چپتر 570: فصل ۵۷۰
0پرنس ژو دستش را دور شانه‌کلید گونگ‌سون یونگ انداخته بود و این‌مطلق دو مدام با هم بگو مگو می‌کردند.
«چطور کسی که بدن خورشید‌آداب رو داره می‌تونه این‌قدر ضعیف باشه؟هم‌سطح پدرسوخته! عجب استعدادی رو حروم کردی!»
«نمی‌فهمم چرا این‌قدر از‌کوبید دستم شاکی هستی. هر چی‌بقیه که باشه، تو سطح من...»
«...تو باید دنیای رزمی رو متحد می‌کردی!روی با داشتن بدن خورشید، باید بتونی سر‌کوبید شیطان آسمانی رو با یه ضربه قطع کنی!»
«اه، بی‌خیال! اصلاً‌دیوانگی نمی‌تونم با این‌کلید قضیه کنار بیام!»
هر دو آن‌قدر مست بودند که تمام آداب‌سپرده و رسوم را به باد سپرده بودند و‌اهمیتی مثل دو آدم هم‌سطح با هم حرف می‌زدند.
به نظر نمی‌رسید پرنس ژو اهمیتی‌بره بدهد، و حتی وقتی گونگ‌سون یونگ با‌جنون کلافگی غر می‌زد، از ته دل می‌خندید.
«یه مبارز واقعی باید سعی کنه با شمشیرش یه‌چوبی کوه رو هل بده. کسی که حتی یه کوه رو‌بقیه هم جابه‌جا نکرده، چطور جرئت می‌کنه از دنیا حرف بزنه؟»
«منظورت از هل دادن کوه‌همراهش با شمشیر، اینه که با‌مسیر حلقه چی فشرده منفجرش کنی؟»
«نه، یعنی فقط بدون‌تمام هیچ انرژی درونی، به‌سپرده یه صخره ضربه بزنی.»
«کی همچین کاری می‌کنه؟کوبید همون بهتره که روی‌اگه یه آدمک چوبی تمرین کنی.»
«من کردم!»
پرنس ژو‌بگن با مشت‌جنون به سینه‌اش کوبید.
«یه مبارز باید تا این حد پیش بره تا بتونه از دنیا حرف بزنه. حتی اگه بقیه‌بدهد بهش بگن دیوانگی، باید این حد از جنون همراهش باشه. دیوانگی کلید متحد کردن دنیاست! این همون‌دنیا چیزیه که مسیر یه حاکم مطلق رو باز می‌کنه، راهی برای در دست گرفتن آسمان و زمین.»
گونگ‌سون یونگ جواب‌سینه‌اش داد: «من نیازی‌بره به دنیا ندارم.»
«اوه؟»
«من کنار خواهرم‌دیوانگی زندگی می‌کنم و‌کلید بهش کمک می‌کنم.»
«برای کسی‌مست با این استعداد،آداب جاه‌طلبیت خیلی کوچیکه.»
همان‌طور که حرف‌سینه‌اش می‌زد، چانه گونگ‌سون‌بره یونگ را گرفت.
«برام سؤاله که چطور می‌تونم ژنرالی مثل تو‌آدمک رو به قصرم بیارم. مطمئنم اگه سوار اسب‌بره بشی، قهرمانی می‌شی که اسمش تو کل دنیا می‌پیچه.»
«...من...»
اوه اوه، اگه رئیس خانواده‌آداب گونگ‌سون هیون این را می‌شنید،آدم از دهانش آتش جهنم بیرون می‌زد!
جین چون-هی‌مشت سریع به سمت‌پیش آن دو رفت.
«هاهاها، لطفاً‌بزنی یه جام از‌همون من قبول کنید.»
همان‌طور که حرف‌دیوانگی می‌زد، خودش را بین‌کردن آن دو جا کرد.
«تچ. دیوانه یکتای‌بودند آسمان‌ها. خیلی سریع‌رسوم منظور رو می‌گیری.»
