چپتر 713: راه دیگه‌ای نیست؟
0فکر کنم بنیان‌گذار به این خاطر‌استادش بهش می‌گفت «مدیریت همه چیز زیر‌آسون آسمان» چون، خب، اون بنیان‌گذار بود دیگه.
«تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ با این‌چیزهای اعتراف شروع میشه که چیزهایی که آدم‌استخون‌هام نمی‌دونه، خیلی بیشتر از چیزهاییه که می‌دونه.»
مگه خانواده جگال همونایی نیستن که با استراتژی و‌موقع هوش پیش می‌رن؟ برای کسی که این‌قدر غرور داره،استخون‌هام این باید دیواری می‌بود که عبور ازش خیلی سخته.
و استاد‌خود من ازش‌استخونم عبور کرده بود.
«...»
«چرا این‌طوری بهم زل زدی؟»
«اوه، فقط برام جالبه.حتی استاد، شما چطور از‌همون اون دیوار رد شدید؟»
با حرف‌خود جین چون-هی، جگال‌رسیده لین تک‌خنده‌ای کرد.
«خب. با اینکه من با نصف‌النهارهای قطع شده به دنیا اومدم، اما بدون شک یکی‌موقع از بهترین استعدادهای رزمی رو تو خانواده داشتم و هیچ‌وقت مثل تو مجبور نشدم بیناییم رو‌نگفت از دست بدم. البته، یه دوره‌ای بود که چشمام یه کم می‌سوخت و اوضاع سخت گذشت.»
بیماری چشمی؟
یعنی دیوار‌محوی فلسفه رزمی، یه‌رسیدن بیماری چشمی بود؟
در حالی که جین چون-هی‌رسیده با ناباوری بهش خیره شده‌احساس بود، استادش لبخند محوی زد.
«در اصل، این دیواری بود که حتی رسیدن بهش هم آسون نبود. و‌نبود من همون موقع هم می‌دونستم که چیزهای زیادی هست که نمی‌دونم. جهل من اون‌قدر‌مغز عمیق بود که تو استخون‌هام نفوذ کرده و به خود مغز استخونم رسیده بود.»
«...»
استاد دیگه‌محوی چیزی نگفت و‌رسیدن دهنش رو بست.
جین چون-هی احساس‌مغز کرد از سنگینی این‌نگفت کلمات داره خفه میشه.
نمی‌دونست استادش کِی‌حالی به اون روشن‌بینی‌استادش بزرگ رسیده بود.
اما یه چیز قطعی‌موقع بود؛ استادش نمی‌دونست چطور‌هست بیماری خودش رو درمان کنه.
بعضی از‌محوی روشن‌بینی‌ها مرز باریکی‌رسیدن با ناامیدی داشتن.
و گاهی اوقات، چیزهایی بودن که آدم‌نگفت فقط بعد از غلت زدن تو خاک و‌کِی خیره شدن به جهنم می‌تونست اونا رو ببینه.
اون امید بود.
تو دنیای پشت‌همون چشم‌های بسته‌اش، جین چون-هی‌زیادی آشوب رو دیده بود.
البته گفتن اینکه «دیده بود» خیلی‌آسون درست نبود، چون اون قلمرویی بود که‌هست آدم فقط با «ندیدن» می‌تونست درکش کنه.
قلمرویی که فقط وقتی می‌تونستی‌رسیده باهاش روبه‌رو بشی که تسلیم شده‌سنگینی باشی و همه‌چیز رو رها کنی.
تو اون قلمرو، جایی که درک‌استادش انسان فقط می‌تونست یه ذره کوچیک‌آسون ازش رو بفهمه، دانش چقدر بیهوده بود؟
آدم باید اون ناامیدی‌موقع رو می‌شناخت تا بتونه‌هست رو به جلو حرکت کنه.
«به نظر‌محوی می‌رسه بنیان‌گذار واقعاً‌رسیدن آدم عجیبی بوده.»
استادش چشم‌هاش‌خود رو بست‌استخونم و لبخند زد.
