چپتر 62: فصل 62
0این همون سوالی‌همیشه بود که بیشتر‌جوری از همه کنجکاوش بودم.
جواب داد:
«می‌پرسی چرا عاشقشم... چه سوال‌همیشه کاملاً غیررمانتیکی. خیلی خب. اگه‌روی اصرار داری بدونی، این‌طوری جوابتو می‌دم.»
لب‌های قرمزش رو از‌این‌قدر هم باز کرد و‌روی لبخند خمار و بی‌حالی زد.
«فقط سرنوشت بود. همون‌این‌قدر لحظه‌ای که برای اولین‌روی بار دیدمش حسش کردم.»
'پس عاشق قیافه‌اش شده.'
زیبایی‌اش واقعاً کاملاً استثنایی بود.
البته، یه‌می‌تونه کم کمتر‌این‌قدر از استاد.
درمان بدون‌گریه هیچ مشکلی‌قشنگه تموم شد.
همون‌طور که پرنس ژو دستور داده بود،زیبا جین چون-هی باند رو خیلی خیلی ضخیم‌مثل پیچید تا زخم حسابی تو چشم باشه.
واقعاً که‌می‌تونه ظاهر قضیه،این‌قدر نصف نمایش بود.
والاحضرت پرنس، این‌همیشه رو بهتر از‌جوری هر کسی می‌دونست.
«والاحضرت!»
به محض اینکه اعلام شد درمان تموم‌زیبا شده، شاهزاده همسر، چون یورنگ، با کمک‌مثل محافظانش اولین نفری بود که وارد شد.
حالت چهره‌می‌تونه پرنس ۱۸۰این‌قدر درجه تغییر کرد.
«سرفه، سرفه. لانگ‌لانگ... اومدی.»
صورت چون‌گریه یورنگ غرق‌قشنگه اشک بود.
'لانگ‌لانگِ من‌آدمه حتی وقتی گریه‌همیشه می‌کنه هم قشنگه.
خدای من، اصلاً آدمه؟ چطور می‌تونه همیشه این‌قدر زیبا‌ظریفش باشه؟ جوری که اشک‌هاش از روی خط فک ظریفش‌بهشتیه پایین می‌چکه، مثل ریختن گلبرگ‌های شکوفه هلو تو قلمرو بهشتیه.'
در حالی که‌همیشه چنین افکار عظیمی تو‌اشک‌هاش سرش می‌چرخید، سرفه‌ای کرد.
یادش نرفت که زبونش‌قشنگه رو یه کوچولو گاز‌چطور بگیره تا خون بالا بیاره.
«وا-والاحضرت! پـ-پزشک! خواهش‌چطور می‌کنم، یه بار دیگه‌زیبا وضعیتشون رو بررسی کنید...»
«نه. نیازی نیست.همیشه من حالم خوبه.جوری لانگ‌لانگ. لطفاً نگران نباش.»
«...»
گوشه‌های چشم‌گریه چون یورنگ‌قشنگه گود افتاد.
وقتی سایه‌ای روی چشم‌های‌می‌تونه درشت و جذابش افتاد، از‌اشک‌هاش اون نگاه هم لذت برد.
او عاشق‌می‌تونه تک‌تک حالت‌های چهره‌زیبا چون یورنگ بود.
همون لحظه‌ای که برای اولین بار‌جوری چون یورنگ رو زیر نور ماه‌مثل دید، با خودش فکر کرده بود:
چطور ممکنه چشم‌ها، بینی و دهن‌اصلاً یه آدم به این بی‌نقصی و‌زیبا تقارن کنار هم قرار گرفته باشن؟
چطور استخوان‌های گونه‌اش دقیقاً‌می‌تونه تو همون زاویه و‌جوری با همون اندازه بودن؟
حتی تو دل شب‌این‌قدر هم، صورت این مرد‌روی روشن‌تر از ماه می‌درخشید.
