چپتر 896: فصل 896
0حتی شهری که‌نیست هرگز نمی‌خوابد هم چرخه‌میان روزانه خودش را دارد.
به همین دلیل است که حتی شلوغ‌ترین محله‌ها، جایی‌مهم که مردم تا دیروقت شب‌زنده‌داری می‌کنند، بعد از ساعت‌می‌سازد سه صبح با بسته شدن مغازه‌ها رو به سکوت می‌روند.
طبق آماری که «عمارت پزشکی فلس‌شبکه‌های سفید» جمع‌آوری کرده، ساکت‌ترین زمان بین‌معتبر ساعت سه تا چهار صبح است!
در اصطلاحات دنیای رزمی،شبکه این زمان تقریباً مصادف‌شبکه‌های با «ساعت ببر» است.
تا آن موقع، فانوس‌ها یکی‌اورژانسی یکی نورشان را از دست می‌دهند‌خطرناکی و تقریباً هیچ‌کس در خیابان‌ها نیست.
«و بیماران اورژانسی که تو‌شبکه‌های این ساعت با عجله میان،خانواده واقعاً موردای جدی و خطرناکی هستن.»
شما انسان‌ماهی‌های هیولایی‌دلالی می‌تونید خدمات پزشکی‌شبکه‌های رو کلاً فراموش کنید.
«شعبه چینگدائو‌باشند فقط نژاد انسان‌دلالی رو درمان می‌کنه!»
اگه خوشتون نمیاد،نیست برید از «داروخانه جاودانه‌میان ساحلی» بخواید درمانتون کنه.
در این شرایط، هر‌عادی سه نفرشان با لباس‌های‌می‌اندازد مخفی‌کاری در میان تاریکی می‌دویدند.
«همه‌تون نقشه داروخانه‌دلالی جاودانه ساحلی رو‌شبکه‌های حفظ کردید، مگه نه؟»
نقشه‌های داروخانه جاودانه‌قدرت ساحلی که ساما هیون‌عادی به دست آورده بود.
نجارهایی که قبلاً عضو قبیله‌اورژانسی هائو بودند، این نقشه‌ها را‌جدی کشیده و تحویل داده بودند.
هیچ‌وقت فکر‌دلالی نمی‌کرد این‌قدر به‌شبکه‌های درد بخور باشند.
این قدرت‌شبکه یک شبکه‌برای دلالی است.
به همین دلیل است که‌دلالی قبیله هائو برای مردم عادی هم‌می‌اندازد شبکه‌های دلالی و واسطه‌گری راه می‌اندازد.
مهم نیست یک خانواده معتبر چقدر باشکوه‌میان باشد، چوب و سنگی که خانه‌هایشان را‌انسان‌ماهی‌های می‌سازد توسط همین مردم عادی تراشیده می‌شود.
هر سه نفرشان قبل از اینکه‌واسطه‌گری سریعاً راه بیفتند، نقشه را مرور‌چقدر کرده و به خاطر سپرده بودند.
«معلومه~»
«طبیعتاً.»
«خوبه. اولین‌خیابان‌ها هدفمون عمارت‌بیماران گیاهان داروییِ.»
ساختمان داروخانه جاودانه ساحلی‌عادی کاملاً بزرگ بود و شش‌مهم عمارت در داخل دیوارهایش داشت.
در میان آن‌ها، جایی‌برای که داروها آماده می‌شد،راه عمارت گیاهان دارویی بود.
مکانی که ورود‌قدرت افراد متفرقه به‌برای آن ممنوع بود.
در واقع، چنین مکان‌هایی‌بیماران در سایر فرقه‌ها و‌واقعاً درمانگاه‌ها هم رایج بود.
از آنجا که این مکان‌ها هنرهای مخفی، تکنیک‌های پنهان‌مهم و فرمول‌های سری را در خود جای می‌دادند، کاملاً‌می‌سازد طبیعی بود که ورود افراد بیگانه به شدت ممنوع باشد.
این یک روال عادی بود.
اگر یواشکی وارد می‌شدی،شبکه حتی اگر کشته می‌شدی‌شبکه‌های هم حق اعتراض نداشتی.