«آره. همین‌طور بود.»
اگه جگال لین همون ناامیدی‌ای رو دیده بود که‌نمی‌دونم جین چون-هی چشیده بود، پس حتماً همون امیدی رو‌رسیده هم دیده بود که جین چون-هی حس کرده بود.
«خب حالا، از‌اصل اونجایی که بیناییت برگشته،نبود می‌خوای چی کار کنی؟»
جین چون-هی لبخند زد.
«بیاید جشن نگیریم، باشه؟ نه موسیقی‌استادش جشنی برای این دستاورد بزرگ راه‌آسون بندازیم، نه هیچ‌کدوم از این کارا.»
«این واقعاً حیفه.»
استادش شیفته‌ترین و‌اصل لوس‌کننده‌ترین آدم تو‌آسون کل جیانگهو بود.
فکر کردن به اینکه این‌رسیده بار ممکنه چه نوع موسیقی‌احساس جشنی راه بندازه، ترسناک بود.
«پس قصد‌فلسفه داری چی‌ناباوری کار کنی؟»
«کارای همیشگی رو.»
«همم؟»
جین چون-هی گونه‌اش رو خاروند.
«یه چیزی رو فهمیدم. چه چشمام بسته باشه چه‌اصل باز، من هنوز خودمم. فقط به این خاطر که‌زیادی الان می‌تونم ببینم، معنیش این نیست که عوض شدم.»
«پس همون‌طوری‌نبود زندگی می‌کنی‌موقع که همیشه می‌کردی؟»
«این شاگرد می‌خواد حداقل یه کم‌آسون دامپلینگ برای استاد و یوهو درست‌زیادی کنه که این مدت خیلی سختی کشیدن.»
این رو با لحنی‌استخونم شوخ‌طبعانه گفت و با‌دهنش قدم‌هایی استوار دور شد.
جگال لین شاگردش رو‌ناباوری اون‌قدر مضحک و عجیب‌محوی دید که خنده‌اش گرفت.
«واقعاً که‌نبود اون یه‌موقع دیوانه یکتاست.»
آدمی که با وجود رسیدن‌رسیدن به همون روشن‌بینی، حتی یه ویژگی‌چیزهای هم نداشت که شبیه خودش باشه.
به خاطر همین بود؟
حس می‌کرد حتی اگه قرار باشه یه‌لبخند زندگی دیگه هم داشته باشه، بازم دلش می‌خواد‌موقع این پسر رو به عنوان شاگردش قبول کنه.
اون برای‌محوی استادش و یوهو‌رسیدن دامپلینگ سرو کرد.
این اولین کاری بود‌استخونم که جین چون-هی بعد از‌بست باز کردن چشم‌هاش انجام داد.
«آشپزی حتی وقتی کور بودم هم ممکن‌لبخند بود، اما فقط به این خاطر که‌همون یوهو تمام کارهای آماده‌سازی رو انجام می‌داد.»
این بار، صفر‌همون تا صدش رو‌چیزهای خودش درست کرد.
و فراموش نکرد‌اصل که مستی هزار روزه‌نبود رو هم آماده کنه.
«براتون گرمش کنم؟»
«خودت می‌دونی‌فلسفه که اون‌طوری‌ناباوری بیشتر دوست دارم.»
«درسته.»
جین چون-هی از انرژی یانگ خودش استفاده‌نبود کرد تا مستی هزار روزه رو گرم‌نمی‌دونم کنه و اون رو به استادش تقدیم کرد.
اما برای‌خود یوهو، اون رو‌رسیده خنک سرو کرد.
هورت-
«مستی هزار روزه با‌موقع دامپلینگ به عنوان مزه،هست خیلی هم بد نیست.»
این یعنی خوشمزه بود.
عطر عمیق شراب با‌استخونم آب‌گوشت غنی و لذیذ‌دهنش دامپلینگ‌ها ترکیب شده بود.
