چپتر 236: مبارزه بدون تلفات و صدای ستاره قاتل
0«من جیانگهوی‌کردن این دنیا‌تجربه هستم... قررر!»
«ای حروم‌زاده!یون جین چون-هی،کشکک تو... آآآخ!»
جین چون-هی در حالی که یکی از‌وانگ نیمه‌اکسیرهایی که برای مواقع اضطراری نگه داشته بود‌مرد را می‌جوید، با سرعت از میان شهر می‌دوید.
به هر طرف‌معلولیت که نگاه می‌کرد،درمانی فقط هرج‌ومرج بود.
تیری ساخته شده از‌تجربه چی با صدای زوزه‌ای از‌لگدی کنار جین چون-هی رد شد.
پیوووینگ!
تیر بی‌شکل، شانه جنگجویی را‌تجربه که شمشیرش را به سمت جین‌کشکک چون-هی دراز کرده بود، سوراخ کرد.
شترق!
«اوه وای، ببخشید.آدما خیلی تو زنده دستگیر‌گاک کردن آدما تجربه ندارم.»
این صدای وانگ گاک-یون بود.
جین چون-هی لگدی به کشکک زانوی جنگجویی که تیر‌یون خورده بود زد و وقتی مرد از درد روی زمین‌افتاد افتاد، بلافاصله نبضش را گرفت و او را بیهوش کرد.
سپس خیلی مکانیکی، مهر و‌غیرقابل موم نقاط طب سوزنی را‌همین برای بند آوردن خونریزی‌اش انجام داد.
تق، تق، تق!
«اشکالی نداره. همین‌قدر هم کار‌زانوی راه می‌ندازه. پزشکان ارشد بقیه‌اش رو‌زمین جمع‌وجور می‌کنن. استاد هم تو اورژانسه.»
خیلی خوب می‌شد اگر می‌توانست همه‌ندارم را تر و تمیز فقط بیهوش‌زانوی کند، اما خب، کاریش نمی‌شد کرد.
حداقل هیچ‌کدام از اندام‌های داخلی‌شان له نشده بود که‌بودند بین مرگ و زندگی دست و پا بزنند، و‌استراحت هیچ معلولیت دائمی و غیرقابل درمانی هم پیدا نکرده بودند.
همین کافی بود.
«حدوداً شش ماهی... فکر‌کشکک کنم اگه تو خونه‌مرد استراحت کنه حالش خوب می‌شه.»
درست همان موقع، یک نفر از‌ندارم پشت سر وانگ گاک-یون تبری را‌زانوی تاب داد و فریاد زد: «بمییییر!»
وانگ گاک-یون بدنش را‌دائمی چرخاند و مستقیم به‌نکرده تیغه تبر لگد زد.
جرنگ!
آن تکنیک لگد زدن،کشکک بدون شک گام‌های سایه‌مرد آسمان و زمین بود.
همان تکنیک لگدزنی خیابانی‌آدما که جین چون-هی به او‌یون پیشنهاد داده بود یاد بگیرد.
«اوه، یادش گرفتی؟»
«معلومه. هنر رزمی سختی نیست، خیلی هم‌گاک سبکه، برای همین می‌شه بدون نیاز به‌مرد گرفتن گارد رسمی، سریع ازش استفاده کرد.»
وانگ گاک-یون این را در‌زانوی حالی گفت که نقاط فشار مردِ‌زمین افتاده را می‌فشرد و ریز می‌خندید.
«آدم رو یاد قدیما می‌ندازه.»
«می‌دونم. خواهر گونگ‌سون یونگ کجاست؟»
«داره جنگجوهای خانواده گونگ‌سون رو رهبری می‌کنه و تازه به درگیری اضافه شده. خواهر‌مرد گونگ‌سون هیون دستور داده که دشمنا رو با کمترین جراحت ممکن از پا دربیارن، برای‌بند همین تو تقاطع اصلی که جنگجوها دارن با هم می‌جنگن، یه آرایش شمشیر مستقر کردن.»