این قانون جیانگهو بود!
«عجب قانون ترسناکیه...»
در همین فکرها‌دلالی بود که گروه به‌واسطه‌گری داروخانه جاودانه ساحلی رسید.
«هیونگ. از‌باشند طرف شرق‌شبکه بریم تو؟»
«صبر کن. اول‌نیست بذار ببینم کسی این‌میان اطراف هست یا نه.»
جین چون-هی‌دلالی لب‌هایش را‌عادی غنچه کرد.
سپس صدایی با فرکانسی‌برای تولید کرد که شنیدنش‌راه برای انسان‌ها سخت بود.
پیییییی.
جین چون-هی از طریق صدا و حساسیتش به‌واقعاً چی، فوراً موقعیت افرادی را که در داخل‌می‌تونید داروخانه جاودانه ساحلی در حال حرکت بودند، درک کرد.
«از این طرف.»
هر سه نفرشان مثل‌برای ارواح، مخفیانه از دیوار بالا‌می‌اندازد رفتند و به داخل خزیدند.
چون موقعیت همه را می‌دانستند،دلالی توانستند بدون برخورد با هیچ‌کس‌راه به سمت عمارت گیاهان دارویی بروند.
مثل آب خوردن بود!
و وقتی به‌برای عمارت گیاهان دارویی‌واسطه‌گری مورد نظر رسیدند.
برادران قسم‌خورده نتوانستند‌دلالی جلوی دستپاچگی و‌شبکه‌های تعجب خود را بگیرند.
«این... یه چیزی عجیبه، نه؟»
«موافقم.»
روی سقف عمارت گیاهان دارویی.
هر سه نفرشان‌دلالی گیج و سردرگم‌شبکه‌های آنجا ایستاده بودند.
روی زمین، ده مرد که به‌برای نظر می‌رسید نگهبان باشند، عمارت گیاهان‌مهم دارویی را محاصره کرده و کشیک می‌دادند.
با این حال.
از آنچه که می‌توانستند با‌شبکه‌های استفاده از حس چیِ خود‌خانواده از روی سقف تشخیص دهند.
هیچ‌چیز داخل‌شبکه عمارت گیاهان‌برای دارویی نبود.
نه مبلمانی.
نه آدمی.
هیچیِ هیچی.
«بیشتر از صد‌دلالی نفر تو داروخانه‌شبکه‌های جاودانه ساحلی هستن.
اما عمارت گیاهان‌قدرت دارویی خالیه؟ اینجا‌برای عمارت گیاهان دارویی نیست؟»
«طبق نقشه، دقیقاً همین‌جاست.
و... ده‌دلالی تا هم‌عادی نگهبان داره.
روی تابلوش‌شبکه هم نوشته‌برای عمارت گیاهان دارویی.»
«ولی... کاملاً خالیه، هیونگ.»
«بیاین بریم تو.»
هر سه نفرشان بی‌سروصدا از لبه‌های بام‌راه آویزان شدند و در حالی که از‌باشد نگاه نگهبانان دور می‌ماندند، به داخل خزیدند.
همان‌طور که‌شبکه انتظار می‌رفت، فضای‌عادی داخل خالی بود.
آنجا واقعاً یک انبار‌شبکه خالی بود، بدون هیچ‌گونه‌شبکه‌های اثاثیه و هیچ وسیله‌ای.
پس چرا‌خیابان‌ها ده نگهبان اینجا‌اورژانسی مستقر شده بودند؟
«تو اینجور‌دلالی مواقع... احتمالاً زیرزمینی‌شبکه‌های چیزی داره، درسته؟»
«اوه. چون-و‌شبکه یه چیزایی‌برای سرش می‌شه.»
«دفعه قبل‌باشند هم تو‌شبکه زیرزمین بود.»
«خب، در مورد خانواده‌بیماران اون از جینجو، پله‌ها خیلی‌موردای تابلو به زیرزمین راه داشتن~»
ساما هیون با شیطنت‌عادی جواب داد و پایش‌می‌اندازد را کمی بالا آورد.