«حالا می‌خوای چی کار کنی؟»
«می‌خوام برای همه دامپلینگ بفرستم،می‌دونستم اول از همه هم از‌جهل چهار تا استاد تالار شروع می‌کنم.»
«یه جورایی،محوی اول و‌حتی آخرش یکیه.»
«من از کارهایی که‌استخونم سر و تهشون به‌دهنش هم وصل میشه خوشم میاد.»
«با این حال، طعم‌ناباوری دامپلینگ‌های اون موقع با‌محوی دامپلینگ‌های الان فرق داره.»
«حس چشاییم حساس‌تر شده.»
جگال لین‌محوی با رضایت‌حتی سر تکون داد.
دستاوردها معمولاً خودشون رو‌استخونم حتی تو این کارهای‌دهنش روزمره هم نشون می‌دادن.
این موضوع‌فلسفه به‌خصوص در مورد‌خیره شاگردش صدق می‌کرد.
اون پسری بود که‌موقع همیشه نجات جون آدم‌ها رو‌نمی‌دونم به فلسفه رزمی ترجیح می‌داد.
اون به‌خصوص از آشپزی لذت می‌برد، چون راهی‌همون برای حفظ زندگی بود و چند تا اشتباه‌اون‌قدر کوچیک هم قرار نبود کسی رو به کشتن بده.
جگال لین بالاخره‌مغز بلند شد و‌چیزی هیکل درشتش سایه‌ای انداخت.
«اوه، استاد؟»
«به نظر‌نبود می‌رسه منم باید‌می‌دونستم کمک کنم. هی-یا.»
«آخ... نیازی نیست!»
«فکر می‌کنی می‌تونی تنهایی‌استخونم شکم همه آدمای عمارت‌دهنش پزشکی رو سیر کنی؟»
راستش کمک گرفتن‌حالی از استادش خیالش‌استادش رو راحت می‌کرد.
اما همون‌طور که داشت غرغر می‌کرد‌چیزهای که آیا واقعاً این کار درسته یا‌استخون‌هام نه، یوهو با کلافگی پرید وسط حرفش.
«چیه، اگه شما دو‌حتی تا کار می‌کنید، من‌همون فقط باید بشینم تماشا کنم؟»
«مدیرکل یو،خود شما می‌تونی‌استخونم استراحت کنی!»
«...»
استادش نگفت که استراحت کنه.
فقط یه‌محوی نگاه گذرا‌حتی به یوهو انداخت.
«نوچ.»
یوهو بالاخره نوچی‌حالی کرد و با‌استادش اونا رفت تو آشپزخونه.
و این‌طوری شد که هر سه نفرشون‌زیادی کل روز رو دامپلینگ درست کردن و‌نفوذ یه ضیافت کوچیک تو عمارت پزشکی برگزار شد.
درست همون‌طور که جین چون-هی گفته بود،نبود نه خبری از موسیقی جشن بود، نه مهمونی‌جهل در کار بود و نه استادش لوسش کرد.
با این حال، روزی بود‌رسیده که همه ازش راضی بودن،احساس روزی که هیچ‌کس هرگز فراموشش نمی‌کرد.
روز ماه کامل بود،ناباوری روزی که ماه مثل یه‌اصل دامپلینگ گرد تو آسمون می‌درخشید.
زندگی روزمره‌محوی از سر‌حتی گرفته شد.
اون به گا-وول آموزش می‌داد،رسیده سایت‌های ساخت‌وساز رو مدیریت می‌کرد و‌سنگینی هنرهای رزمی خودش رو تمرین می‌کرد.
علاوه بر این‌ها، جراحی‌های اورژانسی انجام‌استادش می‌داد و به پزشکان ارشد و‌آسون پزشکان میانی هنر جراحی رو یاد می‌داد.
این تمام ماجرا نبود.
هنوز چیزهای زیادی در مورد پزشکی دشت‌های‌نبود مرکزی وجود داشت که جین چون-هی نمی‌دونست،نمی‌دونم بنابراین چیزهای مختلفی رو هم مطالعه می‌کرد.
