چپتر 53: فصل ۵۳
0«نه. نمی‌تونم.حتی تا اینو ندم‌دیدنش نوه‌ام بخوره، برنمی‌گردم.»
البته این حرف‌ها و قوانین‌خیلی مال جیانگهو بود؛ این پیرزن‌می‌رسید ذره‌ای به این چیزها اهمیت نمی‌داد.
جین چون-هی آهی کشید.
درست در همان لحظه، متوجه لکه‌آغاز قرمز تیره‌ای شد که روی لبه‌بحث لباس پیرزن در حال پخش شدن بود.
جین چون-هی که‌آغاز جا خورده بود، مچ‌بدهد دست او را گرفت.
«ای بچه پررو! فکر‌حتماً کردی کی هستی که‌خدای دست یه بزرگتر رو می‌گیری!»
«مادرجان، آرنجتون کاملاً خراشیده‌نیست شده! موقع بالا اومدن‌ببینه از پله‌ها زمین خوردید؟»
«ساکت شو بچه!»
برای کسی که هنرهای رزمی یاد گرفته بود، شاید‌بحث قضیه فرق می‌کرد، اما بالا آمدن از پله‌های عمارت‌رساندن پزشکی برای یک پیرزن معمولی اصلاً کار راحتی نبود.
«بذارید زانوتون رو هم ببینم.»
«اِ... این‌بحث بچه پررو‌نیست رو ببین؟»
«ای بابا،آمده فقط بذارید‌بی‌معرفتش یه نگاه بندازم.»
پیرزن تا آخرش هم حاضر نشد‌نیامده زانویش را نشان دهد، اما از ظاهرش‌می‌خواست پیدا بود که بدجور زمین خورده است.
و با توجه به زخم‌های‌خیلی روی دست‌هایش، مشخص بود که فقط‌همه یک بار هم زمین نخورده است.
غذا هم‌بحث حتماً خیلی سنگین‌اون بوده... خدای من...
به نظر می‌رسید این همه راه را بالا‌دیدنش آمده بود تا به نوه بی‌معرفتش که حتی در‌نوه‌اش آغاز بهار هم به دیدنش نیامده بود، غذا بدهد.
جین چون-هی متوجه چیزی شد.
بحث غذا دادن‌غذا نیست. اون فقط می‌خواست‌بوده روی نوه‌اش رو ببینه.
اگر هدفش فقط رساندن غذا بود،می‌خواست می‌توانست از درمانگاه پایین کوه بخواهد‌می‌توانست که آن را به دستش برسانند.
این مادربزرگ‌آمده حتماً خیلی دلتنگ‌حتی نوه‌اش شده بود.
و روی آن پله‌های‌بهار بلند و طولانی، بارها‌چیزی و بارها زمین خورده بود.
جین چون-هی گفت:غذا «اول باید درمان بشید،بوده پس لطفاً بیاید تو.»
قصد داشت او را به‌اون سالن بیشه بامبو راهنمایی کند، جایی‌رساندن که از بازدیدکنندگان خارجی پذیرایی می‌کردند.
می‌توانست همان‌جا درمانش‌نوه کند و بعد‌آغاز نوه‌اش را صدا بزند.
من که‌حتی قبلاً از یوهو،دیدنش مدیرکل، اجازه گرفتم.
حتی وقتی قرار بود انعطاف‌پذیری به‌سنگین خرج دهد، باید در چارچوب قوانین‌راه انجام می‌شد؛ این اصل جین چون-هی بود.
پیرزن گفت: «جو دو-هوا.نیست این اسم نوه‌امه. توی‌ببینه سالن طب سوزنی کار می‌کنه.»
سالن طب سوزنی، بخشی از عمارت پزشکی بود‌دیدنش که مسئولیت طب سوزنی و موکسا را بر‌می‌خواست عهده داشت و به شدتِ شلوغی‌اش معروف بود.
جین چون-هی پشتش را‌بهار به سمت پیرزن خم کرد‌بحث تا او را کول کند.