«توروخدا بی‌خیال شو. اگه این‌جوری‌پیش بدزدنش و ببرنش قصر امپراتوری،بهش خواهرش گونگ‌سون هیون من رو می‌کشه.»
تا الان فکر می‌کرد فقط یک زمینه‌سازی‌روی ساده است، اما این دیگر رسماً یک موقعیت‌پیش سه دقیقه‌ای گیر افتادن در تور پیرمرد بود.
اصلاً فکرش را هم نمی‌کرد‌همراهش که پرنس تا این حد‌مسیر از گونگ‌سون یونگ خوشش بیاید.
و به این ترتیب،تمام موفق شد آن دو‌سپرده را از هم جدا کند.
پادشاه که از بهبودی پسرش‌پیش سر از پا نمی‌شناخت، شروع‌بهش به خواندن یک آواز کرد.
«و من‌بزنی احساس می‌کنم‌کاری دارم می‌میرم.»
بعد از اینکه به خوبی جو را مدیریت کرد، پرنس ژو‌حاکم را پیش پادشاه فرستاد و گونگ‌سون یونگ را به پزشکان ارشد‌نیازی که چهره‌ای سنگی داشتند تحویل داد، و بالاخره اوضاع را جمع‌وجور کرد.
همان‌طور که عرق روی‌تمام پیشانی‌اش را پاک می‌کرد،سپرده هانبینگ به او نزدیک شد.
«قول داده بودی وقتی‌کوبید کاملاً خوب شدم، با‌اگه هم یه نوشیدنی بخوریم.»
با شنیدن این‌همچین حرف، لبخند کوچکی روی‌روی لب‌های جین چون-هی نشست.
«آره، قول داده بودم.»
«این اولین باریه که الکل می‌خورم،رسوم اما اصلاً طعم خوبی نداره. عمراً بتونم‌می‌زدند بفهمم چرا همه این‌قدر دیوانه‌وار دوستش دارن.»
«یکی دو جام مشکلی‌کوبید نداره، اما تا یه مدت‌بقیه نباید تو نوشیدن زیاده‌روی کنی.»
«بهت که گفتم، بدمزه‌ست. مگه به‌بهتره خاطر همین نیست که تو هم‌مشت به جای الکل داری گامجو می‌خوری؟»
جین چون-هی لبخند‌دیوانگی معذبی زد و‌کلید سر تکان داد.
«این‌قدر... ضایع بود؟»
«شاید به خاطر وضعیت بدنیم باشه، اما من نسبت به‌بهش بوها خیلی حساسم. به جای بوی الکل، همه‌ش یه بوی‌حاکم شیرین به مشامم می‌رسید، برای همین چاره‌ای نداشتم جز اینکه بفهمم.»
دماغ سگ،بزنی دماغ سگ‌کاری است دیگر.
«حالا که بهش فکر می‌کنم، استاد هم‌کردن به بوها حساسه. یعنی این یه علامت‌راهی رایج برای کسانیه که نصف‌النهارهای قطع شده دارن؟»
این چیزی نبود که در متون پزشکی نوشته شده باشد، بنابراین هیچ راهی برای اطمینان از‌اهمیتی آن وجود نداشت، اما از آن‌جا که هم افراد مبتلا به نصف‌النهارهای قطع شده نه یانگ‌جرئت و هم مبتلایان به نصف‌النهارهای قطع شده نه یین حس بویایی تیزی داشتند، این یک احتمال بود.
«راستی، از‌مشت چه عطری‌کوبید استفاده می‌کنی؟»
«بله؟»
«خیلی وقته می‌خواستم بپرسم. بوی‌همراهش خیلی دلپذیریه. یه بوی ملایم‌مسیر که تقریباً به چشم نمیاد.»
«هاهاها. چیز خاصی استفاده نمی‌کنم. فقط‌رسوم یه صابونه. با یه عطری درستش‌حرف کردم که استادم رو اذیت نکنه.»
استاد از بوهای خیلی شیرین یا خیلی تند خوشش نمی‌آمد.بهش بوهای زننده هم که اصلاً جای بحث نداشتند. پیدا کردن یک‌مطلق بوی کاملاً مناسب در میان تمام این‌ها به‌طرز عجیبی سخت بود.
