چپتر 950: فصل 950
0نانجینگ شهر عظیمی بود.
بارها و بارها گسترش پیدا کرده بود، تا جایی‌گرفتی که سه لایه دیوار شهری داشت و حتی روستاهای‌هرج‌ومرج نسبتاً بزرگی بیرون از این دیوارها شکل گرفته بودند.
در منطقه‌ای حدود ده لی‌رفتی (تقریباً چهار کیلومتر) دورتر از‌تحریکش نانجینگ، دشت وسیعی امتداد داشت.
این دشت که نزدیک رودخانه یانگ‌تسه بود، آن‌قدر منظره‌محاصره‌شان زیبایی داشت که در روزهای خوش‌آب‌وهوا، افراد ثروتمند بیرون می‌آمدند،می‌مردند زیراندازهایشان را پهن می‌کردند و غرق تفریح و سرگرمی می‌شدند.
اما.
حالا همان مکان به صحنه‌عوضی قتل‌عام، کوهی از اجساد و‌نکنه دریایی از خون تبدیل شده بود.
کاملاً طبیعی بود، چون صدها نفر‌چرت در یک درگیری هرج‌ومرج‌گونه داشتند شمشیرها و‌مطلق تیغ‌هایشان را به سمت هم تاب می‌دادند!
«بمیر، حروم‌زاده دروازه شمشیر سرخ!»
«خودت بمیر، آشغال موکبانگ‌مون!»
دروازه شمشیر سرخ، از‌آاااخ جناح غیرمتعارف مستقر در نانجینگ،گرفتی و موکبانگ‌مون از جناح متعارف.
این دو مدت‌ها رقیب هم‌رفتی بودند و حالا کارشان به‌تحریکش یک نبرد خونین کشیده شده بود.
اما این دو فرقه‌هیچ تنها کسانی نبودند که‌دشمنان در این مکان حضور داشتند.
«اون عوضی‌های بون‌سوائه‌رو رو بکشید!»
«اول سگ‌های جون‌سان‌مون رو بکشید!»
«آاااخ! عوضی! چرا شمشیرت‌نکنه رو طرف ما گرفتی! نکنه‌هستی رفتی طرف دروازه شمشیر سرخ؟!»
«چرت نگو! تو‌بدون همونی هستی که جون‌سان‌مون‌وضعیتی تحریکش کرده، مگه نه؟!»
صحنه پر‌چرا از هرج‌ومرج‌طرف مطلق بود.
همه بدون هیچ آرایشی با هم‌چرا قاطی شده بودند، وضعیتی که دشمنان‌چرت از هر طرف محاصره‌شان کرده بودند.
با این حال،گرفتی هیچ قصدی برای‌چرت توقف مبارزه نشان نمی‌دادند.
با این وضع،بدون بیشترشان می‌مردند و‌قاطی عده کمی زنده می‌ماندند.
و در حالی که همه داشتند شمشیرهایشان‌رفتی را به سمت هم تاب می‌دادند، متوجه‌هرج‌ومرج چیزی که در آسمان ظاهر شده بود نشدند.
یا اینکه چیزی‌جون‌سان‌مون داشت از آن‌چرا بالا سقوط می‌کرد.
کوا-کوانگ!
انگار یک‌همه شهاب‌سنگ سقوط‌هیچ کرده بود.
با غرش کرکننده‌ای، گرد و خاک به‌رفتی هوا برخاست و موج شوک در تمام‌هرج‌ومرج جهات پخش شد و منطقه را درنوردید.
«آخ!»
«چی بود! اون‌گرفتی دیگه چی بود! سربازای‌نگو دولتی توپ شلیک کردن؟!»
صدای گوش‌خراش انفجار و‌هیچ لرزش زمین باعث شد‌دشمنان همه دست از مبارزه بکشند.
در حالی که به ابر‌گرفتی گرد و غبار خیره شده بودند،هستی دیدند که ناگهان گردبادی شکل گرفت.
فووووش.
گرد و غبار مثل‌نکنه یک فواره آب رقصید‌همونی و به آسمان اوج گرفت.
و در آن نقطه، یک‌آرایشی سگ غول‌پیکر در حالی که‌حال زبانش بیرون افتاده بود، ایستاده بود.
«اون دیگه چه کوفتیه...»
«یک جانور...سگ‌های روحی؟ یه‌آاااخ سگ... جانور روحیه؟»
«اون... همون جانور روحی عمارت‌رفتی پزشکی فلس سفید نیست؟ همونی‌تحریکش که میگن ایلوانگ آسمان‌ها نگهش می‌داره...»
و.