«بفرمایید، سوار کولم بشید.»
«خودم می‌تونم رو‌دادن دو تا پای‌می‌خواست خودم راه برم!»
«اما دارید خیلی خونریزی می‌کنید، مادرجان. من‌بهار به لجبازی‌تون گوش دادم، پس شما هم‌نیست این یه بار به حرف من گوش کنید.»
جثه پیرزن آن‌قدر کوچک بود‌دیدنش که جین چون-هی می‌توانست به‌دادن راحتی او را حمل کند.
درست وقتی وارد عمارت‌حتماً پزشکی شدند و سه قدم‌نظر برداشتند، با یوهو روبه‌رو شدند.
نفس‌نفس می‌زد،بحث انگار با‌نیست عجله آمده بود.
«این شخص... کیه؟»
جین چون-هی از ترس اینکه مبادا پیرزن را‌چیزی بیرون کنند، سریع گفت: «برای شروع بهار، یه‌اگر مقدار غذا برای نوه‌اش آورده. اسم نوه‌اش جو دو-هواست.»
«جو دو-هوا؟»
با شنیدن این‌دادن حرف، یکی از ابروهای‌نوه‌اش یوهو در هم رفت.
پیرزن داد زد:نوه «برای چی اینجا‌آغاز وایستادید؟ بریم دیگه!»
یوهو گفت:حتی «...فعلاً متوجهم. لطفاً‌دیدنش خوب مراقبشون باش.»
یوهوی همیشگی دو سه بار موضوع‌سنگین را بررسی می‌کرد، اما به دلایلی،راه امروز ملایمت به خرج داده بود.
او تا به حال‌نیست سابقه نداشت از کسی‌ببینه بخواهد مراقب شخص دیگری باشد.
این چیزی بود که در شخصیت‌آغاز یوهویی که جین چون-هی تا الان‌بحث دیده بود، غیرقابل تصور به نظر می‌رسید.
یعنی این یوهو‌آغاز هم تو خونه‌نیامده یه مادربزرگ داره؟
خب، به هر‌غذا حال اجازه گرفته‌سنگین بود، پس مشکلی نبود.
درست در همان لحظه،نیست گروهی از افراد از‌ببینه پشت سر بالا می‌آمدند.
«عمارت پزشکی‌آمده فلس سفید همون‌طوریه‌حتی که همیشه بود.»
وقتی به عقب برگشت، افرادی را‌نیامده دید که لباس پزشکان را پوشیده‌اون بودند و در حال صحبت بودند.
با این حال، حروفی که‌خیلی روی سینه‌شان نوشته شده بود، متعلق‌همه به عمارت پزشکی فلس سفید نبود.
عمارت پزشکی هواجو.
آن‌ها چه کار مهمی‌بی‌معرفتش می‌توانستند در عمارت پزشکی‌دیدنش فلس سفید داشته باشند؟
نگاه جین چون-هی برای لحظه‌ای‌دیدنش روی آن‌ها ماند و سپس به‌نیست سمت سالن بیشه بامبو حرکت کرد.
درمان مادربزرگ در اولویت بود.
جین چون-هی به یکی از اعضای عمارت که از آنجا‌بدهد می‌گذشت گفت تا به شخصی به نام جو دو-هوا از‌هدفش سالن طب سوزنی خبر دهد که مادربزرگش به دیدنش آمده است.
«پیغامت رو می‌رسونم، اما افراد سالن‌نیامده طب سوزنی هیچ‌وقت یه جا بند‌اون نمی‌شن، برای همین احتمالاً یکم طول می‌کشه.»
این زمانی بود که‌حتماً آن‌ها در حال سر و‌نظر کله زدن با بیماران بودند.
علاوه بر این، دوره درست قبل‌می‌خواست از شروع بهار زمانی بود که‌می‌توانست بیماران حتی بیشتری از راه می‌رسیدند.
سرمای هوا شکسته و هوا خوبه، برای‌بهار همین دقیقاً همون فصلیه که تازه‌کارهای جیانگهو‌نیست می‌زنن بیرون و سر همدیگه رو می‌شکونن.
