چپتر 294: چپتر 294
0«چه هدف دیگه‌ای؟»
تخم‌مرغ عسلی‌همه رو گذاشتم‌واقعاً تو دهنم.
دقیقاً به‌اندازه پخته شده بود،بازی ولی بازم هیچ مزه‌ای حس‌یادگار نمی‌کردم و این نگران‌کننده بود.
با این حال،محافظت وانمود کردم که‌محافظ‌هایی دارم با لذت می‌خورم.
بالاخره باید زحمت کسی‌یادگار که اینو درست کرده‌دستشون بود رو در نظر می‌گرفتم.
«تخم‌مرغ رو خوب آب‌پز کردی.»
«هاهاها، خیالم راحت شد هیونگ. آها، راستی. این فقط حدس‌یادگار محافظ‌هاست، اما فکر می‌کنن راهزن‌ها دنبال محموله آژانس محافظت بودن.درگیر همه محافظ‌هایی که واقعاً باهاشون شمشیر زدن، این حس رو داشتن.»
«...»
این چیزی نبود که فقط با چشم‌جونشون دیده باشن؛ اگه موقع شمشیر زدن این‌درگیر حس بهشون دست داده بود، احتمالاً حقیقت داشت.
این یه چیزی‌محافظ‌هایی تو مایه‌های غریزه‌شمشیر یه شمشیرزن بود.
و اگه شرایط‌رزمی واقعی هم به‌می‌کردن همین سمت پیش می‌رفت...
'چیزی که موقع درمانشون حس‌همه کردم این بود که محافظ‌ها به‌طور‌داشتن غیرعادی‌ای زخم‌های کاری زیادی برداشته بودن.'
روستایی‌ها هم‌روی حسابی آسیب‌یادگار دیده بودن.
بین اونا، آسیب‌های‌محافظ‌هایی ناشی از لگد اسب‌زدن از همه شایع‌تر بود.
البته که زخم‌های وحشتناکی بودن.
اونا داشتن با مردم‌بودن عادی‌ای که چیزی از‌باهاشون هنرهای رزمی نمی‌دونستن، بازی می‌کردن.
اما جای زخم‌های روی بدن محافظ‌ها، یادگار مبارزاتی‌دستشون بود که توش جونشون رو کف دستشون گذاشته‌آموزش بودن، نه اینکه فقط یه بازی ساده باشه.
از دید راهزن‌ها، درگیر شدن با محافظ‌هایی که‌داشتن هنرهای رزمی آموزش دیده بودن، در مقایسه با‌بهشون مردم عادی، دردسر خیلی بزرگی به حساب می‌اومد.
اینکه با این وجود بازم این‌می‌کردن کار رو کرده بودن، یعنی هدفی‌توش داشتن که ارزش این ریسک رو داشته.
«پس خود محموله هدف اصلی بوده... اینکه قضیه فقط سر‌زدن پول نبوده، احتمالاً یعنی شانس زیادی هست که یه نفر‌دست این کار رو سفارش داده باشه. محافظ‌ها چیز دیگه‌ای نگفتن؟»
«همم، اگه به کسی‌یادگار شک داشتن حتماً اسمی ازش‌گذاشته می‌بردن، اما هیچ‌کس چیزی نمی‌دونه.»
«توی محموله چیه؟»
«شنیدم که محرمانه‌ست. اما... سخته که فکر کنیم‌روی یه شیء باستانی یا فوق‌العاده ارزشمنده، چون اگه‌اینکه واقعاً این‌طور بود، از محافظ‌های رده‌بالاتری استفاده می‌کردن.»
«در این‌آژانس صورت، رئیس‌بودن راهزن‌ها باید بدونه.»
«آره، تو یه‌بدن چشم به هم‌توش زدن فرار کرد.»
«پس قضیه از این قراره...»
جین چون-هی این رو‌نمی‌دونستن گفت و بعد با‌روی چاپستیکش چند لقمه دیگه خورد.