آن‌ها مردی با زیبایی بی‌نظیر‌گرفتی را دیدند که روی پشت‌همونی این سگ غول‌پیکر ایستاده بود.
سگ غول‌پیکر عجیب بود،آاااخ اما زیبایی مرد بیش‌طرف از حد سورئال بود.
لرزی به جانشان افتاد.
دلیلش چه بود؟ چهره‌اش مثل یک‌قاطی نقاشی زیبا بود، اما لحظه‌ای که او‌توقف را دیدند، مو بر تنشان سیخ شد.
به همین خاطر، نخاعشان خاطره‌ای‌گرفتی فراموش‌شده را بیرون کشید و از‌هستی طریق دهانشان به بیرون پرتاب کرد.
«اون... اون ایلوانگ آسمان‌هاست!»
«چرا؟ آخه‌طرف چرا ایلوانگ آسمان‌ها‌رفتی باید اینجا باشه؟!»
نبرد به آرامش فرو رفت.
این همان جذبه‌ای‌شمشیرت بود که جین‌نکنه چون-هی به همراه داشت.
همه به جین‌جون‌سان‌مون چون-هی که از آسمان‌شمشیرت افتاده بود، خیره شدند.
فشار فوق‌العاده‌ای بود.
لب‌هایش به‌همه آرامی از‌هیچ هم باز شد.
انگار می‌خواست «وحی»شمشیرت نازل کند، همه‌نکنه روی او تمرکز کردند.
و.
«ویییییییییییییییییییینننننننننننننگ---!»
چهره‌ای بی‌حالت‌همه مثل مجسمه‌هیچ بودا، و.
وقاری زیبا همچون یک جاودانه!
اما صدا، نویز هیولاوار و وحشتناکی بود که‌طرف تا به حال نشنیده بودند؛ صدایی که پرده‌تحریکش گوششان را می‌خراشید و جمجمه‌شان را به لرزه درمی‌آورد.
«آاااااخ!»
«یـ-یه هنر‌همه صوتی! این صدای‌آرایشی غش‌آور ایلوانگ آسمان‌هاست!»
صدای غش‌آور!
جین چون-هی بی‌خبر بود، اما مردم جیانگهو برای هنر صوتی او اسمی انتخاب کرده بودند‌هستی و به آن «صدای غش‌آور» می‌گفتند. این اسم به این دلیل روی آن گذاشته شده‌برای بود که هر کسی مورد اصابت این هنر صوتی قرار می‌گرفت، بدون استثنا از هوش می‌رفت.
«گوشاتون رو بگیرید!»
«از انرژی درونی‌تون استفاده کنید!»
با این حال.
مردم جیانگهو هم احمق نبودند.
به‌خصوص کسانی که در استان جیانگ‌سو زندگی می‌کردند و‌هستی برای این سوال که «اگه با ایلوانگ آسمان‌ها روبه‌رو‌قاطی شدیم چیکار کنیم؟» جواب مخصوص به خودشان را داشتند.
استفاده از انرژی‌بدون درونی روی پرده‌قاطی و مجاری گوش.
خنثی کردن اثر هنر صوتی!
البته.
مشکل اینجا بود‌گرفتی که مردم نمی‌دانستند‌چرت جوابشان درست نیست.
بزززززز!
«کوک. کوهوک!»
این وضعیت برای‌جون‌سان‌مون هیانگ پیونگ-هو، جنگجویی از‌شمشیرت جون‌سان‌مون هم صدق می‌کرد.
او که یک جنگجوی درجه‌یک بود،چرت احساس کرد ضربه چی هنر صوتی‌هرج‌ومرج مثل پتک روی تمام بدنش فرود می‌آید.
«گوش‌هام... من‌همه که گوش‌هام رو‌آرایشی گرفتم، پس چطور؟!»
فکر می‌کرد فقط‌شمشیرت با گرفتن گوش‌هایش‌نکنه در امان می‌ماند.
اما.
بدنش به زودی‌گرفتی مجبور شد لرزش‌چرت فوق‌العاده‌ای را تحمل کند.
«کوک! چی داره به زور وارد بدنم می‌شه!دشمنان نـ-نگو که! اون داره با استفاده از یه‌نمی‌دادند هنر صوتی تمام بدنم رو با چی می‌کوبه؟!»
همزمان احساس کرد دانتیانش‌طرف به هم می‌پیچد و‌چرت چی و خون بدنش می‌لرزد.
اگر جین چون-هی این صحنه را می‌دید، می‌گفت: «اوه، این تکنیک دست سنگین درونی‌همونی با استفاده از ارتعاشات امواج صوتیه! روشی که از تکنیک شکستن سنگ کلیه و مجاری‌قصدی ادراری الهام گرفته شده!» اما او در وضعیتی نبود که بتواند این حرف‌ها را بشنود.