«پس باید‌بزنی اون صابون رو‌همون هم وارد کنم.»
سرش را تکان داد، سپس‌همراهش مقداری از الکل خودش را‌مسیر درون جام جین چون-هی ریخت.
«این‌جوری که‌مست با گامجوی‌تمام من قاطی می‌شه.»
«امتحانش کن و‌سینه‌اش بهم بگو خوب‌بره شده یا نه.»
«خب، فکر‌بزنی کنم بتونم این‌همون کار رو بکنم.»
سپس دو‌بگن مرد جام‌هایشان را‌همراهش به هم زدند.
جرینگ!
هانبینگ گفت:مشت «ممنون که جونم‌پیش رو نجات دادی.»
«حرفش رو هم نزن.»
یک شب‌بگن خوب. یک‌جنون روز خوب.
برف همچنان‌مست در پادشاهی‌تمام عایشه می‌بارید.
جین چون-هی در حالی‌کوبید که بوی زمستان را با‌بقیه الکل فراری می‌داد، لبخندی زد.
سالم بودن‌بزنی یک بیمار، واقعاً‌همون چیز مسرت‌بخشی بود.
این یک‌بگن پایان خوش، بعد‌همراهش از مدت‌ها بود.
روز بعد.
جین چون-هی یک‌همچین فرمان سلطنتی از‌بهتره پادشاه دریافت کرد.
اینجا سیستم آزمون خدمات مدنی وجود نداشت. در‌دنیاست نتیجه، تمایز بین اشراف و مردم عادی بسیار‌دست واضح‌تر بود و تبعیض اجتماعی قابل‌توجهی وجود داشت.
اگرچه این یک مقام افتخاری‌آداب بود، اما به جین چون-هی‌آدم لقبی معادل یک کنت داده شد.
«خیلی دست‌ودلبازه، نه؟ خب،کوبید بعید می‌دونم هیچ‌وقت دلیلی برای‌بقیه برگشتن به اینجا داشته باشم.»
شاید وقتی می‌خواست سیستم‌های‌کاری اوندول را به پادشاهی‌آدمک عایشه بفروشد، به دردش می‌خورد.
«حالا که تو این کارم، به‌کلید این فکر می‌کنم که در کنار اوندول،باز انواع غذاهای خشک رو هم صادر کنم.»
اگر به این‌بودند هدف کمک می‌کرد،رسوم شاید ارزشش را داشت.
وقتی در حال راه‌کوبید افتادن بود، کسی از‌اگه پشت سر صدایش زد.
«هی!»
وقتی برگشت، پرنس هانبینگ را‌همراهش دید. قدم‌هایش سبک‌تر از قبل بود.حاکم چند خدمتکار هم پشت سرش می‌آمدند.
«اوه، چیزی شده؟»
«از اون‌جایی که ناجی من داره‌بره به قصر یخی دریای شمالی می‌ره،دیوانگی با خودم گفتم من هم باهات بیام.»
«بله؟»
چشمان جین‌بگن چون-هی کمی‌جنون گشاد شد.
هانبینگ ادامه داد:
«قصر یخی دریای شمالی فرقه منه. اگه‌بتونه بهشون بگم که به لطف تو این‌قدر‌همراهش سالم شدم، دیگه نمی‌تونن باهات بدرفتاری کنن.»
«حتی اگه یه پرنس هم‌همون همراهم باشه، بازم فکر نمی‌کنم‌تمرین بتونن باهام بدرفتاری کنن، مگه نه؟»
این‌طور نبود که قصر یخی دریای شمالی عقلش را از‌مسیر دست داده باشد. او فکر نمی‌کرد آن‌ها آن‌قدر دیوانه باشند‌جواب که با مهمانی که یک پرنس همراهی‌اش می‌کرد، بی‌احترامی کنند.
«در این‌مست صورت، بیا‌تمام با هم بریم.»
«خوبه!»
نیشخندی زد‌بزنی و حرف دیگه‌ای‌همون هم اضافه کرد.
