چپتر 577: چپتر 577
0با این‌طبیعی حال، جین‌یکی چون-هی جوابی نداد.
چشمان آبی‌اش مثل‌برتر ماه، فقط به‌داری او خیره شده بود.
یک آدم معمولی فقط‌دوئل با همین نگاه حس‌ببری می‌کرد روحش سوراخ شده.
اما ارباب قصر‌مگه دریای شمالی خیلی راحت‌جوون‌ها به حرفش ادامه داد.
«خب، ثابتش‌طبیعی کن. اژدهای‌یکی الهی لباس سفید.»
«... چطوری باید ثابتش کنم؟»
تازه آن موقع بود‌دوئل که صدای بم مرد‌ببری جوان در کل میدان پیچید.
صدایی آرام، اما سرد بود.
مثل سکوت یک یخچال طبیعی.
«اون یکی از پنج مبارز برتر این قصره.دوئل اراده‌اش رو داری که بجنگی؟ این یه دوئل تا‌مژه‌های پای مرگه. اگه ببری، پیشنهادت رو جدی بررسی می‌کنم.»
مژه‌های بلند جین‌بجنگی چون-هی یک بار‌مرگه روی هم افتاد.
«جدا از تجدید نظر‌بیماری‌هایی در مورد اتحاد با‌مشکل جناح غیرمتعارف، یه درخواست دارم.»
«چی هست؟»
«فهمیدم که یه بیماری مسری داره پخش می‌شه... از اونجایی‌مرگه که دلیلش رو می‌دونم، راه جلوگیری از شیوع بیشترش رو‌روی هم بلدم. بهتون می‌گم، پس ازتون می‌خوام که اجراش کنید.»
همان لحظه،داری همهمه‌ای در سالن‌پای به پا شد.
«یعنی می‌تونه‌کنه تب گیجی‌بیماری‌هایی رو درمان کنه؟»
«مگه تب گیجی از اون بیماری‌هایی نیست‌برتر که برای جوون‌ها مشکل خاصی درست نمی‌کنه؟مرگه اگه ولش کنیم خودش از بین می‌ره.»
«اما مشکل‌مبارز پیرمردها و‌قصره بچه‌ها هستن.»
«واقعاً نیازی هست جلوی‌دوئل پخش شدن یه بیماری‌ببری تو محله‌های فقیرنشین رو بگیریم؟»
«اینکه تونسته درمانی براش‌بیماری‌هایی پیدا کنه... واقعاً لقب دکتر‌خاصی الهی برازندشه و اغراق نیست.»
حرف‌ها و‌طبیعی افکار مختلفی‌یکی در فضا می‌چرخید.
«ساکت!»
با حرف‌داری ارباب قصر، همه‌پای یکباره ساکت شدند.
بعد، ارباب قصر که همچنان روی تخت بلندش نشسته‌خاصی بود، به جلو خم شد و طوری به جین‌بچه‌ها چون-هی نگاه کرد که انگار می‌خواست به او فشار بیاورد.
«آره. تو دقیقاً مثل‌یکی استادتی... در ازای درمان‌قصره این بیماری مسری چی می‌خوای؟»
«... هیچی. اگه مجبور باشم‌اراده‌اش چیزی بگم، اینه که با تجارت‌اگه بیشتر، تبادلات دوجانبه رو افزایش بدیم.»
با این حرف، دوباره‌دوئل صدای پچ‌پچ در قصر‌ببری یخی دریای شمالی پیچید.
همه‌شان داشتند بحث می‌کردند‌بیماری‌هایی تا نیت واقعی دکتر‌مشکل الهی کوچک را بفهمند.
جین چون-هی با قاطعیت گفت.
«من فقط‌مبارز می‌خوام که‌قصره مردم خوب بشن.»
«...»
ارباب قصر مدت‌مگه طولانی به جین‌برای چون-هی خیره شد.
