چپتر 623: فصل ۶۲۳
0بهار گذشت، تابستان در‌خانه‌ای چشم‌به‌هم‌زدنی سپری شد و‌شست‌وشو بالاخره پاییز فرا رسید.
جین چون-هی به موج‌های طلایی و بی‌پایان‌موفقیت گندم‌زار خیره شد، هر دو دستش را‌افزایش بالا برد و فریاد زد: «موفق شدیم!»
حتی بدون اینکه انرژی درونی‌اش را‌خاطر وارد صدایش کند، صدایش آن‌قدر رسا‌عمارت بود که همه آن را بشنوند.
دست خودش نبود.خیلی او به پیروزی اراده‌توی انسانی دست یافته بود.
این همان چیزی بود‌خانه‌ای که از بهار تا‌شست‌وشو پاییز برایش زحمت کشیده بود.
ساخت‌وساز لوله‌کشی تمام‌زیرت شده بود. توالت‌ها‌رسیدن ارتقا پیدا کرده بودند.
در نهایت، توالت‌های بهبودیافته در هر خانه‌ای نصب شد و‌تحت هم‌زمان، کشیدن آب و شست‌وشو راحت‌تر شد که همین باعث‌ساخت شد نرخ مرگ‌ومیر مادران و نوزادان به‌شدت کاهش پیدا کند.
در این‌بهداشت دوران، آمار مرگ‌ومیر‌طلسم کودکان بالا بود.
باورهای عامیانه بی‌شماری برای‌خانه‌ای محافظت از جان بچه‌ها‌شست‌وشو نسل به نسل منتقل می‌شد.
اما واقع‌بینانه بخواهیم نگاه کنیم، برای اینکه یک بچه سالم بزرگ‌جمعیت شود، تمیز شستن و رعایت بهداشت خیلی بهتر از این بود‌کار که یک طلسم بگیری و آن را توی لباس زیرت قایم کنی.
با رسیدن به این‌مواد موفقیت، زنگ شروع رشد‌مزارعی جمعیت به صدا درآمد.
افزایش جمعیت به‌خیلی معنای اختلال احتمالی در‌توی تامین مواد غذایی بود.
به همین خاطر بود که‌نصب جین چون-هی از همان بهار‌همین دست به کار شده بود.
او در مزارعی که مستقیماً تحت‌رسیدن مدیریت عمارت پزشکی فلس سفید بود،صدا شروع به تهیه کمپوست کرده بود.
البته، تکنیک ساخت کود‌مواد از فضولات انسانی در‌مزارعی این دوران هم وجود داشت.
حتی در کشور خودم هم،طلسم مگر در توالت‌های سنتی قدیمی‌قایم از همین روش استفاده نمی‌شد؟
با این حال، کودی که تخمیر در دمای‌شست‌وشو بالا را طی نکرده باشد، با کودی که‌به‌شدت فقط پوسیده شده، زمین تا آسمان فرق داشت.
«در گذشته، چون تخمیر در دمای بالا‌موفقیت انجام نمی‌دادند، تخم انگل‌ها خیلی راحت به‌افزایش برگ کلم می‌چسبید و همان‌طوری بیرون می‌آمد.»
فقط پخش کردن آن روی زمین،خاطر به این معنی بود که انواع‌عمارت میکروب‌ها را همراه با غذا می‌خوردی.
تخمیر در دمای ۵۰بهتر درجه سانتی‌گراد، نماتدهای مضر‌لباس را از بین می‌برد.
فقط در دمای ۶۰ درجه، بیشتر عوامل بیماری‌زای گیاهی‌راحت‌تر کشته می‌شدند و بالا بردن آن تا ۱۰۰ درجه‌دوران حتی ویروس‌های مقاوم به گرما را هم نابود می‌کرد، اما...
راستش را بخواهید،زیرت اصلاً نیازی نبود تا‌موفقیت این حد پیش برویم.
مثلاً وبا‌احتمالی خیلی راحت‌مواد از بین می‌رفت.
تیفوس هم اگر در‌بهتر دمای ۵۵ درجه حدود ۳۰زیرت دقیقه حرارت می‌دید، نابود می‌شد.