«پوهاک!»
او فوراً‌همه دچار جراحت‌هیچ داخلی شد.
چی و خون که از‌گرفتی دانتیانش جریان داشت در هم گره‌هستی خورد و او روی زانوهایش افتاد.
الب
یهو بحث‌طرف مقامات دولتی‌نکنه رو وسط کشید؟!
قیافه همه رزمی‌کارها شبیه شیرینی‌آرایشی ماهی‌شکلی شد که یه ماهی‌حال واقعی رو قورت داده باشه.
«در شعاع صد لی از نانجینگ، غیرنظامیان به جز مقامات دولتی حق‌تحریکش حمل سلاح ندارن. علاوه بر این، اعمال خشونت‌آمیز و قتل غیرقانونی ممنوعه.حال می‌فهمید؟ همه‌تون مجرم‌هایی هستید که دسته‌جمعی قانون همایونی امپراتوری رو نقض کردید.»
سکوت سنگینی‌سگ‌های فضا رو‌آاااخ فرا گرفت.
در اصل، قضیه همین بود.
در اصل.
اما کی تا‌شمشیرت حالا به این‌نکنه چیزا عمل می‌کرد؟
دیوانه یکتا داشت می‌گفت.
'همه‌تون مجرمید!'
دیوانه یکتای آسمان‌ها‌بدون اعلامیه خودش رو‌قاطی صادر کرده بود.
بون جا-گون با انگشت اتهام‌زنش اشاره‌نکنه کرد و داد زد: «پس پیمان‌تحریکش عدم تجاوز رو چی فرض کردی؟!»
رگ آبی‌رنگی‌سگ‌های روی پیشانی‌اش‌آاااخ بیرون زده بود.
جین چون-هی با‌گرفتی آرامش به بون‌چرت جا-گون نگاه کرد.
با نگاه کردن به چشم‌های آبی دیوانه یکتا،دشمنان بون جا-گون یه جورایی احساس کرد شبیه میمون‌نمی‌دادند سنگی‌ایه که جلوی بودا ایستاده، اما پا پس نکشید.
'دیوانه یکتای آسمان‌ها! بهت میگن یکی از شونزده استاد‌نگو برتر زیر آسمان، اما حق با منه! تو جرئت نمی‌کنی‌آرایشی جلوی این همه آدم دست از پا خطا کنی... هاه!؟'
درست وقتی که داشت اراده‌اش رو‌چرا محکم می‌کرد، بون جا-گون ناگهان متوجه‌چرت شد که دیوانه یکتا ناپدید شده.
تو همون لحظه‌گرفتی شوک، دیوانه یکتا درست‌نگو جلوی چشم‌هاش ظاهر شد.
سرعتش واقعاً وحشتناک‌بدون بود، انگار که فضا‌وضعیتی رو تا کرده باشه!
دستش رو دراز کرد تا‌گرفتی از هنر رزمی منحصربه‌فرد فرقه‌اش،همونی یعنی نخل بونسوئه استفاده کنه.
اما.
قبل از اینکه دستش‌نکنه بتونه کامل دراز بشه،همونی دیوانه یکتا اول ضربه زد.
دستش مثل شاخه بید حرکت می‌کرد، یه‌وضعیتی نمونه بارز از مشت نرم، با این حال‌نشان قدرت هرکولی کوه تای رو تو خودش داشت.
کواک!
'چـ-چطور این‌قدر سریعه... کراک!'
تق.
بام!
شانه، بازو و‌شمشیرت استخوان فکش همه‌نکنه با هم در رفتند.
در یک چشم به هم زدن،چرا بدن انسان مثل یه اسباب‌بازی اوراق‌شده‌چرت که استخوان‌هاش از جا دراومده، فرو ریخت!
نمرده بود.
اما درد‌همه داشت! نمی‌تونست هیچ‌آرایشی نیرویی جمع کنه!
«کواااااااااه!»
و در میان‌جون‌سان‌مون شوک و درد، جین‌شمشیرت چون-هی لبخند درخشانی زد.
«اوه، اما شما بودید‌نکنه که اول پیمان عدم تجاوز‌هستی رو نقض کردید، مگه نه؟»
به همین‌همه راحتی، بون‌هیچ جا-گون افتاد.
حتی در حال افتادن هم قلبش به شدت‌چرت می‌تپید و بون جا-گون که روی زمین پهن شده‌بدون بود، فکر کرد حتماً عقلش رو از دست داده.
