چپتر 785: چپتر 785
0نانجینگ.
قلب تپنده‌تجاری سابق امپراتوری،شعب پایتخت گذشته‌اش.
«و حالا،طرز مرکز استان‌عملاً جیانگسو هم هست.»
ارباب استان جیانگسو طبیعتاً در نانجینگ اقامت داشت،تجاری جایی که پادگان مخصوص خودش را داشت و‌آن‌ها خانه چند تن از اعضای خانواده سلطنتی هم بود.
اما منطقه‌ای که حتی از‌وام‌دهندگان چنین جایی هم پیشرفته‌تر شده‌بزرگ بود، همین فرمانداری بکرین بود.
و در داخل آن، منطقه بکرین شرقی، جایی که‌محافظت شهرستان بکرین شرقی متعلق به عمارت پزشکی فلس سفید‌مالیاتی در آن قرار داشت، تبدیل به بزرگترین شهر شده بود.
«به این‌طرز میگن یه‌عملاً گلوله برف اقتصادی!»
منطقه بکرین شرقی حتی میزبان‌همان دفاتر وام‌دهندگان یا همان بانک‌های‌شعب هر ده صنف تجاری بزرگ بود.
طبیعتاً شعب ده صنف تجاری بزرگ و آژانس‌های‌صنف اسکورت بزرگ و فرقه‌هایی که وظیفه محافظت از آن‌ها‌آن‌ها را داشتند نیز به اینجا نقل مکان کرده بودند.
مالیاتی که آن‌ها از طریق فعالیت‌های اقتصادی‌شان می‌پرداختند‌وظیفه برای سیر کردن چند روستا کافی بود و ارتباطاتشان‌بودند هم به روی عمارت پزشکی فلس سفید باز بود.
اغراق نبود اگر بگوییم پزشک الهی فلس سفید، یعنی جگال لین،گسترده که حالا چنین منطقه‌ای را به عنوان تیول خود در اختیار‌غریب داشت، اکنون قدرتی قابل مقایسه با خانواده سلطنتی در دست داشت.
«مگه این طرز‌دفاتر برخورد عملاً با یه‌صنف شاهزاده فرقی هم داره؟»
حمایتی که از‌میزبان او می‌شد به‌همان طرز خطرناکی گسترده بود.
از یک نگاه، جنگجویان عمارت‌آژانس‌های پزشکی فلس سفید می‌توانستند به‌آن‌ها عنوان یک ارتش خصوصی دیده شوند.
البته، در چارچوب عجیب و غریب جیانگهو، جایی که آن‌ها نیروهای دولتی‌نگاه نبودند بلکه مردمان دنیای رزمی محسوب می‌شدند، چشم‌پوشی از این مسئله عادی‌نیروهای بود، اما از دیدگاه امپراتور، این وضعیت نشان‌دهنده لطف و مرحمت بی‌اندازه‌ای بود.
از زمان‌های قدیم، ورود خانواده‌همان جگال به خدمات دولتی و‌شعب دریافت حقوق چیز جدیدی نبود.
به هر حال، بنیان‌گذار‌دفاتر آن‌ها یک مقام عالی‌رتبه‌صنف در پادشاهی شو بود.
با این حال، آیا تا به حال یکی از نوادگان خانواده‌داشتند جگال، که هیچ ارتباط خاصی با قصر امپراتوری نداشت و حتی نابودی‌برای قبیله‌اش را هم تجربه کرده بود، تا این حد بالا رفته بود؟
«البته، من کسی بودم که به عنوان پرفکت منصوب‌می‌شد شدم، اما از اونجایی که استاد، عمارت پزشکی فلس‌شوند سفید رو در اختیار داره، انگار با هم بالا رفتیم.»
در نهایت، این درآمد‌وام‌دهندگان با اداره یک فرقه‌تجاری واحد قابل مقایسه نبود.
البته، پولی هم که‌دفاتر برای مدیریت این تیول‌صنف نیاز بود، نجومی بود...
اما در کمال تعجب، آن‌ها‌آژانس‌های آنقدر درآمد داشتند که از‌آن‌ها آن هزینه‌ها هم عبور می‌کردند.
به عبارت دیگر، درآمدهای‌عملاً مالیاتی داشت به طرز‌حمایتی وحشتناکی روی هم تلنبار می‌شد!
«کواهاهاها! اول از همه‌وام‌دهندگان با ایجاد یه صندوق بازنشستگی‌بزرگ برای مقامات دولتی شروع می‌کنم.