همان‌طور که‌یون انتظار می‌رفت، سرعت‌زانوی عملش بالا بود!
«تو چی، وانگ گاک-یون؟»
او با بی‌خیالی مردی که روی زمین افتاده بود را به گوشه‌ای هل داد‌فکر و گفت: «به عنوان یه کماندار که هم تو تک‌تیراندازی و هم تو مبارزه نزدیک‌فریاد مهارت داره، مأموریت من اینه که تو محیط بچرخم و یکی‌یکی از پا درشون بیارم.»
وانگ گاک-یون تلنگری‌آدما به زه کمانش‌وانگ زد و ادامه داد:
«راستی، چون-هی. من نمی‌تونم مثل تو‌خورده کار کنم. تا حالا تیری پرتاب‌افتاد نکردم که تو بدن کسی فرو نره.»
«اشکالی نداره. فقط همون‌طور که قبلاً‌ندارم گفتم، جاهایی رو هدف بگیر که باعث‌خورده معلولیت دائمی نشه و بعد زمین‌گیرشون کن.»
«گفتنش راحته.»
وانگ گاک-یون نوچ‌نوچی کرد.
«سعی‌ام رو می‌کنم.»
با این‌دستگیر حرف، پس‌تصویرش‌آدما ناپدید شد.
کاملاً مشخص بود که به‌غیرقابل سمت صدای غرش‌هایی که از‌همین آن نزدیکی می‌آمد رفته است.
در همان لحظه،آدما ده‌ها تیر بی‌شکل به‌گاک تمام جهات پرتاب شدند.
شووویک!
با دیدن این همه تیر که هم‌زمان در هوا‌یون پرواز می‌کردند و هر کدام هدف متفاوتی داشتند، جین‌زمین چون-هی در جهت مخالف وانگ گاک-یون شروع به دویدن کرد.
«یه همرزم،هیچ و یه‌دائمی دوست عزیز.»
دیدار کوتاهی بود، اما آن‌قدر به‌وانگ او قوت قلب داد که انگار‌خورده ارتشی هزار نفره به دست آورده بود.
«یک.»
تق.
یهو ها-ریون در حالی که‌ندارم فک یک جنگجوی مهاجم را از‌زانوی جا درمی‌آورد، شروع به شمردن کرد.
حریف با فک‌لگدی دررفته روی زمین افتاد‌وقتی و از هوش رفت.
دلیل بیهوش شدنش این بود که یهو‌وانگ ها-ریون هم‌زمان با درآوردن مفصل فک، به‌وقتی نقاط فشار او نیز ضربه زده بود.
یهو ها-ریون که نقابی بر‌غیرقابل چهره داشت، با چشمانی بی‌تفاوت‌همین اطرافش را از نظر گذراند.
تا همین‌جا شش‌آدما نفر بیهوش روی‌وانگ زمین افتاده بودند.
در میان آن‌ها، هم‌کشکک اعضای جناح متعارف دیده‌مرد می‌شدند و هم جناح غیرمتعارف.
اما برای یهو‌کردن ها-ریون، همه آن‌ها‌ندارم فقط موجوداتی بی‌ارزش بودند.
- بکششون.
بیا بکشیمشون.
بیا فقط بکشیمشون! بکششون و‌زانوی خونشون رو بنوش! بیا گوشت زنده‌شون‌زمین رو بجویم و همه‌شون رو بکشیم!
- نه. خفه شو.
یهو ها-ریون به صدایی‌دائمی که در درونش طنین‌انداز‌نکرده شده بود، پاسخ داد.
هر چه قوی‌تر می‌شد، این‌ندارم صدا هم شدیدتر می‌شد و مقاومت‌زانوی در برابر آن را سخت‌تر می‌کرد.
