هیچ‌سنگینی راهی برای‌کنترل فهمیدنش وجود نداشت.
نوع هنر کوچک کردن عضله که او قبلاً جلوی جین‌برخورد چون-هی به نمایش گذاشته بود، یک تکنیک بزرگ و عجیب و‌نداده شگفت‌انگیز بود که حتی استادان باتجربه جیانگهو را هم فریب می‌داد.
جنسیت، سن، ویژگی‌های ظاهری،میدانی صدا، همه چیز قابل‌اندازه پنهان کردن و تغییر بود.
حتی هنر تغییر چهره ساما هیون که هنوز از قلمرو دگرگونی فراتر‌مهمه نرفته بود، مثل یک روح بود؛ به همین خاطر تشخیص خون‌آفرین پیر هیولا‌اعصابم که مدت زمان غیرقابل تصوری زندگی کرده بود، تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.
بنابراین، درست در همین جا و‌نداده همین حالا، پزشکان عمارت پزشکی دشت‌آره سیاه فقط کار خودشان را انجام می‌دادند.
به این ترتیب، سه عمارت پزشکی در‌شده حومه این میدان نبرد خونین مستقر شدند‌وجود و درمانگاه‌هایشان را سر پا نگه داشتند.
با این حال، نبرد مدام‌قوی‌ترین شدت می‌گرفت و اصلاً وقتی برای‌درونی مراجعه به این درمانگاه‌ها باقی نمی‌گذاشت.
'به نظر می‌رسه تنها استراتژی یا‌کاملاً تاکتیک، همون آرایش شمشیره. اما خب،مهمه اینم یه مبارزه تو جیانگهوعه دیگه.'
البته، استراتژیست اتحاد رزمی و‌کاملاً استراتژیست جناح غیرمتعارف کاملاً از‌این‌قدر انتخاب‌های تاکتیکی دست نکشیده بودند.
با این حال، مشکل اصلی جنگجویان هر فرقه‌سلاح‌های بودند که نیروی رزمی مستقیم اتحاد یا جناح‌ناخوشایند محسوب نمی‌شدند و فقط آن‌ها را همراهی کرده بودند.
«من دو گانگ-جا از‌میدانی فرقه نیلوفر خونی‌ام! همه‌اندازه شما جوجه‌ها، بیاید جلو---!»
در مورد آن هنرمند رزمی که مثل شیر غرش می‌کرد‌برای و بی‌هدف مشت می‌انداخت، نیازی به گفتن نبود که هیچ‌اژدها دلیلی برای پیروی از کنترل و دستورات جناح غیرمتعارف نمی‌دید.
جناح غیرمتعارف جایی بود‌کنترل که در آن قدرت‌نبودن به معنای عدالت بود.
شاید اگر استاد فرقه نیلوفر خونی جداگانه به او دستور می‌داد که از جناح‌وجود غیرمتعارف پیروی کند، اوضاع فرق می‌کرد، اما این‌طور نبود. اگر او تشخیص می‌داد که‌فکرشو هنرهای رزمی‌اش برای تنهایی جنگیدن به اندازه کافی برجسته است، دقیقاً همین کار را می‌کرد.
غرور محکم یک هنرمند رزمی، که با هزاران، ده‌ها هزار و‌درونی صدها هزار بار کوبیدن مشت به دیوار، خونریزی و بهبودی دوباره‌بی‌قرار شکل گرفته بود، در گوشش زمزمه می‌کرد که همین کار را بکند.
«من چانگ جین از فرقه یک‌کاملاً نیزه هستم، زیر پرچم اتحاد رزمی! دو‌آره گانگ-جا از فرقه نیلوفر خونی! بیا جلو!»
«کاهههات! یه منافق‌اما از جناح متعارف!نداده خوبه! بیا بجنگیم!»
درست است.
این غرور محکم‌اگه در اتحاد رزمی‌جنگجوهاش هم تفاوتی نداشت.
حتی با وجود اینکه شاه نیزه برای متوقف‌بودن کردن این وضعیت خودش را وسط انداخته بود، اتحادی‌جنگجوهای که قدرت اجرایی نداشت مثل یک قلعه شنی بود.
هنرمند رزمی فرقه یک نیزه به درستی از‌نبودن کنترل اتحاد رزمی پیروی نکرد و تیغه‌اش را‌جنگجوهای برای کشتن جنگجوی جناح غیرمتعارف که جلویش بود، چرخاند.
هیچ تجهیزات ارتباطی‌ای وجود نداشت‌طوفانی و آنجا منطقه‌ای کوهستانی و‌برخورد جنگلی به نام کوه هانگ بود.
درک وضعیت نبرد‌اگه در اینجا کار‌جنگجوهاش فوق‌العاده سختی بود.
فقط متحد‌ناخوشایند وجود داشت‌اما یا دشمن.
حتی اگر می‌خواستند تاکتیک‌هایی طراحی کنند، جنگجویان مثل‌نبودن یک ارتش با صدای طبل حرکت نمی‌کردند، بنابراین نبردهای‌جوون پراکنده و بی‌نظم یکی پس از دیگری شکل می‌گرفت.
البته، استراتژیست‌های جناح غیرمتعارف و اتحاد رزمی هر دو می‌دانستند که اوضاع این‌طور‌می‌شدن پیش خواهد رفت و توانسته بودند چند ترفند حداقلی هم پیاده کنند، اما حتی‌آره آن‌ها هم با اقدامات جاسوس، یعنی رهبر جوخه دفاع شمشیر، به باد هوا رفت.