مزایا رو اونقدر خوب می‌کنم‌وام‌دهندگان که حتی دانشمندان آکادمی هم برای‌شعب مقام شدن سر و دست بشکنن.»
و بعد از‌بزرگ حجم کار قاتلانه و‌فرقه‌هایی کمرشکن به خود می‌لرزیدند.
با این حال، باید طعمه‌ای‌شاهزاده می‌بود تا جوجه‌های کوچولوی ما‌خطرناکی را به سر کار بکشاند.
«با استفاده از این پول به عنوان سرمایه‌تجاری اولیه... می‌تونم ساخت سیستم‌های آب و فاضلاب کل‌آن‌ها استان جیانگسو رو که از اعلیحضرت گرفتم، اجرا کنم.»
نیمی از این پروژه آب‌رسانی متعلق‌همان به دولت بود و نیمی دیگر‌آژانس‌های متعلق به عمارت پزشکی فلس سفید.
اعلیحضرت آنقدر به او‌شعب اعتماد داشت که باعث‌وظیفه می‌شد کمی احساس گناه کند.
او در نظر داشت نیمه باقی‌مانده را به عنوان سهمی برای‌گسترده شهرستان بکرین در نظر بگیرد، اما تصمیم گرفت فعلاً آن را‌غریب به عنوان پروژه‌ای زیر نظر عمارت پزشکی فلس سفید نگه دارد.
نگران بود که اگر از این مقام‌صنف کناره‌گیری کند... پرفکت بعدی ممکن است از‌وظیفه این لوله‌های آب برای استثمار مردم استفاده کند.
«شاید این یه فکر مغرورانه‌وام‌دهندگان باشه. شایدم فقط به اندازه‌بزرگ کافی به آدما اعتماد ندارم.»
فعلاً، به محض اینکه سیستمی برای بررسی کیفیت‌وظیفه آب حتی پس از کناره‌گیری او برقرار می‌شد، قصد‌بودند داشت سهم باقی‌مانده را به امپراتوری بفروشد و برود.
«حتی اگه هنر جراحی بزرگ اجتناب‌ناپذیر باشه، شاید بتونم‌می‌شد کاری کنم که نیازهای روزمره مثل داروی سرماخوردگی و‌شوند صابون به راحتی برای مردم عادی قابل دسترس بشه.»
همین که هیچ‌کس در‌وام‌دهندگان شهرستان گرسنه نمی‌ماند، به خودی‌بزرگ خود یک دستاورد بزرگ بود.
او میل حریصانه‌ای برای‌دفاتر برداشتن تنها یک قدم‌صنف دیگر به جلو احساس می‌کرد.
حتی یک بیماری جزئی، اگر درمان نمی‌شد، می‌توانست منجر به مرگ‌داشتند شود، بنابراین کمک به مردم عادی برای به دست آوردن آسان‌می‌پرداختند و ارزان این چیزهای کوچک، در نهایت نوعی رفاه پزشکی بود.
«به نظر می‌رسه‌برخورد می‌تونم سیستم آموزشی‌فرقی پزشکان رو گسترش بدم.
و با توجه به تحقیقات،همان به نظر می‌رسه مزرعه گیاهان دارویی‌آژانس‌های هم داره نتایج خوبی نشون میده.»
به جای رفتن به کوهستان برای جمع‌آوری‌بانک‌های آن‌ها، او قصد داشت برخی از گیاهان دارویی‌وظیفه را مستقیماً در مزارع به تولید انبوه برساند.
این کار توسط چندین‌شعب پزشک ارشد از سالن‌وظیفه تحقیقات در حال انجام بود.
نه، پزشکان‌طرز ارشد فقط‌عملاً تحقیق می‌کردند.
کسانی که خود را صرفاً وقف داروسازی کرده‌تجاری بودند، برای انجام کارهایی مثل کار در مزرعه‌آن‌ها بیش از حد ظریف و حساس به باد بودند.
پزشکان پایه زیر دست آن‌ها‌وام‌دهندگان با پشتکار مشغول انجام کارهای‌بزرگ مزرعه‌ای بودند که در تقدیرشان نبود.
«درسته. حتی اگه کارگرانی رو برای‌اسکورت کشاورزی استخدام کنیم، هنوزم خیلی کارها هست‌اینجا که باید با دستای خودشون انجام بدن.»
تلاش‌های آن‌ها‌طرز اخیراً داشت‌عملاً به ثمر می‌نشست.
