چپتر 176: چپتر 176
0بعد از اینکه جاودان‌تکون حقیقی میونگ-گیل رفت، جین‌بزرگی چون-هی رو به چون-و کرد.
«حالت خوبه؟»
«معلومه. راستش خیلی هم ممنونم. ولی‌کشیده وقت آموزش دادن اون‌قدر ترسناک می‌شه که‌زندگی نگرانم بتونی تحمل کنی یا نه، برادر.»
در عوض، به نظر می‌رسید چون-و‌جهنمی نگران این بود که جین چون-هی‌می‌خواد نتونه دوام بیاره و از پا بیفته.
«نگران نباش. برادرت قویه.»
«پس خیالم راحت شد.»
'هر کاری هم‌می‌رسه بکنه، قطعا از کتک‌بدنی خوردن از یوهو بهتره.'
ضربات جگال لین پر از‌آموزش‌های محبت بود، اما ضربات یوهو‌بیشتر پر از کینه و نفرت.
جین چون-هی قبلاً‌جوری تهِ آموزش‌های جهنمی‌انگار رو دیده بود.
تحمل دردش‌همه‌جا از هر‌انداختی کسی بیشتر بود.
«دلت می‌خواد چی بخوری؟»
«تو هم‌نفرت باید استراحت‌تهِ کنی، برادر.»
«نه بابا، غذای فرقه وودانگ به دهنم مزه‌بزرگی نمی‌کنه، برای همین می‌خوام برای خودم یه چیزی‌قدِ درست کنم و هم‌زمان برای تو هم می‌پزم.»
به لطف مهارت‌های آشپزی‌انداختی جین چون-هی، اشتهای چون-و‌کوچیک هم داشت بهتر می‌شد.
«منم کمک می‌کنم، برادر.»
«همین که بعدش تمیزکاری‌تهِ کنی کلی کمکه. دیروز خیلی‌کسی خوب همه‌جا رو برق انداختی.»
«با این حال،جوری بذار تو کارای‌انگار کوچیک کمکت کنم.»
چون-و در حالی که این‌حال رو می‌گفت، جوری سر تکون داد‌می‌گفت که انگار تصمیم خیلی بزرگی گرفته.
«تو هم باید‌می‌رسه حسابی غذا بخوری،کشیده برادر. خیلی لاغری.»
«... کنار تو‌قبلاً هر کسی لاغر‌جهنمی به نظر می‌رسه.»
یه قدِ سر به فلک کشیده،انگار بدنی پر از عضله و یه‌لاغری چشم‌بند که کلکسیونش رو کامل می‌کرد.
زندگی با چون-و‌برق باعث می‌شد جین چون-هی‌کارای هر روز شگفت‌زده بشه.
آدم فکر می‌کنه بالاخره‌قدِ بهش عادت می‌کنه، اما‌عضله اصلاً کار راحتی نبود.
روز دوم.
جین چون-هی هنرهای‌برق رزمی پایه فرقه‌بذار وودانگ رو یاد گرفت.
«مشت تای چی، تکنیک چی آسمان صاف، شمشیر آسمان صاف و قدم‌های ابر روان. هم شاگردان سکولار و هم‌فکر شاگردان مستقیم این‌ها رو به‌عنوان پایه یاد می‌گیرن. این‌ها هنرهای رزمی رایجی هستن. بعد از اون، به شاگردان سکولار‌صاف اجازه داده می‌شه تا هنرهای رزمی سطح متوسط مثل هنر یانگ خالص و هنر الهی آسمان صاف رو یاد بگیرن.»
«که این‌طور.»
«پایه و اساس تو توی هنرهای رزمی پایه خانواده جگال از قبل محکم شده و انرژی‌قدِ درونی‌ات هم چیزی نیست که بشه هر جایی دست‌کمش گرفت. آموزش دادن این‌ها به تو برای‌می‌کنه من هم کمی دردسره. اما فکر می‌کنی می‌دونی چرا با این حال دارم بهت آموزششون می‌دم؟»
«...»