در حالت عادی، یه کاسه کامل‌محافظ‌هایی و حتی بیشتر رو تموم می‌کرد، اما‌نبود بیشتر از این خوردن براش سخت بود.
چون-و نگاهی به برادرش و بعد به کاسه‌دستشون نیمه‌پر برنج انداخت و در حالی که وانمود می‌کرد‌مقایسه متوجه چیزی نشده، ادامه داد: «مشکوکه، مگه نه هیونگ؟»
«آره. اصلاً شبیه‌محافظ‌هایی یه وضعیت عادی‌شمشیر به نظر نمی‌رسه.»
دژ ببر خیزان که سفارش‌بازی رو قبول کرده بود، محموله رو‌مبارزاتی دزدید و روستا رو غارت کرد.
قاضی شهر و سربازهای پاسگاه‌همه که بلافاصله بعد از متوقف‌زدن شدن ماجرا، خودشون رو رسوندن.
و کارهاشون که سعی‌یادگار داشتن بدون هیچ مقدمه‌ای‌دستشون محموله رو مصادره کنن.
'از همه بدتر،محافظ‌هایی حتی خود محافظ‌ها هم‌زدن نمی‌دونن محتوای محموله چیه.'
جین چون-هی با چهره‌ای‌نمی‌دونستن خسته، گوشه چشم‌هاش رو‌روی پاک کرد و گفت.
«تیکه‌های این پازل خیلی دقیق‌تر از اونی کنار هم چیده شدن‌داشتن که بشه اسمش رو گذاشت اتفاق. با این حال، وقتی هیچ‌احتمالاً جرمی ثابت نشده، نمی‌تونم فقط بر اساس شواهد غیرمستقیم وارد عمل بشم.»
اژدهای طلایی که اعلی‌حضرت بهم هدیه‌توش داده دور مچم پیچیده شده، اما‌باشه این بیشتر شبیه یه کارت اعتباریه.
اگه همین‌طوری بی‌گدار به آب بزنم و هر‌داشتن جور دلم خواست ازش استفاده کنم، ممکنه اعلی‌حضرت‌بهشون به جای گرفتن سود، بیاد و خودمو جمع کنه.
'با این حال، احتمالاً باید‌بازی پول اسبی که از ایستگاه‌یادگار بین‌راهی قرض گرفتم رو بدم.'
درست همون‌آژانس موقع، چشم‌های‌بودن چون-و برق زد.
«با این وجود، شرط می‌بندم یه‌توش نقشه فوق‌العاده می‌کشی تا حسابی بهشون‌باشه درس عبرت بدی، مگه نه هیونگ؟»
«نه، اصلاً همچین قصدی ندارم.»
با شنیدن این حرف، چون-و‌بازی با چشم‌های گرد شده بهش خیره‌مبارزاتی شد، انگار اصلاً انتظارش رو نداشت.
'همم... این همون نگاهیه‌بودن که من وقتِ نگاه‌باهاشون کردن به استادم داشتم.'
انگار که خانواده جگال همیشه یه استراتژی‌جونشون عمیق می‌چیدن تا همه‌چیز رو بدون اینکه‌درگیر روحی خبردار بشه، حل و فصل کنن.
البته که‌همه راه استفاده از‌باهاشون استراتژی وجود داره.
اما واقعاً نیازی هست که‌بازی این‌قدر به خودمون زحمت بدیم‌یادگار و وقت و انرژی صرف کنیم؟
'مخصوصاً وقتی که باید برم‌همه پایتخت و بایگانی‌های مخفی قصر‌زدن امپراتوری رو زیر و رو کنم...؟'
استفاده از همچین استراتژی‌های بزرگ، درخشان‌توش و هوشمندانه‌ای برای هر اتفاقی، کافیه‌باشه تا آدم رو از پیری دق‌مرگ کنه.
«می‌تونم شبونه برم اونجا‌واقعاً و یواشکی فالگوش وایستم. مشکل‌چیزی حل می‌شه. چرا که نه؟»
«... آ...هنرهای آره، درسته.نمی‌دونستن این راحت‌ترین راهه.»