جین چون-هی‌طبیعی هم مستقیم در‌پنج چشمانش نگاه کرد.
عجیب بود.
مردی که به عنوان اژدهای الهی لباس سفید‌ببری شناخته می‌شد، داشت نهایت احترام را به ارباب قصر‌افتاد می‌گذاشت، اما رفتارش حتی یک ذره هم متزلزل نمی‌شد.
«... تو‌کنه کاملاً با استاد‌نیست خودت فرق داری.»
«من و‌طبیعی استادم با‌یکی هم فرق داریم.»
«به استادت احترام‌برتر نمی‌ذاری؟ حتماً می‌دونی تو‌بجنگی این قصر چیکار کرده.»
جین چون-هی سر تکان داد.
«اون زمان، استادم روی لبه تیز یه شمشیر ایستاده بود. فقط یه قدم‌کنیم دیگه کافی بود تا بیفته تو یه دره هزار متری. استادم برای زنده موندن‌اینکه ناامید بود، پس من به عنوان شاگردش، فقط می‌تونم به این قضیه احترام بذارم.»
«که این‌طور. خیلی‌اون خب. پس، شمشیر این‌برتر قصر رو شرط ببند!»
با این حرف،برتر چشمان جین چون-هی‌داری کمی گشاد شد.
ارباب قصر دریای شمالی که حس‌مرگه می‌کرد ضربه خوبی به این دکتر‌می‌کنم الهی کوچک مکار زده، لبخند محوی زد.
او به شمشیر کریستال یخی‌نیست که از کمر جین چون-هی آویزان‌نمی‌کنه بود اشاره کرد و ادامه داد.
«اون شمشیر در اصل طی یه معامله به استادت داده شده بود.دوئل بنابراین، اگه تو به عنوان یه غریبه می‌خوای تو کارهای این قصر‌روی دخالت کنی، اون شمشیر رو شرط ببند و با این دوئل روبرو شو.»
«...!!»
همان لحظه، صدای‌بجنگی همهمه همه در‌مرگه سالن بلند شد.
جین چون-هی هم‌مگه با چشمانی گشاد شده‌جوون‌ها به او خیره ماند.
برای یک‌طبیعی مبارز، شمشیر‌یکی مثل جانش بود.
اینکه او چنین درخواستی‌قصره کرده بود، باعث شد‌دوئل همه بی‌اختیار شوکه بشوند.
او ادامه داد.
«اگه ببری، همه‌چیز طبق میل تو پیش می‌ره. اما اگه ببازی،نمی‌کنه این قصر شمشیرش رو پس می‌گیره. قبول می‌کنی؟ با اینکه هیچ سودی‌شدن برات نداره. حاضری جونت و شمشیر این قصر رو به خطر بندازی؟»
او داشت‌طبیعی جین چون-هی را‌پنج زیر سؤال می‌برد.
داشت ذات‌مبارز یک پزشک را‌اراده‌اش زیر سؤال می‌برد.
اینکه نیتش واقعاً‌بجنگی خیر است یا‌مرگه فقط یک ریاکاری است.
اگر کسی در مسیری قدم بگذارد‌برای بدون اینکه اراده فدا کردن چیزی را‌کنیم داشته باشد، این فقط یک ریاکاری است.
پزشک با آرامش جواب داد.
«با کمال میل.برتر من فقط می‌خوام‌داری مردم رو نجات بدم.»
شمشیر فقط یک شمشیر است.
مگر تصمیم نگرفته بود‌بیماری‌هایی که ارزشی بیشتر از‌مشکل این به آن ندهد؟
پس چرا الان حس‌یکی می‌کرد دارند یکی از‌قصره دست‌هایش را قطع می‌کنند؟
عیبی ندارد.
من می‌برم.
طبق محاسبات من.
جین چون-هی با‌اون آرامش دسته شمشیرش‌مبارز را نوازش کرد.
