چپتر 744: چپتر 744
0در آن لحظه، اعضای‌فشاری فرقه شیطانی یکی‌یکی شروع‌سقوط به حرف زدن کردند.
«ا... ارباب جوان! منم‌عبور یه صدایی می‌شنوم! میگه‌بعد منو می‌کشه. میگه نفرینم می‌کنه...»
«ارباب جوان. خیلی عجیبه. یه‌یکی صدای آشنا ازم می‌خواد که‌عضلاتش نجاتش بدم... الان میام اونجا!»
در همان‌سقوط لحظه، یهو‌انگشت ها-ریون فریاد زد:
«این هنر تسخیر‌هوا روحه. همه، انرژی‌پوندی درونی‌تون رو بالا ببرید!»
با دستور ارباب‌فشار جوان، همه شروع به‌پاباباباک تقویت انرژی درونی‌شان کردند.
اما این‌اشک فقط برای‌چشمان یک لحظه بود.
«نه! نهههههه! مایتریا... اوه، مایتریا!»
در حالی که اشک خون از چشمان یکی‌سقوط از اعضای فرقه شیطانی جاری بود، با صدای‌پاباباباک جر خوردن، لباس‌هایش پاره شد و عضلاتش باد کرد.
«هنر شیطانی‌اش‌میان از کنترل‌عبور خارج شده؟»
با شنیدن این‌خون حرف، جین چون-هی‌جاری با آرامش گفت:
«نه. خودش باعث شده از کنترل خارج‌عبور بشه. این یه تلاش برای مبارزه است،هنرهای با سوزاندن انرژی درونی خودش از شدت ترس.»
«کوااااااک!»
همان‌طور که وحشیانه شمشیرش را‌نقطه تاب می‌داد، بقیه اعضای فرقه شیطانی‌هنرهای شروع به برداشتن جراحات جدی کردند.
جین چون-هی و‌خون یهو ها-ریون بلافاصله‌جاری وارد عمل شدند.
یهو ها-ریون قدم‌های‌تلنگر سلطه‌گر شیطان بهشتی‌فشار را آزاد کرد.
کوگوگوگوک!
در لحظه‌ای که هوا با فشاری هزار پوندی به‌سعی پایین سقوط کرد، یک هنر تلنگر انگشت از میان آن‌محیط فشار عبور کرد و به یک نقطه فشار ضربه زد.
پاباباباک!
اما بعد از آن، بقیه هم شروع‌عبور به فریاد زدن کردند و سعی داشتند‌هنرهای هنرهای شیطانی‌شان را از کنترل خارج کنند!
جین چون-هی گفت:
«فقط هر کسی‌فشار رو که طلسم‌ضربه شده، بیهوش کن!»
یهو ها-ریون‌اشک با شنیدن این‌یکی حرف تردید نکرد.
قدم‌های سلطه‌گر شیطان‌تلنگر بهشتی محیط اطراف‌فشار را در خود بلعید.
احساس تاریکی که متورم می‌شد و خود فضا را‌تلنگر می‌بلعید، ترسی شبیه به سقوط یک انسان در پرتگاهی‌سعی بی‌نور، همراه با قدم‌های سلطه‌گر شیطان بهشتی فرود آمد.
کواگواگوانگ!
هنر تلنگر انگشت جین‌چشمان چون-هی مانند یک شهاب‌سنگ‌لباس‌هایش از میان فشار عبور کرد.
یک نفر، بعد یکی دیگر.
کشتن یک آدم راحت است.
اما نجات‌میان دادنش صد‌عبور برابر سخت‌تر بود.
او باید همه را قبل‌یکی از اینکه هنرهای شیطانی‌شان از‌عضلاتش کنترل خارج شود، بیهوش می‌کرد.
قدم‌های سلطه‌گر شیطان بهشتی یهو ها-ریون آن‌ها را نگه‌ضربه داشت و جین چون-هی از تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ‌طلسم استفاده کرد تا زمان را بارها و بارها بشکافد.
عجیب بود که هنر تلنگر انگشت او مانند‌سقوط یک گلوله سرگردان از دیوار کمانه می‌کرد و‌پاباباباک با دقت به نقاط فشار آن‌ها ضربه می‌زد.
