چپتر 519: چپتر 519
0با باریدن تیرها بر سر‌مجموع اعضای گروه مار دریایی، بالاخره‌محافظت دو نیرو با هم درگیر شدند.
«فکر کنم‌نجات دیگه وقتشه‌آدم‌هاست منم حرکتی بزنم.»
این بار،کمرش یه میله‌هوا آهنی بیرون آوردم.
از همون‌هایی بود که‌هنر نیروی دریایی به عنوان‌وجود میله پرچم استفاده می‌کرد.
پرچمش رو کنده بودم و با‌نفر دستام یه کم صافش کرده بودم‌حتی تا به عنوان سلاح ازش استفاده کنم.
«...نکنه دیوانه یکتا‌جون دوباره داره اون دیوونه‌بازی‌های‌واقعاً مخصوص خودش رو درمیاره؟»
«نه آخه، وقتی یه شمشیر‌می‌چرخونه الهی بی‌رقیب داره، چرا داره‌آدم‌هاست از یه میله فولادی استفاده می‌کنه...؟»
هوف، همون‌طور که انتظار‌هنر می‌رفت، دارن جوری نگاهم‌وجود می‌کنن انگار یه دیوونه‌ام.
دیگه به‌بیشتری این جور‌نسبت نگاه‌ها عادت کردم.
اما گوش‌نجات کنید، ای‌آدم‌هاست اهالی دنیای رزمی.
این یه‌کمرش تصمیم کاملاً منطقی‌می‌چرخونه و حساب‌شده است.
برای اثبات این موضوع، شروع کردم‌بلده با اون میله آهنی به سر تعداد‌احمق‌ها زیادی از اعضای گروه مار دریایی کوبیدن.
«نیزه الهی ده قدم؟!»
اوه، یکی شناختش.
اعضای گروه مار دریایی که‌می‌چرخونه ضربه به سرشون خورده بود،آدم‌هاست یکی‌یکی بی‌هوش شدن و افتادن.
من با ناک‌اوت کردن تعداد بیشتری از‌نمی‌فهمم اونا نسبت به مجموع اون سه نفر‌خاطر از خانواده نامگونگ، از خط مقدم محافظت کردم.
«...از دیوانه یکتا همین انتظار هم‌نفر می‌رفت. انگار حتی هنر نهایی نیزه‌حتی الهی ده قدم رو هم بلده.»
«اما نمی‌فهمم چرا با وجود اون شمشیر‌واقعاً الهی بی‌رقیب که به کمرش بسته، داره‌تصور یه میله آهنی رو تو هوا می‌چرخونه.»
احمق‌ها! این به‌بسته خاطر نجات جون‌احمق‌ها آدم‌هاست! زندگی بخشیدن!
«واقعاً ترسناکه. اگه فقط با یه میله‌نمی‌فهمم آهنی این‌قدر قویه، نمی‌تونم تصور کنم اگه‌خاطر واقعاً شمشیرش رو بکشه چقدر وحشتناک‌تر میشه.»
«ندیدی قبلش چطور اون چی یین سرد رو آزاد کرد؟ این بار، به‌هنر جای شلیک چی یین سرد، داره چی رعد خانواده نامگونگ رو وارد میله آهنی‌زندگی می‌کنه تا چند تا از اعضای گروه مار دریایی رو با هم زمین بزنه.»
این یکی‌نجات رو خوب‌آدم‌هاست تشخیص دادن.
«اما چرا زنده نگه‌شون می‌داره؟می‌چرخونه مگه راحت‌تر نیست بکشتشون تا‌آدم‌هاست دیگه مجبور نباشه درمانشون کنه؟»
«شایعه شده که‌حتی ازشون به عنوان‌بلده نمونه‌های آزمایشی استفاده می‌کنه.»
«آها... پس بگو. همون موقع که‌نفر داشت با خودش اون صداهای عجیب‌حتی و غریب رو درمی‌آورد باید می‌فهمیدم.»
