چپتر 523: بیداری در عمارت و گفتگویی با ستاره قاتل
0وقتی چشم‌هام رو‌ناخودآگاه باز کردم، یه سقف‌بازوی آشنا اومد جلوی چشمم.
اینجا شعبه‌خانواده دوم عمارت پزشکی‌اتحاد فلس سفید بود.
از کجا می‌دونستم؟ چون خودم‌نسبتاً شخصاً همه‌چیزش رو طراحی کرده‌سالم بودم، حتی همین سقف رو.
ساختار ستون‌ها و سقفی که‌چپم برای یه آدم اهل جیانگهو‌اینکه واقعاً عجیب‌وغریب به نظر می‌رسید.
امکان نداشت جای دیگه‌ای باشه.
«تازه بخش ضمیمه هم هست.»
اینجا جایی بود که فقط برای افراد‌بامبو رده‌بالایی مثل خانواده سلطنتی یا ارباب اتحاد رزمی،ناخودآگاه و کسایی که رازهای زیادی داشتن رزرو می‌شد.
یه سری مقامات عالی‌رتبه بودن که با نارضایتی بهش‌دیدن نگاه می‌کردن و شاکی بودن که چرا نمی‌تونن وارد بشن،نگاهی اما اینجا دقیقاً برای محافظت از خودشون ساخته شده بود.
اگه همچین آدم‌هایی تو جاهای دیگه بستری می‌شدن و رازهاشون‌چقدر لو می‌رفت، مگه جیانگهو همون جایی نبود که می‌شد خیلی‌کنترل راحت با یه قتل برای حق‌السکوت، کلک طرف رو کند؟
اینجا مکانی بود که هم برای محافظت از پزشک‌زیادی و هم بیمار ساخته شده بود، و یه آرایش‌بهش نسبتاً ظریف با بامبو هم دورش چیده شده بود.
«آخ، آخ. یه‌بیمار جای سالم تو بدنم‌بامبو نمونده که درد نکنه.»
ناخودآگاه دستم رو‌سمت بردم سمت بازوی چپم،چقدر و هوم، چقدر عجیب.
با دیدن اینکه هیچ اثری از‌سمت انرژی سم نبود، به نظر می‌رسید حالا‌اینکه می‌تونستم بازوی چپم رو کاملاً کنترل کنم.
نگاهی به کنارم انداختم و یهو‌رزمی ها-ریون رو دیدم که تو نور‌می‌شد صبحگاهی خورشید در حال مدیتیشن بود.
شبیه پرورش انرژی درونی هم به نظر‌بامبو می‌رسید، چون با اینکه بادی نمی‌وزید، موهای یهو‌ناخودآگاه ها-ریون به نرمی تاب می‌خورد و تکون می‌خورد.
این همون حالت عجیبی بود‌چپم که شیطان آسمانی قبلی هم‌اینکه از خودش نشون داده بود.
برای اون، این حالت فقط موقع پرورش چی نبود؛هوم حتی وقتی داشت نوشیدنی می‌خورد و گوشت خرچنگ ترش‌می‌تونستم و شیرین رو با دندوناش تیکه می‌کرد هم همین‌طوری بود.
«اول وضعیت‌خانواده خودم رو‌ارباب چک کنم؟»
اول از همه، موقع آزاد کردن انرژی سم در برابر ده ارباب‌نمونده آسمانی، منِ نوعی که خودم ساطع‌کننده‌اش بودم، به طرز خنده‌داری اون انرژی‌دیدن سم رو استنشاق هم کرده بودم، اما هیچ علائم جدی‌ای از مسمومیت نداشتم.
دلیلش این بود که به خاطر سم‌های‌چقدر فرقه پنج سم، سم انقیاد پنج عنصر هم‌می‌تونستم به همون نسبت عمیق‌تر و قوی‌تر شده بود.
«درد بازوم‌نکنه هم خیلی‌دستم کمتر شده.»