«که‌که، آره. از دست دادن شمشیر کریستال یخی‌دوئل که گنجینه قصر یخیه برات سخت نیست؟ یا شایدم‌مژه‌های مثل استادت مطمئنی که می‌بری. خیلی خب. پس بجنگ!»
ارباب قصر با چانه‌اش اشاره‌پای کرد و شاگردی که از قبل‌بررسی آماده بود، قدمی به جلو برداشت.
«بله، ارباب قصر.»
او یک‌طبیعی مرد قدبلند‌یکی و خوش‌قیافه بود.
همان‌طور که از کسی که در این منطقه‌دوئل به دنیا آمده انتظار می‌رفت، فیزیک بدنی و‌می‌کنم رنگ موهایش با مردم دشت‌های مرکزی فرق داشت.
ارباب قصر گفت.
«برو جلو و‌مگه شمشیر این قصر‌برای رو پس بگیر.»
«از دستور‌طبیعی ارباب قصر‌یکی اطاعت می‌کنم!»
جین چون-هی با‌برتر دیدن این صحنه‌داری در دلش گفت.
«منطق جیانگهو در‌بجنگی نهایت با زور‌مرگه و قدرت حل می‌شه.
انگار حتی‌کنه تو مناطق خارجی‌نیست هم فرقی نمی‌کنه.»
جین چون-هی در حالی که‌پنج دست‌هایش را در آستین‌هایش جمع‌داری کرده بود، به حریفش نگاه کرد.
نیم‌رخش شبیه‌مبارز یک عروسک‌قصره چینی بود.
در مقابل، حریفش حس یک جنگجوی وایکینگ را‌ببری می‌داد که به یک تبر ده گونی و‌روی یک شمشیر بلند و ضخیم مجهز شده بود.
تیغه شمشیرش حداقل دو‌بیماری‌هایی برابر ضخیم‌تر از شمشیرهایی بود‌خاصی که در جیانگهو استفاده می‌شد.
«اسم من‌طبیعی هان جونگ هست.پنج بیا مبارزه کنیم!»
هان جونگ‌مبارز اسمش را‌قصره اعلام کرد.
«...»
جین چون-هی به‌مگه جای جواب دادن، یک‌جوون‌ها قدم به جلو برداشت.
«یه سلاح شبیه گلادیوس؟ هرچند‌پنج به نظر از گلادیوسی که‌داری تو مستند دیده بودم بلندتره.»
وقتی هان جونگ قدمی به‌اراده‌اش جلو برداشت، چی سرد و‌مرگه غلیظی از بدنش جریان پیدا کرد.
هنر الهی روح یخی.
و یک سبک‌مگه هنرهای رزمی که کاملاً‌جوون‌ها با جیانگهو فرق داشت.
«واقعاً آدم حس‌اون می‌کنه اینجا یکی‌مبارز از مناطق خارجیه.»
جین چون-هی‌مبارز قدم‌ها و تنفس‌اراده‌اش حریفش را خواند.
حرکتش نه کار‌بجنگی با پا بود و‌اگه نه یک تکنیک حرکتی.
«من جین چون-هی، استاد جوان‌نیست عمارت در عمارت پزشکی فلس‌درست سفید هستم. از حرکاتت درس می‌گیرم.»
با وجود اینکه این‌یکی حرف را زد، شمشیر‌قصره کریستال یخی را بیرون نکشید.
در عوض، دست‌هایش را در‌اراده‌اش آستین‌هایش نگه داشت و با‌مرگه آرامش منتظر اولین حرکت حریفش ماند.
آیا این را‌بجنگی به عنوان یک‌مرگه تحریک در نظر گرفتند؟
مبارزان قصر یخی‌مگه دریای شمالی به‌برای جنب و جوش افتادند.
«چقدر مغروره! اسم‌اون دیوانه یکتا یه‌مبارز شایعه توخالی نبوده!»