از دست دادن عقل و منطق در مواجهه‌مرد با خون، غریزه ستاره قاتل آسمانی بود، برای‌بیهوش همین یهو ها-ریون بارها و بارها از خودش می‌پرسید:
این مبارزه‌دستگیر کی قرار‌آدما است تمام شود؟
- مزخرفه! می‌خوای تبدیل به یه سگ وفادار بشی که با میل خودش‌ماهی قلاده‌ای به اسم «برادر» رو گردنش می‌ندازه و منتظر تشویق صاحبش می‌مونه؟ من‌پشت یه اژدهام! یه ببر! بکششون! همه‌شون رو بکش! اگه بکشیشون، برادرت هم تشویقت می‌کنه!
صدا حتی‌کردن شیرین‌تر و‌تجربه فریبنده‌تر شد.
اگر آن‌ها را‌لگدی می‌کشت، دیگر نیازی‌خورده به درمانشان هم نبود.
شاید کشتن آن‌ها برای برادرش‌تجربه بهتر از این بود که با‌کشکک دردسر و ناشیانه فقط بیهوششان کند.
برادرش... از آن دسته آدم‌هایی بود که‌پیدا به جای آه کشیدن و سرزنش کردن‌فکر برادر کوچکش، کاستی‌های خودش را مقصر می‌دانست.
او این را می‌دانست.
صدای این انگیزه‌لگدی و میل شدید، بی‌وقفه‌وقتی در درونش پژواک می‌یافت.
آیا از وقتی بود که برای اولین بار هنر الهی شیطان‌کشکک آسمانی را یاد گرفت؟ از آن لحظه به بعد، یهو ها-ریون توانسته‌بیهوش بود با خشم و جنونی که در درونش وجود داشت روبه‌رو شود.
و در همان لحظه‌ای که‌غیرقابل آن‌ها را از هم جدا کرد،کافی یکی تبدیل به دو تا شد.
- هوه، پس هنر الهی‌ندارم شیطان آسمانی می‌تونه به این‌کشکک شکل هم تجلی پیدا کنه.
تا به حال هیچ‌کشکک متنی نخونده‌ام که چنین‌مرد چیزی رو توصیف کنه.
فکرش رو نمی‌کردم پدیده‌ای‌آدما رو ببینم که حتی‌گاک برای خودم هم غیرمنتظره باشه.
تنها در آن زمان‌دائمی بود که او کمی به‌بودند یهو ها-ریون علاقه نشان داد.
برای شیطان آسمانی، اربابان جوان‌ندارم صرفاً یکی از میان تعداد‌کشکک زیادی از شیاطین کوچک بودند.
اینکه او به‌لگدی یهو ها-ریون توجه نشان‌وقتی دهد، اتفاقی استثنایی بود.
ستاره قاتل آسمانی.
قاتلی که‌هیچ از سوی‌دائمی آسمان‌ها فرستاده شده.
شاید حتی کلمه شیطان‌تجربه هم برای توصیفش زیادی‌یون بامزه و پیش‌پاافتاده باشد.
او با لذت لبخندی زد و توضیح داد که چرا‌روی در روند مقاومت در برابر ستاره قاتل آسمانی، خودِ درونی‌موم یهو ها-ریون به شکل یک صدا تجلی پیدا کرده است.
- تو موجودی‌کردن هستی که باید‌ندارم بهت خدای کشتار گفت.
البته، با این‌معلولیت فرض که تا‌درمانی اون موقع زنده بمونی.
و سپس اضافه کرد:
- به همین‌لگدی خاطر، کنجکاوم ببینم‌خورده چطور رشد می‌کنی.
برام خیلی لذت‌بخشه وقتی می‌بینم چی بهشتی‌وانگ در هم می‌شکنه، و تو هم چیزی‌وقتی جز یه مهره در دستان چی بهشتی نیستی.
آیا واقعاً می‌تونی در برابر آسمان‌ها‌درمانی بایستی و از کارمای ستاره قاتل آسمانی‌ماهی فرار کنی؟ هوم؟ ای عروسک خیمه‌شب‌بازیِ سرنوشت.