پس از آنکه استادشان چند تیم‌بانک‌های تحقیقاتی را از هم پاشید، آن‌ها‌اسکورت با دیوانگی بیشتری شروع به کار کردند.
اگر جین چون-هی‌میزبان هویج بود، جگال‌همان لین چماق بود.
از آنجا که برای مدت‌آژانس‌های طولانی فقط هویج تکان داده شده‌داشتند بود، اثر چماق بسیار قدرتمند بود.
در حالی که داشت به‌شاهزاده سرعت برنامه‌هایش را یادداشت می‌کرد،خطرناکی صدای در به گوش رسید.
«اوه، بیا تو!»
با این‌اقتصادی صدای شاد،دفاتر جاشی وارد شد.
«شنیدم داشتی‌تجاری کار می‌کردی، و‌آژانس‌های انگار واقعاً همین‌طوره.»
«تو مناطق خارجی، اون یه سفر آخرالزمانی پر‌حمایتی از ماجراجویی و اکشن بود. در حالت عادی،خصوصی من فقط روزام رو این‌طوری با چرخوندن قلم‌مو می‌گذرونم.»
«انگار یه آدم دیگه‌ای شدی.»
با این‌اقتصادی حرف، جین‌دفاتر چون-هی لبخند زد.
جاشی با‌تجاری دقت به‌شعب او خیره شد.
در مناطق خارجی، جین چون-هی یک قدیس‌داره سفیدپوش و نابینا بود و شمشیری که‌می‌توانستند در برابر فرقه جاودانه خون و راکشاساها می‌جنگید.
اما جین چون-هی در عمارت پزشکی فلس سفید،تجاری پتویی ابریشمی روی هر دو شانه‌اش انداخته بود‌آن‌ها و داشت با کوهی از اسناد کشتی می‌گرفت.
«نمی‌دونم کدوم یکی‌میزبان از اینا ذات‌همان واقعی این مرده.»
اما یک چیز قطعی بود.
«هنوزم اون طرز حرف زدن‌شاهزاده عجیب و غریب و غیرقابل‌خطرناکی فهمش رو قاطی حرفاش می‌کنه.»
در دشت‌های‌میزبان مرکزی، او را‌همان دیوانه یکتا می‌نامیدند.
دیوانه یکتای آسمان‌ها.
«لطفاً، راحت بشین.»
«می‌شینم.»
جین چون-هی به سرعت‌وام‌دهندگان چند طومار بامبو را کنار‌بزرگ زد تا فضا باز کند.
سپس، چای را در‌دفاتر فنجانی ریخت و با چابکی‌تجاری آن را جلوی جاشی گذاشت.
جاشی یک جرعه‌بزرگ از چایی که جین‌فرقه‌هایی چون-هی ریخته بود نوشید.
تلخ بود. تلخ، اما خوشمزه.
«تصمیم گرفتم دنبالت بیام و اومدم اینجا، اما‌تجاری چه کاری برای من هست که انجام بدم؟ حتماً‌داشتند چیزی از من می‌خواستی که گفتی باهات بیام، نه؟»
«اووه!»
چشمان جین چون-هی‌بزرگ در حالی که به‌فرقه‌هایی جاشی نگاه می‌کرد، درخشید.
«اینکه از همین حالا این‌قدر‌شاهزاده برای انجام دادن یه کاری اشتیاق‌گسترده نشون میدی، واقعاً تحت‌تأثیرم قرار داد.»
«... به خاطر اینه که از‌بانک‌های مفت‌خوری خوشم نمیاد. و مطمئنم منو‌اسکورت اینجا نیاوردی که فقط یه سربار باشم.»
«آره! دقیقاً همین‌طوره.»
جین چون-هی‌تجاری با صدای‌شعب خنده‌ای شیطنت‌آمیز گفت:
«احیاناً، به‌طرز نجات دادن‌عملاً آدما علاقه‌ای داری؟»
جاشی، آیا دائو را می‌شناسی؟
روحت خیلی خالصه.
یک چیز‌طرز بود که‌عملاً جین چون-هی نمی‌دانست.
قبل از اینکه جگال لین برای‌بانک‌های رفتن به بیرون آماده شود، ظاهراً یوهو‌فرقه‌هایی زیارتگاه کوچکی کنار سالن تحقیقات ساخته بود.
البته، بیشتر از اینکه «ساخته» شده باشد،بانک‌های شبیه این بود که با هر خرت‌وپرت‌فرقه‌هایی دم‌دستی که پیدا کرده، «سَرسَری سرهم‌بندی» شده است.