تأمل جین‌لاغر چون-هی زیاد‌قدِ طول نکشید.
«به خاطر اینه که برای درک‌جهنمی کامل و استفاده از هنر الهی‌می‌خواد ذهن دوگانه باید این‌ها رو یاد بگیرم؟»
با شنیدن حرف‌های جین‌تکون چون-هی، جاودان حقیقی میونگ-گیل‌بزرگی با خوشحالی دست زد.
«درسته. درسته! یه آدم‌انداختی باهوش واقعاً فرق داره.کوچیک چرا این‌طور فکر کردی؟»
او با‌لاغر آرامش به‌قدِ سوال جواب داد.
«اگه بخوایم یه شجره‌نامه رزمی رو به یه درخت تشبیه کنیم، به‌می‌خواد نظرم هنر الهی ذهن دوگانه مثل میوه اون درخته. فکر می‌کنم آدم‌همین باید ریشه‌ها رو بشناسه تا بفهمه اون میوه چطور به ثمر می‌شینه.»
«دقیقاً! تو متوجه شدی. یادگیری این‌ها تو رو بلافاصله‌گرفته تو هنرهای رزمی کامل نمی‌کنه. با این حال، بهت کمک‌بدنی می‌کنه تا به هنر الهی ذهن دوگانه دست پیدا کنی.»
'این‌طوری می‌تونم‌همه‌جا جون بیمارهای بیشتری‌حال رو نجات بدم.'
اینکه بگم هنر الهی ذهن‌فلک دوگانه چقدر تو جراحی‌ها مفید بوده،کامل واقعاً حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.
با فکر اینکه می‌تونه‌تهِ بیمارهای بیشتری رو نجات‌دردش بده، قلبش به تپش افتاد.
«همم؟ به نظر‌جوری نمی‌رسه مثل یه مبارز‌تصمیم رزمی خوشحال شده باشی.»
این پیرمرد واقعاً تیزبین بود.
جاودان حقیقی میونگ-گیل با شمّ‌فلک قوی خودش، دلیل خوشحالی جین‌کلکسیونش چون-هی رو دقیقاً حدس زد.
جین چون-هی‌نفرت هم چیزی‌تهِ رو مخفی نکرد.
«دارم به‌می‌گفت یه روش درمانی‌داد جدید فکر می‌کنم.»
«خدای من... اینکه بخوای با هنر الهی‌کارای ذهن دوگانه مردم رو درمان کنی، نشون‌داد می‌ده که تو با تمام وجودت یه پزشکی.»
جین چون-هی فقط لبخند زد.
«نمی‌دونم چطور شد که آدمی مثل تو به‌عنوان‌دردش جانشین مشترک نصیبم شد، ولی... خیلی خب. الان برات‌غذای یه نمایش اجرا می‌کنم، پس خوب تماشا کن. چون-و.»
«بله، استاد.»
چون-و دو قدم جلو رفت.
«بهش نشون بده.»
چون-و شمشیرش رو بیرون نکشید.
چیزی که‌می‌گفت نشون داد یه‌داد تکنیک مشت بود.
مشت تای چی.
چون-و مشت تای چی رو که اغلب به‌عنوان‌عضله یه تمرین ساده چی برای پیر و جوون‌شگفت‌زده مسخره می‌شد، با چهره‌ای کاملاً جدی اجرا کرد.
یین و یانگ تایجی‌تهِ رو ترسیم می‌کردن و یکی‌کسی رو به دیگری متصل می‌کردن.
شادی‌ها، خشم‌ها، غم‌ها‌جوری و لذت‌های انسانی‌انگار به هماهنگی رسیدن.
اصل عمیق غلبه نرمی بر سختی،بذار از نوک مشت چون-و شروع شد و‌تکون آروم اما با اطمینان جریان پیدا کرد.