«او دیوانه و مغرور‌قصره است. حالا می‌بینی که آسمان‌ها‌پای چقدر پهناورند! دیوانه یکتای آسمان‌ها!»
واقعاً که‌داری حرف‌ها سریع‌تر از‌پای پاها حرکت می‌کنند.
به نظر می‌رسید‌مگه آن لقب هم‌برای داشت بین مردم می‌چرخید.
به دنبال غرش‌های جنگجویان قصر‌پنج یخی دریای شمالی، نیت قتل شاگرد،بجنگی هان جونگ، شروع به تشدید کرد.
با هر قدمی که‌قصره برمی‌داشت، گانگ چی روی‌دوئل دو سلاحش شکل می‌گرفت.
گانگ چیِ‌داری هنر الهی‌دوئل روح یخی.
«قابلیت قدرتمندی برای‌مگه منجمد کردن و‌برای بریدن حریف داره.
و اگه انرژی یین‌یکی افراطی وارد بدن بشه،قصره از درون منجمد می‌کنه، درسته؟»
او هرگز مستقیماً هنر الهی روح یخی را آموزش ندیده بود، اما خود جین‌جدی چون-هی شمشیر کریستال یخی را در دست داشت و نصف‌النهارهای قطع شده نه یین استادش‌درخواست را مطالعه کرده بود، بنابراین خواص انرژی یین افراطی را بهتر از هر کسی می‌دانست.
بچه‌ای که از زمستان متنفر‌پای است، به طرز متناقضی، زمستان‌جدی را بهتر از هر کسی می‌شناسد.
«به خاطر ویژگی‌های انرژی‌بیماری‌هایی یین افراطی، سموم هم‌مشکل خیلی مؤثر نخواهند بود.
هنر الهی روح‌اون یخی حتی می‌تونه سموم‌برتر رو هم منجمد کنه.
البته، این‌مبارز فقط به سموم‌اراده‌اش معمولی محدود می‌شه...»
خش-
بازوی چپ‌کنه جین چون-هی‌بیماری‌هایی تکان خورد.
«در مورد سم‌اون قلمرو دگرگونی توی‌مبارز بازوی چپم چطور؟»
اما اگر این کار‌قصره را می‌کرد، آیا این‌دوئل مردم نتیجه را می‌پذیرفتند؟
در دشت‌های مرکزی،بجنگی آن هم یک‌مرگه مهارت محسوب می‌شد.
اما در‌کنه مورد مناطق بیرونی‌نیست نمی‌توانست مطمئن باشد.
بدون هیچ حقه‌ای.
«با قدرت لهش می‌کنم.»
هیچ‌چیزی تمیزتر از‌بجنگی یک رویارویی مستقیم‌مرگه نبود، مگر نه؟
تازه آن موقع بود که‌نیست جین چون-هی با خیال راحت‌درست یک قدم به جلو برداشت.
تغییری از‌طبیعی قدم‌های سلطه‌گر‌یکی شیطان بهشتی.
قدم‌های سلطه‌گر پنج عنصر—!!
چیِ پنج‌داری عنصر از‌دوئل بدنش فوران کرد.
ذرات درخشان چی حقیقی چرخیدند‌نیست و دوران کردند، و موج‌درست قدرتمندی از انرژی ایجاد کردند.
کوا-گوانگ!
انفجاری در اطراف‌برتر هان جونگ که داشت‌بجنگی نزدیک می‌شد رخ داد.
همزمان، پاهایش‌داری تا مچ در‌پای زمین فرو رفت.
انفجار بدنش را لرزاند،بیماری‌هایی و زره زنجیری ضخیمش‌مشکل از هم پاره شد!
جنگجویانی که در حال‌یکی تماشای مبارزه بودند، از روی‌اراده‌اش حیرت نفس‌هایشان را حبس کردند.
«فکرش رو بکن که زنجیرهای‌اراده‌اش ساخته شده از آهن سرد‌مرگه به این راحتی پاره بشن!»