«راستی، اسب‌های خون‌سرخ برای‌جنون رسیدن به قصر یخی‌دنیاست دریای شمالی کافی نیستن.»
«چی؟ منظورت چیه؟»
«سرمای اونجا اصلاً طبیعی‌کوبید نیست. یه وسیله سفر‌اگه بهتر بهت نشون می‌دم.»
در دوردست، گروهی به‌جنون سمت شمال، به سوی سرزمین‌چیزیه سفید و یخ‌زده پیش می‌رفتند.
و کسانی هم بودند‌تمام که از دور اون‌ها‌سپرده رو زیر نظر داشتند.
«همه بازیگرها یه‌سینه‌اش جا جمع شدن. حالا...بتونه بذار نمایش شروع بشه.»
کسی که جین‌همچین چون-هی رو تماشا‌بهتره می‌کرد، این رو گفت.
قصر یخی دریای‌بودند شمالی خیلی شمالی‌تر از‌باد پادشاهی آیشا قرار داشت.
از اینجا به‌سینه‌اش بعد، دیگه خبری‌بره از خشکی معمولی نبود.
فقط یه منظره پوشیده از برف و‌روی یخ تا بی‌نهایت کشیده شده بود. انگار صحنه‌ای‌پیش از یه مستند درباره قاره قطب شمال بود.
«آدم‌ها چطور تو همچین جایی‌همراهش زندگی می‌کنن؟ واقعاً مجبور بودن‌مسیر تا این حد بیان شمال؟»
نمی‌تونست درک کنه‌بودند که اسکیموها چطور این‌باد وضعیت رو تحمل می‌کردن.
با اینکه با کلاه خز خرس قطبی، یه‌اگه شنل خزدار و لباس‌های توکرکی سر تا پاش‌کردن رو پوشونده بود، باز هم دندون‌هاش به هم می‌خورد.
واق واق واق!
واق واق!
واق واق- غررر!
واق!
دقیقاً.
در حال حاضر، جین‌جنون چون-هی و گروه شاهزاده داشتن‌چیزیه با سورتمه سگ‌ها سفر می‌کردن.
جین چون-هی به تنهایی روی پشت‌رسوم هوانگ‌گو سوار بود، در حالی که بقیه‌می‌زدند با سورتمه‌های سگ به سرعت پیش می‌رفتن.
«آها، پس‌مشت تو همچین زمینی‌پیش نمی‌شه اسب‌سواری کرد.»
از این حقیقت که سم اسب‌ها برای این‌آدمک آب و هوا مناسب نبود بگذریم، هیچ راهی‌بره هم برای پیدا کردن علوفه برای اسب‌ها وجود نداشت.
بی‌دلیل نبود که وقتی انسان‌ها‌همراهش برای اولین بار به قطب‌مسیر جنوب رسیدن، سگ‌ها همراهیشون می‌کردن.
در صورت لزوم، سگ‌ها می‌تونستن تو‌رسوم شکار شرکت کنن و تو مسیر‌حرف حیواناتی مثل فک‌ها رو برای غذا بگیرن.
برخلاف اسب‌ها، پوشش موی اونا‌پیش سه‌لایه بود که باعث می‌شد خیلی‌بگن بهتر در برابر سرما مقاومت کنن.
علاوه بر اون، شاید چون اینجا یه دنیای‌آدمک هنرهای رزمی بود، سورتمه‌هایی که توسط سگ‌هایی فقط‌بره کمی کوچیک‌تر از هوانگ‌گو کشیده می‌شدن، سرعت فوق‌العاده‌ای داشتن.
هوانگ‌گو حسابی هیجان‌زده بود.
آوووووو—!
وووووو!
هوانگ‌گو خودش رو به عنوان آلفای‌بهتره گله اعلام کرد و همه سگ‌ها‌مشت هم اون رو به این عنوان پذیرفتن.
عاقل‌ترین سگ به عنوان راهنما‌همراهش پیشتاز شد و هوانگ‌گو هم برای‌حاکم محافظت ازش، در کنارش حرکت می‌کرد.