در گذشته، وقتی استادش نجاری را‌اسکورت به عنوان یک سرگرمی شروع کرده‌نیز بود، سعی کرده بود چیزهای مختلفی بسازد.
یکی از چیزهایی که‌عملاً آن زمان ساخته بود،حمایتی یک لانه پرنده بود.
یک لانه پرنده کوچک بود، فقط‌بانک‌های به اندازه‌ای که پرنده‌ای قد مشت‌اسکورت یک نوزاد بتواند وارد و خارج شود.
از آنجا که سازنده‌اش کسی‌وام‌دهندگان جز استادش نبود، برای یک‌بزرگ لانه پرنده، بزرگ به حساب می‌آمد.
و البته بسیار‌بزرگ ظریف و ماهرانه‌اسکورت ساخته شده بود.
یوهو آن را نصب کرده‌شاهزاده و گفته بود که یک‌خطرناکی روح می‌تواند آنجا ساکن شود.
بعد، یک مجسمه سفالی روباه را که جین چون-هی در گذشته‌آژانس‌های به عنوان سرگرمی ساخته و پخته بود، جلوی لانه پرنده گذاشت‌کرده و گفت: «همین خوبه» و خیلی راحت راهش را کشید و رفت.
«هی، این که‌میزبان خیلی کوچیکه! این‌همان دیگه چه جور خونه‌ایه؟»
در حالی که‌بزرگ جین چون-هی غر‌اسکورت می‌زد، جاشی گفت:
«عجیبه اما ایشا خیلی ازش خوشش اومده. جناب... آه، نه... طبق گفته مدیرکل یو، یک روح جنبه‌هایی شبیه به یک گیاه‌عجیب گلدانی داره، بنابراین یک بدن کوچک به یک خانه کوچک نیاز داره. ساختن یک خانه بزرگ از همون اول در واقع‌بی‌اندازه‌ای مضر خواهد بود. در اصطلاح گیاهان، مثل اینه که یک گیاه به خاطر بزرگ بودن گلدان و آبیاری بیش از حد بمیره.»
«که... این‌طور.»
جین چون-هی آهی کشید.
«پس یعنی هرچی‌بزرگ ایشا بزرگ‌تر بشه،اسکورت خونه‌اش هم بزرگ‌تر می‌شه؟»
«تقریباً همین‌طوره. به لطف ایشا،شاهزاده می‌تونم دوباره از طلسم‌هام استفاده‌خطرناکی کنم، برای همین خیالم راحت شده.»
«بازم، چون یه روح‌وام‌دهندگان جوانه، احتمالاً نمی‌تونی مثل گذشته‌بزرگ از طلسم‌های بزرگ استفاده کنی.»
با این‌اقتصادی حرف، جاشی‌دفاتر سرش را خاراند.
مدت زیادی سرش را خاراند و‌اسکورت بعد شروع کرد به انتخاب کلماتش،نیز آن هم با دقت بسیار زیاد.
«امم... خب... با حمایت مدیرکل یو... نه... با‌حمایتی تشویق‌هاش، می‌تونم به اندازه قبل از قدرتم استفاده‌خصوصی کنم. البته، فقط در محدوده عمارت پزشکی فلس سفید.»
«فقط با‌میزبان تشویق می‌شه‌وام‌دهندگان همچین کاری کرد؟»
چشمان جاشی به اطراف چرخید.
«امم... این یه جور تشویق مخفیه.اسکورت اونقدر مخفی که اگه با جزئیات‌نیز توضیحش بدم، ممکنه کبدم رو بخورن.»
«...»
«ایشا هم... امم... به لطف تشویق‌های(؟)بانک‌های مدیرکل یو، تونست اینجا زندگی کنه.اسکورت و امم... اون خوک سیب‌زمینی... نه، اون...»
جین چون-هی‌اقتصادی حرفش را‌دفاتر اصلاح کرد:
«روباهه.»
«اون مجسمه سفالی روباه هم به خوبی جلوی لانه پرنده تزئین شده‌نگاه و بهش اجازه میده با امنیت بیشتری زندگی کنه. تو ساختیش، اما‌نیروهای نه، چون تو ساختیش، تشویق‌های(؟) مدیرکل یو حتی عمیق‌تر در اون نفوذ کرده.»
جین چون-هی با‌دفاتر نگاهی مشکوک به‌بانک‌های لانه پرنده خیره شد.