باکتری‌های مسمومیت غذایی،بهبودیافته بیش از یک ساعت‌کشیدن در دمای ۵۵ درجه.
تخم کرم کدو،زیرت پنج دقیقه در‌رسیدن دمای ۷۱ درجه.
در دمای ۵۵تامین درجه، دو ساعت‌خاطر کاملاً کافی بود.
به این ترتیب، عمل‌آوری‌بهتر در دمای بالا از بیماری‌های‌زیرت عفونی و انگل‌ها جلوگیری می‌کرد.
فرایند عمل‌آوری در دمای بالا سه تا‌کشیدن شش ماه طول می‌کشید و سویه میکروبی‌مادران و رطوبت، مهم‌ترین عوامل در این پروسه بودند.
«در دوران مدرن، می‌توانستی‌قایم خیلی راحت سویه‌های میکروبی تجاری‌شروع را بخری و رویش بپاشی.»
خوشبختانه، سالن تحقیقات عمارت‌مواد پزشکی فلس سفید، خانه سویه‌های‌مستقیماً زنده و زیبای اکتینومیست‌ها بود.
می‌توانست استفاده‌بهداشت خیلی خوبی‌بهتر از آن‌ها ببرد.
میزان رطوبت‌توالت‌های حدود ۶۰خانه‌ای درصد بود.
آب زیاد باعث گندیدنش می‌شد؛ از طرفی آب‌زنگ کم هم باعث می‌شد تخمیر نشود، یا اینکه‌اختلال آن‌قدر سریع تخمیر شود که کود عملاً بسوزد.
سوختن کود فقط یک‌مواد اصطلاح بود، نه اینکه‌مزارعی واقعاً تبدیل به خاکستر شود.
بنابراین، این یک‌خیلی نبرد در برابر‌بگیری آب باران بود.
مبارزه‌ای بود که در آن باید از آب به خوبی استفاده می‌کردی، گهگاهی مخلوط‌مادران را زیر و رو می‌کردی و امیدوار بودی که این مواد لعنتی کمپوست - فضولات‌منتقل انسانی، سرگین گاو، برگ‌های خشک، ذرت، سبوس برنج و غیره - به درستی عمل بیایند.
«با تکثیر میکروارگانیسم‌ها، اکسیژن به‌کنی سرعت مصرف می‌شود و دی‌اکسید‌رشد کربن به شدت بالا می‌رود.
و حرارت‌احتمالی هم به خاطر‌غذایی تخمیر بالا می‌رود.»
این یک پدیده طبیعی بود.
«اما اگر همین‌طوری به حال خودش رهایش کنی،شست‌وشو میکروارگانیسم‌های بی‌هوازی شروع به تکثیر می‌کنند، پس باید‌به‌شدت زیر و رویش کنی تا به آن اکسیژن برسد.»
کانال‌های کشاورزی یوتیوب می‌گفتند که بعد از حدود ده روز‌رشد یک بار زیر و رو کردنش خوب است، اما در‌غذایی واقعیت باید با توجه به وضعیت هوا این کار را می‌کردی.
باید مراقب می‌بودی‌تامین تا آب باران‌خاطر وارد کود نشود.
«وقتی کود آماده‌خیلی می‌شود، در کمال‌بگیری تعجب بوی کمتری می‌دهد.»
با این حال، چون امسال اولین‌هم‌زمان سال تولید کود به سبک جدید‌نرخ بود، هنوز سود چندانی نبرده بودند.
تاثیر واقعی‌لباس آن از سال‌کنی آینده مشخص می‌شد.
با این‌احتمالی حال، اصلاح‌مواد مدیریت آب...
ترکیب این اصلاحات مدیریت آب و لوله‌کشی که از‌زیرت زمان اولین ورودش به شهرستان بکرین به طور کامل‌صدا اجرا شده بود، باعث یک برداشت محصول فوق‌العاده شد.
«اوووه! فقط با نگاه‌خانه‌ای کردن بهش می‌شه فهمید‌شست‌وشو که این یه موفقیت بزرگه!»
جین چون-هی مثل‌زیرت دیوانه‌ها به تنهایی‌رسیدن در میان شالیزارها می‌دوید.