اون موقع،می‌تونه با خودش‌این‌قدر فکر کرده بود.
با وجود یه شاهکار هنری جاودانه‌اصلاً که درست جلوی چشم‌هاشه، احمقانه‌ست که‌زیبا تن به یه ازدواج سیاسی بده.
اینکه جایگاه این مرد‌می‌تونه اشرافی بود یا حقیر،جوری براش اهمیت چندانی نداشت.
هر ضرری که از لغو اون‌جوری ازدواج سیاسی به وجود می‌اومد، مسئله‌ای‌مثل بود که با مشت‌هاش حل می‌شد.
اگه اون که تو یه خانواده سلطنتی به‌روی دنیا اومده بود، مجبور می‌شد به قدرت بقیه‌هلو تکیه کنه، چطور می‌تونست به خودش بگه سلطنتی؟
با دو توانایی‌می‌کنه خاص و یه‌اصلاً استعداد رزمی بی‌نظیر.
اگه نمی‌تونست با مشت‌هاش به‌همیشه دنیا فرمانروایی کنه، جرئت نمی‌کرد‌روی خودش رو پرنسس یه ملت بنامه.
و این احساس‌همیشه حتی الان هم‌جوری تغییر نکرده بود.
دستش رو دراز کرد.
«لانگ‌لانگ... بازم ترکم می‌کنی؟»
«والاحضرت.»
«بهم بگو جو-ها. مثل قدیما.»
صداش به شدت ترحم‌انگیز بود.
در نهایت، دستش رو گرفت.
«ترکت نمی‌کنم. پس‌چطور خواهش می‌کنم، فقط‌این‌قدر زودتر خوب شو.»
«بهم قول‌می‌تونه بده که دیگه‌زیبا هیچ‌وقت ترکم نمی‌کنی.»
«والاحضرت.»
«زود باش...!»
«... قول می‌دم.»
جین چون-هی با‌همیشه چشم‌هایی توخالی به‌جوری این صحنه نگاه می‌کرد.
'...
به این دو‌می‌کنه تا نگاه کن، عجب‌آدمه نمایش حال‌به‌هم‌زنی راه انداختن.'
برای اون که تمام‌می‌تونه عمرش سینگل بود، دیدن‌جوری این صحنه واقعاً عذاب‌آور بود.
و پرنس‌می‌تونه ژو کاملاً‌این‌قدر نفرت‌انگیز بود.
'شاهزاده همسر،می‌تونه چون یورنگ، به‌زیبا من گوش کن.
بدحال‌ترین بیمار‌گریه اینجا تو‌قشنگه این لحظه خودتی.
داری گول پرنس رو می‌خوری.'
با این حال، بیماری که مشخصاً بیشترین درد‌روی رو داشت، حالا داشت پیشنهاد می‌داد که از‌هلو کسی که خودش رو به مریضی زده پرستاری کنه.
«مـ-من ازت پرستاری می‌کنم. جو-ها!»
«لانگ‌لانگ. این کار رو نکن... با‌اصلاً چه رویی می‌تونم مراقبتت رو قبول‌زیبا کنم؟ سرفه! آه، خون. خون‌ریزی بند نمیاد.»
پرنس ژو‌آدمه هیچ بویی از‌همیشه وجدان نبرده بود.
همین‌طور که جین چون-هی‌این‌قدر سعی می‌کرد یواشکی جیم بشه،ظریفش پرنس ژو باهاش حرف زد.
«یه کبوتر نامه‌بر آماده کن.»
«کجا بفرستمش؟»
«به عمارت لرد پیلار. آدم‌هایی‌همیشه که لانگ‌لانگِ من رو عذاب دادن،ظریفش باید گناهاشون رو با خون بشورن.»
چشم‌هاش شعله‌ور شد.
این چهره‌ی یه‌همیشه حاکم فاتح تو‌جوری عصر جنگ بود.