«و چطور ممکنه همچین‌دوئل انفجاری فقط با برداشتن‌ببری یه قدم رخ بده!»
«جادوگریه!؟»
قدم‌های سلطه‌گر شیطان بهشتی در اصل‌مبارز یک هنر رزمی بود که با‌دوئل چی بی‌شکل به حریف فشار می‌آورد.
با این حال، قدم‌های سلطه‌گر پنج عنصر یک‌دوئل قدم فراتر رفت، و با ایجاد و انقیاد‌می‌کنم چیِ پنج عنصر، شوکی به حریف وارد کرد.
در گذشته، او یک بار با استفاده‌اگه از قدم‌های سلطه‌گر پنج عنصر، گروهی از مهاجمان‌بار را به طور همزمان به پرواز درآورده بود.
«مصرف انرژی درونیِ قدم‌های سلطه‌گر پنج‌برای عنصر بدتر از مال شیطان بهشتیه،ولش اما هنوز هم به اندازه کافی مفیده.»
در آن حالت،اون جین چون-هی قدم‌مبارز دوم را برداشت.
حریفش دندان‌هایش را به‌قصره هم سایید، زمین را خرد‌پای کرد و به بالا پرید.
سپس بلافاصله‌داری تبرش را‌دوئل پرتاب کرد.
«بمیر!»
تبر، پوشیده در‌اون گانگ چی، به‌مبارز سمتش پرواز کرد.
تازه آن زمان بود‌قصره که جین چون-هی شمشیر‌دوئل کریستال یخی را بیرون کشید.
عجیب بود که بیرون کشیدن‌پای شمشیر آنقدر روان بود که صدای‌بررسی خارج شدنش از غلاف شنیده نمی‌شد.
تغییری به سبک‌مگه جین چون-هی از‌برای شمشیر خرد تایجی.
آب روان تایجی—!
کانگ!
درست زمانی که او با استفاده از فلسفه رزمی فرقه‌جدی وودانگ، تبر را به آرامی منحرف کرد، حریفش شمشیر بلند‌نظر و ضخیمش را با دو دست گرفت و فرود آمد.
«واقعاً.
لیاقت این رو‌اون داره که بهش‌مبارز بگن شاگرد ارشد.
چه تبادل روان‌برتر و بی‌نقصی بین‌داری حمله و دفاع.»
جین چون-هی در دل، حرکات و‌مرگه استراتژی انعطاف‌پذیری را که هیچ فرد معمولی‌ای‌مژه‌های نمی‌توانست از آن پیروی کند، تحسین کرد.
«یه حریف خوب.»
پزشک چشم‌آبی‌طبیعی حالت ایستادنش‌یکی را تغییر داد.
شمشیر حس جانور.
یک کتابچه راهنمای مخفی‌دوئل که از بایگانی‌های مخفی قصر‌پیشنهادت امپراتوری به دست آمده بود.
او در آن آموزش دیده‌نیست بود، اما هرگز در مبارزه‌درست واقعی از آن استفاده نکرده بود.
دلیلش ساده بود.
یکی از اصول رزمی شمشیر حس‌داری جانور، تقویت ناگهانی قدرت عضلانی بود، تا‌پیشنهادت حدی که می‌شد به آن هیولاوار گفت!
استفاده بی‌دقت از آن می‌توانست عوارض جانبی روی‌ببری عضلات و استخوان‌های فرد ایجاد کند، اما در سطح‌افتاد فعلی‌اش، او می‌توانست انرژی درونی را جایگزین آن کند.
عضلات جین چون-هی برای یک لحظه متورم شد،مشکل و او شمشیر کریستال یخی را طوری به‌می‌ره سمت بالا چرخاند که گویی بمبی منفجر شده است.
دو شمشیر بالاخره.
...به هم برخورد کردند.
کوا-گوا-گوا-گوانگ—!