لعنتی‌ها.
آره دیگه.
می‌دونستم این‌طوری میشه.
من دارم با تلاش برای نجات دادن‌خانواده (؟) اعضای گروه مار دریایی که تبدیل به‌بلده جیانگشی زنده شدن، بهشون رحم می‌کنم، ای حروم‌زاده‌ها!
تق! تق! تق!
در حالی که داشتم در برابر اعضای‌خاطر گروه مار دریایی بازی دفاع از قلعه‌ترسناکه رو پیاده می‌کردم، صدای فلوت کم‌کم قوی‌تر شد.
قبل از اینکه حتی‌هنر بتونم بفهمم چه خبره،وجود مه هم غلیظ‌تر نشده بود؟
با توجه به‌اونا وضعیت هوا، الان اصلاً‌خانواده وقت مه گرفتن نبود.
مه ناگهانی‌نجات همیشه خبرهای بدی‌زندگی به همراه داره.
همون‌طور که انتظار می‌رفت، زنگی که تا چند‌نجات لحظه پیش ریتمیک به صدا درمی‌اومد، حالا با‌فقط یه تمپوی کمی متفاوت شروع به زنگ زدن کرد.
نکنه...؟
تأیید کردم‌بیشتری که جهت رگبار‌مجموع تیرها تغییر کرده.
و حدود سه‌جون ثانیه بعد، فریادی‌بخشیدن از عقب بلند شد.
«نیروهای دولتی دچار جنون شدن!»
«اهالی جیانگهو، مراقب پشت‌سرتون باشید!»
واو، هیپنوتیزم کردن نیروهای دولتی‌مجموع برای ایجاد جنون؟ این چیزا‌محافظت رو حتی تو رمان‌ها هم نمی‌بینی.
البته، شیطان بهشتی یهو ها-ریون خیلی کم از تاکتیک‌های گروهی استفاده می‌کرد،قویه و حتی وقتی هم این کار رو می‌کرد، اعضای فرقه شیطانیِ اون‌سرد انرژی درونی عمیقی داشتن، برای همین هیچ‌وقت به این راحتی دچار جنون نمی‌شدن.
«پس ارباب آسمان‌بسته طلایی این نسل‌احمق‌ها این‌قدر قوی بود.»
تو رمان، ارباب‌حتی آسمان طلاییِ یه‌بلده نسل دیگه حضور داشت.
یه ارباب جدید که‌نسبت بعد از مرگ ارباب‌نامگونگ فعلی روی کار اومده بود.
اون ارباب آسمان طلایی گاهی از سلف‌واقعاً خودش حرف می‌زد، اما تنها چیزی که همیشه‌شمشیرش می‌گفت این بود که اون آدم قوی‌ای بوده.
درگیری تن‌به‌تن‌کمرش به طور‌هوا جدی شروع شد.
«بکشیدشون! بکشیدشون!»
«خط رو نگه دارید!»
«دروازه زندگی‌نجات رو ببندید!آدم‌هاست زود باشید!»
با متزلزل شدن خط مقدم، قلب‌ها‌احمق‌ها هم لرزید و بی‌شمار نسخه کوچیک از‌واقعاً خودم تو سرم شروع به پچ‌پچ کردن.
آتش، دود، صدای زنگ،هنر فلوت، فریاد آدم‌هایی که‌وجود می‌کشتن و کشته می‌شدن.
مشکلی نیست.
می‌تونم تحملش کنم.
خدا رو‌کمرش شکر، هیچ‌هوا بچه‌ای نمی‌بینم.
هیچ غیرنظامی‌ای بینشون نیست.
اما دلیل اینکه یه آتش مدام گوشه‌خانواده قلبم رو می‌سوزونه و پخش میشه، احتمالاً‌نهایی اینه که نمی‌تونم جلوی خشمم رو بگیرم.
من اون‌قدرها هم‌جون از مردن اعضای گروه‌واقعاً مار دریایی عصبانی نیستم.