جین چون-هی‌گریه سرش رو‌قشنگه پایین انداخت.
«متوجه شدم.»
«یه جای دیگه هم هست.»
«کجاست؟»
«عمارت پزشکی هواجو. اگه به حرفشون گوش داده بودم، الان پای‌این‌قدر لانگ‌لانگِ من قطع شده بود. بنابراین، به عنوان یه پادشاه، باید‌شکوفه درس عبرت سختی بهشون بدم تا دفعه بعد انتخاب بهتری داشته باشن.»
لب‌های قرمزش‌آدمه به لبخندی‌می‌تونه کج شد.
لبخند یه ببر بود.
همه تو اون‌همیشه اتاق همزمان به‌جوری یه چیز فکر کردن.
'عمارت پزشکی‌گریه هواجو دیگه‌قشنگه کارش تمومه.'
لرزه به تنشون افتاد.
چند روز‌می‌تونه بعد، تو‌این‌قدر عمارت پزشکی هواجو.
«یه کبوتر نامه‌بر‌می‌کنه از عمارت پزشکی‌اصلاً فلس سفید رسیده.»
«آره. داشتم‌آدمه فکر می‌کردم کِی‌همیشه پیداش می‌شه. هه‌هه‌هه.»
«مدیرکل ما،می‌تونه به نظر می‌رسه‌زیبا امروز حسابی سرحالید.»
با این حرف، مدیرکل‌این‌قدر ما جین-چو فوراً حالت‌روی چهره‌اش رو جمع‌وجور کرد.
«چرت‌وپرت نگو‌گریه و فوراً‌قشنگه بیارش اینجا.»
«چشم، متوجه شدم.»
«همف، امروز هوا حسابی صافه.»
ما جین-چو به زور‌این‌قدر جلوی خنده‌ای که مدام از‌ظریفش لب‌هاش فرار می‌کرد رو گرفت.
نمی‌خواست جلوی زیردست‌هاش‌می‌کنه همچین روی جلفی‌اصلاً از خودش نشون بده.
'به نظر می‌رسه آدم‌هایی‌می‌تونه که فرستادم رفتن و یه‌اشک‌هاش آشوب حسابی به پا کردن.'
عمارت پزشکی هواجو به‌این‌قدر خاطر قضیه اخیر شیطان‌روی کمان چقدر آبروش رفته بود.
فقط فکر کردن به اینکه حکیم دارویی چقدر‌روی اون رو، یعنی مدیرکل رو، به خاطر این‌هلو موضوع سرزنش کرده بود، باعث می‌شد خشمش شعله‌ور بشه.
اون این خشم رو به سمت انتخاب‌آدمه دقیق و فرستادن پزشک‌هایی هدایت کرده بود‌اشک‌هاش که به زبون تند و تیزشون معروف بودن.
اون کبوتر‌آدمه نامه‌بر، نتیجه‌ی‌می‌تونه همین کار بود.
'حتی پزشک الهی فلس سفیدِ‌زیبا بزرگ هم باید از شدت عصبانیت‌می‌چکه عقلش رو از دست داده باشه.
هاهاهاها!'
یه قلپ از‌می‌کنه چایش نوشید و‌اصلاً تو دلش جشن گرفت.
«چای امروز یه شیرینی‌می‌تونه خاصی داره. اینا چه‌جوری نوع برگ چایی هستن؟»
«مدیرکل، این همون‌همیشه چای چاه اژدهاست‌جوری که همیشه می‌نوشید.»
«که این‌طور. روز به این قشنگیه، واسه همین چای مثل عسل شیرین به نظر می‌رسه. آره، حتماً همینه.بهشتیه در نهایت، همه‌چیز به قلب آدم بستگی داره. اگه با قلب یه آسورا به دنیا نگاه کنی، دنیا‌خواهش تبدیل به قلمرو آسورا می‌شه، و اگه با قلب یه بودا نگاه کنی، دنیا برات مثل بهشت بوداست. هاهاهاها!»