برخلاف زمستان، پیدا کردن‌بهار طعمه راحت‌تر بود، بنابراین‌چیزی نیازی نبود نگران گرسنگی باشند.
باد ملایم بود، برای‌حتماً قایق‌سواری عالی بود و‌خدای برای دوئل کردن حتی بهتر.
هیچ فصلی بهتر‌دادن از این برای‌می‌خواست بیرون رفتن نبود.
و تمام آن تازه‌کارهای مجروح‌حتی جیانگهو برای یک دورهمی در‌بدهد عمارت پزشکی فلس سفید جمع می‌شدند.
به لطف آن‌ها، پزشکان عمارت‌دیدنش برای مراقبت از مجروحان داشتند خودشان‌نیست را تا حد مرگ خسته می‌کردند.
در میان آن‌ها، سالن‌حتماً طب سوزنی بیشتر از‌خدای همه تحت فشار بود.
«مادرجان، حالا که تا‌نیست اینجا اومدید، بیاید زخم‌هاتون‌ببینه رو کامل درمان کنیم.»
«چیزی نیست. به‌نوه حال خودش بذارمش،آغاز خودش خوب می‌شه.»
«ای بابا، شما قول دادید. من‌نیامده به لجبازی‌تون گوش دادم، حالا شما‌اون هم باید به لجبازی من گوش کنید.»
جین چون-هی که دید هیچ‌خیلی چیز دیگری جواب نمی‌دهد، در نهایت‌همه سلاح نهایی‌اش را بیرون کشید: جذابیتش.
لبخند پسری با حال و‌اون هوای یک نجیب‌زاده جوان، برای‌هدفش نرم کردن دل پیرزن کافی بود.
«ای جان، چه‌نوه پسر بانمک و خوش‌تیپی.بهار باشه. تسلیم، من تسلیمم.»
«ممنونم!»
«تشکر برای چی؟ این‌حتماً منم که باید ممنون باشم.نظر خدای من، تو چقدر دل‌رحمی...»
پیرزن نوچی کرد و‌نیست از بقچه‌اش شیرینی‌ای که آماده‌اگر کرده بود را بیرون آورد.
یک خمیر گل‌شکل بود که در شربت سرخ‌دیدنش شده بود، و فقط نگاه کردن به آن‌می‌خواست موجی از عطر شیرین را در هوا پخش می‌کرد.
مادرجان، چیزی‌حتی آماده کردی که‌دیدنش خیلی زحمت می‌بره.
جین چون-هی شیرینی‌ای که‌حتماً پیرزن تعارف کرده بود‌خدای را در دهانش گذاشت.
«هه هه هه.»
وقتی مثل یک کودک لبخند زد، چین‌بهار و چروک‌های روی گونه‌های پیرزن تکان خورد،نیست انگار که به یاد نوه خودش افتاده بود.
«اسمت چیه؟»
«جین چون-هی هستم.»
«نباید همیشه‌بحث این‌قدر مهربون‌نیست باشی. فهمیدی؟»
پیرزن زانویش‌آمده را به‌بی‌معرفتش او نشان داد.
با دیدن آن،آغاز جین چون-هی برای‌نیامده لحظه‌ای وحشت کرد.
«مادرجان، درد نداشت؟»
منظره دلخراشی بود.
آن‌قدر دردناک به نظر می‌رسید که یک‌بهار فرد عادی بعد از اولین زمین خوردن، با‌اون گریه راهش را کج می‌کرد و برمی‌گشت پایین.
«چند وقته‌حتی دارید پله‌ها‌بهار رو بالا میاید؟»
«نمی‌دونم.»
این خیلی جدیه.دادن خدا کنه غضروف‌می‌خواست زانوش سالم مونده باشه.
جین چون-هی زانوی مادربزرگ را نگه داشت‌بهار و با دقت بررسی کرد که آیا‌نیست مشکلی در استخوان وجود دارد یا نه.