او به خزه‌هایی که زیر لانه پرنده پهن شده بود‌بزرگ و سنگ‌ریزه‌هایی که در یک خط طولانی چیده شده بودند‌اینجا و به نظر می‌رسید مسیر سنگ‌فرش را نشان می‌دادند، نگاه کرد.
بیشتر از اینکه شبیه‌شعب یک زیارتگاه باشد، شبیه‌وظیفه یک خانه مینیاتوری بود.
از آن‌هایی که‌برخورد با تم «خانه‌فرقی پریان» ساخته می‌شدند.
اگر آن را برمی‌داشتید و داخل‌بانک‌های یک تنگ ماهی بزرگ می‌گذاشتید، یک‌اسکورت تراریوم کاملاً مناسب از آب در می‌آمد.
«خب، می‌فهمم. پس نباید مشکلی باشه. فعلاً، از اونجا که‌بزرگ جاشی می‌تونه از طلسم‌ها استفاده کنه، من یه عمارت جادوگری زیر‌نقل نظر سالن تحقیقات می‌سازم تا بتونیم انواع کمک‌ها رو ازت بگیریم.»
جاشی آدم مفیدی بود.
نه فقط در پزشکی.
او فقط با رفتن به اتاق کشت و استفاده از طلسم‌آژانس‌های رشد می‌توانست کمک بزرگی باشد، و اگر همین کار را در‌کرده باغچه گیاهان سالن تحقیقات انجام می‌داد، پزشکان پایه اشک شوق می‌ریختند.
جین چون-هی به مینیاتور...دفاتر نه، به زیارتگاه ایشا‌صنف نگاه کرد و گفت:
«اگه مشکلی نیست، می‌تونم یه میز عسلی‌فرقه‌هایی کوچیک جلوی این بذارم؟ و یه سایه‌بان،نقل نه، یه چتر بزرگ توش فرو کنم.»
تق، تق، تق!
گردنبند استخوانی‌میزبان جاشی به‌وام‌دهندگان شدت لرزید.
«خوشش اومد.»
«می‌تونم یه کاسه، قاشق و‌آژانس‌های چاپستیک کوچیک هم اندازه میز‌آن‌ها درست کنم و اونجا بذارم؟»
تق، تق!
«می‌گه که‌میزبان از این‌وام‌دهندگان کار خوشحال می‌شه.»
«حالا که دارم این کارا‌وام‌دهندگان رو می‌کنم، باید یه نیمروی کوچیک‌شعب هم درست کنم و بذارم اونجا.»
جین چون-هی یک جراح بود.
از زندگی قبلی‌اش،برخورد به طرز عجیبی در‌داره مهارت‌های دستی استعداد داشت.
اگه این استعداد‌دفاتر بود، پس واقعاً‌بانک‌های یک استعداد عالی بود!
'شاید تو همین حین‌دفاتر باید یه سرگرمی جدید برای‌تجاری خودم دست و پا کنم.'
استادش در ساختن چیزهای بزرگ و باشکوه مهارت داشت،محافظت اما جین چون-هی ترجیح می‌داد چیزهای کوچک، ساده و‌مالیاتی گردی بسازد که حس دست‌ساز بودن را منتقل کنند.
«حالا که دستم‌برخورد تو کاره، یه‌فرقی تاب کوچیک هم بسازم؟»
«هرچی می‌تونی بساز.»
«اووه!»
جین چون-هی‌تجاری با خوشحالی مشت‌هایش‌آژانس‌های را گره کرد.
«راستی الان که بهش‌عملاً فکر می‌کنم، جاشی، رنگ پوستت‌می‌شد نسبت به قبل تیره‌تر شده.»
«وقتی کسی با یه روح قرارداد می‌بنده، باید بهایی بپردازه. البته، این‌طوری گفتنش ممکنه شبیه به قربانی‌داشتند کردن انسان به نظر برسه، اما فرق داره. بهایی که برای قرارداد با روح قبلیم پرداختم، رنگ‌دانه‌های‌ارتباطاتشان پوستم بود. روح رنگ‌دانه‌های بدنم رو گرفت و تا زمانی که تو اون منطقه بودم بهم کمک کرد.»
«پس چیزی که تا‌دفاتر اعماق روحت بهش تقدیم کردی،تجاری واقعاً یک هنر ممنوعه بود.»
«تقریباً همین‌طوره. حالا که‌شعب قراردادم با روح قبلی شکسته‌محافظت شده، رنگ‌دانه‌های اصلیم دارن برمی‌گردن.»