«...»
اون از خوشحالی خودش لذت‌همیشه می‌برد و حتی یهو شروع کرده‌ظریفش بود به پخش کردن آموزه‌های بودایی.
درست همان‌می‌تونه موقع، سروصدایی از‌زیبا بیرون بلند شد.
گرومپ!
«این چه صدایی بود؟»
«انگار یکی از خدمتکارها افتاده.»
«نوچ نوچ، چطور جرئت می‌کنه تو‌جوری عمارت پزشکی که همیشه باید آروم‌مثل باشه این‌طور بی‌احتیاطی کنه. حسابی شلاقش بزنید.»
با شنیدن این‌همیشه حرف، یکی از پزشکان‌اشک‌هاش عمارت با سردرگمی پرسید:
«دفعه قبل دستور ندادید شلاقش بزنن‌اصلاً چون تو عمارت پزشکی که باید‌زیبا سریع باشه، خیلی کند راه می‌رفت؟»
«امروز خیلی‌آدمه پرحرف شدی. دلت‌همیشه می‌خواد جاشو بگیری؟»
«نـ-نه، قربان. معذرت می‌خوام! ببخشید!»
پزشک عمارت‌می‌تونه سرش را‌این‌قدر تکان داد.
چوب شلاق عمارت‌می‌کنه پزشکی هواجو به‌اصلاً طرز معروفی دردناک بود.
«پزشکی با کتک خوردن یاد گرفته‌این‌قدر می‌شه و برای تبدیل شدن به یک‌می‌چکه پزشک بزرگ، آدم باید درد رو بشناسه.»
این روش‌می‌تونه آموزشی دیرینه عمارت‌زیبا پزشکی هواجو بود.
در نتیجه، نیروهای جدید،این‌قدر چه پیر و چه جوان،ظریفش به هر بهانه‌ای کتک می‌خوردند.
«شنیدم تا دو‌می‌کنه نسل پیش، اوضاع‌اصلاً این‌قدرها هم وخیم نبود...»
همه می‌دانستند کلماتی که توسط استاد نسل قبل‌جوری نوشته شده بود، برای تأکید بر نیاز به‌گلبرگ‌های سخت‌گیری مداوم هنگام سروکار داشتن با جان بیمار بود.
اما هرچه نسل به نسل‌زیبا چرخید، شروع به تغییر کرد‌پایین و بیش از حد افراطی شد.
آن‌ها طوری شروع به کتک‌زیبا زدن تازه‌واردها کردند که انگار‌پایین می‌خواستند استرسشان را خالی کنند.
خیلی وقت‌ها فقط‌می‌کنه برای خنده و‌اصلاً شوخی آن‌ها را می‌زدند.
بعد از آن‌همه کتک خوردن، وقتی خودشان تبدیل‌جوری به پزشکان رسمی عمارت می‌شدند، برای خالی کردن‌گلبرگ‌های عقده‌هایشان، زیردستان خود را حتی بیشتر آزار می‌دادند.
این یک چرخه باطل بود.
سلسله‌مراتب بین پزشکان‌همیشه عمارت روز به روز‌اشک‌هاش خشک‌تر و سخت‌گیرانه‌تر می‌شد.
حالا دیگر، ساختار فرماندهی از بالا‌اصلاً به پایین آن‌ها حتی از سربازان یک‌جوری عمارت سلطنتی هم سخت‌گیرانه‌تر به نظر می‌رسید.
«مدیرکل!»
«بیا تو.»
در باز شد.
زانوهای خدمتکار داغون شده بود.
زانوهایش خراشیده بود،چطور انگار که بدجور‌این‌قدر زمین خورده باشد.
«نوچ نوچ نوچ،همیشه حتی یه نامه رو‌اشک‌هاش هم نمی‌تونی درست بیاری.»