«یه برداشت‌احتمالی عالی! یه‌مواد برداشت عالی!»
با دیدن جین چون-هی که‌طلسم با تمام توانش فریاد می‌زد،قایم ساکنان شهرستان بکرین زدند زیر خنده.
«مثل اینکه‌توالت‌های پزشک الهی‌خانه‌ای کوچک خیلی هیجان‌زده‌ست.»
«آره واقعاً، کودی که این بار درست‌موفقیت کردیم تقریباً هیچ بویی نداشت و نمی‌دونم‌افزایش چرا، ولی خسارت آفت‌ها هم خیلی کم نبود؟»
«ملخ‌ها که همیشه هستن، ولی منم حس‌کار می‌کنم تعدادشون کمتر شده بود. تازه، برگ‌های برنج‌سفید هم دیگه لکه‌دار نمی‌شدن که یهو خشک بشن.»
«من نگران بودم چون امسال کمتر‌بگیری از پارسال بارون اومد، ولی برداشت‌رسیدن برنج حتی بهتر هم شده. هاهاها!»
برای مردم عادی که تمام‌نصب عمرشان را روی زمین کار کرده‌باعث بودند، این مثل یک رویا بود.
پزشک الهی کوچک که از شدت‌رسیدن هیجان مثل دیوانه‌ها این‌طرف و آن‌طرف‌صدا می‌دوید، برایشان از این دوست‌داشتنی‌تر نمی‌شد.
«انگار بالاخره می‌تونیم زندگی کنیم، یه سال رو‌مزارعی بدون گرسنگی سر کنیم. تازه با این مالیات‌های‌تهیه کم‌شده، کل خانواده‌م می‌تونن زمستون رو راحت بگذرونن.»
«باید با برنج‌های اضافه شراب‌طلسم دم کنیم. کیک برنجی بخارپز‌قایم و پنکیک هم درست کنیم.»
«چرا که نه.»
جین چون-هی هنوز داشت می‌دوید.
«زده به هدف! یه‌مواد موفقیت بزرگه! باید برنج‌های‌مزارعی اضافه رو صادر کنیم!»
جین چون-هی از همین‌بهتر حالا با فکر پول‌لباس درآوردن سر از پا نمی‌شناخت.
درست در همان لحظه،خانه‌ای شخصی سوار بر یک اسب‌راحت‌تر عظیم‌الجثه چهارنعل به سمتش آمد.
«استاد جوان عمارت! استاد جوان عمارت، خدای‌موفقیت من، بالاخره پیداتون کردم. یه پیام! یه‌افزایش پیام از طرف عمارت پزشکی فلس سفید اومده!»
داخل اتاق جلسات عمارت.
پنج نفر نشسته بودند: استادش،نصب جگال لین؛ موول؛ یوهو؛ جین چون-هی؛باعث و در نهایت، رئیس سالن رزمی.
«کالاهای یه ماموریت‌زیرت اسکورت توسط راهزن‌ها توی‌موفقیت استان فوجیان دزدیده شده؟»
اولین کسی‌احتمالی که صحبت‌مواد کرد استادش بود.
موول جواب داد:
«بله. کالاهای آژانس اسکورت‌خانه‌ای اژدهای ابری هم دزدیده شده‌راحت‌تر و تلفات زیادی هم داشته.»
جین چون-هی گفت: «استاد،قایم این اولین حمله از‌زنگ زمان تشکیل اتحادیه پنج فضیلته.»
او به‌طور مبهمی فکر می‌کرد که شاید‌کار یک روز چنین اتفاقی بیفتد، اما هرگز تصور‌سفید نمی‌کرد که توسط مشتی راهزن ساده غارت شوند.
«این حتماً برنامه‌ریزی‌شده بوده.»
موول گفت:
«پیشنهادی هم برای مطیع کردن‌کنی استان فوجیان و تبدیل اون‌رشد به قلمرو خودمون مطرح شده.»