'عجیبه... این مشتیه که به نظر‌کشیده می‌رسه حتی نمی‌تونه یه برگ رو‌می‌کرد پاره کنه... پس چرا اینقدر مجذوب‌کننده‌ست؟'
تفاوت بین مشت تای چی که جین‌دیده چون-هی تا الان دیده بود با چیزی‌باید که چون-و داشت اجرا می‌کرد، تو چی بود؟
نمی‌تونست درکش کنه،جوری اما جین چون-هی به‌تصمیم تماشا کردن ادامه داد.
خیلی زود، مشت تای چی شروع به‌کارای تغییر کرد و به قدم‌های ابر روان‌داد و بعد به شمشیر آسمان صاف تبدیل شد.
نرمی مشت تای چی به‌فلک قدم‌های ابر روان تبدیل شد‌کلکسیونش و شفافیتش به شمشیر آسمان صاف.
جین چون-هی کل نمایش رو‌آموزش‌های بدون اینکه حتی یه جزئیات‌بیشتر رو از دست بده تماشا کرد.
«...»
وقتی بالاخره نمایش‌برق تموم شد، خورشید‌بذار داشت غروب می‌کرد.
«استاد، بالاخره تمومش کردم.»
«نسبت به‌نفرت دفعه قبل‌تهِ خیلی بهتر شده.»
«بخش‌هایی که برام اصلاح کردید،داد استاد، تو ذهنم موندن و بهشون‌غذا فکر کردم. خوشحالم که جواب داد.»
به نظر‌همه‌جا می‌رسید چون-و‌انداختی هم پیشرفت‌هایی داشته.
حالت چهره‌ی‌لاغر آسوده‌اش برای بقیه‌فلک هم لذت‌بخش بود.
«خب، می‌تونی انجامش بدی؟»
جین چون-هی‌می‌گفت به خودش‌تکون اشاره کرد.
«من؟ مشت تای چی رو؟»
«تک‌تک حرکات رو، از اول تا آخر. تو با‌چشم‌بند تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ خودت قطعاً می‌تونی انجامش بدی،آدم نکنه می‌خوای آب‌زیرکاه بازی دربیاری و وانمود کنی که نمی‌تونی؟»
با شنیدن این حرف‌ها، جین‌آموزش‌های چون-هی سرش رو خاروند و جلوی‌دلت چون-و و جاودان حقیقی میونگ-گیل ایستاد.
«اوه... اگه اشتباه‌جوری انجامش بدم دعوام‌انگار می‌کنید، مگه نه؟»
«معلومه که دعوات می‌کنم. برای همین‌بذار داری یاد می‌گیری. تازه، من استاد‌جوری خیلی سخت‌گیری‌ام، پس بهتره آماده باشی.»
او چون-و رو از شب‌فلک قبل به یاد آورد که‌کلکسیونش چطور داغون و خسته شده بود.
برای اینکه اون هیکل اون‌طوری مثل یه‌دیده تیکه پارچه کهنه بشه، قطعاً باید چیزی بیشتر‌استراحت از یه شکنجه معمولی رو تحمل کرده باشه.
'خب، من‌می‌گفت به آموزش‌های‌تکون جهنمی عادت دارم.
و...'
موقع تماشای حرکات‌می‌رسه چون-و چیزی به‌کشیده ذهنش رسیده بود.
جین چون-هی‌نفرت با پررویی‌تهِ پوزخند زد.
'خب، کسی که‌جوری من رو به‌عنوان شاگرد‌تصمیم قبول کرد، پدربزرگ بود.
خودش با‌همه‌جا این قضیه‌انداختی کنار میاد.'
جین چون-هی تصمیم گرفت‌قدِ با همون بی‌شرمی همیشگی‌اش‌عضله کار رو پیش ببره.