سپس، پایش‌شبکه را روی‌برای زمین کوبید.
دوووونگ.
صدای گنگ‌خیابان‌ها اما ضعیفی‌بیماران شنیده شد.
برخلاف زمانی که جین چون-هی از هنر صوتیِ خود‌مهم استفاده کرد، ژست ساما هیون پر از شیطنت بود،می‌سازد با این حال او هنر صوتیِ مشابهی را اجرا کرد.
«برای کسی که فقط داره‌عادی مسخره‌بازی درمیاره، به اندازه کافی‌مهم بی‌سروصداست که بیرون شنیده نشه.»
هنر صوتی‌ای‌باشند که بیرون به‌دلالی سختی شنیده شود؟
این یعنی او ماهیت و هسته‌عجله اصلی هنر صوتی‌ای که جین چون-هی‌هستن استفاده می‌کرد را درک کرده بود.
درست در همان لحظه، کف‌پوش‌شبکه‌های وسط عمارت غژغژی کرد و‌خانواده میخی خیلی نامحسوس بیرون زد.
با دیدن این‌دلالی صحنه، جین چون-هی‌شبکه‌های تحت تأثیر قرار گرفت.
«واو، چقدر زود یاد می‌گیره.»
به محض اینکه میخِ بیرون‌اورژانسی زده را دید، دست ساما‌جدی هیون مثل صاعقه حرکت کرد.
انگشتان بلند و بزرگش‌عادی کف‌پوش را سوراخ کرد‌می‌اندازد و گوشه آن را شکافت.
«هوپ.»
غژژژژ!
بخشی از کف‌پوش‌نیست خم شد و‌عجله از جا کنده شد.
در زیر‌دلالی آن، یک راه‌پله‌شبکه‌های مخفی نمایان شد.
گذرگاهی که در‌دلالی نگاه اول مشکوک‌شبکه‌های به نظر می‌رسید.
«معمولاً باید این اطراف رو می‌گشتیم تا مکانیسمی که پله‌های‌راه مخفی رو بالا میاره پیدا و فعال کنیم... اما چون قدرت‌می‌سازد چنگ زدنش این‌قدر بالاست، راحت می‌تونه چند مرحله رو دور بزنه.»
این همان چیز‌نیست ترسناک در مورد‌عجله ساما هیون بود.
این دقیقاً اتفاقی است که می‌افتد‌واسطه‌گری وقتی یه آدم که از قبل‌چقدر قوی بوده، خیلی هم زود یاد بگیرد.
ساما هیون با‌دلالی پوزخندی اول از‌شبکه‌های همه وارد شد.
«خب، خب. بزن بریم~»
یک انتقال‌خیابان‌ها صدای پر‌بیماران از خنده.
انگار که قرار بود‌عادی یک ماجراجویی شگفت‌انگیز و‌می‌اندازد هیجان‌انگیز پیش رویشان باز شود.
«هیچ خبری‌شبکه از این‌برای چیزا نیست.
حریفای ما شکارچی‌های خودخوانده‌ای‌شبکه در بالای زنجیره غذایی‌شبکه‌های هستن که آدم می‌خورن.»
گروه قدم روی‌نیست پله‌هایی گذاشتند که پر‌میان از تاریکیِ مطلق بود.
داخل به شدت تاریک بود،شبکه‌های اما هر سه نفرشان توانستند‌خانواده بدون مشکل خاصی حرکت کنند.
دلیلش؟
به خاطر درخشش‌قدرت طلایی‌ای که از دست‌عادی ساما هیون ساطع می‌شد!
نوری طلایی، روشن‌تر از یک‌اورژانسی مشعل، تاریکی را پس می‌زد،جدی بنابراین هیچ مشکلی وجود نداشت.
«اون‌قدر انرژی درونیِ اضافه‌عادی داره که داره برای‌می‌اندازد این کار ازش استفاده می‌کنه.»
این چیزی بود که‌برای جین چون-هی هرگز به‌راه او یاد نداده بود.