اون تو توسعه داروها در عمارت تحقیق مشارکت داشت و گاهی‌سنگینی اوقات به یوهو سر می‌زد تا اون رو مهمون مستی هزار‌بعضی روزه، یوک‌هوئه و دامپلینگ‌های اختصاصی یوهو کنه که تازه درست کرده بود.
هفته‌ای یه بار، با استادش تو چشمه‌های آب گرم غوطه‌ور می‌شد و با‌نبود رضایت می‌گفت: «آاااه، چقدر خنکه و جیگر آدم حال میاد» و بعدش با این‌مغز سؤالِ استادش مواجه می‌شد که می‌پرسید وقتی آب این‌قدر داغه، چرا بهش میگه خنک.
او همچنین همراه‌همون با موول روی‌چیزهای حسابداری کار کرد.
او وضعیت اداری شهرستان بکرین را با رئیس دفتر دادسرا بررسی کرد‌زیادی و روند آماده‌سازی پنج رستوران پیراشکی خانواده جگال (نام موقت) را که‌چیزی قرار بود به صورت آزمایشی در شهرستان بکرین راه‌اندازی شوند، بازرسی کرد.
این برای جین چون-هی واقعاً‌رسیده یک روز پر هرج و‌احساس مرج، گیج‌کننده و طوفانی بود.
و به این ترتیب، چند‌خیره ماه دیگر هم در یک‌حتی چشم به هم زدن گذشت.
روز افتتاحیه‌نبود رستوران‌ها بالاخره‌موقع فرا رسید.
و.
جین چون-هی برای‌مغز افتتاحیه رستوران یک رویداد‌نگفت ویژه آماده کرده بود.
«هی-یا.»
«بله، استاد.»
«واقعاً مجبوری‌محوی همچین مراسمی‌حتی برگزار کنی؟»
«معلومه! بدون‌خود همچین رویدادی‌استخونم نمی‌تونیم رقابت کنیم.»
این همان پسری بود که با‌استادش وجود رسیدن به یک دستاورد بزرگ رزمی،نبود خواسته بود هیچ جشنی برایش برگزار نشود.
او به چیزی دست یافته بود که یک فرد در جیانگهو‌اون‌قدر ممکن بود در تمام طول عمرش به آن نرسد، و تمام‌بست کاری که با این دستاورد کرد، ورز دادن خمیر پیراشکی بود.
و حالا، برای یک‌حتی رستوران پیراشکی ساده، می‌خواست‌همون جشن افتتاحیه برگزار کند!
«آره، یه 'رویداد'. به نظرم بدون این چیزها هم می‌تونی به اندازه‌کلمات کافی رقابت کنی... شاید هدفت 'طعم یکسان در زیر آسمان' بوده باشه،مرز اما همین الان هم طعمش با بقیه رستوران‌ها فرق داره، مگه نه؟»
جگال لین.
او از مردم خوشش نمی‌آمد.
این یک تنفر ساده نبود؛رسیدن او مردی بود که می‌توانست مردم‌چیزهای را به اندازه حشرات حقیر بشمارد.
این تا حدودی به خاطر کودکی‌چیزی ناگوارش بود، اما ساختار بدنی جگال‌کلمات لین هم در آن نقش داشت.
نصف‌النهارهای قطع شده نه یین یک مجازات بهشتی بود،اصل اما در عین حال این استعداد را هم به‌زیادی او می‌داد که از بالا به دنیا نگاه کند.
این موضوع به‌همون خصوص در مورد‌چیزهای حواسش صدق می‌کرد.
موجودی که از بدو تولد می‌توانست‌آسون تمام بوهای اطرافش را درک کند، این‌هست ماهیت نصف‌النهارهای قطع شده نه یین بود.
به همین دلیل، جگال‌استخونم لین حتی در غذا خوردن‌بست هم به شدت سخت‌گیر بود.