«دیوانه یکتای‌سگ‌های آسمان‌ها واقعاً‌آاااخ دیوانه شده!»
«اون... واقعاً دیوانه است!نکنه دیوانه یکتای آسمان‌ها تبدیل به‌هستی دیوانه یکتای حقیقی آسمان‌ها شده!»
«همه آروم باشید!بدون دیوانه یکتای آسمان‌ها‌قاطی الان تنهاست! هول نکنید!»
هرج و‌چرا مرج همه‌جا‌طرف رو فرا گرفت.
اما مگه‌سگ‌های جین چون-هی نیازی‌عوضی داشت منتظرشون بمونه؟
مثل یه صاعقه،گرفتی به سمت نفر‌چرت بعدی پرواز کرد!
و دوباره، یک استاد اوج‌آرایشی دیگه افتاد، در حالی که‌حال تمام بدنش در رفته بود.
«هوانگ‌گو!»
«هاپ!»
«خوب بازی کن! فقط نکششون!»
«هاپ هاپ!»
و هوانگ‌گو‌چرا شروع به‌طرف حرکت کرد.
«گررر! دیگه نمی‌تونم‌جون‌سان‌مون بایستم و ظلم تو‌شمشیرت رو تماشا کنم... کراک!»
وقتی سومین جنگجو افتاد.
مردم تازه فهمیدند.
'یعنی دیوانه یکتای آسمان‌ها جدیه؟'
'یعنی واقعاً قصد‌جون‌سان‌مون داره مفصل‌های همه آدم‌های‌شمشیرت اینجا رو در بیاره!؟'
به طور غریزی، با متحدانشون‌رفتی یا حداقل کسایی که باهاشون‌تحریکش دوست بودند، دور هم جمع شدند.
اگر دسته‌جمعی حمله‌بدون می‌کردند، شاید می‌تونستند‌قاطی یه جوری برنده بشن!
«اگه با تعداد بالا بهش فشار‌نکنه بیاریم، حتی دیوانه یکتای آسمان‌ها هم نمی‌تونه‌مگه نادیده‌مون بگیره! آرایش شمشیر رو آماده کنید!»
این‌طور فکر می‌کردند.
و در مقابلشون، جین‌نکنه چون-هی لبخند درخشانی زد و‌هستی با انگشتش بهشون اشاره کرد.
«خب خب، بیمارای عزیز.هیچ بدخلقی رو بذارید کنار.دشمنان دیگه وقت درمانتونه، مگه نه؟»
«واااااااااه!»
استادها گروهی حمله کردند.
اما نتیجه‌طرف در نهایت‌نکنه همون بود.
یک نیت قلبی‌بدون رزمی از نوک انگشتان‌وضعیتی جین چون-هی شکوفا شد.
او زمان رو تقسیم‌طرف کرد، دوباره تقسیمش کرد،چرت و دوباره، و دوباره.
در یک لحظه از سکون ظاهراً‌چرا بی‌نهایت، چشم‌های آبی‌اش تبدیل به شهاب‌سنگ‌هایی‌چرت شدند که محیط اطراف رو می‌شکافتند.
بام-بام-بام-بام-بام!
تک‌تک اونا‌همه دچار دررفتگی‌هیچ کامل بدن شدند.
این آغاز سفر‌شمشیرت اجباری حیات‌بخشیِ دیوانه‌نکنه یکتای آسمان‌ها بود.
غذای مخصوص‌طرف مسافرخانه بکرین،نکنه «دامپلینگ گوشت کهنه».
در مقایسه با رستوران‌های دیگه که اسم‌های پر‌دشمنان زرق و برقی مثل «دامپلینگ اژدها و ققنوس» روی‌وضع غذاهاشون می‌ذاشتند، این اسم به طرز چشمگیری ساده بود.
اما هیچ رستوران‌شمشیرت دیگه‌ای جرئت نمی‌کرد از‌رفتی این اسم استفاده کنه.
چون اونا‌سگ‌های از عمارت پزشکی‌عوضی فلس سفید می‌ترسیدند!
بنابراین.
مسافرخانه‌های دیگه آیتم‌های جدیدی مثل «دامپلینگ‌قاطی گوشت چرخ‌کرده کهنه!» یا «دامپلینگ گوشت کهنه‌توقف و میگو!» رو به منوشون اضافه کردند.
بعضی‌ها حتی تا جایی پیش‌گرفتی رفتند که کریستال‌های یخی گرون‌قیمت رو‌هستی برای کهنه کردن گوشت‌شون تهیه کردند.