یک مسیر با دقت محاسبه‌شده.
ایلکانه مبهوت مانده بود.
استادان هنر تلنگر‌تلنگر انگشت زیادی در‌فشار فرقه شیطانی وجود داشتند.
اما در چنین فضای تنگی، پیش‌بینی دقیق حرکت بعدی‌تلنگر حریف و ضربه زدن به یک نقطه فشار با‌سعی کمانه کردن، حتی در فرقه شیطانی هم بسیار نادر بود.
اصلاً کسی بود که قادر‌نقطه به چنین کاری باشد، آن‌داشتند هم در چنین نبرد پرهرج‌ومرجی؟
«چیزی که وحشتناک‌تره اینه که دیوانه یکتای آسمان‌ها‌لباس‌هایش تمام عمرش رو صرف تمرین هنر تلنگر انگشت نکرده.شنیدن فقط به عنوان یه هنر رزمی مشتق‌شده یادش گرفته.»
او افکارش را با‌انگشت هنر الهی ذهن دوگانه‌نقطه به دو نیم کرد.
دو تکنیک الهی‌هوا فعال‌سازی مبدأ زمان را‌پایین محاسبه کرده و شکافتند.
سپس، او از هنر الهی پنج‌ضربه عنصر استفاده کرد تا پرتابه‌هایی برای‌شیطانی‌شان ضربه زدن به نقاط فشار بسازد.
و به‌اشک این ترتیب،چشمان آخرین نفر.
تانگ!
بعد از اطمینان از اینکه آخرین عضو فرقه شیطانی‌تلنگر بیهوش شده است، جین چون-هی به سرعت جلو رفت، انگشتانش‌داشتند را روی گردن مرد گذاشت و نبضش را چک کرد.
«هوف، کار‌میان به انحراف‌عبور چی نکشید.»
او همه کسانی را که‌یکی تحت تأثیر هنر تسخیر روح‌عضلاتش قرار گرفته بودند، بیهوش کرده بود.
در نهایت، فقط هوانگ‌گو، تاندر quake، ایلکانه، یهو ها-ریون و در آخر، جین چون-هی باقی ماندند.
یهو ها-ریون با گیجی پرسید:
«این دیگه چه کوفتیه...؟»
«یه تشکیلاته. یا یه سد.»
«از اون مدل‌هاییه که‌انگشت با ذهن تداخل پیدا می‌کنه؟ضربه چرا روی ما تأثیری نداره؟»
«شاید به خاطر مقدار انرژی درونی، قدرت ذهنی یا‌تلنگر سطح هنرهای رزمی باشه، این‌طور فکر نمی‌کنی؟ در وهله‌سعی اول که به نظر نمی‌رسه روی حیوانات اثری داشته باشه.»
ناگهان، کابوس قصر‌فشار یخی دریای شمالی‌ضربه به ذهنش خطور کرد.
«اون دیواری که‌خون قبلاً می‌درخشید حتماً‌جاری یه تأثیری داشته.»
«منم همین‌طور فکر می‌کنم.»
ایلکانه پشت سرش را خاراند.
«برادر. این مشکل‌سازه. فکر‌عبور کنم باید عقب‌نشینی کنیم‌بعد و آدم‌های بیشتری بیاریم.»
«بازم آدم هست؟»
«امکان نداره مقر اصلی کمتر از بیست نفر رو‌ضربه فرستاده باشه. حداقل دویست نفر دیگه از برادرا در‌طلسم حالت آماده‌باش هستن. همه‌شون هم استاد اوج یا بالاترن.»
«مگه فرقه شیطانی استاد‌فشاری اوج از تو مزرعه‌سقوط برداشت می‌کنه؟ این دیگه چیه...»
او احساسات پیچیده‌فشار و متعجبش را در‌پاباباباک یک کلمه بیان کرد:
«واو.»
سپس جمله دیگری اضافه کرد:
«همین تعداد برای نابود کردن یه‌پوندی فرقه بزرگ با یه حمله غافلگیرانه‌فشار کافیه، مگه نه؟ تازه، ها-ریون هم اینجاست.»