اگر دست‌پخت شاگردش یا غذای یک سرآشپز بسیار معروف نبود، آن‌قدر بی‌مزه بود که نمی‌توانست‌موقع آن را بخورد! او از آن دسته آدم‌هایی بود که در توهین کردن به صورت طرف‌نگفت مقابل تردیدی نمی‌کرد و می‌گفت ترجیح می‌دهد به جای این آشغال‌ها، قرص پرهیز از غلات بخورد.
و با این حال، جین‌می‌دونستم چون-هی با گرداندن چنین مردی در‌اون‌قدر اطراف، مرتکب یک جنایت شده بود.
- استاد! این‌اصل محبوب‌ترین رستوران تو‌آسون شهرستان ماست! نظرتون چیه؟
او جگال لین را به‌رسیده یک رستوران برده، برایش غذا‌احساس خریده و نظرش را پرسیده بود!
خود جین چون-هی ادعا می‌کرد‌خیره که ذائقه خاصی ندارد و می‌گفت‌رسیدن همه چیز به نظرش خوشمزه است.
به لطف او، جگال لین با دنیایی‌زیادی آشنا شد و آن را تجربه کرد که‌خود تمام عمرش را بدون شناخت آن گذرانده بود.
عجب، عجب، همچین‌اصل غذایی تو دنیا وجود‌نبود داشت؟ کاملاً بی‌مزه است.
چطور ممکنه! مردم‌مغز با این زنده می‌مونن؟نگفت به طرز وحشتناکی بی‌مزه‌ست.
ها! می‌تونن اینو بخورن و‌خیره معده‌درد نگیرن؟ شاید آدما قوی‌تر از‌رسیدن اون چیزی هستن که فکر می‌کردم.
وقتی شاگردش غذاهای آشغال‌مانندی‌موقع را جلویش می‌گذاشت و آن‌ها‌نمی‌دونم را خوشمزه می‌نامید، جگال لین...
«خیلی خب.محوی بذار ببینم این‌رسیدن دفعه چی آوردی.»
او آن را‌مغز می‌خورد در حالی که‌نگفت سرآشپز را تحقیر می‌کرد.
این اراده او بود که فقط با خوردن همین یک وعده‌رسیدن غذا، شاگردش را که در غیر این صورت ممکن بود با‌اون‌قدر دست و پای قطع شده در یک خندق گلی بمیرد، نجات دهد.
البته این بدان‌همون معنا نبود که‌چیزهای ارزیابی‌هایش رحمانه بود.
و او با حرف‌هایش‌حتی شکم سرآشپز و صاحب‌همون رستوران را سوراخ می‌کرد.
اشکالی نداشت.
اگر اوضاع خیلی وخیم می‌شد، جین چون-هی جلوی استادش‌اصل را می‌گرفت و درمان لازم را ارائه می‌داد تا سرآشپز‌هست از شدت ناامیدی و سرفه کردن خون، از حال نرود.
«......»
از طریق این‌اصل فرآیند، جگال لین به‌نبود یک درک رسیده بود.
رستوران پیراشکی شاگردش که ادعا می‌کرد طعم یکسانی در زیر آسمان‌سنگینی دارد، در واقع، اگر بهترین طعم زیر آسمان نبود، حداقل سزاوار‌بعضی جایگاهی در بین ده یا حتی صد طعم برتر زیر آسمان بود.
بنابراین، این رویداد پر‌ناباوری زرق و برق و سرگرم‌کننده‌اصل (به قول شاگردش) غیرضروری بود.
چون هم‌نبود خوشمزه بود!موقع و هم ارزان!
نمی‌توانست فقط مقداری پول به قبیله هائو‌نبود بدهد تا آن‌ها این خبر را پخش کنند‌جهل که اینجا یک رستوران عالی است و تمام؟
آخه چرا این پسر...
بعد از‌فلسفه رسیدن به چنین‌خیره دستاورد بزرگ رزمی!
جشن خودش را رد‌موقع کرده بود، فقط برای‌هست اینکه درگیر چنین حماقتی شود!
'من هر چیز‌اصل باارزشی در این دنیا‌نبود رو به تو دادم.'