«دقیقاً. پس یاد‌محافظت گرفتن هنرهای رزمی‌محافظ‌هایی به چه دردی می‌خوره؟»
یعنی اسکندر هم وقتی گره گوردین رو برید، همین‌گذاشته حس رو داشت؟ وقتی یه راه ساده هست، چرا باید‌دردسر خودمون رو درگیر اون همه خرد و حکمت عمیق کنیم؟
چون-و یکی‌همه از ابروهاش رو‌باهاشون در هم کشید.
«هیونگ، من‌هنرهای هیچ‌وقت تکنیک‌های مخفی‌کاری‌بازی رو یاد نگرفتم...»
«مشکلی نیست، من بلدم. مهم‌تر از‌محافظ‌هایی اون، تو همین‌جا می‌مونی و از‌چیزی محافظ‌ها و محموله مراقبت می‌کنی. فهمیدی؟»
بالاخره یکی باید‌بدن از محموله که هدف‌جونشون دشمن بود، محافظت می‌کرد.
و چون-و، عضوی از فرقه وودانگ‌شمشیر با چهره‌ای شبیه به افراد جناح‌دیده غیرمتعارف، برای این نقش عالی بود.
چون-و برای لحظه‌ای‌رزمی تو فکر فرو رفت‌جای و بعد نیشخندی زد.
«هیونگ، یه شرط دارم.»
«چیه؟»
«بیشتر غذا بخور.»
«چی؟»
ابروی جین‌آژانس چون-هی از این‌همه درخواست غیرمنتظره پرید.
چون-و حرف دیگه‌ای اضافه کرد.
«باید بیشتر بخوری. به نظر‌باهاشون میاد این به مذاقت خوش نیومده،چشم پس می‌رم یکم مرغ درست کنم.»
«همون مرغ کرچ؟»
«می‌خوام یکیش رو بخرم. با یه قیمت‌واقعاً منصفانه. تو همچین وضعیتی، حتی یه ذره‌چشم پول بیشتر هم می‌تونه براشون کمک‌حال باشه.»
«زبون‌باز شدی.»
«هیونگ، با‌همه این وضع‌واقعاً از پا درمیای.»
چون-و این‌هنرهای رو گفت‌نمی‌دونستن و بلند شد.
بعد رفت تا‌محافظت یه غذای جدید‌محافظ‌هایی برای برادرش درست کنه.
آشپزی سرگرمیش نبود، و از اونجایی که همه‌چیز‌دستشون رو با اشتها می‌خورد، چندان آدم خوش‌خوراکی به‌آموزش حساب نمی‌اومد، در نتیجه آشپز خیلی خوبی هم نبود.
با این حال، اون کسی بود که به‌داشتن امپراتور مشت وودانگ به عنوان استادش خدمت کرده بود‌دست و مسئولیت آماده کردن غذاهاش رو بر عهده داشت.
کارهای پایه‌هنرهای و اساسی‌نمی‌دونستن رو بلد بود.
'بهترین کار اینه که‌بودن با آب مرغ یه‌باهاشون سوپ برنج درست کنم.'
رنگ و روی‌بدن برادرش حتی از‌توش قبل هم پریده‌تر می‌شد.
سرزندگی و انرژیش قطعاً از قبل بهتر شده بود،چیزی اما چون-و هیچ راهی نداشت تا بفهمه این وضعیت‌داده و بدتر شدن رنگ و روش چه معنی‌ای میده.
با این‌هنرهای حال، می‌دونست که‌بازی نشونه خوبی نیست.
و می‌دونست‌آژانس که برادرش باید‌همه یه چیزی بخوره.
اون نگران هیونگش بود.
'این بارون چقدر بی‌رحمه.'
فعلاً انداختن یه پتو روی‌بازی شونه‌هاش کمک می‌کرد تا بدنش‌یادگار بیشتر از این سرد نشه.