بنیان‌گذار هنر طلایی احتمالاً به او یاد داده بود که با یک‌مهم چنگ محکم گلوی دشمن را پاره کند، نه اینکه از آن به عنوان‌قبل چراغ‌قوه در حین پایین رفتن از غار مخفیِ یک نفر دیگر استفاده کند.
«آره. این‌خیابان‌ها روش درست استفاده‌اورژانسی از هنرهای رزمیه.
هیچ‌کس نمی‌میره،دلالی جای پامون‌عادی امنه، چقدر عالی.»
او از تماشای‌دلالی جین چون-هی چیزهای‌شبکه‌های زیادی یاد گرفته بود.
آن‌ها پایین‌باشند رفتند، و باز‌دلالی هم پایین رفتند.
چرخیدند و چرخیدند.
پله‌های مارپیچ.
«واو، اصلاً این ته داره؟»
«هیونگ، واقعاً داریم می‌ریم پایین؟»
راست می‌گفتند.
هر چقدر هم‌برای که پایین می‌رفتند،واسطه‌گری پایانی در کار نبود.
جین چون-هی ضربه آرامی‌برای به دیوار زد و‌راه ساختار آن را ارزیابی کرد.
«باید بیشتر بریم پایین.»
او حتی نمی‌توانست تصور‌بیماران کند که این غار‌واقعاً مخفی چقدر عمق دارد.
آن‌ها برای مدتی دیگر‌عادی به پایین رفتن از‌می‌اندازد پله‌های مارپیچ ادامه دادند.
«گاگا. من که‌دلالی فقط از این پایین‌واسطه‌گری رفتن دارم خسته می‌شم~»
سرانجام ساما هیون که‌شبکه دیگر نتوانست تحمل کند، به‌واسطه‌گری فضای خالیِ وسط راه‌پله پرید.
انگار که منتظر همین‌بیماران لحظه بود، چون-و هم‌واقعاً به دنبال ساما هیون پرید.
«منم می‌رم جلو.»
«ایگو، از‌شبکه کجا می‌دونی اون‌عادی پایین چه خبره؟!»
برای همینه‌باشند که این‌شبکه جوونای خام دردسرن!
آخرش هم نتونستن جلوی‌بیماران خون‌گرمیشون رو بگیرن و‌واقعاً مثل بانجی‌جامپینگ پریدن پایین.
'ایش، انگار‌دلالی منم باید‌عادی دنبالشون برم.'
هر دوشون‌شبکه جوون بودن و‌عادی هیچ ترسی نداشتن.
در نهایت، جین چون-هی هم‌دلالی دنبال برادرهای کوچیک‌ترش رفت و خیلی‌می‌اندازد راحت پرید تو فضای بین پله‌ها.
چقدر سقوط کردن؟
ساما هیون مثل یه‌عادی گربه، همزمان با دست و‌مهم پاش روی زمین فرود اومد.
تق-
با توجه به ارتفاعی که‌دلالی ازش پریده بود، صدای فرودش‌راه به سبکی نشستن یه پر بود.
چون-و هم با استفاده از گام‌های‌عجله ابر روان مثل یه تیکه ابر‌هستن فرود اومد، در حالی که جین چون-هی...
«شونه‌هات حسابی پهنه‌ها.»
چون فضای کافی نبود، اول یه‌شبکه‌های بار روی شونه چون-و فرود اومد، بعد‌چقدر بدنش رو چرخوند و زیر بغلش ایستاد.
به نظر چون-و،قدرت اون دقیقاً شبیه یه‌عادی سنجاب پرنده شده بود.
درست همون‌خیابان‌ها موقع، صدایی‌بیماران به گوش رسید.
«آه! واقعاً که!برای آقای گواک! نمی‌تونی‌واسطه‌گری این کار رو بکنی!»
«آقای جین، داری...دلالی اهم، امروز باید‌شبکه‌های یکم صبور باشی.»
«ولم کن!باشند بذار برم! امروز‌دلالی دیگه واقعاً می‌خوام...»
صداهایی می‌اومد.
اون هم‌دلالی صدای جر‌عادی و بحث.
اما بنا به دلایلی،برای لحن صحبت‌شون کاملاً دهاتی‌راه و روستایی به نظر می‌رسید.