یعنی آزاد کردن انرژی سم هر طور‌کسایی که دلم می‌خواست، به جای اینکه فقط‌مقامات مسدودش کنم، از همون اول راهکار درستی بود؟
از نظر تئوری می‌دونستم، اما انجام بی‌احتیاط این کار روی بدن خودم‌نمونده می‌تونست به قیمت از دست دادن بازوی چپم تموم بشه، و اگه بازوی‌اینکه چپم رو از دست می‌دادم، زندگی‌ام به عنوان یه جنگجو به کنار، اما...
دیگه برام غیرممکن می‌شد که تو آینده‌چقدر به عنوان پزشک سالن جراحی شخصاً بیماران‌حالا رو عمل کنم، برای همین دودل بودم.
به نظر می‌رسه شلیک کردنش تو لحظه‌بازوی آخر با این فکر که «آه، به‌هیچ درک. هر چه بادا باد!» تصمیم درستی بود.
«اگه استادم می‌فهمید،سلطنتی با بادبزنش یه‌رزمی پس‌گردنی محکم نثارم می‌کرد.»
دستم یه کم پاره پوره شده بود،بامبو اما خوشبختانه عضله و استخوان‌ها آسیبی ندیده‌نکنه بودن، پس جراحت جدی‌ای به حساب نمی‌اومد.
قسمت باندپیچی شده‌سمت به لطف تأثیر گوی‌چقدر تقریباً خوب شده بود.
«هوم، از‌نکنه چیزی که‌دستم فکر می‌کردم بهتره.»
به خاطر این بود‌ارباب که تو لحظه آخر‌رازهای یهو ها-ریون دخالت کرد؟
در همون لحظه، موج سنگینی‌نسبتاً از چی طنین‌انداز شد و‌سالم چشم‌های یهو ها-ریون نیمه‌باز شد.
«بیدار شدی، برادر.»
«آره. راستی،نکنه تو چطوری‌دستم اومدی اینجا؟»
«هوکون کسی بود که از خیلی وقت پیش قصد داشتم کارش رو بسازم. از‌مقامات قضا جایی که برای مأموریت رفته بودم نزدیک هانگژو بود، و تو هم که‌محافظت هوکون رو به خاک سیاه نشونده بودی، برادر. دیگه دلیلی برای تردید وجود داشت؟»
«هوکون... هوم. حتماً مرده دیگه.»
«ناراحتی؟ از اینکه بیماری که‌چپم این‌قدر برای درمانش زحمت کشیدی‌اینکه به همچین سرنوشتی دچار شد.»
فهمیدم که لحن صداش‌دستم طعنه‌آمیز نیست، بلکه از‌چپم روی کنجکاوی خالص می‌پرسه.
«تو... انسانیتت‌خانواده خیلی بیشتر از‌اتحاد قبل فرسوده شده.»
«اگه منظورت‌پزشک ستاره قاتل آسمانی‌ـه.نسبتاً کاریش نمی‌تونم بکنم.»
یهو ها-ریون این‌سمت رو گفت و به‌چقدر این سمت نگاه کرد.
براش مهم‌نکنه نبود که جواب‌بردم بدم یا نه.
«با این حال، باید بدونم که با این‌رازهای مسئله درگیری یا نه تا بتونم اقدامات آینده‌ام‌بودن رو تنظیم کنم. خوب میشه اگه بتونی جواب بدی.»
این‌طوره؟ یعنی هنوز‌بیمار هم برادرش تو اون‌بامبو ذهن فرسوده‌اش جایی داره؟
این یعنی یهو‌سمت ها-ریون هنوز داره‌هوم به انسانیتش چنگ می‌زنه.
اگه این‌طوره، من‌ناخودآگاه هم باید تا جای‌بازوی ممکن صادقانه حرف بزنم.
اگه حتی یه ذره دروغ تو‌رزمی حرفام باشه، این پسر تیزهوش مجبور‌می‌شد میشه با تحمل اون تناقض عمل کنه.
«اول از همه... راستش، من از این اتفاق خیلی چیزا یاد گرفتم، و کتک زدن بیماری‌دستم که با دستای خودم درمانش کردم واقعاً... کار کثیف و مزخرفیه، اما بعد از اینکه درمان‌کنترل تموم میشه و مرخص میشن...؟ اگه بگی که بازگشتشون به کینه‌ورزی‌های جیانگهو اجتناب‌ناپذیره... منطقی به نظر می‌رسه؟»
«هوم.»