اگر در طول فرآیند کهنه شدن،چرا گوشت به طور اتفاقی فاسد می‌شد، نگهبان‌ها‌نگو با باتوم‌های چرخانشون دوان‌دوان از راه می‌رسیدند.
دلیلش این بود که فرمانداری بکرین، اگر هیچ کار‌هستی دیگه‌ای هم نمی‌کرد، حداقل با دقتی عجیب و غریب‌قاطی شروع به برخورد جدی با بهداشت مواد غذایی کرده بود.
اما، اونا که نمی‌تونستند همین‌طوری اجازه‌قاطی بدن مسافرخانه بکرین کنارشون بزنه و‌برای تمام مشتری‌های ثابتشون رو بدزده، مگه نه؟!
شاید به همین دلیل بود؟
فرمانداری بکرین، در مقایسه با‌عوضی سایر مناطق جیانگهو، به رشد بی‌نظیری‌رفتی در آشپزی دست پیدا کرده بود.
حالا، حتی دکه‌های خیابونی‌نکنه هم با غذاهای محلی‌همونی هر شهر دیگه‌ای برابری می‌کردند.
این یک‌همه استانداردسازیِ رو به‌آرایشی رشدِ واقعی بود.
یک مبارزه شمشیر واقعی‌طرف از طعم‌ها، یک دوئل مرگ‌نگو و زندگی بر سر مزه.
می‌گفتند همین که یه کسب‌وکار تونسته اینجا‌شمشیرت دوام بیاره، خودش مدرکیه که نشون میده‌همونی اون مسافرخانه توانایی فتح دنیا رو داره.
فرمانداری بکرین تا‌گرفتی این حد رقابتی‌چرت و شدید بود.
اثرات موج‌گونه این موضوع نه تنها‌قاطی در داخل فرمانداری بکرین، بلکه به‌برای مناطق همسایه هم شروع به گسترش کرد.
و.
در اتاق خصوصی مسافرخانه شاه اژدها، یک غول قدرتمند‌گرفتی با سنت دویست ساله که از زمان‌هایی که فرمانداری بکرین‌مطلق فقط شهرستان بکرین بود، به خاطر غذاهای خوشمزه‌اش شهرت داشت.
مهمانانی وارد‌طرف اون اتاق‌نکنه خصوصی شده بودند.
اونا حتی افراد مشهوری بودند‌آرایشی که اخیراً شهرتشون به عنوان خبره‌های‌قصدی غذا در سراسر جیانگهو پیچیده بود.
سه محقق جیانگهو.
اونا نشسته بودند‌جون‌سان‌مون و داشتند «دامپلینگ‌چرا سوپ گوشت کهنه» می‌خوردند.
غذایی که با اعتماد به‌رفتی نفس ادعا می‌کرد دامپلینگ سوپ‌تحریکش رو با گوشت کهنه درست کرده!
و رأی نهایی این بود.
«اینجا هم‌چرا غذاهاش کاملاً‌طرف قابل خوردنه.»
«با این حال،جون‌سان‌مون به خوبی مال‌چرا مسافرخانه بکرین نیست.»
«ولی فکر کنم‌گرفتی من این سبک رو‌نگو یکم بیشتر ترجیح میدم؟»
خیلی خوبه!
اما همین به‌شمشیرت تنهایی یک دستاورد‌نکنه قابل توجه بود.
مگه دامپلینگ‌های گوشت کهنه همونایی‌عوضی نبودند که با برنده مسابقه آشپزی‌رفتی امپراتوری رقابت کردند و شکستش دادند؟
همون‌طور که از‌گرفتی رستورانی با سنت‌چرت دویست ساله انتظار می‌رفت.
مهارت مسافرخانه‌همه شاه اژدها‌هیچ واقعاً چشمگیر بود!
و درست همون لحظه‌ای‌طرف که فکر کردند جریان‌چرت مشتری‌ها داره تغییر می‌کنه.
تغییر سریع موضع‌شون برای سازگاری با‌چرا زمانه و عرضه یه دامپلینگ جدید،چرت احتمالاً راز بقای دویست ساله‌شون بود!
در واقع، تو تجارت‌نکنه غذا، آدم نباید هیچ رحم،هستی مروت و غروری داشته باشه.
سه محقق‌همه فکر می‌کردند که‌آرایشی بد هم نیست.
برای این سه محقق،طرف داستان دیوانه یکتای آسمان‌ها‌چرت بهترین چاشنی ممکن بود.
«راستی، اون داستان رو شنیدید؟»
دیوانه یکتای آسمان‌ها.
شاهکارهای اخیرش (؟) حالا‌هیچ به گوش یکی از‌دشمنان سه محقق هم رسیده بود.