[هیونگ. فکر کنم‌قدرت رسیدیم... اما صداها‌برای به طرز عجیبی آشنان...]
[فعلاً بیاید بچسبیم به سقف.]
[باشه.]
هر سه نفرشون‌دلالی پریدن روی سقف‌شبکه‌های و وارونه آویزون شدن.
تو همون حالت،قدرت بقیه پله‌ها رو‌برای تا آخر پایین رفتن.
و چیزی‌خیابان‌ها که باید‌بیماران می‌دیدن رو دیدن.
یه شهر عظیم‌برای که زیر زمین‌واسطه‌گری ساخته شده بود.
آب‌راه‌ها همه‌جا جریان داشتن.
و در دوردست، یه تونل‌دلالی طولانی که به بستر دریا‌راه ختم می‌شد، به چشم می‌خورد.
جاده‌ها و کانال‌هایی که به نظر می‌رسید از‌واقعاً سنگ تراشیده شدن به هم وصل بودن و ساختمون‌های‌خدمات بزرگی با نظم و ترتیب خاصی ساخته شده بودن.
ارتفاع تا سقف حداقل پنجاه ژانگ به‌راه نظر می‌رسید و خیابون‌ها پر از آدمایی‌باشد بود که مثل ابر در هم می‌لولیدند.
از اونجایی که پایگاه‌های زیادی از‌شبکه‌های فرقه جاودانه خون رو با فضاهای زیرزمینی‌چقدر وسیع دیده بودن، این چیز جدیدی نبود.
چیزی که‌باشند عجیب بود،شبکه خود «آدم‌ها» بودن.
اون‌ها لباس‌های معمولی‌نیست پوشیده بودن و روی‌میان دو پا راه می‌رفتن.
اما ظاهرشون دقیقاً مثل‌عادی همون گوی‌اویین‌هایی بود که برادران‌مهم قسم‌خورده بیرون باهاشون جنگیده بودن.
شهر زیرزمینی گوی‌اویین‌ها!
کی فکرش رو می‌کرد‌شبکه یه همچین فضایی زیر‌شبکه‌های چینگدائو وجود داشته باشه!
[مخفی شید!]
سوییش!
با مهارتی که سوسک رو هم از‌واسطه‌گری خجالت آب می‌کرد، هر سه نفرشون فوراً‌باشکوه خودشون رو تو سایه‌های بین دیوارها صاف کردن.
بعد حضورشون رو‌قدرت مخفی کردن و‌برای تو تاریکی ذوب شدن.
چون-و که این‌همه وقت با هیونگ‌هاش گذرونده‌میان بود، انگار یه سری چیزها رو رها کرده‌هیولایی بود، چون خیلی خوب خودش رو پنهان کرد.
[گوی‌اویین‌های... زیادی اینجان.]
[هیونگ. به نظر‌دلالی می‌رسه حداقل چند هزار‌واسطه‌گری گوی‌اویین تو دید باشن.]
ساما هیون‌باشند و چون-و‌شبکه به ترتیب گفتن.
راست می‌گفتن.
یه شهر زیرزمینی از‌عادی گوی‌اویین‌ها جلوی چشم هر‌می‌اندازد سه نفرشون پهن شده بود.
«آقای گواک! واقعاً می‌خوای این‌طوری‌عادی باشی؟ هاه! اگه این‌جوری رفتار‌مهم کنی، دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!»
«هی، آقای‌باشند جین. مگه‌شبکه من چی‌کار کردم؟»
«آقای جین. بهت‌نیست گفتم صبور باش.عجله چرا این‌قدر گیر می‌دی؟»
دو تا گوی‌اویین یقه همدیگه‌شبکه‌های رو گرفته بودن و یه‌خانواده گوی‌اویین دیگه سعی می‌کرد جداشون کنه.
[مگه اون گوی‌اویین‌هایی که‌برای قبلاً دیدیم اصلاً زبون‌راه دشت‌های مرکزی رو بلد نبودن؟]
اما اینجا همه‌قدرت به طرز عجیبی‌برای روون حرف می‌زدن.