توضیح دادن این‌ناخودآگاه موضوع به یه‌سمت بچه سه‌ساله راحت‌تر بود.
مثل این بود که‌ارباب بخوای به یه آدم نابینا‌زیادی توضیح بدی که «سیب قرمزه».
«آره. منظورم اینه که اگه بخوام غصه مرگ‌دورش و زندگی هر بیماری که مرخص میشه رو بخورم،بردم نمی‌تونم به عنوان یه پزشک عمارت پزشکی دووم بیارم.»
«این یعنی حس چندان‌بازوی خوبی نداره، اما خیلی‌عجیب هم به دل نمی‌گیری؟»
«یه چیزی تو همین مایه‌ها. مخصوصاً برای بیمارانی از جناح غیرمتعارف یا فرقه شیطانی‌هیچ مثل این دفعه، مگه چیکار از دستم برمیاد؟ همین که تو اون لحظه نجاتشون‌نور دادم کافیه. زندگی بعد از اون، چیزیه که خودشون باید مسیرش رو پیدا کنن.»
«فهمیدم. می‌گی که حالت خوبه.»
تونستم منظورم رو‌بیمار درست برسونم؟ یهو‌ظریف ها-ریون ادامه داد.
«بعد از اون، از اونجایی که شیطان آسمانی به شاگردا دستور داد تا فرقه‌حالا جاودانه خون رو ردگیری و نابود کنن، پیدا کردنشون راحت بود. حس می‌کردم تو‌حال هم یه جوری درگیر این ماجرا میشی برادر، و مثل اینکه هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنم.»
«که این‌طور.»
«مخصوصاً از وقتی که اعضای فرقه‌رزمی جاودانه خون داخل فرقه شیطانی هم پیدا‌سری شدن، اونا اولویت اول برای نابودی هستن.»
تو داستان‌پزشک اصلی هم‌آرایش همین‌طور بود.
فرقه جاودانه خون نیروهاش رو نه‌تنها تو‌چقدر جناح غیرمتعارف و جناح متعارف، بلکه حتی‌حالا تو فرقه شیطانی هم نفوذ داده بود.
شاید به خاطر همین بود‌بردم که وقتی زمانش رسید، همه‌جا‌چقدر دیوانه‌وار دست به کار شدن.
این موضوع، در ترکیب با‌اتحاد جنبه تاریک جناح متعارف، منجر‌داشتن به یه انفجار عظیم شد.
—آیا این همون چشم‌اندازیه‌آرایش که منافقین و متعصبین جیانگهو‌چیده خلق کردن؟ چقدر مسخره است.
تو داستان اصلی، جایگاه یهو ها-ریون‌هوم مثل یه خدای تخریب بود که‌اثری همه‌شون رو از روی زمین جارو می‌کرد.
این یه الگوی رایج بود وقتی که شخصیت اصلی عضوی از فرقه شیطانی بود، اما‌اثری در هر صورت، تحت شهرت ترسناک ستاره قاتل آسمانی، اون همه‌شون رو با خون قضاوت‌خورشید کرده بود، با این ادعا که قراره پلیدی‌ها رو بسوزونه، نابود کنه و تطهیرشون کنه.
«پس من دیگه می‌رم، برادر.»
«صبر کن، صبر‌بیمار کن، صبر کن!ظریف چرا این‌قدر عجله داری؟»
پسری که معمولاً هر وقت فرصت‌هوم می‌کرد سعی داشت یه کم بیشتر بمونه،انرژی حالا داره سعی می‌کنه زودتر جیم بشه؟
دلیلش کاملاً مشخصه.
«ستاره قاتل آسمانی‌سلطنتی داره بهت سخت‌رزمی می‌گیره، مگه نه؟»
«دیگه چیز زیادی از منِ درونم‌ظریف باقی نمونده. برای همین، بهتره برم‌نمونده جایی که هیچ آدمی اونجا نباشه.»