حتی به خودش اومد و‌همه دید داره آرزو می‌کنه که ای‌داشتن کاش برادرش یه مریضی سخت می‌گرفت.
اون‌وقت حداقل‌روی مجبور می‌شد‌یادگار استراحت کنه.
'هیونگ... قویه.
مصمم و استواره.
و به‌آژانس خاطر همینه‌بودن که نگران‌کننده‌ست.'
با خودش فکر کرد‌یادگار که برادرش احتمالاً اصلاً نمی‌دونه‌گذاشته چقدر اطرافیانش رو نگران می‌کنه.
بخش بودو.
این اسم این منطقه بود.
در دنیای شیطان بهشتی عالی، امپراتوری‌محافظ‌هایی هوا از یک سیستم تقسیمات کشوری‌چیزی نسبتاً عجیب استفاده می‌کرد: سیستم ایالت-شهرستان-بخش.
یک بخش خاص،بدن در یک شهرستان خاص،جونشون در یک ایالت خاص.
یک چیزی در همین مایه‌ها.
اگر بخواهم با اصطلاحات‌نمی‌دونستن کره‌ای بگویم، چیزی شبیه به‌بدن دونگ‌سونگ-اوپ، در چوروون-گونِ گانگوون-دو بود.
به عبارت دیگر،محافظت راحت‌ترین راه برای‌محافظ‌هایی فهمیدنش این بود:
فرماندار = شهردار.
گفتنش به این شکل باعث می‌شود خیلی کوچک‌داشتن به نظر برسد، اما جمعیت یک بخش به‌تنهایی‌بهشون چیزی حدود صد تا دویست هزار نفر بود.
قدرتی که با این مقام همراه بود،جای آن‌قدر عظیم بود که می‌توانست یک پرنده در‌گذاشته حال پرواز را از آسمان به زمین بیندازد.
این چیزی بود که در طول‌محافظ‌هایی آموزش‌هایش به عنوان استاد جوان عمارت در‌نبود عمارت پزشکی فلس سفید یاد گرفته بود.
«چون تو رمان شیطان‌یادگار بهشتی عالی هیچ‌وقت به‌دستشون این چیزها اشاره‌ای نشده بود.»
شیطان بهشتی با دانستن این مسائل اداری می‌خواست چه کار کند؟چشم او آدم شلوغی بود که تمام وقتش صرف خرد کردن سر‌مایه‌های اعضای ریاکار جناح متعارف و کثافت‌های جناح غیرمتعارف در مقابلش می‌شد.
جزئیات اداری‌هنرهای به چه‌نمی‌دونستن دردش می‌خورد؟
با این حال، جین چون-هی که حالا در دنیای واقعی دشت‌های مرکزی حضور‌نبود داشت، باید به عنوان مجازاتِ ورود به دنیای شیطان بهشتی عالی، هر سال‌غریزه با دقت و وسواس مالیاتش را پرداخت می‌کرد و به زندگی‌اش ادامه می‌داد.
«یعنی شیطان‌روی بهشتی هم‌یادگار مالیات میده؟»
رمان شاهکار و کلاسیک رزمی، یعنی شیطان بهشتی عالی،چیزی همان‌طور که از سبکش انتظار می‌رفت، طبیعتاً هیچ‌وقت صحنه‌ای‌داده از مالیات دادن شیطان بهشتی را به تصویر نکشیده بود.
اما هر چه فکر می‌کرد، برایش سوال بود که مقامات‌یادگار محلی اصلاً می‌توانستند از صد هزار کوهستان مالیات بگیرند؟ حتی با‌شدن وجود آن‌همه گنجینه‌های باشکوه طلا و نقره‌ای که در آنجا بود.
«پس با این‌محافظت حساب، شیطان بهشتیِ‌محافظ‌هایی ما فرار مالیاتی داره؟»
با این حال، اصناف تجاری‌ای‌مبارزاتی که در سایه‌های فرقه شیطانی فعالیت‌ساده می‌کردند، احتمالاً هنوز هم مالیات می‌دادند.