همون‌طور که خواهر ببر سه مطلق‌احمق‌ها گفت، این مسیری بود که خودشون انتخاب‌واقعاً کردن و پایانی بود که خودشون برگزیدن.
اما این واقعیت که اعضای فرقه جاودانه خون، همون‌هایی‌کمرش که از مردم عادی به عنوان قربانی استفاده می‌کردن،زندگی تو همین فضا هستن... باعث میشه خونم به جوش بیاد.
انگار چاره‌ای نیست.
«فرقه جاودانه خون!»
حس چی‌کمرش خودم رو‌هوا گسترش دادم.
چی حقیقی پنج عنصر‌هنر از هنر الهی پنج عنصر‌کمرش در تمام جهات پخش شد.
حالا دیگه هیچ‌اونا فرقی با یه‌نفر اندام حسی دیگه نداشت.
پرورش مرحله پنجم من و حواس تقویت‌شده‌ام که تا‌اگه حد ممکن بالا رفته بود، بهم اجازه می‌داد همه‌وحشتناک‌تر چیز رو تو میدان جنگ با وضوح درک کنم.
صدای شمشیری رو‌بسته می‌شنوم که یه‌احمق‌ها ریه رو سوراخ می‌کنه.
حس می‌کنم یه شمشیر بزرگ‌نهایی گوشت رو می‌شکافه و یه‌بسته مهره گردن رو قطع می‌کنه.
تو آخرین فریادها،اونا غرش‌های پر از‌نفر خشم رو می‌شنوم.
شبیه لمس کردن چیزها‌آدم‌هاست با دستکش بود، اما شاید‌اگه با حسی دقیق‌تر و پرجزئیات‌تر.
یکی‌یکی، و با گسترش حس چی،احمق‌ها جین چون-هی فوراً حضور صدها و‌بخشیدن بعد هزاران نفر رو احساس کرد.
با این حال،حتی قلبش مثل یخ سرد‌نمی‌فهمم و سخت باقی موند.
خودش هم از این موضوع تعجب‌نفر کرد و در حالی که بخشی‌حتی از ذهنش دنبال دلیلش می‌گشت، متوجه شد.
خشمش نسبت به فرقه جاودانه خون‌بخشیدن که مسبب تمام این اتفاقات بود،قویه مثل مواد مذاب بلعیده‌شده شعله‌ور بود.
این خشم داغ‌تر از هر‌می‌چرخونه چیز دیگه‌ای می‌سوخت، طوری که‌آدم‌هاست حتی اندوهش رو هم منجمد می‌کرد.
انسان‌ها.
عجب موجودات خودمحوری هستن.
چون من بیشتر از هر کس‌بخشیدن دیگه‌ای عصبانی‌ام، چیزهایی که دردناک‌تر از‌قویه هر چیزی هستن به سادگی متوقف میشن.
حتی در میان چنین‌هوا افکاری، باید کاری رو‌نجات که لازمه انجام بدم.
حس چی من که مدام تا‌بلده حد ممکن در حال گسترش بود،می‌چرخونه بالاخره... بالاخره چیز قدرتمندی رو احساس کرد.
به نظر می‌رسید یه‌نسبت استاد فوق‌العاده قوی تو‌نامگونگ مرکز اون صدا قرار داره.
ممکنه ارباب آسمان‌جون طلایی باشه؟ قطعی‌بخشیدن نیست، اما احتمالش زیاده.
در هر صورت، این‌هوا نبرد تموم نمی‌شد مگه‌نجات اینکه صدای فلوت قطع بشه.
لحظه‌ای که بدنم رو با تکنیک‌بلده حرکتی‌ام جابه‌جا کردم، حس کردم یه‌می‌چرخونه نفر درست کنارم داره دنبالم می‌آد.
حواس گسترش‌یافته‌ام‌بیشتری فوراً تشخیص‌نسبت داد که کیه.
«خواهر. قهرمان بزرگ نامگونگ اون.»
ببر سه مطلق.