پس منظورش این است که میل به کشتن من یا راه انداختن‌اثری یک حمام خون جلوی چشمانم بیش از حد شده و فکر می‌کند‌دیدم الان است که شروع به تکه‌تکه کردن آدم‌ها کند، برای همین دارد می‌رود.
«مچ دستت.»
«همم؟»
«مچ دستت‌پزشک را بده تا‌نسبتاً نبضت را بگیرم.»
با دستور برادرش،سمت یهو ها-ریون بالاخره مچ‌چقدر دستش را جلو آورد.
در مدتی که داشتم نبضش‌بردم را می‌گرفتم، یهو ها-ریون حتی‌چقدر یک کلمه هم حرف نزد.
برای اینکه دیوانگی این قهرمان ستاره‌رزمی قاتل آسمانی را کمی تخلیه کنم،می‌شد ظاهراً باید درباره چیزی وراجی کنم.
اگر در نهایت تسلیم ستاره قاتل‌ظریف آسمانی شود و بعداً شروع به‌نمونده پاره‌پاره کردن آدم‌ها کند، دردسرساز می‌شود.
«چه بلایی‌بردم سر ببر‌بازوی سه مطلق آمد؟»
«...با دشمنش، نه، یعنی خواهر‌بردم کوچکترش رفت. گفت می‌خواهد برود و‌عجیب ارباب فرقه غیرمتعارف را پیدا کند.»
«همم؟ ارباب فرقه غیرمتعارف؟»
«دو روح در یک بدن وجود داشت. این‌دورش نمی‌تواند عادی باشد. آه، او میخ‌های آهنی در‌دستم تمام نصف‌النهارهای دست و پای خواهرش فرو کرده بود.»
«آه، درسته.»
«او تمام محدودیت‌هایی را که آدم برای‌بازوی یک دشمن خونی می‌گذارد روی خواهرش پیاده‌هیچ کرده، با این حال تو تعجب نکردی، برادر.»
«...این هم لابد‌سلطنتی مسیر ببر سه‌رزمی مطلق است دیگر.»
«گفت به زودی به عنوان تشکر، چیزی را از طریق یک‌بدنم نفر برایت می‌فرستد. گفت یک آرتیفکت عالی است که وقتی داشت‌چقدر خواهرش را تعقیب می‌کرد پیدایش کرده، اما من جزئیاتش را نمی‌دانم.»
درسته.
فرقه شیطانی، جایی که‌دستم آرتیفکت‌ها و اشیای الهی‌چپم در آن مثل ریگ ریخته‌اند.
مکانی که تمام‌سلطنتی گنجینه‌های دنیا را دارد،کسایی به جز جان آدم‌هایش.
چشمان یک جنگجوی عادی از شنیدنش چهارتا‌بامبو می‌شد، اما به نظر می‌رسد این پسر‌نکنه هیچ احساس خاصی نسبت به آن ندارد.
«اول از همه، رفع شستشوی مغزی خواهرش باید در اولویت‌اینکه باشد. خود رفع شستشوی مغزی یک مشکل است، اما اتفاقاتی‌کنارم که بعد از رفع آن می‌افتد هم مشکل‌ساز خواهد بود.»
«همم؟»
«احتمال خودکشی‌اش بالاست. احتمالاً.ارباب گناهانی که روی هم تلنبار‌زیادی کرده باید خیلی زیاد باشد.»
«اگر این‌طور است، آیا درست نیست که آن‌ها با‌چیده هم فرقه جاودانه خون را مجازات کنند؟ انتقام و‌سمت جلوگیری از تکرار این اتفاقات، توبه واقعی خواهد بود.»
این هم‌بردم از قهرمان‌بازوی رمان‌های رزمی.
دقیقاً مثل همان کلیشه‌ای است که قهرمان داستان در کودکی توسط یک گروه قاتل دزدیده‌اثری می‌شود، شستشوی مغزی داده می‌شود تا انواع کارهای شیطانی را انجام دهد، و بعداً وقتی شستشوی‌حال مغزی‌اش از بین می‌رود، از گروه قاتلانی که او را به این روز انداخته‌اند انتقام می‌گیرد.