خوشبختانه، زانوی او‌آغاز از یک آدم‌نیامده معمولی هم سالم‌تر بود.
«چقدر عجیب. با این‌که‌حتماً این‌قدر محکم زمین خورده،خدای اما غضروفش کاملاً سالمه.»
عجیب بود،بحث اما خب‌نیست چیز خوبی بود.
تنها کاری که‌نوه باید می‌کرد، درمان‌آغاز این زخم باز بود.
هنوز چرک نکرده بود‌بهار و ترشحی نداشت، بنابراین‌چیزی یک درمان ساده کفایت می‌کرد.
جین چون-هی سوزنی برداشت و‌خیلی روی یکی از نقاط فشاری فشار‌همه آورد تا او را بی‌حس کند.
حالا به سطحی از مهارت رسیده‌می‌خواست بود که می‌توانست خودش را به‌می‌توانست عنوان یک پزشک جیانگهو معرفی کند.
اگر کسی می‌فهمید که او این مهارت‌ها را‌دیدنش در کمتر از یک سال پس از ورود‌می‌خواست به این دنیا به دست آورده، حتماً شاخ درمی‌آورد.
«مادربزرگ، درد داره؟»
«عجیبه. اصلاً هیچی حس نمی‌کنم.»
جواب داد.
جین چون-هی با ریختن یک الکل‌آغاز قوی که برای مصارف پزشکی ساخته‌بحث شده بود، زخم را ضدعفونی کرد.
بعد از آن، چیزی که‌دیدنش جین چون-هی بیرون آورد نخ بخیه‌نیست نبود، بلکه یک چسب بافتی بود.
«نخ‌های بخیه بعد از استفاده تو‌سنگین جراحی وانگ گاک-یون معروف شدن. اما‌راه الان نیازی به استفاده ازشون نیست.»
نخ‌های بخیه.
در ابتدا، جین چون-هی با خودش فکر کرده بود‌نیامده که آیا باید مثل انسان‌های باستان، با استفاده از روده‌اگر گاو یا گوسفند نخ‌های بخیه طبیعی درست کند یا نه.
با این حال، از آنجا که ماده اصلی بخشی‌بحث از اندام‌های داخلی یک حیوان بود، هیچ راهی برای جلوگیری‌می‌توانست از عفونت یا واکنش‌های التهابی در داخل بدن وجود نداشت.
«ماده‌ای بی‌ضرر برای بدن انسان که حداقل ۶۰ تا‌نظر ۸۰ درصد از استحکام کششی خودش رو داخل بدن‌بهار حفظ کنه و وقتی زمانش رسید، خودبه‌خود جذب بشه.»
یوهو به‌بحث این هدف‌نیست رسیده بود.
با یک قرص روحی.
قرص روحی را می‌شد به‌دیدنش عنوان شکلی از چی توصیف کرد‌نیست که تجسم فیزیکی پیدا کرده بود.
به شکل یک قرص وجود‌خیلی داشت، اما پس از جذب شدن‌همه در بدن، به چی تبدیل می‌شد.
او از یک پزشک عمارت خواسته بود تا‌ببینه با استفاده از عنصر فلز در هنر الهی‌بخواهد پنج عنصر، آن را به شکل یک نخ ببافد.
این چیزی بود که‌بی‌معرفتش حتی خود جین چون-هی هم‌نیامده به آن فکر نکرده بود.
«و این‌طوری‌حتی هزینه جراحی سر‌دیدنش به فلک کشید.»
اولین چیزی که بافتند‌حتماً یک تک‌رشته بود، یک‌خدای رشته نخ ضخیم و تکی.
سطح آن صاف بود و واکنش‌می‌خواست بافتی پایینی داشت که منجر به عوارض‌درمانگاه جانبی کمتری می‌شد، اما پایداری کمتری داشت.
به آن‌آمده نخ تک‌رشته‌ای‌بی‌معرفتش هم می‌گفتند.
جین چون-هی این را‌بهار ارتقا داد و به‌چیزی یک چندرشته‌ای تبدیل کرد.