علاوه بر این، با اینکه گوی‌اویین بودن،میان لباس‌های درست و حسابی پوشیده بودن و‌انسان‌ماهی‌های حتی یکیشون یه ریش خوش‌فرم هم داشت.
و اگه با دقت‌عادی نگاه می‌کردی، حتی می‌تونستی ویژگی‌های‌مهم چهره‌شون رو هم تشخیص بدی.
گوی‌اویینی که بهش می‌گفتن آقای گواک، دراز بود و شبیه‌مهم ماهی یال‌اسبی به نظر می‌رسید، در حالی که اونی که آقای‌تراشیده جین صداش می‌کردن، حس و حال یه ماهی پهن رو داشت.
و اونی که‌قدرت بینشون میانجی‌گری می‌کرد،برای شبیه گربه‌ماهی بود.
فقط این نبود.
«لاک‌پشت می‌فروشیم!دلالی لاک‌پشت! لاک‌پشت‌های‌عادی امروز خیلی تازه‌ن!»
«این همون ابریشمیه‌دلالی که تو پکنِ دوردست‌واسطه‌گری غوغا کرده! بهترین ابریشم!»
«مشروب سمی از‌قدرت یون‌نان! طعمی که فقط‌عادی امروز می‌تونی تجربه‌ش کنی!»
آدم‌هایی که‌خیابان‌ها تو خیابون‌بیماران جنس می‌فروختن.
و آدم‌هایی‌دلالی که داشتن‌عادی به خونه‌هاشون برمی‌گشتن.
حتی آدم‌هایی که‌دلالی تو یه مسافرخونه‌شبکه‌های با لذت غذا می‌خوردن!
به جز این واقعیت که‌دلالی اونا گوی‌اویین بودن، هیچ فرقی‌راه با یه منظره خیابونی معمولی نداشت.
این برای‌خیابان‌ها برادران قسم‌خورده‌بیماران شوکه‌کننده بود.
کسایی که قربانی‌های‌برای انسانی انجام می‌دادن‌واسطه‌گری و آدم می‌خوردن.
ممکن بود‌شبکه یه همچین‌برای زندگی‌ای داشته باشن؟
[واو، این شگفت‌انگیزه. به‌شبکه نظر می‌رسه زبون رو‌شبکه‌های از منم بهتر حرف می‌زنن~]
جین چون-هی آه کوچیکی کشید.
چشم‌های آبی جین‌برای چون-هی به سرعت‌واسطه‌گری بازار رو اسکن کرد.
کلماتی که توسط تعداد زیادی از گوی‌اویین‌ها‌واسطه‌گری گفته می‌شد رو با هم ترکیب کرد‌باشکوه و در نهایت به یه نتیجه رسید.
[در اصل، گوی‌اویین‌ها احتمالاً از یه زبون بومی استفاده می‌کردن،راه نه زبون امپراتوری. ردپاش رو می‌شه همه‌جا دید. اما دلیل‌خانه‌هایشان اینکه این افراد زبون امپراتوری رو حرف می‌زنن، چیز دیگه‌ایه.]
[هیونگ. ممکنه این آدما...]
[دقیقاً همون‌طور‌دلالی که هیون‌عادی حدس زد.]
[منظورت... همون برکته.]
[آره. همه‌شون. حتماً‌قدرت اینا همونایی هستن که‌عادی برکت رو دریافت کردن...]
-ما. بخشنده. نژاد انسان. تجارت. برکت دادن. بها. انسان‌موردای گرفتن. تجارت منصفانه. تو. شاگرد کی‌لین. کی‌لین خونین. وحشتناک. غیرقابل‌فراموش درک. موجود پست. ناعادلانه. برو دور شو. اینجا. قلمرو ما.
تاهاپا این‌طوری گفته بود.
اون برکت می‌ده.
ارباب خانواده هیونگ که از یه بیماری لاعلاج‌شبکه‌های رنج می‌برد، بعد از خوردن داروی داروخانه جاودانه‌باشکوه ساحلی، ظاهرش تغییر کرد و شبیه گوی‌اویین‌ها شد.
و حالا، اینجا.