'این فقط به خاطر‌ارباب این جواب می‌دهد که او‌زیادی یک قهرمان داستان است، ها-ریون.
یک آدم معمولی تا زمانی‌نسبتاً که شستشوی مغزی‌اش برطرف شود، دیگر‌بدنم عقلش را از دست داده است.'
تلاش برای توضیح‌سمت دادن چنین چیزی،هوم افسوس، بی‌فایده است.
مگر خود یهو ها-ریون همین الان‌سمت در حالی که دارد توسط ستاره قاتل‌اینکه آسمانی بلعیده می‌شود، برای حفظ عقلش نمی‌جنگد؟
این پسر فقط با یک‌اتحاد ذهنیت قوی که برازنده یک‌داشتن قهرمان است به دنیا آمده.
«راستی، تو به طرز‌آرایش عجیبی قوی شده‌ای. مگر‌دورش حتی یک سال هم نگذشته؟»
«من فقط کسانی را کشتم که‌هوم باید کشته می‌شدند. فقط با قدم گذاشتن‌انرژی در مسیر خونین به این نقطه رسیدم.»
همان‌طور که‌نکنه از ستاره قاتل‌بردم آسمانی انتظار می‌رفت.
یعنی هرچه‌خانواده بیشتر آدم‌ارباب می‌کشد قوی‌تر می‌شود؟
تا زمانی که به قلمرو دگرگونی برسد، به ندرت پیش‌سالم می‌آمد که دستانش را به خون آلوده کند، اما حالا‌چپم به نظر می‌رسد بقیه اربابان جوان دیگر خودشان را کنترل نمی‌کنند.
حالا به نظر می‌رسد‌بازوی خود یهو ها-ریون هم در‌دیدن یک فاجعه خونین سرگردان است.
فرقه شیطانی جای عجیبی‌دستم است؛ هرچه قوی‌تر می‌شوی،چپم مجبوری خون بیشتری ببینی.
'با توجه به خط زمانی داستان اصلی، الان بخش اولیه تمام شده و تقریباً در‌عالی‌رتبه بخش میانی هستیم، درست است؟ همان مسیر خونینی که این پسر وارد قلمرو دگرگونی می‌شود،ساخته فرقه جاودانه خون را در هم می‌شکند و به کشتن افراد فاسد جیانگهو ادامه می‌دهد.'
در این فرآیند، افراد بی‌گناه زیادی هم درگیر و کشته می‌شوند،بدنم و یهو ها-ریون در غم و اندوه فرو می‌رود اما دوباره‌چقدر توسط ستاره قاتل آسمانی بلعیده می‌شود و به کشتن آدم‌ها ادامه می‌دهد.
یک قهرمان رمان رزمی.
مخصوصاً قهرمانان فرقه شیطانی‌دستم با آن فضای جدی، معمولاً‌هوم چنین زندگی‌ای را تجربه می‌کنند.
'بنابراین من در جایگاهی‌ارباب نیستم که بخواهم چیزی‌رازهای درباره ببر سه مطلق بگویم.'
دلیلی که نمی‌توانم به ببر سه مطلق بگویم‌دورش خواهرش را رها کند این است که... خودم هم‌بردم نمی‌توانم یهو ها-ریون یا ساما هیون را رها کنم.
به خصوص یهو ها-ریون، که چاره‌ای جز این ندارد که فارغ‌هیچ از اراده‌اش مدام تشنه خون باشد، و همچنان باید با این‌یهو مجازات آسمانی که عقلش با بوی خون فلج می‌شود، زندگی کند.
«آخه چطور می‌توانی به‌دستم طور همزمان ده حلقه‌چپم چی فشرده ایجاد کنی؟»
«این به لطف توست، برادر. آن تمرین عجیب‌رازهای و غریب خیلی مفید بود. به لطف آن،بودن من به قدرت رزمی فعلی‌ام دست پیدا کردم.»
'اوه، پس تمرین‌بیمار من مفید بود!ظریف همان‌طور که انتظار می‌رفت!'