چندرشته‌ای به این معنی بود که‌سنگین چندین نخ ظریف را به هم‌راه می‌بافتند تا یک نخ واحد تشکیل شود.
آن‌قدر محکم بود که می‌شد از آن به عنوان نخ‌هدفش ماهیگیری استفاده کرد، اما باکتری‌ها به راحتی می‌توانستند بین رشته‌ها‌دلتنگ گیر بیفتند و همین باعث می‌شد بهداشتی‌تر از تک‌رشته نباشد.
علاوه بر این، بافتن نخ‌های‌حتی نامرئی و نازک در چندین لایه،چیزی به مهارت بسیار زیادی نیاز داشت.
به آن نخ مرکب می‌گفتند.
در حالی که یک پزشک عمارت‌سنگین تک‌رشته را بافته بود، برای ارتقای آن‌آمده به چندرشته‌ای، به شش پزشک نیاز بود.
«اما چیزی که نیاز داشتیم همون چندرشته‌ای بود. ما‌اگر نمی‌تونستیم مطمئن باشیم که استحکام کششی تا کی دوام‌برسانند میاره، و از طرفی باید بافت ملتهب رو بخیه می‌زدیم.»
این چیزی‌آمده بود که‌بی‌معرفتش یوهو گفته بود.
قیمت آن بسته به اینکه از کدام قرص روحی به عنوان ماده‌اون اولیه استفاده می‌شد بسیار متفاوت بود، اما حتی ارزان‌ترین آن‌ها، وقتی به‌دستش نخ بخیه تبدیل می‌شد، از بافتن نخی از طلای خالص هم گران‌تر درمی‌آمد.
«نمی‌خوای بخیه‌اش بزنی؟ شنیدم‌حتماً عمارت پزشکی فلس سفید‌خدای تو این کار خیلی ماهره.»
یعنی از نوه‌اش شنیده‌نیست بود؟ به نظر می‌رسید‌ببینه که اطلاعات زیادی دارد.
نخ‌های بخیه‌ای که به این روش‌آغاز ساخته می‌شدند، حتی همین الان هم‌بحث جان افراد زیادی را نجات می‌دادند.
اما به خاطر روند‌بهار ساخت دیوانه‌وارشان، نمی‌شد همین‌طوری و‌بحث بی‌دلیل از آن‌ها استفاده کرد.
«مگه قصد دارید برید‌حتماً بیرون و هنرهای رزمی‌خدای تمرین کنید یا همچین چیزی؟»
«من چطور‌بحث می‌تونم همچین‌نیست کاری بکنم؟»
«پس بدون بخیه‌نوه هم همین‌قدر کافیه‌آغاز و خوب می‌شه.»
هزینه‌های پزشکی‌حتی در این‌بهار دنیا بالا بود.
علاوه بر این، یک درمانگاه که وابسته به عمارت پزشکی فلس سفید نباشد،آمده ممکن است نداند چگونه بخیه‌ها را بکشد و حتی به آن دست هم‌اون نزند، و احتمال زیادی وجود داشت که یک دکتر قلابی داوطلب این کار شود.
در کمال تعجب، این دنیا پر‌می‌خواست از پزشکان بدون مجوزی بود که‌می‌توانست هیچ‌کس صلاحیتشان را تأیید نکرده بود.
این یکی از عواقب‌بی‌معرفتش مخرب انتقال مخفیانه مهارت‌های پزشکی‌نیامده از استاد به شاگرد بود.
اگرچه از زمان تأسیس عمارت‌های پزشکی این آسیب تا‌بحث حدودی کمتر شده بود، اما هنوز هم تعداد بی‌شماری‌رساندن پزشک قلابی وجود داشت که در کره مدرن غیرقابل‌تصور بود.
این به این دلیل بود که هنوز سیستمی ایجاد نشده‌می‌رسید بود که در آن دولت کیفیت آموزش را تأیید کند،نیامده امتحان بگیرد و برای نظارت بر آن‌ها مجوز صادر کند.