جین چون-هی پرسید: «استان‌مواد فوجیان تا الان قلمرو‌مزارعی جناح غیرمتعارف بوده، درسته؟»
«بله. باند مار دریایی به عنوان سردسته عمل می‌کرد و سیستمی بود که جناح‌های‌زنگ غیرمتعارف کوچیک و متوسط کنترل رو در دست داشتن. مقامات محلی هم باهاشون تبانی‌کار کرده بودن و از پشت هواشون رو داشتن، اما باند مار دریایی سقوط کرده.»
جین چون-هی‌توالت‌های حرفش را‌خانه‌ای ادامه داد.
«و حالا هجده دژ‌قایم جنگل سبز دارن اون‌زنگ جای خالی رو پر می‌کنن؟»
دنیا هر چقدر هم‌مواد که بزرگ بود، هیچ‌مزارعی صندلی خالی‌ای توش پیدا نمی‌شد.
بعد از اینکه باند مار دریایی که‌توی آلوده به فرقه جاودانه خون شده بود،زنگ با دخالت جین چون-هی از بین رفت.
حالا بقیه جناح‌بهبودیافته غیرمتعارف داشتن اون فضای‌کشیدن خالی رو اشغال می‌کردن.
«آره. اتحاد هجده دژ جنگل سبز‌رسیدن وارد عمل شده و حالا کنترل‌صدا استان فوجیان رو به دست گرفته.»
«پس مقامات محلی این بار به‌خاطر جای باند مار دریایی، دارن چشمشون‌عمارت رو روی هجده دژ جنگل سبز می‌بندن.»
«به خاطر پیمان‌خیلی عدم تجاوز بین‌بگیری مقامات و دنیای رزمی.»
برای یه آدم مدرن، این یه‌هم‌زمان پیمان عدم تجاوز نبود، بلکه تبانی‌نرخ بین مقامات و دنیای رزمی بود.
«کل هدف مقامات محلی اینه که جلوی آزار و اذیت مردم‌جمعیت عادی رو بگیرن، پس اینکه وقتی جناح غیرمتعارف داره مردم رو‌کار کتک می‌زنه چشمشون رو می‌بندن، این دیگه چه صیغه‌ایه؟ همه‌اش حرف مفته!»
اگه می‌خواست به زبون امروزی بگه، مثل این بود که یه مشت اراذل و اوباش‌سفید به یه کامیون حمل بار حمله کنن، بارش رو بدزدن، یه مغازه محلی تر و‌روش تمیز رو داغون کنن و یه پیرزن رو به خاطر اینکه بهشون پول نداده، کتک بزنن.
و حتی اگه به پلیس زنگ می‌زدی،توی مثل این بود که بگن چون مسئله مربوط‌شروع به اراذل و اوباشه، پرونده رو قبول نمی‌کنن.
«تو این حالت، دیگه اسم قشنگی مثل پیمان‌شست‌وشو عدم تجاوز بین مقامات و دنیای رزمی نداره، فقط‌کاهش یه مشت خلافکارن که دارن به پلیس رشوه می‌دن.»
قدیما وقتی رمان‌های رزمی می‌خوند این چیزا براش رمانتیک‌شروع به نظر می‌رسید، اما بعد از ده سال زندگی‌تامین تو این دنیا، دیگه داشت واقعاً روی اعصابش می‌رفت.
فرق بین داستان‌تامین و مستند همینه،خاطر ای حرومزاده‌های جیانگهو.
جین چون-هی‌بهداشت با خودش‌بهتر غرغر کرد.
جگال لین قیافه عبوس شاگردش رو دید، تک‌خنده‌ای‌شست‌وشو کرد و گفت: «در این صورت، بهتره اول به‌کاهش حساب فوژو برسیم. نظرت چیه، هی؟ می‌خوای امتحانش کنی؟»
به محض اینکه‌زیرت حرفش تموم شد، چشمان‌موفقیت جین چون-هی برق زد.
«بله. بسپارش به من، استاد. قطعاً اون‌کار راهزن‌هایی که به مردم عادی ظلم می‌کنن رو‌سفید نابود می‌کنم و عدالت رو به جیانگهو برمی‌گردونم.»
کلمات بدون هیچ‌خیلی مکث و تپقی‌بگیری از دهانش بیرون ریخت.
جگال لین با تماشای او‌نصب با خودش فکر کرد: «حداقل‌همین باید یه بار این‌طوری بفرستمش بیرون.