«وقتی یه جانور روحانی رهبری‌آداب رو به عهده می‌گیره، دیگه دلیلی‌هم‌سطح نداره سگ‌ها بین خودشون دعوا کنن.»
جین چون-هی پرسید: «حتی‌کوبید تو این سرما هم‌اگه با هم دعوا می‌کنن؟»
«مگه آدما وقتی هوا سرده دعوا نمی‌کنن؟ همش یکیه. سگ‌های این‌کردم منطقه وقتی برای به دست آوردن تسلط، رهبر رو به چالش‌دیوانگی می‌کشن، خیلی وحشی می‌شن. صاحبانشون برای جدا کردنشون جون به لب می‌شن.»
«چقدر عجیب.»
هر چقدر هم که‌تمام جلو می‌رفتن، چیزی جز‌سپرده برف و یخ نبود.
«این سگ‌های پیشتاز آخه چطور‌پیش بدون قطب‌نما مسیر قصر یخی‌بهش دریای شمالی رو پیدا می‌کنن؟»
«چون اون‌ها مستقیماً توسط قصر یخی دریای شمالی پرورش پیدا کردن. اگه سگ‌های‌سینه‌اش دیگه بخوان رهبری کنن، حواسشون به هم می‌ریزه و فقط دور خودشون می‌چرخن. مخصوصاً‌دنیاست به خاطر اینکه اینجا دوره‌هایی از روزهای طولانی یا برعکس، شب‌های بی‌وقفه وجود داره.»
«حتی یه آدم‌دیوانگی عاقل هم حس جهت‌یابیش‌کردن رو از دست می‌ده.»
«درسته. تو این سرزمین یخ‌زده، فقط‌رسوم همین سگ‌ها می‌تونن ما رو تا‌حرف قصر یخی دریای شمالی راهنمایی کنن.»
با شنیدن این حرف‌ها،کوبید جین چون-هی بالاخره افکارش‌اگه رو به زبون آورد.
«آخه چرا مردم قصر یخی دریای شمالی تو همچین‌چوبی جای سردی ساکن شدن؟ با اون سطح از هنرهای رزمی‌شون،بقیه می‌تونستن به هر سرزمین خوبی که دلشون می‌خواد برن، نه؟»
در جواب سوال جین‌جنون چون-هی، شاهزاده هانبینگ کتابی رو‌چیزیه از داخل لباسش بیرون آورد.
«هم؟»
«به هر حال قصد داشتم این رو‌بتونه به عنوان یادگاری بهت بدم، پس چه‌همراهش بهتر. کتاب قدیمیه، اما می‌تونی سانسکریت بخونی؟»
«آره!»
وقتی جین چون-هی با چشم‌های‌همراهش درخشان کتاب رو گرفت، لبخند‌مسیر کوچیکی رو لب‌های شاهزاده هانبینگ نشست.
«فکر می‌کردم خوشت بیاد.»
یه کتاب‌مشت غیرمنتظره هدیه‌کوبید گرفته بود.
جین چون-هی برای لحظه‌ای از‌همون روی هوانگ‌گو پایین اومد و‌تمرین سوار یکی از سورتمه‌ها شد.
بعد از اینکه خودش رو‌همراهش تو یه پوست فک پیچید، شروع‌حاکم کرد به آرومی کتاب رو خوندن.
چقدر زمان گذشته بود؟
«پس قصر یخی دریای شمالی‌پیش حتی قبل از اینکه اجداد پادشاهی‌بگن آیشا به اینجا برسن، وجود داشته.»
نمی‌تونست بفهمه دقیقاً چند وقته که اونجا ساکن‌آدمک شدن، اما مدرکی وجود داشت که نشون می‌داد‌بره برای جشن تأسیس پادشاهی آیشا آدم فرستاده بودن.
دین پادشاهی آیشا هم در واقع از قصر یخی‌چیزیه دریای شمالی منشعب شده بود. اسم رسمیش زاشیتنیک بود‌آسمان که به زبون امپراتوری هوا، «فرقه نگهبان» ترجمه می‌شد.