در همان‌میان لحظه، یهو ها-ریون‌نقطه به حرف آمد:
«نیازی به این کار‌چشمان نیست. تو، من و برادر‌پاره می‌ریم، فقط ما سه تا.»
ایلکانه با ناباوری پرسید:
«پس زیردستانمون چی؟»
«سگ برادر می‌تونه اونا‌عبور رو تا ورودی اتاق سنگی‌سعی ببره. اونجا امن‌ترین جای ممکنه.»
هاپ!؟
به نظر می‌رسید هوانگ‌گو‌انگشت دارد می‌پرسد که چرا ناگهان‌ضربه به او دستور داده می‌شود.
یهو ها-ریون ادامه داد:
«چه تضمینی هست که دوباره توی همون‌پاباباباک تشکیلات نیفتن؟ اینجا فقط وبال گردن می‌شن.کسی مطمئنم برادر هم همین نظر رو داره.»
«...»
جین چون-هی در حالی که‌میان غرق در افکارش بود، چانه‌اش‌پاباباباک را نوازش کرد و گفت:
«این‌طوری بهتره. آوردن آدمای‌فشاری بیشتر به اینجا فقط تعداد‌تلنگر تلفات بی‌فایده رو بالا می‌بره.»
جین چون-هی‌میان گردن هوانگ‌گو‌عبور را محکم خاراند.
«هوانگ‌گو. لطفاً. باشه؟»
کونگ.
او از اینکه قرار‌فشاری بود از اربابش جدا‌سقوط شود، ناراضی به نظر می‌رسید.
جین چون-هی‌میان طلسمی برای‌عبور هوانگ‌گو خواند:
«دنده‌های بره کباب‌شده.»
هاپ؟!
«نوارهای سیب‌زمینی شیرین خشک‌شده.»
کونگ؟!
«یه پیاده‌روی، تا خود افق.یکی اون‌قدر باهات می‌دوم تا بگی بس‌باد کن. تازه سوار کولت هم می‌شم.»
له‌له، له‌له، له‌له، له‌له!
خوب شد‌لحظه‌ای که هوانگ‌گو‌فشاری یک سگ بود.
اگر آدم بود، به این‌نقطه راحتی با یک دنده کباب، سیب‌زمینی‌هنرهای شیرین و یک پیاده‌روی خام نمی‌شد.
جین چون-هی از هوانگ‌گو خواست تا اعضای فرقه شیطانی را روی‌باد پشتش حمل کند، و برای بقیه، لباس‌هایشان را جمع کرد تا‌خودش چیزی شبیه به سورتمه بسازد که هوانگ‌گو بتواند آن را بکشد.
«تاندر quake. تو هم کمک کن.»
جیک؟
تاندر quake هم به یک طلسم جادویی نیاز داشت.
جین چون-هی‌اشک نفس عمیقی‌چشمان کشید و گفت:
«تخم‌مرغ‌های عسلی آب‌پز.»
جیک-
می‌گفت که این کافی نیست.
به نظر می‌رسید‌خون که از تماشای هوانگ‌گو‌خوردن چیزهایی یاد گرفته بود.
«مرغ بریون!»
جیک!
کمی متزلزل شد.
اما مثل‌اشک هوانگ‌گو فوراً‌چشمان تسلیم نشد.
یهو ها-ریون که تا آن‌میان لحظه ساکت ایستاده بود، یک‌پاباباباک یشم آبی از آستینش بیرون آورد.
«این رو‌لحظه‌ای بگیر و‌فشاری انجامش بده.»
جیییییک!
«انگار تاندر quake ما قراره گول یه جواهر ساده رو بخوره.»
فوووش!
تاندرکوئیک که انگار می‌ترسید یهو ها-ریون‌پوندی نظرش عوض شود، سریع جواهر را گرفت‌عبور و یک جایی لای پرهایش قایم کرد.
جین چون-هی با‌فشار حالتی مات و‌ضربه مبهوت زیر لب گفت:
«چیزای براق دوست داشتی؟»
با این کارش‌تلنگر دقیقاً شبیه یک‌فشار زاغی واقعی شده بود.