خدمتکار حسابی ترسیده بود.
«ایـ-این...»
وقتی بچه به‌چطور تپق زدن افتاد،این‌قدر مدیرکل با کلافگی گفت:
«زود باش بده به من!»
«بـ-چشم!»
چیزی که بچه از‌قشنگه لباسش بیرون آورد، نامه‌ای از‌می‌تونه جنس ابریشم قرمز روشن بود.
روی ابریشم قرمز که انگار‌همیشه با خون بافته شده بود،روی یک اژدهای طلایی گلدوزی شده بود.
ابریشم قرمز و گلدوزی طلایی.
این نماد‌می‌تونه یک خانواده‌این‌قدر سلطنتی خاص بود.
و هیچ‌کس در میان‌قشنگه اعضای عمارت پزشکی هواجو نبود‌می‌تونه که آن نماد را نشناسد.
«پـ-پرنس ژو؟! آخه چرا اعلی‌حضرت‌همیشه باید نامه‌ای رو با کبوتر نامه‌بر‌ظریفش از عمارت پزشکی فلس سفید بفرسته؟!»
هیچ‌کس نمی‌توانست‌می‌تونه به این‌این‌قدر سؤال پاسخ دهد.
مدیرکل ما نامه‌همیشه را قاپید و‌جوری بسته‌بندی‌اش را پاره کرد.
روی کاغذ سفید‌می‌کنه و خالص، دست‌خطی قدرتمند‌آدمه مانند یک اژدها می‌تاخت.
مدیرکل این‌آدمه سبک نوشتن‌می‌تونه را می‌شناخت.
«نکنه پرنس خودش اینو نوشته؟»
این اتفاقی‌می‌تونه به شدت‌این‌قدر نادر بود.
معمولاً زیردستان عمارت‌می‌کنه لرد پیلار از طرف‌آدمه پرنس حرف‌هایش را می‌نوشتند.
قورت.
احساس می‌کرد فقط با‌این‌قدر دیدن این خطاطی، انرژی‌اش دارد‌ظریفش او را در هم می‌شکند.
به آرامی‌می‌تونه شروع به‌این‌قدر خواندن نامه کرد.
یک بار خواند،می‌کنه اما نتوانست بفهمد دقیقاً‌آدمه چه اتفاقی افتاده است.
پس برای بار دوم خواند.
حتی بعد‌می‌تونه از دوبار خواندن‌زیبا هم متوجه نشد.
برای همین‌می‌تونه بار سوم هم‌زیبا آن را خواند.
«آخه اینجا چه خبره...؟»
پزشکان عمارت که در‌می‌تونه حال تماشا بودند هم احساس‌اشک‌هاش کردند دهانشان خشک شده است.
چه چیزی در آن‌این‌قدر نوشته شده بود که این‌قدر‌ظریفش طولانی در حال خواندنش بود؟
هرکسی می‌توانست حدس‌همیشه بزند که این یک‌اشک‌هاش نامه احوال‌پرسی معمولی نیست.
«...»
سی بار.
تازه بعد از سی بار‌زیبا خواندن بود که مدیرکل توانست‌پایین محتوای آن را کاملاً درک کند.
تلپ.
در نهایت‌گریه نامه از‌قشنگه دستش افتاد.
روی نامه افتاده،چطور یک خط ساده‌این‌قدر نوشته شده بود.
«از این پس، تمام مزایا و حمایت‌هایی‌اشک‌هاش که به عمارت پزشکی هواجو داده می‌شد،گلبرگ‌های به عمارت پزشکی فلس سفید منتقل خواهد شد.»
سکوتی سنگین‌می‌تونه بر عمارت پزشکی‌زیبا هواجو سایه انداخت.
«...»
این آرامشِ‌آدمه قبل از‌می‌تونه طوفان بود.