حقیقت این بود که یک بیمار هیچ راهی‌ببینه برای بررسی و تأیید حتی ساده‌ترین چیزها نداشت،بخواهد مثلاً اینکه آیا یک دارو مؤثر است یا نه.
از طرف دیگر، زخمی در این حد را می‌شد‌نیامده با چسب بافتی به اندازه کافی بست و تا‌ببینه زمانی که پوست بهبود می‌یافت، چسب به طور طبیعی می‌افتاد.
و مهم‌تر از همه، باعث صرفه‌جویی‌نیامده در هزینه‌ها می‌شد، چون دیگر نیازی‌اون به مراجعه مجدد به درمانگاه نبود.
«مادربزرگ، اما وقتی این‌حتماً رو بزنم، تا یه‌خدای مدت نمی‌تونید زیاد تکون بخورید.»
مشکل اینجا بود‌دادن که زخم دقیقاً‌می‌خواست زیر زانو قرار داشت.
بریدگی افقی‌آمده بود، شبیه‌بی‌معرفتش به یک پله.
«یه ذره‌حتی تکون خوردن‌بهار اشکالی نداره؟»
جین چون-هی‌نخورده به فکر‌حتماً فرو رفت.
این چسب بافتی پزشکی‌نیست اختراعی بود که از‌ببینه پیشنهاد خودش نشأت گرفته بود.
برای چنین زخم‌های خارجی، به‌حتی چیزی نیاز بود که تا‌بدهد حدی جایگزین نخ بخیه شود.
پس از اصلاحات بی‌شمار، بالاخره چیز قابل‌استفاده‌ای ساخته بودند‌بحث و به لطف اضافه کردن یک گیاه خاص از‌رساندن خانواده تانگ سیچوان، قدرت چسبندگی آن کاملاً خوب بود.
اگر دقیقاً روی خود زانو بود،سنگین شاید مشکل‌ساز می‌شد، اما در این قسمت،آمده به نظر می‌رسید که مشکلی پیش نیاید.
«در واقع، بهترین حالت‌نیست این بود که نوه‌اش‌ببینه بیاد و بخیه‌ها رو بکشه.»
اما اگر مثل همین حالا به خاطر‌بهار مشغله کاری کاملاً فراموش می‌کرد، با خودش‌نیست فکر کرد که قلب مادربزرگ به شدت می‌شکند.
همان‌طور که اغلب در‌بهار زندگی پیش می‌آید، همه‌چیز‌چیزی همیشه طبق برنامه پیش نمی‌رود.
جین چون-هی خرد‌غذا یک فرد بالغ‌سنگین را به نمایش گذاشت.
«همم، بعد از اینکه نوه‌تون رو دیدید، خودم شما رو از پله‌ها می‌برم‌درمانگاه پایین. و تا وقتی کاملاً خوب نشدید، بالا رفتن از پله‌های عمارت پزشکی ممنوعه،درمان باشه؟ به من قول بدید. و لطفاً حداقل یک یا دو روز راه نرید.»
«باشه.»
جین چون-هی عمداً با لحنی بی‌تفاوت حرف‌بدهد زد تا قول مادربزرگ را تضمین کند‌نوه‌اش و سپس با ملایمت به درمان ادامه داد.
سپس، با استفاده از باند‌خیلی و گاز، با مهارتی تمرین‌شده‌می‌رسید شروع به پانسمان زخم کرد.
مادربزرگ با نگاهی خیره و‌اون در سکوت، به کارهایی که‌هدفش جین چون-هی انجام می‌داد نگاه می‌کرد.
تا همین چند لحظه‌بی‌معرفتش پیش، او چهره یک‌دیدنش مادربزرگ معمولی را داشت.
اما حالا،حتی چشمانش برقی مرموز‌دیدنش و الهی داشت.
جین چون-هی که کاملاً از‌خیلی این موضوع بی‌خبر بود، با‌می‌رسید دقت فراوان به درمان ادامه داد.