«فرقه نگهبان. چه اسم عجیبی.»
با این حال.
حتی بعد از زیر و رو کردن کل‌آدمک کتاب، هیچ چیزی درباره اینکه چرا مردم قصر‌بره یخی دریای شمالی اونجا ساکن شدن، نوشته نشده بود.
از استادش هم‌دیوانگی چیزی در این‌کلید باره نشنیده بود...
تو رمان «شیطان بهشتی برتر»، نبردهای عظیم خیلی بیشتر‌مثل از مکالمات با یهو ها-ریون بود. داستان فقط در‌حتی صورتی می‌تونست باز بشه که دیالوگی وجود داشته باشه.
«دشمنی؟ بمیر!»
این رایج‌ترین دیالوگ بود.
«هوف، دلم برای‌دیوانگی ها-ریونِ خودم تنگ‌کلید شده. یعنی حالش خوبه؟»
اون تمام تلاشش رو می‌کرد تا مزاحم پسری نشه که شبانه‌روز در‌حرف حال مبارزه با ستاره قاتل آسمانی بود، اما هر از گاهی نمی‌تونست‌واقعی جلوی خودش رو بگیره و به این فکر نکنه که اوضاعش چطوره.
هر چی باشه، اون یکی‌پیش از خواننده‌های رمان «شیطان بهشتی‌بهش برتر» و طرفدار یهو ها-ریون بود.
به مسیرش ادامه داد‌کاری و درباره قصر یخی‌آدمک دریای شمالی مطالعه کرد.
بعد از پنج‌دیوانگی روز دویدن، کم‌کم یه‌کردن دریای بزرگ پدیدار شد.
«واو، اون دریاست؟بودند تو همچین جایی‌رسوم دریا وجود داره؟»
با حرف گونگ‌سون یونگ،کوبید شاهزاده هانبینگ که باهاشون‌اگه هم‌سفر بود، جواب داد.
«اون یه‌بزنی دریاچه‌ست. دریاچه‌ای به‌همون وسعت یه دریا.»
«آها.»
وجود همچین‌مست دریاچه بزرگی‌تمام واقعاً شگفت‌انگیز بود.
«چطوری یخ نمی‌زنه؟»
«قدیمی‌ها می‌گن که آب چشمه‌های آب‌گرم از زیر زمین‌چوبی بالا میاد. اما اون‌قدر گرم نیست که بشه توش حمام‌بقیه کرد، فقط در حدیه که جلوی یخ زدنش رو بگیره.»
«اوه، که این‌طور.»
اون‌ها در امتداد حاشیه دریاچه‌آداب به سمت شمال حرکت کردن، اما‌هم‌سطح هنوز هیچ پایانی براش دیده نمی‌شد.
«پس چند‌مشت تا آتشفشان‌کوبید این نزدیکی‌ها هست؟»
«درسته. این همون چیزیه که درباره‌بهتره این دریاچه غیرعادیه. به خاطر همینه‌مشت که افسانه‌های زیادی در موردش وجود داره.»
«چقدر مرموز.»
«ماهی‌های خوشمزه زیادی اینجا زندگی می‌کنن و داستان‌هایی‌سپرده هست از ماهی‌هایی به قدری بزرگ که می‌شه بهشون‌بدهد جانور روحانی گفت و تو اعماق دریاچه زندگی می‌کنن.»
واق!
هوانگ‌گو با صدای بلندی پارس کرد. بعد،روی تاندرکوئیک که زیر بغل جین چون-هی کز‌کوبید کرده بود، صدای «جیک» از خودش درآورد.
«می‌گن خیلی دلشون می‌خواد‌جنون خوردن یه جانور روحانی‌دنیاست غول‌پیکر رو امتحان کنن.»
«شنیدم که گوشت یه جانور روحانی،رسوم لذیذترین غذای ممکن برای یه جانور‌حرف روحانی دیگه‌ست. فکر کنم حقیقت داشته باشه.»
در حالی که‌سینه‌اش به حرکتشون ادامه می‌دادن،بتونه دوباره مشغول صحبت شدن.