بعد حالت اولیه‌قبلاً مشت تای چی‌جهنمی رو به خودش گرفت.
«ها؟»
چشم‌های چون-و‌همه‌جا از روی تعجب‌حال کمی گشاد شد.
حالت بدنش شبیه‌می‌رسه چون-و بود، اما در‌بدنی عین حال فرق داشت.
مثل یک آینه بود.
یعنی حرکات همان‌جوری بود، اما چپ و‌تصمیم راست برعکس شده بودند.
«اهم...»
به نظر می‌رسید میونگ-گیل جاودان‌فلک حقیقی، با خودش درگیر است که‌کامل آیا حسابی دعوایش کند یا نه.
«اول بذار ببینم چطور انجامش‌آموزش‌های می‌دی. اگه نتونی، بهتره خودت رو‌دلت برای یه دعوای حسابی آماده کنی!»
فقط با تماشا کردن‌تکون می‌فهمید که آیا این یک‌گرفته مسخره‌بازی عمدی است یا نه.
جین چون-هی به‌می‌رسه اجرای مشت تای‌کشیده چی ادامه داد.
حرکاتش که تجلی اصول عمیق یین‌جهنمی و یانگ و غلبه نرمی بر‌می‌خواد سختی بود، به شکل دایره‌وار جریان داشت.
عجیب این بود که‌تکون گاهی یک حرکت جا‌بزرگی می‌افتاد یا اضافه می‌شد.
با این وجود، نه حرکات پا‌بذار و نه تکنیک نخل هیچ‌وقت به هم‌تکون گره نمی‌خوردند و مثل آب روان بودند.
«مشت تای‌لاغر چی‌ای که‌قدِ تا حالا ندیدم...»
اگر یقه هر کدام از اعضای فرقه‌دیده وودانگ را می‌گرفتی و می‌پرسیدی که آیا‌باید این مشت تای چی است، می‌گفتند بله.
اما اگر می‌پرسیدی که آیا‌داد واقعاً همان مشت تای چی‌حسابی اصیل است، حرفی برای گفتن نداشتند.
چون-و قدرتش را در یک‌حال چشمش متمرکز کرد و با دقت‌می‌گفت جین چون-هی را زیر نظر گرفت.
در میان شاگردان نسل جوان‌فلک فرقه وودانگ، چون-و در کنترل و‌کامل حس کردن انرژی درونی بهترین بود.
«آه...!»
نحوه به‌می‌گفت جریان انداختن انرژی‌داد درونی‌اش فرق داشت.
جین چون-هی اصول عمیق مشت تای چی را جذب‌کمکت کرده و فهمیده بود چطور از آن‌ها استفاده کند،گرفته اما داشت به روش خودش آن را به کار می‌برد.
«چون-و. به نظرت این چیه؟»
«به نظر می‌رسه داره‌تهِ مشت تای چی رو‌دردش با پنج عنصر اجرا می‌کنه.»
«نابغه، نابغه‌ست‌می‌گفت دیگه. فقط با‌داد یه چشم فهمیدیش؟»
میونگ-گیل جاودان‌همه‌جا حقیقی از استعداد‌حال چون-و راضی بود.
برای یک تائوئیست وودانگ، اینکه شاگردی‌کشیده جوان با نام تائوئیستی چنین استعدادی‌می‌کرد داشته باشد، مایه خوشحالی فراوان بود.
علاوه بر این، شخصیتش هم به‌جهنمی عنوان یک مبارز هیچ کم و کاستی‌بخوری نداشت که او را دوست‌داشتنی‌تر هم می‌کرد.
«شما به من لطف دارید.»
«این چه حرفیه. کی می‌تونه به اون نگاه کنه و با یه نگاه حدس بزنه که‌تصمیم داره از پنج عنصر برای مشت تای چی استفاده می‌کنه؟ حتی رهبر فرقه، جونگ هیونگ، هم باید‌می‌کرد یه مدت خوب روش فکر کنه. با این حال، تو فقط با شهودت حدسش زدی، مگه نه؟»
«... نمی‌دونم باید چی بگم.»