به طرز عجیبی، کسی که به پرواز درآمد جین‌خاصی چون-هی نبود که از پایین ضربه زده بود، بلکه‌بچه‌ها هان جونگ بود که از بالا حمله کرده بود.
هان جونگ مسافت زیادی را در‌مبارز سراسر میدان، حدود بیست ژانگ، پرواز‌دوئل کرد و به زمین کوبیده شد.
جنگجویان با‌مبارز چشمانی گشاد و‌اراده‌اش حیرت‌زده خیره شدند.
«این دیگه چه جور قدرتیه!»
بازوی هان جونگ که به زمین‌برای افتاده بود شکسته بود و پایش‌ولش هم به شکل غیرطبیعی خم شده بود.
او با لرزش‌اون تلاش کرد تا‌مبارز بدنش را بلند کند.
«کوه... من... نمی‌بازم.»
جین چون-هی، بی‌توجه‌بجنگی به روحیه جنگندگی او،اگه از ارباب قصر پرسید.
«من بردم، مگه نه؟»
مهم نبود روحیه جنگندگی‌اش چقدر‌پنج قوی است، با اندام‌های خرد‌داری شده‌اش، نتیجه مسابقه مشخص بود.
او فکر می‌کرد‌برتر که دوئل می‌تواند‌داری همینجا تمام شود.
با این‌داری حال، افکار ارباب‌پای قصر متفاوت بود.
«این یه‌کنه دوئل تا‌بیماری‌هایی سرحد مرگه.»
«...چی؟»
«کاری نکن که‌برتر این ارباب قصر‌داری حرفش رو تکرار کنه.»
«اگه اینطوره...»
جین چون-هی شمشیر کریستال‌بیماری‌هایی یخی را پایین انداخت‌مشکل و به سمت حریفش رفت.
او می‌توانست انرژی هان جونگ را که‌برتر در سراسر بدنش موج می‌زد احساس کند،مرگه انگار داشت از چی مادرزادی‌اش استفاده می‌کرد.
«کوااااک! قصر‌مبارز یخی دریای شمالی،اراده‌اش من هرگز نمی‌بازم!»
در میان آن فریاد‌دوئل دیوانه‌وار، جین چون-هی زیر‌ببری لب با خودش زمزمه کرد.
«این مایه دردسره.»
روحیه جنگندگی‌طبیعی حریفش اصلاً‌یکی برایش اهمیتی نداشت.
برنده از قبل‌برتر مشخص شده بود، پس‌بجنگی واقعاً باید کسی می‌مرد؟
پزشک نمی‌توانست درک کند.
اما، او فقط.
برای یک‌طبیعی لحظه، بدن جین‌پنج چون-هی شتاب گرفت.
گام‌های بزرگ قطب عرفانی، یک تکنیک حرکتی‌بجنگی در سطح هنر نهایی الهی که در‌جدی بایگانی‌های مخفی قصر امپراتوری پیدا شده بود.
وقتی اصول رزمی عمیق آن تجلی‌مرگه یافت، حتی چشمان ارباب قصر دریای‌می‌کنم شمالی از روی تعجب گشاد شد.
«...بالاخره یه نابغه،مگه نابغه دیگه‌ای رو‌برای به دنیا آورده.»
جین چون-هی در یک‌یکی چشم به هم زدن‌قصره کنار هان جونگ بود.
فیشش-
انگار که زمان متوقف شده بود، مرد جوان آنجا ایستاد‌جدی و قبل از اینکه هان جونگ بتواند واکنشی نشان دهد،نظر تکنیک ساز هفت شیطان را مستقیماً روی سرش پیاده کرد.
کو-اونگ!
جمجمه‌اش زنگ زد‌اون و هان جونگ‌مبارز در جا بیهوش شد.
گانگ چی که با‌قصره استفاده از چی مادرزادی‌اش شکل‌پای داده بود نیز ناپدید شد.
«...»
«ا-این دیگه چیه.»