اما این شاگرد دیوانه داشت با‌چیزی چهره‌ای پر از خوشحالی خالص، یک‌کلمات رستوران کوچک را با گل تزیین می‌کرد.
'درسته.
تا زمانی که‌همون تو خوشحالی... فکر‌چیزهای کنم مشکلی نباشه.'
جگال لین، که پنج مرحله‌رسیدن مرگ را پشت سر گذاشته‌می‌دونستم بود، تصمیم گرفت شاگردش را بپذیرد.
«استاد. این باور که یک محصول واقعاً خوب به خودی خود شناخته میشه،خفه یه دروغ محضه. بدون شانس و کمک دیگران، حتی غذای خوب هم می‌تونه‌ناامیدی دفن بشه و از بین بره. مگه یه ضرب‌المثل نداریم که میگه 'اونچیلگیسام'؟»
اونچیلگیسام.
شانس هفتاد‌نبود درصد است،موقع مهارت سی درصد.
ریشه این ضرب‌المثل‌اصل به امپراتور یشم‌آسون در دوران باستان برمی‌گردد.
یک محقق برای کسب بالاترین رتبه در‌نگفت امتحانات دولتی درس می‌خواند، اما تا روزی‌نمی‌دونست که از کهولت سن مرد، مدام شکست می‌خورد.
پس از مرگش، آن‌قدر پر از کینه‌لبخند و ناراحتی بود که با لجاجت به دنبال‌موقع امپراتور یشم گشت تا شکایاتش را مطرح کند.
به دلایلی، یکی از زیردستان پادشاه یاما،زیادی که یک پیام‌آور از دنیای مردگان بود،نفوذ این پیرمرد را نزد امپراتور یشم آورد.
به زبان امروزی، مثل این بود‌آسون که شکایتی ثبت کنی و بتوانی‌زیادی با رئیس کل هیئت مدیره ملاقات کنی.
به هر حال، امپراتور یشم پس از شنیدن داستان بی‌عدالتی‌احساس محقق، خدای عدالت و خدای سرنوشت را احضار کرد، آن‌ها‌درمان را وادار به مسابقه نوشیدن کرد و ظاهراً چنین گفت:
- اگر خدای عدالت بیشتر بنوشد، خشم تو را‌اصل به رسمیت می‌شناسم، اما اگر خدای سرنوشت بیشتر بنوشد،زیادی بهتر است که با شرایط کنار بیایی و تسلیم شوی.
شاید مزخرف به‌همون نظر برسد، اما داستان‌زیادی عامیانه همین‌طور پیش می‌رود.
در هر صورت، در این‌رسیدن مسابقه نوشیدن، خدای عدالت سه فنجان‌چیزهای نوشید و خدای سرنوشت هفت فنجان.
«دنیا بر اساس نظم انسانی حرکت نمی‌کنه؛ توسط آسمان‌ها به حرکت درمیاد،کلمات حتی اگر غیرمنطقی باشه. با این حال، حتی همون هفتاد درصد سرنوشت‌مرز غیرمنطقی هم توسط سی درصد منطق انسانی اجرا میشه. این رسم دنیاست.»
این بدان معناست که مهم نیست مهارت شما چقدر خوب باشد، تنها‌آسون ۳۰ درصد را شامل می‌شود، در حالی که نقش شانس، یعنی شرایط‌استخون‌هام محیطی خارج از کنترل شما، ۷۰ درصد از موفقیت را تشکیل می‌دهد.
این داستان در لیائوجای ژیی،می‌دونستم مجموعه‌ای از داستان‌های عجیب و‌جهل قدیمی چینی ثبت شده است.
'باور به «شانس هفتاد درصده» هم باید یه‌همون حدی داشته باشه. اینکه همچین طعم خوبی خلق‌اون‌قدر کنی و باز هم به آسمان‌ها تکیه کنی...'
«اما هی-یا.»
«بله، استاد.»
«این 'رویدادی' که داری‌موقع آماده می‌کنی، همین الانش‌هست هم بی‌ربط به شانس نیست؟»