و نامگونگ اون.
قبل از اینکه اون دو نفر بتونن چیزی بگن، در‌محافظت حالی که روی سر اعضای گروه مار دریایی و شاخه‌های‌هوا درختان پا می‌ذاشتن، هم‌پای من دویدن و دنبالم وارد جنگل شدن.
[چقدر ناامیدکننده است.
تو به رهبر گروه جستجوی ببر میگی «خواهر»، اما‌جون چرا من فقط یه «قهرمان بزرگ» هستم، برادر کوچیک جین؟نمی‌تونم من جونم رو برات به خطر انداختم، برادر کوچیک جین.
نمی‌تونی بهم بگی برادر بزرگ‌تر؟]
[اونجاست.]
نامگونگ اون و ببر‌آدم‌هاست سه مطلق به ترتیب با‌اگه انتقال صدا پیامشون رو فرستادند.
حرف‌های مزخرف نامگونگ اون باعث‌می‌چرخونه شد با وجود این وضعیت‌آدم‌هاست اضطراری، یه خنده ریز بکنم.
حتماً منظورش این بود که‌نهایی چرا همه‌چیز رو درباره فرم‌بسته شمشیر رعد بهشتی بهش گفتم.
اما تا اینجا‌اونا که اومدیم، ازش‌نفر بدم نیومده بود.
[اگه کمتر‌نجات مشروب بخوری،آدم‌هاست بهش فکر می‌کنم.
من با ارباب بهشت‌هوا طلایی روبرو میشم، پس لطفاً‌جون تو حواست به بقیه باشه.]
در حالی که انتقال‌نسبت صدا رو می‌فرستادم، با‌نامگونگ سرعت از بین جنگل دویدم.
اون داخل، یه محراب دیدم.
اونجا، چند نفر داشتن یه مراسم مشکوک انجام‌نجات می‌دادن، و جلوی اون‌ها زنی نقاب‌دار ایستاده بود که‌این‌قدر یه شمشیر بزرگ رو توی زمین فرو کرده بود.
ارباب بهشت طلایی.
اون منتظر بود.
[من حساب‌نجات ارباب بهشت‌آدم‌هاست طلایی رو می‌رسم.
در این حین، خواهر،هوا لطفاً با نامگونگ اون‌نجات حساب زیردست‌هاش رو برسید.]
[داری چی میگی...؟!]
همون‌طور که‌بیشتری فکر می‌کردم،نسبت مخالفت کرد.
برای همین سریع‌جون یه انتقال صدای‌بخشیدن دیگه براش فرستادم.
[هدفت که‌کمرش نابودی دوجانبه‌هوا نیست، درسته؟]
[......!]
با این حرف‌ها، ببر‌نسبت سه مطلق با چشم‌هایی‌نامگونگ از حدقه درآمده نگاهم کرد.
می‌دونم.
می‌دونم که نمی‌تونه یه پایان خوش رو‌خاطر تصور کنه، که فکر می‌کنه باید خودش‌ترسناکه رو فدا کنه تا این گناه پاک بشه.
وسواس برای متوقف‌حتی کردن جنایات خواهر‌بلده یا برادر کوچیک‌ترش.
برای همینه‌بیشتری که این‌قدر‌نسبت بی‌پروا عمل می‌کنه.
چطور ممکنه ندونم؟ مسیر خونین آدم‌بخشیدن مستأصلی که بدون لحظه‌ای تردید می‌دوه‌قویه و خودش رو به آتیش می‌کشه.
آیا همچین صحنه‌ای‌بسته توی رمان شیطان‌احمق‌ها بهشتی عالی بود؟ نه.
پس از کجا می‌دونم؟ با این‌همه‌بلده رمان رزمی که خوندم، چطور ممکنه‌می‌چرخونه بوی خودکشی دوجانبه رو اینجا حس نکنم؟
معمولاً توی همچین روند داستانی، اون‌نفر با خواهر یا برادرش می‌میره و‌حتی میگه داره تقاص گناهانشون رو پس میده.