بدن تاندرکوئیک با صدای‌فشاری ترق و توروقی باد‌سقوط کرد و بزرگ شد.
وقتی به اندازه یک شترمرغ درآمده بود،پاباباباک اعضای فرقه شیطانی را روی پشتش سوار‌کسی کرد و پرواز کرد... نه، راه افتاد.
خیلی هم خوب راه می‌رفت.
تاپ، تاپ.
و این‌طوری، در حالی که تمام‌پوندی اعضای فرقه شیطانی سوار شده بودند، اکسپرس‌عبور هوانگ‌گو و اکسپرس تاندرکوئیک به راه افتادند.
یهو ها-ریون با‌فشار دیدن قیافه مات و‌پاباباباک مبهوت جین چون-هی گفت:
«اگه اون گربه برف‌چشمان سیاه هم می‌تونست همین کار‌پاره رو بکنه، خیلی خوب می‌شد.»
گربه برف سیاه‌تلنگر که انگار حرفش را‌عبور فهمیده بود، فیس‌فیس کرد.
ششیااااک!
بعد هم محکم‌فشار انگشت یهو ها-ریون‌ضربه را گاز گرفت.
اما حتی یک قطره خون هم‌جاری از انگشتی که به مرحله مقاومت‌کرد در برابر تیغ رسیده بود، بیرون نیامد.
«همم، ضعیفه. به خاطر اینه که کوچیکه؟عبور اگه منم مثل تو روزی سه وعده‌هنرهای خودم بهش غذا بدم، بزرگ می‌شه برادر؟»
«...هی، پسر جون. کوچیکش‌فشاری بامزه‌ست. بزرگش نکن. اصلاً‌سقوط چرا می‌خوای بزرگش کنی؟»
میووو-
گربه برف سیاه‌خون سریع سرش را به‌خوردن بدن جین چون-هی مالید.
«برادر، تو‌سقوط بین جانوران‌انگشت روحانی حسابی محبوبی.»
جین چون-هی آهی کشید.
«یعنی ها-ریون‌میان واقعاً نمی‌فهمه‌عبور این چقدر بامزه‌ست؟»
جین چون-هی مقداری از گوشت خشکی‌جاری که برای هوانگ‌گو درست کرده بود‌کرد را به گربه برف سیاه داد.
واو! ملچ ملوچ.
گربه برف سیاه طوری گوشت‌هزار خشک جین چون-هی را با لذت‌میان می‌خورد که انگار لذیذترین غذای دنیاست.
البته پربیراه هم نبود.
او هر وقت گوشت خشک درست‌جاری می‌کرد، همیشه برای پردازش با انرژی درونی،شیطانی‌اش از چی حقیقی پنج عنصر استفاده می‌کرد.
و بعد، درست قبل از اینکه آن را‌نقطه به خوردشان بدهد، سریع با استفاده از چی‌کنند تولیدکننده آتش، روی آن را برشته و طلایی می‌کرد.
این‌طوری حتی‌لحظه‌ای بیشتر هم‌فشاری خوششان می‌آمد.
ایلکانه با دیدن گربه برف سیاه که‌پاباباباک طوری غذا می‌خورد که انگار می‌ترسید کسی آن‌طلسم را از چنگش دربیاورد، با خودش فکر کرد:
«دیگه کارش تمومه.خون الان دو بار‌جاری این طعم رو چشیده.»
این طعمی بود که‌انگشت هیچ‌کس جز دیوانه یکتای آسمان‌ها‌ضربه نمی‌توانست آن را بازسازی کند.
چیزی بود که یک نابغه‌هزار دیوانه آشپزی فقط برای سیر‌انگشت کردن بچه‌های یکی‌یدونه‌اش درست می‌کرد.
یک بار شاید قابل درک بود،ضربه اما وقتی دو بار این طعم را‌کنند می‌چشید، دیگر دچار علائم ترک اعتیاد می‌شد.
و به عنوان مدرک، گربه برف‌جاری سیاه انگشتان جین چون-هی را لیسید‌کرد و برای گوشت بیشتر التماس کرد.