وقتی برای اولین بار او را دیده‌داره بود، این مرد آنقدر رنگ‌دانه کمی داشت که‌ارتش جین چون-هی فکر کرده بود شاید زال باشد.
پس دلیلش‌میزبان قرارداد با‌وام‌دهندگان یک روح بود.
«پس با‌اقتصادی ایشا چه‌دفاتر نوع قراردادی بستی؟»
«مقداری از موهام، ناخن‌های دست و‌اسکورت پام. اون بعضی وقتا کوتاهشون می‌کنه‌نیز و مثل اسباب‌بازی باهاشون بازی می‌کنه.»
اینکه کسی ناخن‌هایش‌برخورد را برایش کوتاه کند،داره بهداشتی به نظر می‌رسید.
با نگاهی به موهایش، به‌همان نظر نمی‌رسید که مقدار زیادی‌شعب هم از آن‌ها برداشته باشد.
فقط به اندازه‌ای‌میزبان که نوکشان را‌همان کمی مرتب کند.
«اوه؟»
«مدیرکل یو... در ازای تشویق‌هاش(؟)، من موافقت کردم که نیروی کارم رو‌نگاه به عمارت پزشکی فلس سفید ارائه بدم. بنابراین، تا زمانی که کارمند‌نیروهای مقیم عمارت پزشکی فلس سفید باشم، می‌تونم از طلسم‌هام اینجا استفاده کنم.»
'منطقیه.'
نه کم‌اقتصادی بود و‌دفاتر نه زیاد.
یک معامله تمیز‌بزرگ و واضح بود،اسکورت درست مثل شخصیت یوهو.
به نظر می‌رسید به همین دلیل‌فرقی بود که جاشی اول پیش جین چون-هی‌جنگجویان آمده بود تا برای کار درخواست بدهد.
البته، حتی بدون آن‌وام‌دهندگان هم، جاشی احتمالاً می‌آمد‌تجاری چون نمی‌خواست نان مفت بخورد.
جین چون-هی در‌میزبان مورد رابطه بین جاشی‌بانک‌های و یوهو فضولی نکرد.
گاهی اوقات بهتر بود‌شعب از زندگی خصوصی دانشجویان‌وظیفه تحصیلات تکمیلی همکار چیزی ندانی.
اگر یک استاد سعی می‌کرد در این‌داره مورد کنکاش کند، ممکن بود در این رشته‌ارتش بی‌رحم، هر دوی آن‌ها را از دست بدهد.
'کاش هر‌میزبان دوشون تا‌وام‌دهندگان ابد کنارم بمونن.'
هه هه‌اقتصادی هه، شماها‌دفاتر نمی‌تونید برید!
بنابراین، جین چون-هی دستور‌شعب ساخت یک عمارت جادوگری‌وظیفه را برای جاشی صادر کرد.
در دنیایی که چیزهای غیرعلمی بیداد‌فرقی می‌کردند، جادوگری که اوج شمنیسم بود‌نگاه نیز می‌توانست موضوعی برای تحقیق باشد.
وقتی این جادوگری بتواند‌وام‌دهندگان با علم ترکیب شده و‌بزرگ در پزشکی به کار رود.
او مطمئن بود که‌دفاتر بشریت می‌تواند حتی از‌صنف این هم بیشتر پیشرفت کند.
پس از اینکه ایشا مستقر شد،اسکورت اتاق کشت سالن تحقیقات شروع به‌نیز کار کرد و همه‌چیز روان پیش رفت.
سپس یک روز، پزشکان پایه سالن تحقیقات شروع به قرار دادن‌گسترده میوه‌ها، شیرینی‌ها و سایر مواد غذایی روی محراب کوچک و به‌غریب اندازه انگشت شستی کردند که جلوی لانه پرنده کوچک قرار داشت.
البته، محراب آنقدر کوچک بود‌همان که حتی قرار دادن یک شیرینی‌آژانس‌های روی آن هم کار سختی بود.
آن‌ها شیرینی را به چهار‌وام‌دهندگان قسمت تقسیم می‌کردند و یک‌بزرگ تکه کوچکش را آنجا می‌گذاشتند.
سپس، روز بعد، یک بلوط‌آژانس‌های در کفش پزشک پایه‌ای که آن‌داشتند پیشکش را گذاشته بود، پیدا می‌شد.
و به این ترتیب، پزشکان پایه‌فرقی به این باور رسیدند که یک سنجاب‌جنگجویان در داخل این زیارتگاه کوچک زندگی می‌کند.