و اواخر کتاب، یه‌آدم‌هاست آشنا با قیافه‌ای غمگین‌ترسناکه براش یه مقبره سنگی می‌سازه.
حتی با چی‌بسته شمشیر روی صخره‌ها‌احمق‌ها شعر حک می‌کنن.
'با این‌همه سال تجربه‌ام‌هنر به‌عنوان یه پزشک، عمراً‌وجود بذارم همچین اتفاقی بیفته!'
[نمی‌دونم چه آینده‌ای‌اونا رو تو ذهنت‌نفر تصور می‌کنی، خواهر.
من قاضی نیستم‌جون و قصد هم‌بخشیدن ندارم قضاوتت کنم.
اما این رو می‌دونم، برای کسی که جهنم‌نجات رو پشت سر گذاشته تا خواهر یا برادرش رو‌این‌قدر ببینه، پایان این مسیر نباید یه خودکشی دوجانبه باشه.]
[برادر کوچیک.]
[لطفاً حساب زیردست‌ها رو برس.
من رهبرشون رو مهار می‌کنم.]
بعد از گفتن این‌هوا حرف، بلافاصله به سمت‌نجات ارباب بهشت طلایی هجوم بردم.
ببر سه مطلق نتونست جوابی به‌بلده جین چون-هی بده و در نهایت‌می‌چرخونه بدنش رو به سمت زیردست‌ها چرخوند.
اون مسیر یه هیولا رو طی‌نفر کرده، پس باید عاقبت یه هیولا‌حتی رو هم بپذیره؟ شاید این‌طور باشه.
اما فقط به خاطر اینکه مسیر‌بخشیدن جهنم رو طی کرده، فکر می‌کنن‌قویه قراره بذارم پایانش هم جهنمی باشه؟
نمی‌دونم تهش چی میشه،هوا اما حداقلش اینه که‌نجات زیر بار همچین پایانی نمیرم.
«تخم و ترکه‌ی یه‌نسبت نیمه‌جاودان! خیلی وقت بود ندیده‌مقدم بودمت. خوب بزرگ شدی، نه؟»
به محض اینکه ارباب بهشت طلایی‌بخشیدن من رو دید، فوراً شمشیر عظیمش‌قویه رو برای یه حمله تاب داد.
این قابل پیش‌بینی بود.
بدون تردید میله آهنی رو‌نهایی به سمت چی شمشیر سرخ‌رنگ‌بسته پرتاب کردم تا جلوش رو بگیرم.
غیژژژ!
موفق شدم جلوی چی شمشیر‌زندگی رو بگیرم، اما میله آهنی‌فقط به دو نیم تقسیم شد.
در همون لحظه، شمشیر‌هوا کریستال یخی رو بیرون‌نجات کشیدم و ضدحمله زدم.
جرنگ-جرنگ-جرنگ-جرنگ!
«هو، با قبلنت‌اونا اصلاً قابل مقایسه نیستی،خانواده مگه نه؟ قوی‌تر شدی.»
شمشیر بزرگش سبُک حرکت می‌کرد، مثل‌بخشیدن یه برگ در هوا می‌رقصید، انگار‌قویه که جاذبه رو به سخره گرفته بود.
با این حال، لحظه‌ای که شمشیرهامون به هم‌نجات برخورد کرد، کل بدنم تلوتلو خورد، انگار که‌فقط یه کامیون چند ده تنی بهم زده باشه.
توی یه چشم به‌هنر هم زدن، ده‌ها ضربه‌وجود رد و بدل کردیم.
حتی در همون حین‌نسبت هم ذهن جین چون-هی با‌مقدم سرعت در حال چرخیدن بود.
'مسیر شمشیرش غیرقابل توضیحه.
چطور می‌تونه اون شمشیر‌هوا به اون بزرگی رو‌نجات به این سرعت عقب بکشه؟'
به‌هرحال، اعمال‌همین قوانین فیزیک توی‌نهایی جیانگهو بی‌فایده بود.