«باشه، باشه.سقوط یکی دیگه‌انگشت هم بهت می‌دم.»
برای اینکه جانوران‌هوا روحانی عاشقت بشوند،پوندی باید آشپز خوبی می‌بودی.
یه‌جورایی دقیقاً مثل بچه‌داری بود.
هر سه‌سقوط نفرشان دوباره‌انگشت به داخل رفتند.
از آنجایی که فقط سه نفر بودند، دیگر‌سقوط نیازی نبود نگران گروه پشت سرشان باشند و‌پاباباباک به سادگی با تکنیک‌های حرکتی‌شان از آنجا عبور کردند.
به محض‌میان ورود، ایلکانه‌عبور متوقف شد.
رگ‌های پشت دستش کمی می‌لرزید.
«برادر، منم دارم می‌شنومش.انگشت انگار هر چی بیشتر‌نقطه می‌ریم داخل، صدا بلندتر می‌شه.»
یهو ها-ریون پرسید:
«چی میگه؟»
ایلکانه دست راست‌خون لرزانش را محکم‌جاری با دست چپش گرفت.
ناخن‌هایش در گوشتش‌تلنگر فرو رفت و‌فشار خون جاری شد.
«داره صدای مادرم رو تقلید می‌کنه،پوندی بهم میگه شما دو تا رو‌فشار بکشم و به مایتریا خوش‌آمد بگم.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت.
اعضای فرقه شیطانی هم قبلاً ناگهان‌جاری شروع به ستایش مایتریا کرده بودند؛ به‌شیطانی‌اش نظر می‌رسید این نوعی شستشوی مغزی باشد.
«قطعاً هنر تسخیر‌تلنگر روحه. می‌تونی در‌فشار برابرش مقاومت کنی؟»
«آخ.»
«سعی کن تحمل کنی.»
با دستور یهو ها-ریون، ایلکانه دندان‌هایش‌جاری را روی هم فشرد و شروع‌کرد به مقاومت با قدرت ذهنی‌اش کرد.
در همان‌سقوط لحظه، جین چون-هی‌میان هم صدایی شنید.
-آقا، درد داره،هوا درد داره، درد‌پوندی داره... کمکم کن.
کمکم کن، آقا.
دختری که در گذشته از‌یکی قربانی شدن نجاتش داده بود، داشت‌باد گریه می‌کرد و می‌گفت درد دارد.
آرایش، لحظه‌ای که قلب انسان‌میان دچار تزلزل می‌شد را از دست‌بعد نمی‌داد و فوراً به حرکت درمی‌آمد.
جین چون-هی متوجه شد که‌هزار مناظر اطراف در یک چشم‌انگشت به هم زدن تغییر کرد.
«این شبیه‌میان همون آرایش قصر‌نقطه یخی دریای شمالیه؟»
اما بلافاصله نظرش عوض شد.
آن موقع، مگر آن‌قدر تار‌میان نبود که به نظر می‌رسید‌پاباباباک حتی خاطرات را هم بازنویسی می‌کند؟
جین چون-هی‌لحظه‌ای فعلی خودش را‌هزار گم نکرده بود.
آن زمان، جین چون-هی‌عبور مجبور شده بود زخم‌های دوران‌سعی کودکی‌اش را دوباره تجربه کند.
او در حین تماشای خاطرات‌یکی دردناک، خودش را باخته بود و‌باد در حالت بی‌خویشتنی فرو رفته بود.
اما حالا، زمان حال بود.
بدن بالغ جین چون-هی همان‌طور‌هزار که بود باقی مانده بود؛انگشت فقط مناظر تغییر کرده بودند.
روبه‌رویش کودکی‌میان لاغر و‌عبور استخوانی بود.
فقط قسمتی که اندام‌های داخلی‌اش‌یکی قرار داشتند متورم بود و به‌باد طرز وحشتناکی از گرسنگی رنج می‌برد.
کودک به خاطر‌تلنگر کمبود غذا در حال‌عبور مرگ از گرسنگی بود.
به نظر‌لحظه‌ای می‌رسید بیمار‌فشاری هم باشد.