او را‌کردن عروسک خیمه‌شب‌بازیِ‌تجربه سرنوشت نامید.
موجودی که توسط نخ‌هایی‌کشکک که آسمان‌ها به اسم ستاره‌درد قاتل آسمانی بافته‌اند، کنترل می‌شود.
بنابراین دستاوردهایی که به دست آورده‌ای واقعاً‌وانگ مال خودت نیستند، و کشتارهایی که مرتکب‌وقتی شده‌ای هم واقعاً متعلق به تو نیستند.
شیطان آسمانی با خنده‌ای‌دائمی از سر خوشحالی گفت که‌بودند همه این‌ها فقط کار آسمان‌هاست.
تنها احساسی که یهو ها-ریون‌ندارم با شنیدن این حرف بهش‌کشکک دست داد، خشم بود و بس.
و با همون خشم، هنر‌زانوی الهی شیطان آسمانی فعال شد و‌زمین صدای ستاره قاتل آسمانی بالا اومد.
- ولم کن! تک‌تکشون رو می‌کشم! حتی‌وانگ اگه جلوم رو بگیری! مطمئن باش که‌وقتی آزاد می‌شم و همه‌شون رو سلاخی می‌کنم!
وقتی زمزمه‌های شیرینش‌معلولیت جواب نداد، صدا‌درمانی دوباره به خروش اومد.
- نه. نمی‌خوام‌آدما قسمی که به‌وانگ برادرم خوردم رو بشکنم.
- تو! تو! تو این‌طوری نیستی! تو خود منی!درد من خدایی‌ام که همه‌چیز رو می‌کشه! ما خداییم! هرچی‌مکانیکی بیشتر بکشیم، قوی‌تر می‌شیم! چطور نمی‌فهمی که ذات ما اینه!
غریزه‌اش با شدت فریاد می‌کشید.
همون‌طور بود که صدا می‌گفت.
خودش هم‌کردن از روی غریزه‌ندارم این رو می‌دونست.
ستاره قاتل آسمانی، یهو ها-ریون.
هرچی آدم‌های‌دستگیر بیشتری رو‌آدما می‌کشت، قوی‌تر می‌شد.
دلیل اینکه می‌تونست از‌دائمی قلمرویی یه پله بالاتر‌نکرده استفاده کنه هم همین بود.
کارمای ستاره قاتل آسمانی این‌ندارم بود که با تعداد آدم‌هایی‌کشکک که می‌کشت، قدرتش بیشتر می‌شد.
قضیه فقط این‌لگدی نبود که دیوونه‌خورده بشه و بی‌وقفه بکشه.
البته که انگیزه قتل‌آدما مدام عذابش می‌داد، اما‌گاک همه‌چیز به این ختم نمی‌شد.
اون قوی‌تر می‌شد.
و قوی‌تر شدن لذت‌بخش بود!
ستاره قاتل آسمانی به این‌زانوی خاطر خطرناک می‌شه که می‌تونه‌روی از کشتن آدم‌ها لذت ببره.
- می‌دونم. ولی خفه شو.
- چرا با ذاتت می‌جنگی؟ چرا‌درمانی منو پس می‌زنی؟ تو هم می‌خوای بکشی،ماهی مگه نه؟ من می‌دونم. چون من، توام.
- آره. پس‌آدما باید بدونی چرا‌وانگ بهت می‌گم خفه شی.
- فقط‌یون اون برادر‌کشکک بی‌ارزشت رو بک...
صدای «خرد‌دستگیر شدنی» از‌آدما درونش پیچید.
چیزی توی وجودش پیچ خورد.
از بیرون قابل‌تشخیص نبود،تجربه اما تغییر بزرگی داشت‌یون درون یهو ها-ریون رخ می‌داد.
برای یک لحظه.
صدای درونش ساکت شد.
- خفه شو.
تصمیم من فقط مال خودمه.
قولی هم که‌لگدی به برادرم دادم،خورده تصمیم خودم بود.