چون حتی‌همه فرقه خون طلایی‌باهاشون هم مالیات می‌داد.
البته از آنجا که آن‌ها جایی بودند که «به‌طور رسمی»یادگار فقط چیزهای «قانونی» می‌فروختند، دفترهای حسابرسی‌شان احتمالاً دوگانه، سه‌گانه یا‌درگیر حتی چهارگانه تنظیم می‌شد، اما باز هم مجبور بودند مالیات بدهند.
بنابراین، عمارت پزشکی‌محافظت فلس سفید هم‌محافظ‌هایی باید مالیات می‌داد.
یادگیری نحوه پرداخت این مالیات‌ها و‌توش چگونگی به حداقل رساندن آن‌ها، یکی از‌دید مهم‌ترین بخش‌های آموزش استاد جوان عمارت بود.
بر اساس اطلاعاتی که از طریق آن‌زدن آموزش‌ها به دست آورده بود، کل جمعیت‌اگه امپراتوری هوا حدود هشتاد میلیون نفر بود.
البته، این احتمالاً فقط جمعیتی بود که به‌طور‌روی رسمی در دفاتر دولتی ثبت شده بود؛ مطمئناً‌اینکه تعداد عظیمی از افراد ثبت‌نشده هم وجود داشتند.
«جمعیت زمینِ قدیم هم تقریباً‌همه تو همین حدود بود، پس‌زدن شاید از نظر تاریخی دقیق باشه.»
از آنجا که هر منطقه‌ای که به عنوان ایالت تعیین می‌شد،ساده مانند شانشی یا سیچوان، حداقل چند میلیون نفر جمعیت داشت، طبیعی بود‌می‌اومد که یک بخش به‌تنهایی صد تا دویست هزار نفر جمعیت داشته باشد.
البته، این فقط با‌واقعاً احتساب جمعیتی بود که در‌چیزی دفاتر دولتی ثبت شده بودند.
علاوه بر این.
مقام یک فرماندار‌محافظت هم دارای اختیارات قضایی‌واقعاً و هم اجرایی بود.
این دورانی بود‌بدن که هیچ تفکیک قوایی‌جونشون در آن وجود نداشت.
به همین دلیل اصلاً عجیب نبود که شخصیتی مثل‌چیزی قاضی بائو در طول روز به امور مالیاتی رسیدگی‌داده کند و شب‌ها دستور احضار جلاد را فریاد بزند.
«حداقل قانون‌گذاری دست قصر امپراتوریه.»
با این حال، به خاطر قوانین مبهمی... که‌باهاشون به عنوان «حکم» فرماندار شناخته می‌شدند، سخت بود‌باشن بگوییم که این قوا کاملاً از هم جدا هستند.
آن‌ها یک قدرت فراقانونی بودند‌مبارزاتی که بدون اغراق می‌شد بهشان‌اینکه لقب پادشاهان کوچک را داد.
«تو یک بخش، معمولاً دو کاپیتان از دفتر اجرای قانون وجود دارن که حدود هزار سرباز پاسبان زیر دستشونه،احتمالاً درسته؟ سیصد نفر از اونا سواره‌نظام هستن تا راهزن‌های اسب‌سوار و یاغی‌ها رو کنترل کنن، اینا همون نخبگان واقعی‌ان...زیادی و هفتصد نفر بقیه هم بین روستاها و شهرک‌های کوچک داخل بخش پخش میشن تا امنیت عمومی رو تامین کنن...»
این روش استاندارد‌رزمی کارکرد سیستم اداری‌می‌کردن در این منطقه بود.
نگهبان‌ها، سربازان پاسبان... در‌بودن نهایت، ویژگی‌هایی شبیه به‌باهاشون کلانترهای سبک آمریکایی داشتند.
آن‌ها به خودی خود یک گروه مسلح‌جونشون بودند و می‌توانستند برای تضمین نظم عمومی،درگیر فوراً سلاح بکشند و از زور استفاده کنند.