می‌توانست ببیند که زخم‌عبور روی انگشت پایش در‌بعد حال پوسیدن و عفونت است.
-اگه این چیز‌خون بی‌مصرف رو بهت‌جاری بدم، بهمون غذا می‌دی؟
-درسته.
شخصی که‌لحظه‌ای جواب می‌داد اصلاً‌هزار قابل دیدن نبود.
به دلایلی، احساس می‌کرد‌عبور که او نه یک راهب‌سعی است و نه یک جادوگر.
فقط یک حس بود.
-باشه.
ببرش.
پدر کودک لاغراندام را بلند‌نقطه کرد و او را به‌داشتند شخصی که بیرون در بود فروخت.
-بابا.
ولم نکن.
بابا.
درد داره.
کودک هیچ جانی در‌چشمان بدن نداشت و حتی نمی‌توانست‌پاره با صدای بلند جیغ بکشد.
برای آن‌سقوط هم انرژی‌انگشت لازم بود.
در آینده‌ای‌لحظه‌ای تاریک، وضعیت کودک‌هزار فقط تاریک‌تر می‌شد.
و او را به‌عبور جایی بردند و به‌بعد عنوان قربانی انسانی استفاده کردند.
کودک در آتش سوخت.
مردم در برابرش تعظیم کردند.
-من خودم رو می‌فروشم.
بهم غذا بدین.
پدر قدمی به جلو برداشت.
او تصمیم گرفت‌تلنگر خودش را برای همسر‌عبور و فرزندانش فدا کند.
همسر و فرزندانش‌هوا با اندوه گریستند، اما‌پایین هیچ اشکی جاری نشد.
آیا حتی برای‌فشار اشک ریختن هم‌ضربه انرژی لازم بود؟
در میان هق‌هق‌های‌خون خشک، پدر به‌جاری خاکستر تبدیل شد.
-اگه خودم رو‌تلنگر بفروشم، واقعاً پدر و‌عبور مادرم رو درمان می‌کنی؟
-به خواهرم غذا بدین.
برام مهم‌میان نیست چه بلایی‌نقطه سر خودم میاد.
-من برادرم رو می‌فروشم.
برادر بزرگترم رو.
فقط به‌لحظه‌ای شرطی که‌فشاری خودم زنده بمونم!
انسان‌ها خودشان را‌فشار می‌فروختند و دیگران‌ضربه را هم می‌فروختند.
کسانی که برای دیگران ارزش قائل بودند،خوردن خود را می‌فروختند و کسانی که برای‌کنترل خودشان ارزش قائل بودند، دیگران را می‌فروختند.
این یک‌سقوط جهنم روی‌انگشت زمین بود.
این توحشی بود که فقط‌هزار زمانی دیده می‌شد که انسان‌ها‌انگشت انسانیت خود را کنار می‌گذاشتند.
-کمکم کنین.
درد داره.
منو از اینجا ببرین بیرون.
آآآه.
کاش مایتریا بیاد.
کاش ارباب مایتریا بیاد.
ما نجات پیدا می‌کنیم.
لطفاً زودتر بیا، ای مایتریا.
ما رو‌میان از این‌عبور رنج رها کن.
-آآآه.
ای، مایتریا.
-زودتر بیا‌لحظه‌ای و به‌فشاری ما لبخند بزن.
جین چون-هی متوجه شد.
«آه، این‌اشک فقط یه‌چشمان توهم ساده نبود.
و فقط‌سقوط هنر تسخیر‌انگشت روح هم نبود.»
از آنجا که چیزهای مختلفی با هم‌پایین ترکیب شده بودند، تشخیص آن فقط با‌نقطه نگاه کردن به علائم ظاهری دشوار بود.
اما ماهیت آن‌فشار از هر جادوی‌ضربه شیطانی دیگری عظیم‌تر بود.
صدای ارواح کینه‌توزی‌خون که به این شهر‌خوردن زیرزمینی گره خورده بودند.
خاطراتی که‌سقوط قبل از مرگشان‌میان تجربه کرده بودند.
آن خاطرات داشتند به‌فشاری شکل یک نفرین، به زور‌تلنگر به ذهن افراد تزریق می‌شدند.