وگرنه بی‌قرار می‌شه‌زیرت و خودش سر‌رسیدن خود می‌زنه به چاک.»
فوژو.
مرکز استان فوجیان.
نزدیک بودنش‌توالت‌های یه مزیت‌خانه‌ای به حساب می‌اومد.
جگال لین گفت:
«پس این عمارت پزشکی ۲۰۰ نفر‌خاطر از جوخه بکرین و ۶۰۰ نفر‌عمارت از جوخه چونگ‌رین رو اعزام می‌کنه.»
جوخه چونگ‌رین.
جنگجویان سرگردان و مزدوری‌خانه‌ای که تو شهر تمرینات‌شست‌وشو رزمی آموزش دیده بودن.
بین اونا جنگجویانی‌زیرت قوی‌تر از اعضای جوخه‌موفقیت بکرین هم پیدا می‌شد.
یه لشکر ۸۰۰ نفره!
فقط از نظر‌خیلی تعداد، با یه فرقه‌توی بزرگ قابل مقایسه بود.
«فرماندهی به استاد جوان عمارت سپرده می‌شه. برو و اون حرومزاده‌های‌باعث جناح غیرمتعارف رو تو استان فوجیان پاکسازی کن. تو حالت عادی‌عامیانه راحت‌تره که فقط همه‌شون رو بکشیم. اما تو که اینو نمی‌خوای.»
«اوه... بله.»
هر چی‌احتمالی باشه، اونا فرقه‌غذایی جاودانه خون نبودن.
در عوض، شاید ساختار فک و دهنشون‌توی طوری تغییر می‌کرد که تا آخر عمر‌زنگ فقط بتونن فرنی بخورن، اما جونشون بخشیده می‌شد.
حتی اگه التماس می‌کردن‌خانه‌ای که کشته بشن، باز‌شست‌وشو هم جونشون در امان بود.
از این نظر، جین چون-هی‌کنی برای جناح غیرمتعارف وجودی به‌رشد مراتب ترسناک‌تر از نیروهای حکومتی بود.
«به صلاحدید خودت‌تامین به قضیه رسیدگی‌خاطر کن و برگرد.»
«چشم، استاد.»
جین چون-هی‌توالت‌های به استادش‌خانه‌ای ادای احترام کرد.
«روز خوبیه‌احتمالی برای قایق‌سواری،مواد مگه نه؟»
هاپ!
هوانگ‌گو با‌توالت‌های هیجان پرید‌خانه‌ای روی عرشه.
جیک، جییییک!
تاندرکوئیک دو تا بچه‌اش،مواد یعنی چون‌جین و نان‌مان رو‌مستقیماً هم با خودش آورده بود.
غررررش-!
جییییغ!
دقیقاً همین‌طور بود.
برخلاف مادرشون تاندرکوئیک، چون‌جین و‌غذایی نان‌مان هنوز تو کنترل رعد و‌مدیریت برقشون دست و پا چلفتی بودن.
اونا باید موقع شکار با مادرشون یاد می‌گرفتن‌لباس چطور از رعد و برق استفاده کنن، برای‌رشد همین بچه‌ها رو هم با خودش آورده بود.
با این حال، شاید به لطف تربیت‌کشیدن خوب یوهو بود که هم چون‌جین و هم‌نوزادان نان‌مان کاملاً با دنیای انسان‌ها آشنا شده بودن.
می‌شد گفت خیلی اجتماعی بودن.
این‌طور نبود که به جز جین چون-هی از کس دیگه‌ای‌تحت حرف‌شنوی داشته باشن، اما به خوبی درک می‌کردن که گونه‌ای‌ساخت به نام انسان، چطور به جانوران روحی مثل اونا نگاه می‌کنه.
تو کش رفتن‌خیلی تنقلات هم داشتن‌بگیری حسابی حرفه‌ای می‌شدن.
و شاید‌توالت‌های هم فقط‌خانه‌ای یه حس بود.
اون حس عجیبی که از‌کنی یوهو می‌گرفت رو حالا داشت از‌جمعیت چون‌جین و نان‌مان هم احساس می‌کرد.