«که‌که‌که. تو واقعاً همچین فکری نمی‌کنی، اما حرف‌هات‌دردش خیلی مؤدبانه‌ست. آره. همینو می‌خوایم. برای زنده موندن تو‌غذای این وودانگ پوسیده، باید بدونی چطور این‌طوری حرف بزنی.»
اجرای جین چون-هی حالا‌تکون از مشت تای چی‌بزرگی به مرحله بعدی رفت.
گام‌های ابر روان نبود.
شمشیر آسمان صاف.
او از گام‌های ابر‌تهِ روان پرید و از‌دردش شمشیر آسمان صاف استفاده کرد.
سسسرینگ—
با اینکه یک‌برق شمشیر چوبی بود،بذار صدای واضحی تولید کرد.
بدون اینکه حتی تلاشی‌قدِ آگاهانه کند، چی آب به‌چشم‌بند درون شمشیر چوبی نفوذ کرد.
آب معادل‌نفرت یین در‌تهِ تایجی بود.
این با اصول‌جوری عمیق شمشیر آسمان‌انگار صاف همخوانی داشت.
اما این چی آب بود.
بار دیگر، با اضافه شدن یک حرکت در‌عضله اینجا و کم شدن حرکتی در آنجا، شمشیر‌شگفت‌زده آسمان صاف مثل آب شروع به روان شدن کرد.
ناگهان، چون-و پرسید.
«استاد، اگه من‌جوری یه نابغه‌ام، پس‌انگار برادر رزمی من چیه؟»
«یه اعجوبه. یه شمشیرزن باید قدرت رزمی‌ش رو با شمشیر نشون بده و‌تکون طبیعتاً باید بی‌احساس باشه. اون بچه‌ای با استعداد خارق‌العاده تو شمشیرزنی نیست. نگاه کن.کشیده با همچین چی شفافی که احاطه‌ش کرده، به نظر میاد بتونه کسی رو بکشه؟»
با این‌لاغر حرف، چون-و سرش‌فلک را تکان داد.
«به نظر میاد بتونه یه درخت یا‌دیده صخره رو قطع کنه، اما نمی‌دونم چرا،باید اصلاً نمی‌تونم تصورش کنم که مرتکب قتل بشه.»
«همینش عجیبه دیگه. اون به وضوح فرم‌های تو رو دید،حسابی اصول عمیقشون رو فهمید و حتی تونست اونا رو با سبک‌چشم‌بند خودش تطبیق بده. اما از شمشیر برای کشتن آدم‌ها استفاده نمی‌کنه.»
«به خاطر مهارت‌های پزشکی‌شه؟»
با حرف چون-و، میونگ-گیل‌قدِ جاودان حقیقی خنده‌ای از‌عضله روی ناباوری سر داد.
«کار به جایی رسیده که با خودم میگم نکنه اون‌بیشتر موقع که گفت داره هنر الهی ذهن دوگانه رو برای‌دهنم مهارت‌های پزشکی‌ش یاد می‌گیره، راست می‌گفت. فکر می‌کردم داره شوخی می‌کنه.»
شمشیر جین چون-هی‌جوری پرسه می‌زد و‌انگار تایجی را رسم می‌کرد.
چی آتش از‌برق کنار چی آب گذشت‌کارای و یک قوس کشید.
یانگ.
دوباره، به جای اینکه تصور کنی او کسی‌دردش را می‌برد، فقط تصویر بریدن درختان یا علف‌ها‌بابا و سوزاندن یک زخم با آتش به ذهن می‌آمد.
«لبه تیز شمشیرش‌جوری اینقدر واضحه، پس‌انگار چرا ترسناک نیست؟»
«انگار ده‌همه‌جا ساله که‌انداختی داره تمرین می‌کنه.»