می‌دونم که بخشی از‌آدما منی، اما... جرئت نکن‌گاک به من دستور بدی.
خشم.
یه شعله عظیم و سوزان.
- اگه‌یون می‌فهمی، پس‌کشکک ساکت باش.
ستاره قاتل آسمانی.
هم‌خونش نبود،هیچ اما بدون‌دائمی شک برادرش بود.
خودش این‌طور تصمیم گرفته بود.
نه با‌یون اجبار کسی، بلکه‌زانوی با اراده خودش.
فینال مسابقات هنرهای رزمی.
جین چون-هی با به‌دائمی خطر انداختن جونش، به سوال‌بودند یهو ها-ریون جواب داده بود.
با یه ضربه شمشیر قاطعانه، قسم خورده بود‌یون که حتی از کسانی که ممکنه قربانی اون‌روی بشن و حتی از خود یهو ها-ریون محافظت کنه.
با دریافت اون ضربه شمشیر،زانوی یهو ها-ریون تصمیم گرفت که‌روی دیگه هرگز روش رو برنگردونه.
«...بنابراین، هیچ‌کس‌دستگیر نمی‌تونه این‌آدما تصمیم رو برگردونه.»
باوری که جوابش رو‌دائمی گرفته باشه، هرگز نمی‌شکنه؛نکرده بلکه سر جاش محکم می‌مونه.
«حتی اگه این همون‌تجربه ذاتی باشه که از‌یون بدو تولد تو وجودم بوده.
حتی اگه مشیتی‌لگدی باشه که اون آسمون‌های‌وقتی به‌ظاهر بزرگ تعیین کردن.»
باوری که یه‌کردن بار ریشه بدوونه،ندارم هرگز شکسته نمی‌شه.
یهو ها-ریون از همین حالا به حالتی رسیده بود‌بودند که قاعدتاً باید بعد از از دست دادن پیوندهای‌استراحت بی‌شمار و جنگیدن تو نبردهای خونین فراوان بهش می‌رسید.
اون از خودش فراتر می‌ره.
دیوانگیش رو کنترل می‌کنه.
حتی اگه ساکت‌کردن کردن کامل اون‌ندارم صدا غیرممکن بود.
فقط به این دلیل که یکی از اعضای ارزشمند‌بودند خانواده‌اش که باهاش پیوند داشت، با به خطر انداختن‌استراحت جونش تو یه ضربه شمشیر، بهش جواب داده بود.
یهو ها-ریون از همین حالا قدم‌وانگ گذاشتن به قلمرویی رو شروع کرده‌خورده بود که جین چون-هی پیش‌بینی نمی‌کرد.
«اگه چی‌یون بهشتی اینه، پس‌زانوی نیازی بهش ندارم.»
- پس.
بعداً می‌کشیشون، مگه نه؟
وقتی یه‌کردن رقیب واقعی‌تجربه پیدا بشه.
وقتی حریفی‌یون بزرگ‌تر از‌کشکک «دو» ظاهر بشه.
اگه کسی پیدا‌کردن بشه که برادرت‌ندارم رو تهدید کنه.
- آره.
پس صبر کن.
در هر صورت...لگدی به‌زودی کلی عوضی‌خورده برای کشتن پیدا می‌شن.
- فرقه جاودانه خون.
آره.
خوبه.
احتمالاً خون اون‌ها هم خوشمزه‌ست.
صبر می‌کنم.
گفتگوی درونی تموم شد.
یهو ها-ریون‌کردن پاش رو محکم‌ندارم به زمین کوبید.
بام-
و بلافاصله به‌کردن سمت جایی که سروصدا‌وانگ ازش می‌اومد، حرکت کرد.
اورژانس موقت‌کردن تو شعبه‌تجربه اتحاد رزمی.
«بانداژ کم‌یون آوردیم! پماد‌کشکک زخم چیزی مونده؟»
«فعلاً با‌دستگیر طب سوزنی جلوی‌تجربه خونریزی رو می‌گیرم!»