«چی! داره حمایتمون رو‌این‌قدر قطع می‌کنه! پرنس؟! عمارت‌روی پزشکی فلس سفید دیوونه شده؟!!!»
فریاد مدیرکل‌گریه عمارت پزشکی‌قشنگه را لرزاند.
«آدم‌های ما که اونجا فرستاده‌همیشه بودیم چه غلطی می‌کردن؟! یعنی اون‌ظریفش عوضی‌ها فقط وایستادن و تماشا کردن؟!»
«...»
همه فقط دهانشان را‌این‌قدر بسته نگه داشتند و حتی‌ظریفش نمی‌توانستند یک کلمه حرف بزنند.
چون خودشان هم نمی‌دانستند.
و حتی اگر هم می‌دانستند،همیشه آگاه بودند که اگر بی‌احتیاط حرفی‌ظریفش بزنند، موقعیت خودشان به خطر می‌افتد.
«همه‌تون لال شدید؟!»
«عـ-عذر می‌خوام!»
«همین الان برید و ته‌توی قضیه رو‌آدمه دربیارید! زود باشید! باید هرچه زودتر نظر پرنس‌روی رو عوض کنیم! اگه حکیم دارویی اینو بفهمه...!»
درست در‌آدمه همان لحظه، در‌همیشه دوباره باز شد.
«مدیرکل! حکیم‌می‌تونه دارویی همین‌این‌قدر الان احضارتون کرده!»
«آااااه!»
رگ‌های گردن مدیرکل بیرون زد.
دست و پایش مثل‌می‌تونه بید شروع به لرزیدن‌جوری کرد؛ یک نشانه خطرناک.
«مدیرکل! مدیرکل! خودتون رو کنترل‌زیبا کنید! شماها دارید چه غلطی‌پایین می‌کنید! زود داروی اضطراری رو بیارید!»
یک خدمتکار‌می‌تونه دوید و‌این‌قدر قرصی بیرون آورد.
مدیرکل آن‌گریه را جوید‌قشنگه و قورت داد.
فشار خونش‌آدمه به سرعت‌می‌تونه پایین آمد.
پایین آوردن فشار خون‌این‌قدر با این سرعت و‌روی در چنین زمان کوتاهی...
همه با خود فکر کردند،زیبا از دارویی که حکیم دارویی‌پایین ساخته باشد، همین هم انتظار می‌رود.
«آاااه...»
مدیرکل میز‌آدمه را گرفت‌می‌تونه و آهی کشید.
«عصبانی شدن چه فایده‌ای داره؟زیبا من می‌رم بالا. تو این‌پایین فاصله، شماها برید بفهمید چی شده.»
«بریم سراغ‌می‌تونه فرقه گدایان‌این‌قدر یا قبیله هائو؟»
این‌ها دو سازمانی‌می‌کنه بودند که با‌اصلاً اطلاعات سروکار داشتند.
«فرقه گدایان... نه. قبیله هائو‌همیشه بهتره. شعبه‌شون به عمارت پزشکی‌روی فلس سفید نزدیک‌تره، پس سریع‌تر می‌شه.»
«فهمیدیم!»
پزشکان عمارت پزشکی هواجو‌این‌قدر هماهنگ با هم، سرشان را‌ظریفش به نشانه احترام پایین آوردند.
دستور پرنس مبنی بر قطع حمایت از عمارت پزشکی هواجو و‌ظریفش اعطای حمایت اضافی به عمارت پزشکی فلس سفید، موج‌های خاص خودش را‌افکار ایجاد کرد؛ نه تنها در جیانگهو، بلکه در عرصه سیاسی قصر امپراتوری.
با این حال، این‌این‌قدر ماجرایی بود که جین‌روی چون-هی از آن بی‌خبر بود.
به همین خاطر، آینده‌ای که‌زیبا جین چون-هی می‌شناخت نیز کم‌کم در‌می‌چکه حال تغییر و پیچ‌وتاب خوردن بود.