«دقیقاً. انگار فقط با خوندن متون مقدس به روشنایی تائو‌کلکسیونش رسیده، و با به یاد آوردن نمایش تو از طریق تکنیک‌بالاخره الهی فعال‌سازی مبدأ، تفسیر خودش رو خلق کرده. نوچ، نوچ، نوچ.»
چند بار با‌قبلاً زبانش صدا درآورد‌جهنمی و زیر لب گفت.
«برای همینه که‌جوری همه از خانواده‌انگار جگال احتیاط می‌کنن.»
در نهایت، جین‌برق چون-هی تمام فرم‌ها‌بذار را تمام کرد.
چشمان نیمه‌باز جین‌می‌رسه چون-هی به آرامی‌کشیده کاملاً باز شدند.
نور آبی رنگی‌قبلاً از روشنایی در‌جهنمی شبکیه چشمانش درخشید.
به نظر‌می‌گفت می‌رسید به دستاورد‌داد کوچکی رسیده است.
«یه نابغه‌همه‌جا و یه اعجوبه.حال کمرم قراره بشکنه.»
میونگ-گیل جاودان حقیقی قبل از‌فلک اینکه حرفی بزند، به نشانه درد‌کامل چند بار به کمرش ضربه زد.
«با این حال، به تمرین سخت هنرهای پایه‌دردش ادامه بده. فقط در این صورته که می‌تونی‌بابا به جوهره واقعی هنر الهی ذهن دوگانه نزدیک بشی.»
با این‌می‌گفت حرف، چشمان جین‌داد چون-هی گشاد شد.
«منظورتون اینه که...»
«منظورم اینه که اون مشت تای چی که شبیه مشت تای چی نیست‌زندگی و اون شمشیر آسمان صاف که شبیه شمشیر آسمان صاف نیست رو قبول‌راحتی می‌کنم. در مورد گام‌های ابر روان هم که از همون اول داشتی انجامش می‌دادی.»
«بله. چشم!»
«نمی‌دونم اون کی‌لین سفید چطور‌داد بهت آموزش داده. از همین الان‌غذا داره برام سنگین و طاقت‌فرسا می‌شه.»
با این‌همه‌جا حرف‌ها، رویش‌انداختی را برگرداند.
«آها، راستی یکم غذا هم به‌کشیده من بدید. هر چی باشه من استادتونم.زندگی شما دو تا می‌خواید تنهایی غذا بخورید؟»
«پس سالن غذاخوری چی...؟»
«تو بهتر آشپزی می‌کنی. حتی اون‌انگار جانوران روحی که دنبالت راه افتادن‌لاغری هم فقط دست‌پخت تو رو می‌خورن.»
هاپ هاپ! -برق ارباب، غذا! به‌بذار ما غذا می‌دی؟
جیک، جییییک! -می‌رسه اگه چیزی لازم داری،بدنی فقط لب تر کن.
می‌رم همه‌چیز‌نفرت رو برات‌تهِ شکار می‌کنم!
و این‌گونه، یک نفر‌تکون دیگر هم به غذاهای‌بزرگی جین چون-هی معتاد شد.
میونگ-گیل جاودان حقیقی گفت.
«و باید به این‌قدِ بچه‌ها هم چیزی یاد‌عضله بدم که بتونن یاد بگیرن.»
«شما می‌تونید‌نفرت به جانوران‌تهِ روحی آموزش بدید؟»
«کجاش سخته؟ فقط کافیه پنجه‌های جلوشون رو مثل مشت‌گرفته و بال‌هاشون رو همون بال در نظر بگیری. فرمش مهم‌بدنی نیست، تا وقتی که بتونن محکم ضربه بزنن، مگه نه؟»
اصلاً همچین چیزی ممکنه؟
میونگ-گیل جاودان‌لاغر حقیقی واقعاً‌قدِ آدم عجیبی بود.