اما تا زمانی که آدم استخوان و عضله،نامگونگ دو تا دست، یه دانتیان و انرژی درونی‌نمی‌فهمم داشت، مسیرهای شمشیرِ ممکن و غیرممکنی وجود داشت.
مسیر شمشیر ارباب بهشت‌آدم‌هاست طلایی داشت یه مسیر‌ترسناکه غیرممکن رو طی می‌کرد.
'حالا می‌فهمم چرا‌بسته امپراتور مشت وودانگ اون‌قدر‌خاطر به دردسر افتاده بود.'
چیزهایی که تو گذشته نمی‌تونستم درک‌بلده کنم، حالا با عمیق‌تر شدن درکم‌می‌چرخونه از هنرهای رزمی، برام آشکار می‌شدن.
حالا می‌فهمیدم چرا‌اونا امپراتور مشت وودانگ‌نفر به دردسر افتاده بود.
و همچنین می‌تونستم بفهمم که‌زندگی اون از اون موقع تا‌فقط حالا حتی قوی‌تر هم شده بود.
شترق!
نکنه پای‌همین یه طلسم‌هنر در میونه؟
به جای یه جنگجو که داره از هنرهای رزمی استفاده‌محافظت می‌کنه، شاید دقیق‌تر باشه که فکر کنیم یه عروسک خیمه‌شب‌بازی به‌می‌چرخونه شکل جنگجو داره حرکت داده میشه تا یه نمایش اجرا کنه.
«واو، این‌نجات شگفت‌انگیزه. از همین‌زندگی الان متوجهش شدی؟»
ارباب بهشت طلایی بلافاصله‌هوا متوجه شد که مسیر شمشیر‌جون جین چون-هی داره تغییر می‌کنه.
«واقعاً که مسخره‌ست. آخه چطور متوجه شدی؟ نه، اصلاً گیرم که متوجه شدی، اینکه‌خاطر بلافاصله یه راه مقابله پیدا کنی و مسیر شمشیرت رو تغییر بدی؟ فقط به‌شمشیرش خاطر اینکه هنرهای شمشیرزنی زیادی بلدی همچین چیزی ممکنه؟ من که این‌طور فکر نمی‌کنم.»
«......»
جوابی نمیدم.
فقط با‌کمرش شمشیرم بهش‌هوا نشون میدم.
مگه استادم نگفته بود که دو دسته آدم تو‌کمرش دنیا وجود دارن: اون‌هایی که با حرف زدن بهت اطلاعات‌بخشیدن میدن، و اون‌هایی که فقط یه شیطان قلبی بهت میدن.
فعلاً که به‌اونا نظر نمی‌رسید ارباب بهشت‌خانواده طلایی بخواد اطلاعاتی بده.
«هاهاها! واو. نمی‌خوای باهام راه بیای؟ بازم. ممم، خوبه. همون‌طور که انتظار می‌رفت، حیف‌تصور شد. حالا می‌فهمم چرا فرقه اصلی این‌قدر تلاش می‌کنه تا تو رو به دست‌شلیک بیاره. تحلیل کردن، تصور کردن، تغییر دادن. تو یه آدم معمولی توی جیانگهو نیستی.»
«......»
«تنهایی بازی کردن خسته‌کننده‌ست... نه،نهایی این‌طور نیست. بذار ببینم. تا‌بسته کجا می‌تونی پا به پام بیای؟»
حملاتش شروع‌بیشتری به سریع‌تر و‌مجموع قوی‌تر شدن کرد.
'پس اون‌نجات فقط یه‌آدم‌هاست دست‌گرمی بود.'
نیت قلب‌کمرش رزمی متعالی،هوا عدالت انسانی.
نیت قلب‌همین رزمی متعالی، خرد‌نهایی مرگ و زندگی.
تمام هنرهای نهایی‌ای‌اونا که می‌تونستم رو‌نفر همزمان آزاد کردم.