از این نظر، تاندرکوئیک‌مواد واقعاً دوست داشت بچه‌هاش‌مزارعی رو به یوهو بسپاره.
«یه جورایی،بهداشت انگار بهترین‌بهتر معلم دنیاست؟»
تو این مقطع، دیگه‌خانه‌ای به طور غیررسمی مطمئن شده‌راحت‌تر بود که یوهو انسان نیست.
(البته، از‌لباس نظر رسمی،قایم یوهو یه انسانه.
اگه این قضیه لو می‌رفت،غذایی در آینده کار کشیدن ازش‌تحت تا سرحد مرگ سخت‌تر می‌شد.)
همون حسی که‌خیلی وقت ملاقات با‌بگیری اژدهای بال‌دار داشت.
یه بار همون‌بهبودیافته حس رو از‌هم‌زمان یوهو گرفته بود.
تو گذشته، وقتی یه پزشک‌کنی میانی فراموش کرده بود و پنجره‌جمعیت اتاق تزکیه رو باز گذاشته بود.
دو روز بعد که یوهو‌غذایی متوجه این موضوع شد، حس‌تحت مشابهی رو ازش دریافت کرد.
بدتر از همه‌خیلی اینکه، اون شب حتی‌توی بارون هم باریده بود.
فکر نمی‌کرد یوهو از جنس همون اژدهای بال‌دار باشه،راحت‌تر اما حدس می‌زد که یوهو حداقل یه موجود سطح‌دوران بالاتر از جانوران روحی مثل هوانگ‌گو یا تاندرکوئیک باشه.
حداقلش این بود که حتی یه مشت بی‌هوا از‌شروع طرف این یارو که تغییر شکل داده بود تا‌تامین دقیقاً شبیه یه انسان بشه، به طرز وحشتناکی دردناک بود.
و همون یوهو بود‌مواد که شخصاً چون‌جین و‌مزارعی نان‌مان رو بزرگ کرده بود.
وقتی کاملاً بزرگ می‌شدن،بهتر شاید حتی از مادرشون،لباس تاندرکوئیک هم پیشی می‌گرفتن.
«همه روی عرشه!»
«پس راه می‌افتیم!»
با حرکت کشتی‌تامین به سمت جلو،خاطر نسیم خنکی وزید.
۲۰۰ نفر از‌خیلی جوخه بکرین و ۶۰۰توی نفر از جوخه چونگ‌رین.
تعدادشون اون‌قدر زیاد بود که‌نصب برای حرکت مجبور شدن تو‌همین سه تا کشتی تقسیم بشن.
هاپ!
جین چون-هی‌احتمالی سر هوانگ‌گو‌مواد رو نوازش کرد.
«کجا داریم می‌ریم؟ مستقیم می‌ریم سمت استان ژجیانگ.لباس استان فوجیان دقیقاً پایین اونه. قرار گذاشتیم یه بار‌جمعیت تو نقطه میانی، یعنی استان ژجیانگ همدیگه رو ببینیم.»
هاپ هاپ؟
حرفش رو فهمید یا نه؟
مطمئن نبود.
چیزی که قطعی بود این بود که به‌لباس نظر می‌رسید فهمیده آدم‌های زیادی قراره عاشق بامزگی‌رشد هوانگ‌گو بشن و بهش گوشت گاو خشک‌شده بدن.
«وقتی همه دور هم‌خانه‌ای جمع بشن، تعدادمون به‌شست‌وشو نزدیک ۲۰۰۰ نفر می‌رسه.»
کسی که بیشترین جنگجو‌قایم رو فرستاده بود، عمارت‌زنگ پزشکی فلس سفید بود.
این خواسته استادش بود‌مواد که با قدرت تمام‌مزارعی موانع رو در هم بشکنن.
«این عملاً یه ارتش کوچیکه.»
بهترین سناریو این بود که اونا با‌کشیدن دیدن این تعداد بترسن، خودشون سلاح‌هاشون رو‌مادران بندازن زمین و همه‌چیز مسالمت‌آمیز تموم بشه.
به همین ترتیب،زیرت جین چون-هی به هانگژو‌موفقیت در استان ژجیانگ رسید.