«دست پسرم قطع شده!دائمی خواهش می‌کنم، تو رو‌نکرده خدا یکی کمک کنه!»
«استاد جوان‌کردن عمارت! استاد‌تجربه جوان عماااارت!»
جین چون-هی با ظرافت‌کشکک از روی یه تخت پرید‌درد و جلوی بیمار فرود اومد.
«بله~ من اینجام!»
با دیدن قیافه بی‌خیال و خونسردش، هم بیمار و‌بودند هم خانواده‌اش دلشون می‌خواست فحش بدن، اما با دیدن‌استراحت همچین چهره‌ای، به نظر می‌رسید به مهارت‌هاش اطمینان کامل داره.
جین چون-هی بلافاصله نقاط طب‌ندارم سوزنی رو فشار داد و‌کشکک اقدامات جراحی رو شروع کرد.
به لطف کمک‌لگدی خیلی‌ها، سروصدای بیرون الان‌وقتی دیگه کم‌وبیش خوابیده بود.
کار جنگجوها تموم شده بود،تجربه پس حالا وقتش بود که‌لگدی کار عمارت پزشکی شروع بشه.
بعد از بیهوش کردن جنگجوی رم‌کرده،درمانی جین چون-هی اون رو مستقیم آورده‌حدوداً بود و درمانش رو شروع کرده بود.
به‌عنوان کسی که هم جنگجو‌ندارم بود و هم پزشک، این‌کشکک کاری بود که باید انجام می‌داد.
«وضعیت ناحیه قطع‌شده خرابه.»
«می‌شه دوباره پیوندش زد؟»
«من باید هر کاری که‌غیرقابل از دست یه انسان برمیاد‌همین رو انجام بدم. بقیش دست آسمون‌هاست.»
آسمان‌ها.
آسمان‌های یهو ها-ریون و آسمان‌های جین چون-هی‌وقتی دقیقاً نقطه مقابل هم بودن، اما یه‌نبضش جورایی، داشتن یه داستان رو روایت می‌کردن.
در نهایت، همه‌چیز به این‌تجربه برمی‌گشت که آدم کاری که‌لگدی از دستش برمیاد رو انجام بده.
جین چون-هی بلافاصله‌معلولیت آماده‌سازی برای جراحی‌درمانی رو شروع کرد.
بیمارها هنوز هم داشتن سرازیر‌ندارم می‌شدن، اما اون نگران نبود،کشکک چون پزشکان ارشد کمکش می‌کردن.
علاوه بر اون...
«آماده‌سازی جراحی تموم شد!»
پرستار-پزشک‌هایی که یوهو آموزش‌دائمی داده بود، حالا واقعاً‌نکرده داشتن نقش فعالی ایفا می‌کردن.
همه‌اش به لطف همین پرستار-پزشک‌ها بود‌وانگ که جین چون-هی و بقیه پزشکان‌خورده ارشد می‌تونستن روی درمان تمرکز کنن.
به لطف اون‌ها بود که‌زانوی این اورژانس جهنمی می‌تونست بدون هیچ‌زمین حادثه بزرگی به کارش ادامه بده.
جین چون-هی بلافاصله به‌آدما سمت اتاق عمل دوید و‌یون پروسه جهنمی رو شروع کرد.
بعد از مدتی، دوباره دوید‌غیرقابل بیرون تا بیمار دیگه‌ای رو تحویل‌کافی بگیره و به درمان‌ها ادامه بده.
به‌عنوان رئیس سالن جراحی عمارت پزشکی فلس سفید، تمام‌لگدی بیمارانی که جین چون-هی به عهده می‌گرفت، کسانی بودن‌افتاد که حتی با مهارت‌های پزشکان ارشد هم درمانشون سخت بود.
اون سخت‌ترین و‌لگدی ناخوشایندترین کار رو‌خورده به عهده گرفته بود.