راستش را بخواهید، من در خفا داشتم‌چقدر خودم یک کتابچه راهنمای هنرهای رزمی در‌حالا این مورد می‌نوشتم، پس این عالی است.
بعد از کمی گپ زدن درباره این و آن‌هوم با یهو ها-ریون، وقت آن رسید که به اصل‌می‌تونستم مطلب بپردازم و بالاخره با احتیاط موضوع را پیش کشیدم.
«به نظر می‌رسد این اواخر‌اتحاد فقط قرص‌های پرهیز از غلات می‌خوری،رزرو مواد مغذی کافی به بدنت می‌رسد؟»
«همم.»
یهو ها-ریون در رمان‌بازوی «شیطان آسمانی عالی» هم فقط‌دیدن قرص‌های پرهیز از غلات می‌خورد.
او می‌گفت هر‌ناخودآگاه چیزی که می‌خورد، فقط‌بازوی طعم خاک اره می‌دهد.
قابل درک است که او اشتهایی نداشته باشد چون روز و شب در حال‌مقامات قتل‌عام آدم‌هاست، اما با این حال، الان یهو ها-ریون... خب، او واقعاً آدم‌های زیادی را‌خودشون می‌کشد، اما در مقایسه با داستان اصلی، آیا آن‌قدر آزادی عمل ندارد که چیزی بخورد؟
«همم...»
به دلایلی، یهو ها-ریون‌بازوی جوابی نمی‌دهد و فقط همان‌دیدن زمزمه همیشگی‌اش را سر می‌دهد.
«برایت غذا درست‌ناخودآگاه می‌کنم، برادر. فقط‌سمت یک لحظه صبر کن...»
«نیازی نیست، برادر.»
دستی که آستینم‌بیمار را گرفته، به نوعی‌بامبو مضطرب به نظر می‌رسد.
«چطور مگه؟»
یهو ها-ریون آهی‌ناخودآگاه کشید و بعد‌سمت دهانش را باز کرد.
«من هیچ‌خانواده طعمی را‌ارباب حس نمی‌کنم.»
«چی؟»
«مدتی است که با تشدید شدن ستاره قاتل‌عجیب آسمانی این‌طور شده... همم. در نهایت فرقی نمی‌کند‌کاملاً که قرص‌های پرهیز از غلات بخورم یا نودل.»
...اینکه در رمان طعم خاک اره می‌داد به‌چپم این خاطر نبود که او اشتها نداشت، بلکه‌انرژی به معنای واقعی کلمه طعم خاک اره می‌داد.
«...خیلی عجیبه؟»
از آنجا که من‌آرایش جوابی ندادم، به نظر‌دورش می‌رسد مضطرب شده است.
«نه، نه، اوه. اوهوم... درسته. ستاره قاتل آسمانی حوزه‌ای است که حتی در عمارت پزشکی هم هنوز‌کنترل به خوبی روی آن تحقیق نشده. بنابراین، اگر بتوانی توضیح بدهی که چه نوع علائمی داری، ما‌نمی‌وزید می‌توانیم بودجه و زمان صرف کنیم تا این موارد را جمع‌آوری کرده و... روی آن‌ها تحقیق کنیم...»
«...دستپاچه شدی، برادر.»
«اوه...»
آره.
دستپاچه شده بودم.
هر چقدر هم که ستاره قاتل‌سمت آسمانی وحشتناک باشد، آیا واقعاً باید لذت‌اینکه غذا خوردن را هم از آدم بگیرد؟
من فکر می‌کردم‌سلطنتی که «طعم خاک اره‌کسایی دادن» یک استعاره است.
دیروز با دستان خودش‌آرایش رفیقش را کشت و امروز‌چیده هم یک خائن دیگر را.
من فقط فکر می‌کردم طبیعی‌چپم است که او در حال‌اینکه جویدن قرص‌های پرهیز از غلات باشد.
راستش را بخواهید، اگر بعد از همه‌بازوی این اتفاقات نودل اردک با روغن چیلی می‌خورد،اثری دیگر یک قهرمان نبود، یک بیمار روانی بود.
«اوه.»
چه باید بگویم؟