کی فکرش رو می‌کرد‌عادی این‌همه آدم معمولی تو‌می‌اندازد شهر گوی‌اویین‌ها زندگی کنن.
[با این تعداد آدم، حتی‌عادی یه گوی‌اویین معمولی هم زبون‌مهم دشت‌های مرکزی رو یاد می‌گیره.]
[کی می‌دونه. ما‌قدرت که نمی‌دونیم چند تا‌عادی گوی‌اویین اصیل وجود داره.]
اونا موجوداتی بودن که‌بیماران می‌تونستن به انسان‌ها برکت بدن‌موردای و تبدیلشون کنن به گوی‌اویین.
علاوه بر این، از اونجایی که‌واسطه‌گری اساساً تو دریا زندگی می‌کردن، جین‌چقدر چون-هی نمی‌تونست تعدادشون رو تخمین بزنه.
همچنین، با اینکه طول عمرشون رو نمی‌دونست،واسطه‌گری اما بر اساس افسانه‌های مربوط به گوی‌اویین‌ها، به‌باشد نظر می‌رسید که بیشتر از انسان‌ها عمر می‌کنن.
چند تا از‌قدرت این موجودات تو اون‌عادی دریای پهناور وجود داشتن؟
علاوه بر اون.
تاهاپا به وضوح اشاره‌عادی کرده بود که گوی‌اویین‌هایی از‌مهم جناح‌های دیگه هم وجود دارن.
مگه نگفت اونایی که‌برای به کشتی خانواده گونگ‌سون حمله‌می‌اندازد کردن، از همون طرف بودن؟
[فعلاً، اگه حرف‌های اون یارو تاهاپا درست باشه، گروهی به‌راه اسم جناح اژدهای دریایی که دنبال اسکورت‌های خانواده گونگ‌سون و‌خانه‌هایشان اتحادیه پنج فضیلت هستن، باید قبیله متفاوتی نسبت به اینا باشن.]
[فقط بعد از تحقیق می‌فهمیم که راسته‌میان یا نه~ هوف، خیلی پیچیده شد. خب،انسان‌ماهی‌های هیونگ. اگه این‌طور باشه، می‌خوای چی‌کار کنی؟]
[بذار بعد از‌برای اینکه تمام حقیقت‌واسطه‌گری رو دیدیم تصمیم بگیریم.]
فعلاً اطلاعات خیلی کمی داشتیم.
جین چون-هی با یه‌شبکه ضربه به پشت سر یه‌واسطه‌گری یاروی دست‌و‌پا چلفتی، بیهوشش کرد.
«گاک!»
تو یه چشم‌به‌هم‌زدن اتفاق افتاد.
جین چون-هی با خونسردی لباس‌های طرف‌شبکه‌های رو درآورد و پوشید، بعد کلاه‌معتبر حصیری‌ای که سرش بود رو برداشت.
«فکر کنم این‌قدرت همون چیزیه که‌برای رزمی‌کارهای اینجا می‌پوشن.»
کلاه حصیری پر از تزئینات‌اورژانسی بود و برای پنهان کردن‌جدی صورت خیلی به درد می‌خورد.
«هیونگ؟»
«بله. چون-و، مال تو رو‌عادی هم می‌گیرم. هیون-آه، من یکی رو‌خانواده می‌کشم این‌طرف. آماده‌ای بکوبی پس کله‌اش؟»
«گرفتم!»
ساما هیون حرکتِ‌نیست زدن به پشت‌عجله سر رو تقلید کرد.
با دیدن هیونگش که به عنوان یه قدیس‌می‌اندازد شناخته می‌شد و حالا داشت خیلی بی‌خیال تو‌سنگی خیابون خفت‌گیری می‌کرد، چون-و کمی احساس سرگیجه کرد.
«هیونگ؟»
«چون-و. خواهی نشوی رسوا، همرنگ‌دلالی جماعت شو. نه، تو شهر‌راه گوی‌اویین‌ها، مثل گوی‌اویین‌ها رفتار کن؟»
تقریباً مطمئنم که‌نیست اونا هم قوانینی علیه‌میان خفت‌گیری تو خیابون دارن.