شاید از یک واحد نظامی ضعیف‌تر بودند،زدن اما همچنان یک گروه مسلح محسوب می‌شدند‌اگه که در آن، تعداد حرف اول را می‌زد.
جین چون-هی در‌رزمی ذهنش به آرامی‌می‌کردن صدا زد: «سیستم.»
«...»
همان‌طور که‌روی انتظار می‌رفت،یادگار هیچ اتفاقی نیفتاد.
به همین ترتیب، او سعی کرد کلماتی مثل «تسلط»، «تجربه»، «پنجره مهارت»دیده و «موجودی» را با خودش زمزمه کند - کلماتی که هر خواننده رمان‌های‌شرایط تناسخی حداقل یک بار آن‌ها را امتحان می‌کرد - اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
با این فکر که شاید‌بازی ژانر داستان متفاوت باشد، حتی‌یادگار سعی کرد بگوید: «پنجره صورت‌های فلکی.»
...
باز هم هیچ.
«به عنوان یک انسان، اگه قراره‌شمشیر کسی رو تو همچین جایی بندازی،دیده حداقل باید یه ذره وجدان داشته باشی.
این کمترین حق آدم‌نمی‌دونستن نیست که حداقل یه‌روی پنجره تجربه بهش بدی؟»
معمولاً وقتی یک چیزی‌بودن را یاد می‌گیری، به‌باهاشون عنوان یک مهارت ثبت می‌شود.
بارها و بارها از آن استفاده می‌کنی، میزان تسلطت‌گذاشته بالا می‌رود و وقتی به اندازه کافی بالا رفت،عادی به یک مهارت خداگونه و خفن تکامل پیدا می‌کند.
و وقتی این مهارت‌ها‌واقعاً جمع می‌شوند، کلاست به‌داشتن یک کلاس مخفی تغییر می‌کند.
مگه نباید این‌طوری باشه؟
«من تو یه دنیای رزمی افتادم و‌واقعاً هنوزم مثل زمین باید مالیات بدم، پس‌چشم آخه چرا هیچ پنجره سیستمی‌ای در کار نیست؟»
او به این نتیجه رسید که همه این‌ها به این خاطر است که کتابی‌درگیر که به‌طور تصادفی خوانده بود، «شیطان بهشتی عالی» بود. این اتفاق به این دلیل‌ارزش افتاده بود که نویسنده به دنبال ایجاد حس و حال یک رمان رزمی کلاسیک بود.
اگر اسمش «شیطان بهشتی عالی رده SSS» یا «شیطان بهشتی شکارچی می‌شود» بود، قطعاً اوضاع این‌طور نمی‌شد.
هیچ مهارت مخفی‌کاری‌ای وجود نداشت که با فشار دادن‌بدن یک دکمه فعال شود، اما او تکنیک حرکت پایی‌باشه داشت که حدود یک میلیون بار تمرینش کرده بود.
امروز هم‌آژانس دوباره از‌بودن آن استفاده می‌کنم.
سبک مخفی‌کاریِ مخصوص جین چون-هی.
حرکت پای سه جوهره!
علاوه بر آن، روش مخفی‌کاری‌بازی پایه‌ای که از ایلکانه به‌یادگار او رسیده بود هم وجود داشت.
البته، بدون داشتن پنجره‌بودن سیستم، این به عنوان‌باهاشون یک مهارت ثبت نشده بود.
فقط تمرین‌های بی‌پایان و‌یادگار مغزآب‌کن و تکنیک الهی‌دستشون فعال‌سازی مبدأ در کار بود.
«کاش می‌تونستم آدما رو با‌باهاشون مهارت شفا درمان کنم و مرده‌ها‌چشم رو با مهارت رستاخیز زنده کنم.»
به لطف خستگی‌رزمی ذهنی‌اش، جوک‌های دیوانه‌واری مدام‌جای به ذهنش خطور می‌کرد.