جین چون-هی که داشت‌میدانی این صحنه را تماشا‌اندازه می‌کرد، زیر لب گفت:
«فرقه شیطانی برای حمله میاد.»
مرد جوانی که با برقی آبی در چشمانش همه‌چیز را زیر نظر‌آره داشت، مثل یک اثر هنری زیبا و باوقار بود، اما به دلایلی،اعصابم رنگ‌پریدگی عجیبی هم داشت که انگار هر لحظه ممکن بود محو شود.
«درست میگی.»
استاد در کنار شاگردش ماند.
انگار که حرف‌های جین چون-هی یک‌کاملاً نشانه بود، فرقه شیطانی خورشید و‌مهمه ماه، و دو ارباب جوان ظاهر شدند.
«لباس‌های رزمی شش خانواده‌کنترل بذر شیطانی به طرز‌نبودن عجیبی راحت قابل تشخیصه.»
«به خاطر بسپارشون.»
فاصله قابل‌توجهی تا درمانگاه داشتند.
شاگرد داشت تماشا می‌کرد.
به نوعی، طوری بود که آدم‌نداده با خودش فکر می‌کرد نکند فقط‌آره دارد به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌شود.
چکه-
قطره بارانی صورت‌اگه جین چون-هی را لمس‌فقط کرد و پایین لغزید.
و یکی دیگر.
چکه-چکه-
باران داشت شروع می‌شد؟
حتی با وجود بارش‌میدانی باران، حالت ایستادن جین‌اندازه چون-هی هیچ تزلزلی پیدا نکرد.
حتی در حالی که زیر باران‌کاملاً سرد خیس می‌شد، مرد جوان بدون‌مهمه هیچ لغزشی به دوردست نگاه می‌کرد.
مرد جوانی که به نظر می‌رسید هر لحظه‌نبودن ممکن است ناپدید شود، فقط همان‌جا ایستاده بود و‌جوون حتی رنگ‌پریده‌تر و ساکت‌تر از قبل به نظر می‌رسید.
استاد از‌برتر کنار شاگردش‌آسمان محافظت می‌کرد.
«اونا باید نخبگانی باشن که توسط‌جنگجوهاش سه تا از شش خانواده بذر شیطانی‌داشتن فرستاده شدن و با هم متحد شدن.»
«بهم بگو‌ناخوشایند چقدر از‌اما اوضاع دستگیرت شده.»
مطالعه یک استراتژیست.
این یکی از‌زیر پایه‌ای‌ترین و کاربردی‌ترین روش‌های‌شده تمرینی خانواده جگال بود.
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ‌میدانی مغزش را تا حد‌اندازه ممکن پر کرده بود.
«ساختار فرماندهی دست اون دو تا ارباب جوانه. اونا از این دو نفر دستور می‌گیرن، برای همین‌جنگجوهای در مقایسه با اتحاد رزمی یا جناح غیرمتعارف، اتحاد فوق‌العاده‌ای دارن و از طریق اون، قدرت رزمی‌رزمی‌کارها دسته‌جمعی‌شون خیلی صیقل‌خورده‌تره. اونا دارن هم جناح غیرمتعارف و هم اتحاد رزمی رو بدون هیچ تبعیضی می‌کشن.»
صدایش واضح بود،اما اما هیچ احساسی‌نداده در آن وجود نداشت.
این صدای یک استراتژیست بود.
«آره. وضعیت تنفست چطوره؟»
در جواب سوال‌سنگینی استادش، جین چون-هی‌کاملاً با آرامش جواب داد:
«...هنوز خوبه.»
«خوبه.»
جگال لین گاهی اوقات با خودش فکر می‌کرد که‌نخود آیا مرد جوان روبه‌رویش موجودی است که نه از‌مردم گوشت و استخوان، بلکه از کریستال‌های برف ساخته شده است.
همیشه در زمستان حضور داشت،کنترل اما تا تابستان می‌رسید، قبل از‌این‌قدر اینکه کسی متوجه شود ناپدید می‌شد.
مرد جوانی با آن حال و هوای‌بودن عجیب و وقار غریبش، عادت داشت که‌می‌کنم خودش را ذوب کند و از بین ببرد.
«بهم بگو دیگه چی می‌بینی. و اونا رو یکی یکی تحلیل کن. زنده‌ها‌می‌شدن و مرده‌ها رو. فقط زمانی که بتونی همه اونا رو مشاهده کنی، می‌تونی‌مهمه بالاخره به عنوان یه استراتژیست از خانواده جگال قدمی رو به جلو برداری.»
«استاد، شما هم‌اگه با پدرم این‌جنگجوهاش پروسه رو طی کردید؟»
«...»
جگال لین‌سنگینی به این‌کنترل سوال جوابی نداد.
مژه‌هایش که مثل‌زیر پر بودند، پایین افتادند‌شده و این‌طور جواب داد:
«نیازی نیست کسی به‌طور خاص روی این‌فقط تمرین نظارت کنه. تماشای زنده‌ها و مرده‌ها‌همون‌ها کاریه که تنهایی هم می‌شه انجامش داد.»
جگال لین ناگهان به‌اما یاد خودش در جریان حادثه‌نبودن قاتل دیوانه فلس خونین افتاد.
طولی نکشید‌سنگینی که لبخند‌کنترل محوی زد.
«البته... تمرین کردن در حالی که‌گانگ از حمام خونی که خودت راه‌کشته انداختی لذت می‌بری هم چیز خوبیه.»
برای یک لحظه، جنون ناآشنایی‌قوی‌ترین از استادش احساس شد، اما‌انرژی جین چون-هی نگاهش را برگرداند.